Maand: juli 2020

De lamp brandt!

Gelukkig zit niemand op een bericht van mijn kant te wachten. Wanneer ik mij echter aan wederom een bericht waag, heeft het nog steeds veel weg van een vorm van bezigheidstherapie. Op zich niets mis mee, ware het niet dat ik over het algemeen weinig spectaculairs te melden heb. Hooguit dat het CDA wat een verzoek aan zijn leden doet om straks een leider in de verkiezingsstrijd te werpen van de nodige vraagtekens weet te voorzien, dat de bedoelingen op de lagere termijn veelal aan inflatie onderhevig zijn, en dat gedane beloftes over het algemeen alras uit het beeld zijn verdwenen laat staan dat ze op termijn uiteindelijk toch niet haalbaar bleken te zijn, waardoor het landschap verbleekt en de kleur aan het verdwijnen is. En wanneer het aan de boeren ligt: zij laten er geen gras over groeien maar blijven de aarde bewerken opdat wij daar op termijn de vruchten van kunnen blijven plukken.

En wanneer de overheid in al haar wijsheid besluiten neemt die over het geheel tegen de haren instrijken, zijn het de kappers die de gelegenheid krijgen om de beroemde vetkuif uit het verleden weer van Brylcreem te voorzien. Want ook dit merk heeft alle opeenvolgende golven in haar stylen weten te overleven…


Zo simpel als ooit die vetkuif op een Kreidler de straten onveilig heeft gemaakt, zo worden de huidige fietspaden niet alleen door zondagwielrenners door ouderen ingehaald, maar zijn het vooral die E-bikes die het geheel zo onveilig maken. IK HAAT FIETSEN! Laat dat even gezegd zijn. Neen, ik ben niet die eenzame fietser met mijn gebogen rug tegen de wind in fietsend, laat staan die wandelaar die er niet tegenop ziet om iedere dag een rondje van 15 kilometer achter zich te laten, waarbij de schoenzolen verslijten en de schoenlapper uiteindelijk het geheel weer gaat verzolen. Dan wel dat die wandelaar besluit om zich wederom een paar wandelschoen aan te laten passen. Ook daar pas ik voor en wanneer ik indachtig mijn vader het gaspedaal weet te vinden, zal ik niet nalaten om ook op mijn manier een bijdrage te gaan leveren aan het minder prettig maken van het milieu. Ook in die kosten draag ik immers bij.

De groene stroom zie ik met zienderogen veranderen, wanneer energie uit het buitenland door middel van kernen alsnog de lamp laat branden!

STERK te

Als de man door het in het openbaar dragen van een mondkapje ook leert om zijn grote mond dicht te houden, loop je toch nog de kans dat zijn vingers dusdanige bewegingen blijven maken dat hij iedere keer opnieuw met een uitspraak de wereld weet te shockeren. Leen hem een vinger en voor je het beseft, ben je je hele hand kwijt. Dat het maar een griepje is zullen velen met hem beamen, dat alles een kostenplaatje kent een gegeven en dat de mensheid geconfronteerd wordt met een grote opruiming van mensen die al ziek, zwak en misselijk waren, eerder zijn overleden dan de bedoeling was, zolang het niet direct in jouw nabijheid verkeert, zal iedereen daar zijn eigen gedachten over hebben dan wel zijn mening aan anderen toevertrouwen.

Een soort van Sale voorzien van een label dat doe denken aan een grote opruiming, waarbij op = op welhaast een vanzelfsprekendheid is geworden. Mensen van alledag, mensen die al een tijd geleden de weg zijn kwijt geraakt, mensen voor wie het leven allang geen inhoud meer heeft dan wel mensen die vinden dat hun leven allang voltooid is, die zich door de dagen sleuren en waarbij het liever gisteren was geweest dat Magere Hein aan de deur stond te kloppen dan dat het overmorgen nog steeds afwachten is.


Maar… er zijn ook mensen die spontaan neervallen, geen idee hebben wat ervoor gezorgd heeft dat er een hoofdwond is ontstaan en om het geheel toch van een hechting te laten voorzien (lijmen helpt ook in de regel, daar hoeft geen kram meer aan te pas te komen), dan wel met een draadje alsnog de rafelranden van de wond aan elkaar laat zetten door de huisarts lastig vallen en even daarna terecht komen op de afdeling Spoed Eisende Hulp, met draden aan apparaten worden gekoppeld, pillen gaan slikken en van het ene om het andere moment hun onafhankelijkheid inleveren. En dat dit wondje ervoor zorgt dat er verder wordt gekeken dan dat de wond lang is, de Cardioloog in consult wordt geroepen het het hele circus van onderzoek en behandeling veelvuldig bezoek aan het ziekenhuis teweeg zal gaan brengen.

Ja, we blijven mensen van alledag, hebben pretenties die er niet om liegen maar… van het ene op het andere moment kan het stomweg spontaan afgelopen zijn. Sterkte BoB en houd je hoofd recht en laat je gedachten in je hoofd met een glas water met ijs gewoonweg afkoelen.

Noa, of Gods wegen blijven ondoorgrondelijk

Het blijft steeds de vraag wie waar aan welke touwtjes trekt en waar dit geheel toe leidt. Veelal tot weinig maar soms tot veel en dan bedoel ik dit niet in zijn algemeenheid, maar eerder specifiek. Alsof hogere machten er belang bij hebben om alles zo gestroomlijnd mogelijk voor elkaar te krijgen, opdat nergens haken ontstaan laat staan dat er ogen een rol gaan spelen. Het heeft ook iets ongerijmds, alsof zaken die zich voordoen in een nauw omschreven plan een waarborg zijn voor een voorspellende toekomst. Zo was ik ooit in de Ban van de Ring, was Nostradamus een gegeven en ook de I Tjing hielp mij tijdelijk op een pad dat menig avontuur in het avonduur liet plaatsvinden en waarbij ik er niet alleen bij stond, maar ook deelgenoot werd van het geheel dat zich voor mijn ogen afspeelt.


Of liever gezegd, afspeelde want het zijn veelal herinneringen die zich plotsklaps voordoen en waarbij het steeds de vraag blijft welk aandeel ik daarin heb of heb gehad. Ik heb het even over een Hogere Macht, maar ben me er wel degelijk van bewust dat ik zelf keuzes heb gemaakt niet altijd even bewust, vaak ook onbewust maar leidend voor het pad dat ik achter me heb gelaten. Ik sprak van de week een jonge dame (23 jaar) en vroeg aan haar wat zij naast het werken in de Horeca nog meer deed. Zij vertelde mij dat ze Archeologie studeert aan een Hogeschool in Deventer en aan de vooravond staat van het schrijven van een scriptie. ‘Archeologie’ zei ik, ‘wat bijzonder, maar… hoe ben je daar geboeid door geraakt?’ Haar antwoord verbaast mij geenszins. ‘Door mijn ouders die altijd wel iets met geschiedenis hebben gehad en ons als kinderen meenamen naar voor ons interessante gebieden, waar wij schatgravertje gingen spelen en ook nog schatten hebben ontdekt. Munten, vuurstenen, vuistbijlen, potjes en kannetjes, scherven die qua kleur deden denken aan bijzonder glaswerk, oud schoeisel en het met een kwastje afstoffen van dingen uit een bepaalde oudheid. Maar daar valt weinig brood in te verdienen en sinds ik in de horeca terecht ben gekomen, zit ik te denken om ook daar maar wat mee te gaan doen…’


Ik sta verstomd maar kan wel zeggen dat wat zij mij in zo’n kortstondig gesprek vertelt, mij toch weer aan het denken heeft gezet: niet alleen Gods wegen zijn ondoorgrondelijk, maar ook die van haar!

Scroll Up