470506385

20090505-1241530465N2509parkh430

Ik schreef een tekst! Juist voor vandaag. Maar ook die tekst is nu verdwenen.
Zoals wel meer teksten zomaar verdwenen zijn.
Een lege batterij. Of juist niet goed geschreven. Ik was op mijn manier wel lekker bezig en ben niet alleen die tekst maar ook de tijd nu kwijt. Want ik had wat met de tijd. Even had ik alle tijd naar mijn hand gezet en nu moet JU het doen met die dingen waar ik net niet mee bezig was.
Nog een geluk dat foto’s er nog wel op staan. Was het wel een lege batterij”
Of kwam het simpel door het feit dat ik een Mea Culpa over mij heentrok.
Alsof ik op dit scherm mij dien te verontschuldigen omtrent dat wat ik zeg. En dat wat ik schrijf.
Of dat wat ik met JU wens te delen. Want eerlijkheidshalve dien ik te zeggen dat alles wat ik denk niet voor uitzending geschikt kan zijn. Om enig voorbehoud te maken is het niet een ‘r”cksichtlos’ neertypen van wat zich in mijn geest voordoet.
Stel je toch eens voor…

Niet dat het de onbetrouwbaarheid ten goede kan komen, maar wat er staat is dan een feit.
Ook al kan ik het mogelijk anders bedoeld hebben.
Ook al bedoelde ik het net niet zo zoals het er nu staat.
Ook al ben ik geen advocaat maar speel ik wel geregeld met de duivel. Of zo JU wilt een Duvel.

En lieg ik en bedrieg ik niet. Of juist weer wel. Wie zal dit zeggen” Ik vast niet. Weer zo’n zin.
Alsof ik zou moeten vasten.Zou niet weten waarom.
Mogelijk om ervoor te zorgen dat dit mijn lichaam ten goede komt.
Een ander bewust zijn naar voren brengt. Of mogelijk het evenwicht weer wat meer wet te bestendigen.

Het enige goede gewicht wat evenwicht schijnt te zijn…
Alsof Achmea de enige is die ontzorgt. Ook daar zou ik een staaltje van kunnen vertellen, maar wie is degene die hierop zit te wachten”! JU niet! Dat kan ik JU, met de hand op mijn restant hart, verzekeren!
Dus dient JU het nu met dit te doen.

DIMENSIONAAL

Tastbaar, de bewijzen
stapelen zich op
tentoongesteld
in een boek, mijn
zinnebeeld

vereeuwigd,

het wit, vergeelt
de kleuren, verbleekt

zo zit of sta ik daar
en zullen onbekenden
starend
naar een onbekende

zich een moment,
verbazend,
over hun eigen
onbekendheid,

straks.

Het lucht wel op. Maar toch ben ik wel een klein beetje pissig!
Natuurlijk op mezelf. Wat had ik kunnen doen om juist vandaag dat lampje aan te steken.
Dat schijnwerpertje op mij”!
Door dat laatste nog even te herhalen:
zes mei negentienhonderdenzevenenveertig – 06-05-2000 nu

Dat was het laatste van dat andere stuk.
Toch nog iets teruggehaald…

20090505-1241530349N1104parkhof938