Maand: mei 2020

Ontsnappen!

Natuurlijk wordt er oprecht getwijfeld aan mijn verstandelijke vermogens. Daar bied ik nu eenmaal voldoende aanleiding toe. Wanneer ik weer eens met onnavolgbare verhalen aan de loop ga, wanneer ik zaken beweer die kant noch wal raken, of wanneer ik weer eens een stortbui over me heen laat gaan staande onder de douche. Want met minder zonnig weer raak ik eerder de schaduw aan, dan wanneer ik me ophoud in die zon. Laat die maar regenen, en wanneer de stralen zich van mijn lichaam meester maken loop ik de kans dat een vorm van brain wash zich van mij meester maakt.

De laatste dag van mei en wanneer het 12 uur slaat maakt eenieder zich op om zich van de volgende dag meester te gaan maken. Want dan gaat het om het ‘echie’, hoewel dat in dit geval bepaald geen ‘echie’ zal zijn. Afstand houden en afstand bewaren, de bediening die als kop tot een totaal van dertig kan gaan groeien en het gepalaver wat zich zal gaan voordoen. Misschien weer eens geen goed woord dan wel dat de context zich ergens achter de gesloten deur verscholen houdt, geenszins van plan om iets aan de strenge voorwaarden te gaan veranderen. Het nieuwe normaal zorgt ervoor dat van een uitbundig bacchanaal geen sprake meer kan zijn.

Toiletten gesloten en ergens onderweg het glas een andere wending gaan geven, kan spontaan oplopen tot mogelijk een strafblad dat gaat vermelden dat de verdachte zich aan wildplassen schuldig heeft gemaakt. Of dat er sprake is geweest van een vorm van ongewild exhibitionisme. Voor je het weet loopt dit gegeven uit de hand en komt de eerste BOA met een wapenstok op de melding af, in zijn rechterkontzak het schrijfblokje om een verbaal op te gaan maken. Neen, Nederland is bepaald geen politiestaat, maar het heeft er wel alle kansen toe om dit te worden.

En wanneer een noodverordening regelrecht leidt tot een wet, zullen vele spinnenwebben ervoor gaan zorgen dat er toch nog plaats is om aan de mazen van datzelfde web te gaan ontsnappen…

1 meter: MAATSTAF.

Wat is normAAL?! Voorheen werd er wat afgelebberd, waren drie zoenen in de ruimte normAAL, was een schouderklopje gewoon en wanneer er sprake was van een wat intiemere omhelzing, nam niemand daar aanstoot aan.

Straks gaan we over tot die nieuwe normaal en proberen dit vast te leggen door meer rekening te houden met de van overheidswege opgedrongen regels ten aanzien van het verkeer waarin we nu zijn komen te verkeren. 100 als nieuwe standaard, iets wat gebaseerd is op die meter die 1/10.000.000e deel van de helft van een meridiaan, een staaf van 90% platina en 10% iridium onder een bepaalde temperatuur, maar door voortschrijdend inzicht nog steeds aan verandering onderhevig is. En waar ik weinig tot niets van snap. Afstand nemen, afstand bewaren en voor je het weet afstand doen.


Van dingen die wij gewoon waren, dat iets wat op voorhand voorspelbaar was (is geweest), dan wel dat de overheid onder de noemer van een noodmaatregel successievelijk steeds meer invloed kan gaan uitoefenen op de zelfbeschikkende burger. Hoewel het recht op zelfbeschikking dankzij vele juridische gevechten en haarkloverij in een steeds dikker wordend Burgerlijk Wetboek terug te vinden zijn onder de noemer jurisprudentie. En juist door die jurisprudentie bestaat de kans dat de voorspellingen van George Orwell steeds meer gemeengoed aan het worden zijn. Camera’s die je ongevraagd volgen, GPS dat aangeeft waar, wanneer en met wie je ergens verkeert, het feit dat alles wat zich aan communicatie tussen mensen voordoet in principe overal maar vooral ergens ver weg beluisterd kan gaan worden, waarbij macht dan wel geld een overwegende rol kan gaan spelen en complotten van de een op de andere dag opgeld kunnen gaan maken.


De paranoia die welig tiert en het fenomeen angst een belangrijke drijfveer blijkt te zijn. Zo af en toe bekruipt mij een gevoel dat we in een soort van Russische Roulette terecht zijn gekomen, dat niemand weet wanneer en of de Roller Coaster wel een begin maar de vraag opdoemt of dit wel een einde kent dan wel dat het stomweg overgeven aan de masjien de muziek van Pink Floyd om de hoek laat kijken.


Maandag de eerste juni gaan om twaalf uur niet de sirenes loeien, maar de terrassen open. Kortgerokte dames met opwaaiende zomerjurkjes die hun bleke benen hebben laten bruinen in de tuin dan wel het park waar zij zich strikt aan de regels hebben gehouden, mannen die hun ingekrompen borstkas en navenante spieren zo langzaam aan proberen te laten zwellen, Amstel en Heineken, Warsteiner dan wel Texels bier zich klaarmaken om met verhoogde prijzen alsnog iets van de geleden omzetderving op de spaarzame burger uit proberen (vouchers als alternatief om de kisten met geld niet nog leger te maken door de kisten aan de grond te houden), ik bedoel maar, waar gaan wij naar toe (uiteindelijk wel naar onze dood!) in de zeer nabije toekomst en als er nog sprake is van een toekomst hoe ziet die toekomst er dan uit?


BOA’s met pepperspray, een wapenstok en een nog grotere glimlach rond de mond?! Of zullen zij nog meer door de mond te gebruiken de burger zo vriendelijk mogelijk gaan begeleiden naar daar waar… de overheid ons langzaam naar toe leidt?! Zou het een wolf in schaapskleren kunnen zijn die toestaat dat de echte wolven zich meester maken van dat eerste schaap dat de dam trotseert…?!

Mogelijk MISSCHIEN

Ieder MENS heeft twee rechten: op leven en dood. Maar sommige mens(jes) leveren al vroegtijdig het leven in; gaan uterine dood dan wel geven het leven na even op. Maar voor hen die na deze worsteling te maken krijgen met de uitdaging die leven heet, komt zo het nodige op het pad dat allengs aan mogelijkheden dan wel on mogelijkheden naar voren komt. Leven is, in zekere zin, een constante uitdaging. En wanneer je deze uitdaging aan je voorbij laat gaan loop je de kans dat het leven je als het ware overkomt en je niet altijd stilstaat bij de keuzes die zich ongetwijfeld met grote regelmaat aan je voordoen. Want keuzes zullen altijd afhankelijk zijn van de omstandigheden waarin je kan komen te verkeren.

En wanneer een samenloop zich voordoet heb je altijd de mogelijkheid om af te zien van een beslissing dan wel dat je die beslissing voor je uit weet te schuiven. Om achteraf tot de conclusie te komen dat… maar dat DAT is veelal te laat. Hoe ik daar op kom? Gewoonweg om met een vriendin in het zonnetje met voldoende afstand het leven te gaan beschouwen. Want ik heb naast de onzin die ik met grote regelmaat tentoon spreidt, wel degelijk een andere kant. Maar die serieuze kant laat ik zoveel mogelijk in de schaduw van mijn zijn bestaan. Niet dat ik altijd even bewust ben van de rollen die ik speel, wanneer ik echter de mogelijkheid heb om er tussenuit te knijpen, zal ik deze kans niet nalaten.

Gelijk ook ieder ander mens zich niet altijd bewust is van de rollen die het leven van hem of haar vergt. Neen, bepaald geen openbaring maar meer een overdenking. En wanneer ik in staat ben om de dingen die ik doe te overdenken, loop ik geregeld de kans dat ik achteraf mogelijk misschien…