500!/! tussenstation deel twee


iGer.nl

verwarrend. Verwarrend om een oud stuk in een andere tijd van een nieuw omhulsel te voorzien. Want in hoeverre is het verhaal van toen nog gangbaar” In hoeverre heeft de tand des tijds niet veel van de toenmalige woorden weten weg te knagen” In hoeverre kan een verhaal van toen nog staan voor wat zich dagelijks nog steeds bij de mens voordoet” De vraag omtrent het waarom der dingen. De vraag omtrent de plaats der dingen. De tijd die daar een rol in speelt. Een niet geheel onbelangrijke rol. En misschien is het beter om dit geschrift in een keer tot je te nemen…. zonder deze inleidingen. Zonder al die vage zinsneden. Zonder deze verantwoording. Zonder omhaal van woorden. En zonder dat het wel of niet geschrevene er iets toe doet.

Desalniettemin ook nu: sterkte!

Zijn leven was tot dan toe weinig schokkend verlopen. Natuurlijk had ook hij de weg afgelegd, die hem zou maken tot wie hij is. De jaren des onderscheids, die ook te omschrijven vielen als de jaren van het experiment, hadden zijn kijk op zaken dramatisch veranderd. Het besluit tot het stichten van een gezin was het moment waarvan het zich voltrekken van dat feit niet eerder voltrok dan het moment waarop de samensmelting een feit was.
Er was ook nog iets anders. In zijn persoon, in zijn bestaan was er ruimte voor de momenten die van hem waren. Momenten, zo sterk in zijn beleven, zijn ervaren, dat deze momenten met geen ander te delen zouden zijn. Hij wist dit en sloeg de schatten op in dat ongebreidelde labyrint, wat wij, voor het gemak, de hersenen noemen. Vreugde en teleurstelling, haat en liefde en al die andere kleine ongemakken die zich in een mensenleven kunnen voordoen lagen hierin opgesloten, zichtbaar te maken door degene die de juiste sleutel zou weten te gebruiken. Dat dat moment zich ook eens zou voordoen, was iets waarvan hij zich niet altijd bewust was.
Als zaken zich voordoen die wij niet weten te benoemen, wordt dikwijls het woord toeval gebruikt. Een woord als “iets” geeft misschien een duidelijker defini”ring als dat woord toeval. Niet dat dit zo belangrijk is, maar het speelt wel een grote rol in dit geheel. Een moment van herkenning deed zich voor, een moment van een anderssoortige samensmelting tussen twee mensen, losstaande individuen die samensmelten. Over dat moment en de gevolgen gaat dit gebeuren.
De klik was daar, waar hij niet werd verwacht, zijn regelmatige leven tot dan was aan de verandering toe, haar weg zou zich ook drastisch gaan wijzigen. Is afwachten een keuze die mensen kunnen maken meestal een wat dubieuze, was het in deze situatie een heel duidelijke. Het moment waarop de sleutel bleek te passen was het punt, waarop het labyrint zich heel helder en onbevangen opende. Een schaamteloze naaktheid deed zich voor, zielen die in hetzelfde moment samensmolten, zonder zich daar bewust van te zijn.
Was het de herkenning, die spiegel van jezelf die je in de ander vindt” Was het dit gebeuren dat de mens maakt zoals die in werkelijkheid is” Is het dat iets, waarnaar grotendeels vruchteloos wordt gezocht door velen, zonder dit ooit te vinden” Is dat de drijfveer van mensen om te doen wat zij tijdens hun aardse leven doen”
Het zoeken naar iets, op de weg van het vinden van niets”
Maar dat dit moment zich voordeed, valt nu niet meer te ontkennen!
Ieder probeert datgene in zijn leven in te passen, wat zich voordoet. Als wij zouden afgaan op onze oerinstincten, dan is het dat wij voor simpele zielen zouden worden versleten. Veel zaken, die zich voordoen, kunnen wij rationeel verklaren, uitleggen, onderbouwen en door het wijzen op de feiten, staven. Hoe anders ligt dit met emoties. Welke emoties zich bij de beide samengesmolten zielen voordeden, is slechts een kwestie van vermoeden. Het willen bestendigen van wat zich voordoet kent zijn beperkingen, zeker in zo’n situatie.
Maar hebben wij allen niet veelvuldig een kruis te dragen”
Het valt verder niet te ontkennen dat wanneer iets lijkt samen te smelten dit veelal tot een samenzijn wil leiden. Niet dat dit altijd op kan gaan, zoals ook nu weer blijkt. Het punt van de tijd stil te willen zetten, het moment waarop tijd en ruimte vage begrippen worden, de abstractie van een mensenleven zich manifesteert, doet zich dan ook geregeld voor. Je ontdekt dat je veel zaken niet zo kunt be”indigen zoals je eigenlijk wel zou willen en niets is dan zo menselijk als verwijt in combinatie met een zekere rancune. Het ontmoeten van de ander is onderhevig aan het moment, op ieder contact volgt automatisch het moment van de verbreking. Het totale gebeuren kan niet plaatsvinden, met hoeveel kracht en inspanning wij dit ook proberen te bewerkstelligen. Dat geeft reacties van teleurstelling, kwaadheid, ergernis, frustratie en dat verwijt. ‘t Lijkt soms alsof keuzes dwingend worden gemaakt, maar hij is niet de man die zich schikt in het moment waarop keuzes dwingend gemaakt worden.
Dat heeft te maken met zijn gevoel van vrijheid. De onbevangenheid van ieder ander moment, het kunnen genieten en stilstaan bij de dingen die gebeuren, dwingt hem naar het moment van nu. Zijn labyrint stelt hem in staat om in zijn fantasie nieuwe wegen in te slaan, te ontdekken, maar altijd blijft daar het moment van afscheid, het idee van het onvoltooide.
Niet dat dit een reden moet zijn om dan maar niets meer te willen ervaren, veelal leidt dit tot het verder zoeken naar de mogelijkheden. ‘t Is dit spel dat aan de ene kant het leven zo boeiend maakt, aan de andere kant een dodelijke vermoeidheid teweeg kan brengen. Het op voorhand weten dat iets wat begonnen is, nooit die afronding kan krijgen die je wel zou wensen.


iGer.nl

Geluk kent, wat dat betreft, een veelheid van beperkingen.