400!

Berichten uit toekomstige ‘vergangenheit’… Vandaar het volgende:


iGer.nl
Hallo daar!
Vraagt mist om leegte” Vraagt leegte om mist” Ik wou dat ik het antwoord wist, maar … Stel dat ik het antwoord zou weten, wat zou ik dan in werkelijkheid weten” Ik weet nu al zoveel niet, laat staan dat ik mij er op voor zou moeten laten staan dit antwoord te weten”! Niemand zou meer een woord tot mij richten en ik stond daar, al wetend niets te wezen. Een afschuwwekkend idee voor zover de realiteit mij niet dwingt om slechts te leven en stil te staan bij de dingen van alledag. Rood staan bij de Giro, meer uitgeven dan dat er binnenkomt, de polsstok die langer is dan de 31 of 30, 29 of 28 dagen die een maand telt …
De waanzin van iedere dag die op voorhand voorspel”baar dreigt te zijn en zich iedere keer weer op een iets andere manier aan mij manifesteert. Jij verdween, op 13 febru”ari j.l. als een dief in de nacht. Jouw constatering dat, als je een reguliere baan zou hebben, bij jou het spook van een Burn out zich van jouw geest had meester gemaakt en daardoor de ziektewet een rol had kunnen spelen, was meer dan een spookbeeld. Het was de harde realiteit en de consequentie van de keuze die jij je veroorloofde. EN DAAR IS NIETS MIS MEE!! Ja, ik heb makkelijk praten! Een dak boven mijn hoofd, een partner, meiden die zich steeds meer op hun eigen wijze ont”wikkelen, een baan met een toekomst, een (mogelijk) pensioen en het vooruitzicht dat mijn ‘arbeidzame leven’ waarschijnlijk al voor veel meer dan de helft is gepasseerd! Een genot, ware het niet dat ook ik mij regelmatig afvraag of de gaten in mijn kop al dan niet ontdaan zijn van de vulling. Niet dat ik daar nu zo nieuwsgierig naar ben, een deel zal wel gerust vergeten zijn, een ander deel blijft doorlopend nieuwsgierig naar de mens in de ander.
Jij verbouwt; jij gaat letterlijk terug naar de moederschoot en probeert haar te verleiden. Je zaait; je ziet het zaad zich ontworstelen aan de krachten die Moeder Natuur aan mij verborgen houdt. Je bouwt; maar om te kunnen bouwen dien je eerst af te breken, de zaak tot in zijn oervorm terug te brengen, je af te vragen of er voor je fantasie een fundament van een luchtkasteel wel zo noodzakelijk is. Want wat is de noodzaak van al dit ondermaanse” Iemand om wie je geeft, die je wat doet, die jou wat doet, die deelgenoot is op een reis, die wij uiteindelijk ieder afzonderlijk gaan maken” Een wezen, een ander wezen dan het wezen dat je zelf bent. Het nemen van een besluit, de ‘boel de boel’ en het simpele credo ‘Carpe Diem’, wat velen wel als levensfilosofie met de mond belijden, maar wat een groot lijden is! Want welke dag valt er uiteindelijk te plukken als je omgeven wordt door al die dui”zend dingen waarvan je van jezelf verwacht dat je daar een mening over hebt, een analyse op los kunt laten of daar heel ‘concreet iets mee gaat doen”!’
Waanzin dus, de noemer is de zin en ieder ander krijgt wat jij nu gewoon weg doet! Gewoon weg. (punt!) Einde verhaal. Nou nee, niet bepaald. Je gaat weer dingen zoeken in een natuur die voor mij vreemd, voor jou reeds een eigen patroon van herinneringen heeft opgeleverd. Voor mij is Portugal een naam, voor jou heeft Portugal een inhoud. En of dat een lege huls is betwijfel ik. Waar plaats je de inhoud ‘ECHTER’ dan in de ruimte waar je je bevindt” En als je dat dan tot je door laat dringen, waar is dan de leegte gebleven” Verdwenen in de mist” Verdwenen in het zwarte gat van je geheugen” Verdwenen in het zandspoor van de weg die jij achter je liet” Die overtuiging heb ik niet. Je hebt recht op je leegte, zoals je ook recht hebt op lucht. Je hebt recht om te doen wat je doet, zoals je ook recht hebt op licht. Je hebt recht om je de dingen af te vragen zoals ze zich aan je voor”doen, zoals je ook recht hebt op je verantwoordelijkheid. Je hebt recht om de dingen te zien zoals jij ze ziet, zoals de ander het recht heeft om ze anders te zien. Werk je maar uit je ‘naad’, probeer te overleven en noem dit dan gewoon leven. Pak je boeltje op en wordt die reiziger in tijd en ruimte die voor een ander slechts beschoren ligt in het grote geheim van de doorsnee hersenpan.


iGer.nl
En geniet! Laat de last van jouw zijn die leegte maar vullen, laat het zweet van jouw aanschijn die moederkoek maar bevochtigen. Laat de Nederlandse waanzin maar verbranden door eenzelfde, maar dan Portugese zon! (Hoewel regen en noodweer zich juist daar schijnt te concentreren!) Zoek jij dit op of werkt het deze keer juist omgekeerd” (Ofwel wat is die Almacht”!) Ik loop of liep te broeden en probeerde na te denken. Hoe bekend is mij mijn gevoel van leegte, een fenomeen dat ik pas sinds de laatste 10 jaar steeds meer ben gaan (h)erkennen. Ik probeerde onder mijn leegte uit te komen door te ‘dichten’. Ik dichtte de leegte vol en uiteindelijk werd dit meer een competitie met mezelf. Het werd een doel op zich toen de getallen 1000 en 2000 zich voordeden. Ik richtte me op het gegeven dat Gerrit Komrij zo’n 3700 gedichten aan de prullenbak had toevertrouwd.
Ik moest schrijven om het spook van de leegte niet binnen te laten, want … wat zou er dan van mij overblijven”! Was dit mijn manier om deze bedreiging, deze waanzinnige angst de kop te bieden”! Probeerde ik niet om op alle manieren onder die kop van Jut uit te komen” Was dit mijn rationele antwoord op de waanzin die mij bedreigde, mij zelfs de nek zou kunnen kosten” Ik weet het niet en net zoals de eerste regels zou ik ook hier het antwoord niet op willen weten. Ik laat in dit schrijven na om gewoon naar jou en je deelgenoten te vragen, maar wat mij betreft ligt die vraag tussen de regels besloten. Een vrachtwagen bouwen is echter niet niks! Hout, kleur, voortbeweging en andere eisen die de vorm en daardoor de inhoud gaan bepalen. Dan nog even vereeu”wigen, in een enveloppe naar NL en dan mijn verbazing daarover niet te horen is weer heel iets anders. Koester de leegte die je tot dit soort daden aanzet. Bouw hem om en vervorm hem, kneed, plak en slijm met hem, wijs af en omhels hem en … geniet! Laat dat dubbelloops systeem dat zo eigen kan zijn aan die leegte, de paradox ten top groeien en zie, op een ander moment het gewas gaan bloeien.
Je hoeft niet, maar je kan, je mag niet, maar je gaat. Wat bind mij aan jou, jou weer aan een ander, die ander weer aan een volgend ander en die ander … Nou ja, het verhaal is al eens in weer een ander jasje aan de mensheid verteld. Het is de zin van de leegte te zijn en te doen wie je bent en wat je doet. En wat je doet, dat doe je goed. (Was dat geen eigenschap van een Schorpioen”!) Zo hoort het en zo kan dat veranderen. (Calvijn in botsing met een zuidelijk temperament”!) Ik raak dus aan het einde van mijn betoog, de achterkant van dit ongelijk raakt buiten zinnen. Het A4 formaat kent zijn eigen strenge regels en ik doe dit met het onpersoonlijke van zo’n veredelde ‘toverdoos’. Je drukt ergens op en iets legt dit voor mij vast. En dat is wat ik nu heel graag wil; dat jij ergens in mij vastligt. Groet aan jullie,
ooit gericht aan Roel. Die een 180 graden wending aan zijn leven gaf. Overtuigd was iets te willen betekenen in de Psychiatrie. Tegelijkertijd op zoek te gaan naar zichzelf. En momenteel een Europees kunstenaar is. Met inspiratie uit Nederland en inspiratie uit Portugal.
En de reden” Ik kocht twee kilo boeken. Bij Stumpel in Heerhugowaard. Voor een tientje.


iGer.nl
‘Wordt hier gelopen, dan worden er vooral schoenpunten bestudeerd. Je ziet meer schouders dan gezichten. Veel gehang op bankjes. Roken gaat gulzig en obsessief. The burnt-out ends of smoky days.’
Staat op de achterkant. Menno Wigman schreef HET GESTICHT.
Drie maanden Den Dolder.

Vanaf oktober 2005 verbleef Menno Wigman drie maanden lang als ‘writer in residence’ in een leegstaand paviljoen op het terrein van de Willem Artsz Hoeve. Hij wilde er een nieuwe dichtbundel afronden, ging op zoek naar de po”zie van de bewoners van de kliniek en hoopte bovendien sporen aan te treffen van de beroemdste patiënt van Den Dolder: Gerrit Achterberg.
Wat hebben po”zie en psychiatrie met elkaar te maken” Wat is creativiteit, wat is waanzin” En is het waar dat waanzin sommige dichters vleugels geeft” In dit hoogstpersoonlijk logboek buigt Wigman zich over de dunne grens tussen gekte en genialiteit en beschrijft hij vol ironie en mededogen het dagelijks leven in de kliniek.
Het gesticht is niet alleen een fascinerende afdaling in het leed dat waanzin heet, maar ook het prozadebuut van een van de meest aansprekende dichters van dit moment.
Een prelude”!