Maand: april 2020

OntROERend

‘On the road again’, zonder Davey dit keer. Wel met Ria, Marlies, Liva en Vin. Vanochtend om 08.15 vertrokken en ik heb geen idee waar zij zich momenteel bevinden. Zaterdag veertig (40) jaar wettig met elkaar minus de afgelopen twee maanden getrouwd. Dat valt niet meer te compenseren en het krijgt helemaal een apart karakter wanneer je bedenkt dat wij ook nog vijf (5) jaar hebben samengewoond, alvorens zij zei dat wij in mei zouden gaan trouwen. Zij hield het bootje af wanneer ik haar vroeg, meestal aan het einde van het jaar, wanneer wij zouden trouwen. ‘Morgen’, was steevast haar antwoord maar dat kon in die tijd absoluut niet.
Van een voorgenomen huwelijk werd in een kastje aan de muur van het Stadhuis een openbare aankondiging gedaan om mogelijke polygamie uit te sluiten. Daar werd in ons geval geen gebruik van gemaakt…


Vanwaar permitteer ik mij de Vrijheid om van dit gebeuren melding te maken. Heel simpel: 40 – 45 qua jaren hetgeen mij brengt op het volgende: geen bevrijdingsfeesten terwijl het wel een feest is dat zij weer hiernaartoe komen. Dat de boel beperkt weer op stelten komt te staan, dat inschikkelijkheid het samenzijn gaat overweldigen en dat gegeven de huidige omstandigheden en de creativiteit die mensen spontaan laten opwellen dan wel dat wat opborrelt, er toch voor kan gaan zorgen dat de lach die een tijd verdwenen is zich als een glimlach ontluikt.


Waardoor dit bericht niets aan actualiteit inboet, sterker nog dat ik gebruik maak van de foto en de tekst van BoB van Oosten die het geheel zal gaan afronden.
Een tekst die mij ontroert gelijk ook die foto van die ogenschijnlijk Happy Family, maar de wetenschap dat achter die gulle lach van Marlies een lijden verscholen ligt…

P.s. het is 17.00 uur, de telefoon gaat Ria aan de lijn die vertelt dat zij in Neurenberg zijn gearriveerd in het hotel, dat de reis tot nu toe is meegevallen en dat zij halverwege zijn. Een beter bericht kan ik vandaag waarschijnlijk niet meer verwachten!

FLATTULEUS!

FLATTULEUS DOOR DE TONDEUS! De haarsnijder kan er niet genoeg van krijgen, door iedereen over diezelfde kam te scheren. Voorwas, HOOFDWAS en een aai over de kale schedel is een genoegen dat hij zichzelf absoluut niet onthoudt. Geen gepiel met een bloempot, een zigzaggie over de achterkant, de kuif recht omhoog en het matje in de kraag, kaal gaat die schedel, KAAL, KAAL KAAL!


Met huis-, tuin- en keukengerei komt de ander aan haar trekken en wee de dame die zich overgeeft aan haar partner wanneer die de schaar erin zet. Het leed valt niet te overzien en het zal nog tijden duren voor er weer sprake is van een verantwoorde coupe. Geen kleur erin want de zon komt barmhartig aan haar trekken.
Pas de Soleill en wanneer er meewarig wordt gekeken, gaat de teleurstelling schuil achter een simpele zonnebril met als merkteken Prada. ‘Quand le Soleil dit bonjour au Montagne’, speelt zacht op de achtergrond.

Wanneer de kapsalons weer opengaan, zal menig coupe corona dienen te wachten tot er weer voldoende haargroei is ontstaan. En wat er dan niet allemaal is bespaard, het varken knort van tevredenheid en menigeen weet straks van gekkigheid niet wat hij met zijn poen moet doen. Behalve dan de ZZP’er, de personen die afhankelijk zijn van de bijstand, de ondernemer die zijn stenen als pensioen ziet verdampen, de huisjesmelker die overweegt om de huren niet te verlagen en de dominostenen die achter elkaar omvallen. Geen spel dat op dit moment hoog op de spelletjesfavorietenlijst te vinden valt en ook die puzzelstukjes, weer een aantal kwijt en de witte vlekken nemen toe, het onrustig slapen viert voor menigeen hoogtij en waar er wat te vieren valt, ook dat valt tegen.


Veertig jaar bij elkaar, weer een ander cijfer vanaf je geboortejaar, ik noem het maar. Het vakantiegevoel is heel ver weg en om nu voor de vierde keer het huis weer te gaan zuigen, maar weer een boodschap doen om de spreiding te vermijden, een tandarts bezoek stond vandaag op mijn programma alsook een uitnodiging om bij Kees en Marijke van hun koffie in hun riante appartement te kunnen gaan genieten, dat maakt de eenvoud zo bijzonder.

En wanneer Marijke die tondeuse hanteert en Kees dit als een onschuldig schaap ondergaat, zowaar het bracht mij op dit bericht en ach, ook ik knijp nu geregeld een oogje DICHT!

Ter OVERdenking

Mistroostig. Dat is vandaag mijn gemoedstoestand en ik zal waarschijnlijk niet de enige zijn. Ben ik, zijn wij niet tijdenlang gewend om het een dan wel het ander uit die Hoorn des Overvloeds te plukken en waren wij zo met onszelf bezig dat het ik en het haantje dat ook in mij verscholen ligt, niet veel beter wist te doen dan de nodige graantjes mee te pikken?! En waar een volk dat leeft onder een niet zichtbare knoet, zich minder druk maakt omtrent de toekomst?! Het huidige nu bepalend is voor straks?! En waar gisteren nog de leidraad was voor wat betreft de dag van morgen, de morgen die geheel en al in het water dreigt te vallen. Dat het redden wordt wat er nog te behappen valt en dat 75 jaar bevrijding op dit moment niet geheel en al als bevrijding wordt ervaren?


Dat de blik voor een deel naar binnen is gekeerd en dat het hedonisme van de afgelopen tijd mogelijk wordt omgebogen naar vormen van nederigheid? Dat wij denken dat te kunnen doen door na te laten te bedenken wat dit mogelijk voor een ander kan betekenen? Dat wij slaven zijn geworden van onze hang naar het bevredigen van behoeften? En dat wij ons niet hebben gerealiseerd welk juk we door deze instelling op de schouders hebben genomen? Dat wij de gewoontes die wij ons hebben gepermitteerd als vanzelfsprekend zijn gaan ervaren?


En wanneer ik het woord wij gebruik bedoel ik daar zeker ook mijn ik mee. Waardoor ik in kan ruilen voor een wij en niet te benauwd ben om ook naar mezelf te wijzen. Waren wij niet met z’n allen bezig om naar zij te wijzen terwijl wij eigenlijk naar onszelf hadden moeten wijzen? Het geven van de schuld aan de ander een pleidooi om jezelf vrij te spreken? Want wat die anderen doen dan wel deden, daar maakte ook ik mij schuldig aan. Het vanzelfsprekende van een hapje, een drankje, een gesprek, een lidmaat van het een dan wel het ander, het streven naar je idealen, het vanzelfsprekende van weer een dag in opperste ledigheid door te brengen en je afvragen wat de dag van morgen je zou kunnen gaan brengen?
Want gisteren voorbij, vandaag even stilstaan opdat het morgen…


Maar dat is pas voor morgen. Dat is een straks wat op losse schroeven is komen te staan, dat is voorbehouden aan mensen die mogelijk nog afhankelijker zijn dan dat ik mijn eigen afhankelijkheid ter discussie wens te stellen. Men doet maar en ik zie wel, maar dat is nu verleden tijd. Ik zie met hen mee en denk dat mijn zijn in de toekomst niet veel anders zal zijn dan dat die gisteren is geweest.


Maar ook daar kan ik me deerlijk in vergissen, daar kan ik nog weleens hardlopend op terug komen, daar zal ik anderen ontmoeten die zich mogelijk in dit verhaal herkennen en van daaruit zal een andere weg, een andere koers kunnen worden uitgezet.


Maar ook dan zal de zon weer schijnen, blijven de vogels nog steeds fluiten, zal de zomer droogte brengen en het najaar weer andere kleuren dan de kleuren die zich momenteel voordoen. Het lentegroen zal gaan vergroenen, het gras zal anders kleuren, de halmen blijven wuiven en de oogst zal zich kenmerken door een vorm van angst.

(g)1fout

We noemden het ‘lulletjespap’, waarschijnlijk een niet terechte benaming van dit voedsel. ‘s Ochtends was mijn moeder naar de slager geweest om afsnijdsel te kopen, een flinke ui werd aan dit geheel toegevoegd en wanneer er nog wat kaas over was, werd dit over de maaltijd geraspt en de smaak was… overweldigend. Geen toevoegingen, geen E nummers konden dit gerecht in al zijn eenvoud bederven. En waar later de tomaten bij zijn gekomen, ik durf dit niet meer te weten en al zou ik het weten: dan zou ik het stomweg weer zo snel mogelijk vergeten.


Het is dan ook zaterdag, de scholen zijn uit en het weekend gaat beginnen. De ene week is het die zaterdag ‘lessiesdag’ waarbij je rap van te voren je voorkeur kenbaar dient te maken (opgebakken zuurkool met brood heeft immer mijn voorkeur), spek gaat er ook goed in en mijn vader opteert voor kaantjes, stijf van het vet op een simpele boterham. Later krijgt hij last van zijn vaten maar dat is in die tijd niet aan de orde. Dat hij rookt (Arsenal gehaald bij Leen Hagenaar in de Langestraat die steeds met een dikke sigaar achter de toonbank staat) ook dat is niet ‘im frage.’
Het is de tijd van de wederopbouw, dat er jaren aan vooraf zijn gegaan dat de overheid aandrong op ‘bestedingsbeperking’ dat is allemaal aan mij voorbij gegaan tot… nu vanavond.


Want ik heb genoten van mijn ‘lulletjespap!’ Elleboogjes die momenteel helemaal in zijn gekoppeld aan een pasta van mijn buurvrouw, wat partjes van La Vache qie rit ( een koe die zich doodlacht) zonder conserveermiddelen, kleur- en smaakstoffen, en ziehier een gerecht dat er in deze tijd toe doet. Zacht romige smeerkaas in de vorm van 8 puntjes. Daar draait het vandaag in mijn leven om, nadat ik uitgebreid met anderen mijn wederwarigheden heb mogen delen.Wederwarigheden dan wel wetenswaardigheden, dan wel wederwarrigheden, het is en blijft een kwestie van hoe je tegen de huidige situatie aankijkt en wat eenvoud in deze kan doen dan wel betekenen.

Elleboogjes dus van een huis wat zich kenmerkt door het volgende: DE BESTE 1 Gefeliciteerd! u heeft DE BESTE keuze gemaakt, want goede kwaliteit hoeft niet duur te zijn. Dit product bewijst het! En hoe mijn maaltijd er nu uitziet…

VOITURE BALAI

VOITURE BALAI

VOITURE BALAI. Nooit van gehoord, dan heb je waarschijnlijk ook nooit goed gekeken. MorGen is het Woningsdag en hoeven de straatvegers niet de straat op om de achtergebleven troep van de ander, de rotzooi die zij achterlaten op te ruimen. Voor mensen met pleinvrees dan wel straatvrees ideaal, ware het niet dat het passeren in die kale ruimte nu heel anders kan zijn dan men in het algemeen gewend is. Maar dat heeft niets te maken met het bericht dat ik vandaag de wereld in slinger namelijk een toer de kans!


‘Neemt u maar plaats!’verzoekt mij een uiterst vriendelijke damesstem. En terwijl ik plaatsneem krijg ik de indruk dat mij een Rad voor ogen wordt gedraaid. Het heeft veel weg van een polonaise op het slappe koord, waarbij mijn hand dit keer niet rust op de schouder van mijn voorganger en ik de hand van hen die achter mij komen, moet ontberen. Ik ben nu eenmaal de laatste in de rij en heb het genoegen de cirkel te mogen sluiten, hetgeen mij de mogelijkheid biedt om het fenomeen van een cirkel nader te duiden.


Een cirkel is een meetkundig deel van een plat vlak, begrensd door een cirkelomtrek. Een cirkel is ook een kring; zo is een vicieuze cirkel een reeks van handelingen of redeneringen waardoor men telkens terugkeert in het uitgangspunt dat men wil verlaten. En dat mijn waarde lezer, wil ik als volgt illustreren, met de nodige varianten. Want in eerste instantie is een zeker iemand met die cirkel begonnen. Het uitgangspunt als het ware, ware het niet dat mij dat uitgangspunt totaal onbekend is.


En zo wauwel ik nog een tijdje voort en eindig ik mijn betoog als volgt: ‘en wanneer de geest uit de fles is, wanneer die anderhalve meter in een bepaald perspectief ook een rol gaat spelen is het simpel wachten tot…’


En ik heb het genoegen dat ik mag wachten, als laatste in die ene cirkel terwijl andere cirkels op hun dan wel haar eigen wijze mogelijk zichzelf ook vicieus aan het herhalen zijn. ik heb geen idee hoe het geheel er uit zal komen zien, maar heb nu de indruk dat ik in een VOITURE BALAI ben beland, beter en anders gezegd terecht ben gekomen in de bezemwagen!

CITROEN HY


Geen toer de kans!

Beren

Een nest jongen ergens in Verwegistan …

Hoe gevarieerd wil je het vandaag hebben. De logica van de huidige tijd gaat zeker niet op en dat wat de zaterdag kenmerkte, gaat nu op aan vormen van verveling, van allenigheid, van iets bedenken wat er absoluut niet toe doet, dan maar weer eens een rondje rond het blok, een woordje op dit blog, benzine tanken omdat de prijs is gedaald, kibbeling eten omdat dit zo goed smaakt, met moeder Corry het over de stilte hebben en haar verhaal omtrent de oorlog aanhoren, het gestamp van de laarzen van de Duitse bezetter, het feit dat haar vader schuil zocht in de duinen, het bombardement op het Vliegveld Bergen, les krijgen in het Witte Kerkje in Groet en de boterhammen die zij met haar zus Nelie kreeg van Duitse soldaten, kuch, roomboter en suiker om van te smullen terwijl haar ouders zich hieromtrent zorgen maakten…

Kunstwerken van Pauline Bakker


De stilte die haar aan het verleden deed denken, en de koffie die bijkans op was, het pak dat ik haalde en vervolgens bij haar langs bracht, de telefoon die gaat, Michael aan de bel hangt en niet veel later Jan van Heumen die het heeft gepresteerd om 73 jaar te worden, waardoor hij mij nog steeds dagen als een voorganger vooruit blijft gaan. Ik volg in zijn spoor en heb niet veel meer te doen dan naar zijn verhaal te luisteren,en dan de vraag: ‘wanneer denk jij dat Ria huiswaarts keert…?! En ik antwoord met: ‘als het goed is aan het einde van de aankomende week, maar durf dit niet met zekerheid te stellen, want… een ander probleem zou zich kunnen voordoen: quarantaine mag niet worden uitgesloten…’

Werk van Pauline, waarin ik mijn huidige situatie herken …


En dat dient dan weer als een sluier over het geheel te gaan hangen, hoewel. Beren heb ik al eerder gezien en beren zien geen brood in dat wat ik weet te bedenken. Met honing kan ik ze niet gaan verleiden, laat staan dat wanneer de beer los gaat ik niet weet welk een ravage dat beest zou kunnen aanrichten. Figuurlijk gesproken dus, want ook de beren zijn uit het circus verdwenen. Wie taalt er nog naar om een beer met een hoedje op z’n kop op een fietsje in de piste te zien rijden, tenzij dit een elektrieke fiets van het merk Pasla zou kunnen zijn..


Ooit was daar het boek ‘De bonte droom van het circus’ dat ik ooit met plaatjes heb weten te vullen. Sparen bij de roomboter die mijn grootouders van moederskant spaarden. Waardoor ik, tot de dag van vandaag, nog steeds iets heb met dat circus. Het helpt mij met dromen wanneer ik de huidige werkelijkheid onder ogen kom. Het leidt af, het doet wonderen, het is alsof het net niet echt is terwijl het zo echt is als de neten. Daar kan geen luizenmoeder tegenop, om maar eens een utopie naar voren te brengen.
Dat is gespeeld, gebaseerd op werkelijke ervaringen maar de huidige werkelijkheid zal straks als andere ervaringen worden geplaatst.
En daar, daar doe ik op mijn manier nu melding van!

Een kijkje vanuit het oogpunt van Ellen,
hetgeen de tuimelende gedachten in mijn hoofd als zijnde geen logica naar voren brengt …

Toelichting & verantwoording:

foto 1: een nest jongen ergens in verwegistan…
foto 2: kunstwerken van Pauline Bakker
foto 3: werk van Pauline, waarin ik mijn huidige situatie herken…
foto 4: een kijkje vanuit het oogpunt van Ellen,
hetgeen de tuimelende gedachten in mijn hoofd als zijnde geen logica naar voren brengt..

Wat een mogelijkheden …

Wat tekstregels die de hele dag door je kop gaan malen. Over een ekster nota bene. ‘Er was een ekster en dat beessie kon niet kakke’, er was een veertje aan z’n gatje blijven plakke’. Hij zei ojee, hij zei ojaa, hij zei verdomme, hoe is dat veertje aan mijn poepertje gekomme’, toen kwam de moeder van de ekster aangevloge’, die heeft het veertje van zijn gatje afgezoge’, lalalalalalalalala, lalalala, lalala, ojeee.

En dit dan op de wijze waarop een Tango van Malando’s Tango en Rumba orkest jaren geleden furore heeft gemaakt. Eigenlijk heette Malando Arie Maasland, maar dit staat slechts nog een enkeling voor ogen. Maar Arie Maasland had ook een zoon en die ging er later met dat orkest wereldwijd van door. Gelijk ook Max Woiski senior Max Woiski junior jaren later ook de weg in muziekland wees. ‘Want je bent toch niet gelukkig met een mooie vrouw, je vraagt je steeds af is zij mij wel trouw en als ze eindelijk in je armen rust, dan zijn er weer kapers op de kust…’ Of dat Nederland niet bekend staat om zijn rijst met kouseband…

Het flierefladdert wat door mijn hoofd en het zal waarschijnlijk wel te maken hebben met een bepaalde onrust die ik ergens in mijn geest en lichaam voel borrelen. Waar dat eigen haard is goud waard en dat ieder huisje een eigen kruisje kent, dat Oost West zich verhoudt tegenover Nood Zuid zal er ook niet mee te maken hebben, maar dat er toch een uitnodiging aan dit bericht wordt toegevoegd, dat maakt het dan toch wel weer wat bijzonder. Hoe zij het voor elkaar krijgt is voor haar het weten en blijft voor mij de vraag. Geen idee of water goed voor de mens is (drinkwater wel maar slootwater…), dat je om af te koelen ook een teiltje met water kunt nemen maar dat je wordt uitgenodigd om in een sloot plaats te nemen op een tweetal stoelen en dan niet vreemd moet opkijken wanneer je bedient wordt vanuit een roeiboot… wie had dit in deze tijd kunnen bedenken.

Ellen dus, mijn kijker in de branding, terwijl zij haar conditie op deze manier bijhoudt en wij, dat wil zeggen zij met haar beelden en ik met flauwekul mijn dagelijkse gang der dingen van enig gemak weet te voorzien, want zo alleen in mijn eentje op een zonovergoten dag…

ANGST

ANGST! Een gevoel wat je bekruipt en waar je niet goed raad mee weet. Maar dat is wel een zeer eenvoudige omschrijving van het begrip angst. Natuurlijk zijn we bang op dit moment, en waar de een wat laconiek reageert (‘het zal zo’n vaart niet lopen, ik sport, leef gezond en val niet in de risico categorie’), zal de ander hem met beide billen knijpen. ‘Hou vol’ is het credo, maar de mens is nu eenmaal geneigd om wederom grenzen op te gaan zoeken. Nieuwsgierig als de mens is, de beperkingen die hem worden voorgehouden, zullen de ene mens krampachtig doen krimpen terwijl de ander net zo makkelijk doorgaat met het schudden van de hand, het geven van een zoen dan wel die verdiende schouderklop gaan geven.

Want dat zijn we zo gewend en in deze situatie is de kans groot dat wij weer in de oude patronen vervallen. Terugvallen als het ware in die vanzelfsprekende gewoontes die op dit moment als ongewenst dienen te worden beschouwd. Want het zal je maar gebeuren wanneer jij je aan al die richtlijnen houdt en de ander zich daar geen moer van aantrekt.

Angst heeft voor mensen een signaalfunctie voor dreigend gevaar en onheil. Het belemmert, gedurende enkele ogenblikken, het handelen en denken. Daarna volgt de afweerreactie. Deze reacties kunnen verschillend zijn. Vloeken, agressie, boosheid dan wel schelden en slaan voorspelbare fenomenen.

Mensen reageren verschillend op prikkels die angst of onheil veroorzaken. Maar er ontstaat een probleem als iemands reactie voor hemzelf of voor zijn omgeving als ‘verstoord functioneren’ wordt omschreven. Wanneer angst zich manifesteert in situaties waarin het geen enkel nut heeft en alleen maar hinderlijk is, spreekt men van een angststoornis.

En wanneer iemand op dit moment tegen iemand anders zegt ‘doe eens normaal, man’ kan dit duiden op het feit dat we onderweg zijn om een abnormale situatie ( 1 1/2 meter van elkaar af) weer te gaan normaliseren, edoch daar kan op dit moment ABSOLUUT NOG GEEN SPRAKE VAN ZIJN! Want voor je het goed en wel beseft kom je onder behandeling van een GGZ hulpverlener …

Blijf elkaar aanspreken op dit huidige gewenst gedrag en handel daar dan ook naar!

Balorig!

Wanneer ‘t hek van de dam is, loop je de kans dat je al je schaapjes op het droge alsnog kwijtraakt. Simpelweg door dat ene schaap dat zo nodig de wijde wereld wilde gaan verkennen en zich niet bewust was van de kudde die zij in beweging heeft gebracht. Nu kun je wel gaan mekkeren, gaan blaten maar de kans dat hiertegen opgetreden kan worden acht ik vrij klein. Soms ben ik een beetje balorig, soms denk ik weleens dat naast de zin van zijn er ook de mogelijkheid dient te bestaan om wat met grote onzin te gaan strooien. Als een soort van strooigoed dat zich hooguit in de decembermaand voordoet.

Vandaag is dan weer zo’n dag en het gegeven dat een hek mij op dit spoor bracht, dat een schaduw over het totaal van ons bestaan terecht is gekomen, dat wij ons dienen te schikken naar dat wat ons wordt voorgehouden maar dat er ook nog steeds mensen (in dit geval dames) zijn die zich door geen hek laten tegenhouden, zelfs de moed hebben om over deze hindernissen heen te klimmen dan wel besluiten om nog steeds op ontdekkingstocht te gaan naast stad maar vooral naar ommelanden, dat heeft ervoor gezorgd dat dit weer eens een wat luchtiger bericht kan gaan worden.


Het leven is al zwaar genoeg voor anderen en het feit dat we iedere keer opnieuw worden geconfronteerd met getallen dat een mensenleven vertegenwoordigd, dat zorgt er nou niet bepaald voor dat de wereld om ons heen en mijn leven in het bijzonder zo in de waagschaal komt te staan. Puur ik en dat wil ik dan ook bij deze op mijn geweten hebben! Maar naast mij zijn wij ook met z’n allen een zij, laat staan dat ik jullie buitensluit. Ik, jij, hij en zij zei dat het niet aan jullie ligt maar dat ook wij met z’n allen een zij vertegenwoordigen. Waarmee ik enigszins een pleidooi naar voren breng omtrent de basisscholen die op termijn weer onderwijs op een aangepaste manier aan kinderen zullen proberen te leren. Waar aap, noot, Mies en Wim, Zus en Jet zijn gebleven, hooguit te vinden op dat leesplankje in de voormalige klas van Dik Trom. Maar ook dat is een museum en ook dat is nu gesloten… Etersheim ligt nu eenmaal niet direct om de hoek.


Zo’n verhaal waar niemand op zit te wachten, hooguit die ene die besluit om alsnog met mij over die dam heen te gaan en voor je het goed en wel beseft… mogelijk een zwaan kleef aan effect

Stukkie …

Dit is een compleet waanzinnige tijd vol van stompzinnige tegenstrijdigheid. Waar laat ik mijn frustratie en op wie kan ik die bot gaan vieren? Hooguit op dit moment op mezelf en ik taal er dan ook niet naar om dit op anderen bot te gaan vieren. Gelukkig is dit medium wel in staat om mijn lasten op zich te nemen, vandaar dat ik gisteren die noodkreet naar voren heb gebracht.


Er blijken nog steeds achterzijden van de medaille te bestaan, dan wel dat de achterkant van het gelijk ooit door Marcel van Dam op de beeldbuis werd gepresenteerd. Dat waren nog eens ‘andere tijden’ en waar de nostalgie naar het verleden tegenwoordig hoogtij viert, Swiebertje in een glansrol en Bromsnor als de goedaardige veldwachter, Malle Pietje als de scharrelaar als voorloper van de huidige kringloopwinkels, Aart Staartjes die zijn ongeluk niet heeft overleefd, kan ik niet veel meer doen dan vandaag maar weer eens de blik op buiten te richten, de foto’s van Ellen spreken als het ware voor zich en laat ik het hier maar bij houden.


Te weten dat mijn stukkie op mijn weblog Marlies tot tranen heeft beroerd…

Scroll Up