35/40

35/40. Twee willekeurige getallen. Twee mei. Twee dochters. Een twee/eenheid. Twee individuen. Twee levens. Twee gedachten. En vele verschillende interesses. Waar dit op slaat”! Op ons! Veertig jaar bij en met elkaar. Vijfendertig jaar gehuwd. En natuurlijk zijn er momenten gepasseerd waarbij de vraag ‘of dit nu alles is’ ternauwernood beantwoord kon gaan worden. En natuurlijk waren er de nodige dieptepunten. En vanzelfsprekend de vele hoogtepunten, die te delen waren en nog steeds te delen zijn. Een eigen huis, materie die te beleven valt en elkaar. Dat is, in zekere zin rijkdom. Waarbij dan vooral het laatste die rijkdom vertegenwoordigt. Elkaar te hebben en in elkaars nabijheid te vertoeven. Waarbij de een rekening houdt en recht doet aan de ander. Waarbij het zijn van de ander bepalend is voor de een. Tenminste, voor zover dit in een relatie gestalte kan krijgen. Eerlijk gezegd denk ik dat dit op ons van toepassing is. Zo ook de tijd die hierin een rol speelt. Een tijd van een glijdende verandering, waarbij het voortschrijden van de leeftijd mede een rol speelt. Waarbij interesses veranderen, waardoor andere waardes ontstaan, waardoor het zijn als zodanig door die veranderde omstandigheden wordt bijgeschaafd. De ruwe steen wordt bewerkt en gaat daardoor aan glans winnen. De harde kantjes verdwijnen en geregeld wordt de blanke pit zichtbaar. Maar ook wat anders. Vergelijk het met de rokken van de ui die een voor een de neiging vertonen om te verdwijnen. Steeds meer de richting van de kern opzoeken, zonder te weten hoeveel rokken je nog van die kern verwijderd bent. De levensvragen die zich voordoen en de antwoorden die je schuldig blijft. De samenspraak, de volharding in de eigen wijzigheid naast de vanzelfsprekendheid die daar deel van uitmaakt. Het haaks op elkaar staan van meningen, het gezamenlijk optreden en alles wat dies meer zij.


IMG_6960


IMG_6962
Maar meer nog dan dat is het gegeven dat je nog steeds bij en met elkaar de tijd en de omstandigheid doorbrengt. Het verschil blijft bestaan en je minder rept over de overeenkomst. Een overeenkomst die ooit werd bezegeld door elkaar het ‘jawoord’ te geven. En het besef dat je een leven lang de beschikking hebt om dit ‘jawoord’ gestalte te geven.
In voor- en tegenspoed. En wanneer dan de balans wordt opgemaakt en je ontdekt dat er veel meer plussen dan minnen zich hebben voorgedaan, dan mag je je rijk rekenen. Hetgeen ik bij deze doe! Dank Ria, dank je voor het feit dat ik het voorgaande juist aan jou mag opdragen. En wanneer ik geregeld in gebreke ben gebleven, hoop ik dat je mij dit bij deze vergeeft!


IMG_6966