Maand: februari 2020

Bewust zijn

Het punt is dat niemand weet waar de verzaberde te vinden valt. Nooit van gehoord, dat durf ik eerlijk gezegd te betwijfelen. Het is dan ook een gezegde uit het verleden geljk ook de vierkante gatenboor ooit roemrucht is geweest in de bouw. Of dat iemand in opleiding voor de zorg erop uit werd gestuurd om een onlosmakelijk attribuut op een andere afdeling op te gaan halen en vervolgens door het hele ziekenhuis van het ene kastje naar de volgende muur werd gestuurd. Tijden waarin vermaak in de regel als leedvermaak kon worden omschreven. En waar leedvermaak werd aangetoond, hoefde dit keer geen vermakelijkheidsbelasting te worden geheven.

Vermakelijkheidsbelasting als een vorm om het volk dat iets van cultuur wenste te snuiven, alsnog met een toegangskaartje een volgende keer niet in het theater te zien verschijnen. Want cultuur is slechts voor een enkeling weggelegd en het klootjesvolk kan zich dit soort uitspattingen niet altijd meer veroorloven. Neem nu KaasPop. Een kaartje kost bijna 35 euro (34,99) en om ook nog naar een dancefestival te gaan (bijna 25 euro, 24,99) ben je goedkoper uit door beide evenementen te bezoeken voor slechts 49,99! Om dan te ontdekken dat de betreffende KaasPop niet eens de gelegenheid zal gaan bieden om op zoek te gaan naar die eerder aangegeven verzaberde.

Nog 14 dagen te gaan en dan is het 1 maart. Dat van die 29ste zorgt ervoor dat die ene dag extra dit jaar eens feestelijk in het zonnetje kan worden gezet en de mensen die van mij een kaart mochten ontvangen heb ik op voorhand genot toegewenst. En dat alles vandaag onder een bepaalde noemer van de hand van ene Peter Toonen: ‘De enige werkelijke groei is die van bewustzijn.’

Bewust zijn. En wie is zich beter bewust van zijn zijn dan ik vandaag ten tonele voer…?!

… de dag!

Rust in de tent en de stilte maakt haar opwachting. Bewust kies ik dit keer voor een vrouwelijke variant, want twee dames en een heer zijn inmiddels vertrokken met in hun gezelschap Indy de broer van Liva en verkeren nu in Frankfurt, op weg naar het beloofde land. En waar de woning een grote ombouwing heeft gekend, staan nu de spullen voor een groot deel wederom op hun plek, hoewel het wat mij betreft nog een aantal dagen had mogen duren.


De schoolvakantie zorgt ervoor dat op deze dag hun vertrek zou gaan plaatsvinden en ik ben razend benieuwd wat voor impact dit op Marlies heeft. Liva vermaakt zich echter uitstekend met haar broer en haar vader, getuige een filmpje dat onderweg geschoten is. Bij voor mij totaal ongekende muziek zit zij in haar stoel (bijkans een fauteuil) met haar beide benen mee te hossen.


Weet ik niet veel beter dan voor vandaag toch weer over te gaan tot de orde van mijn dag te weten stofzuigen, stoel naar beneden, het straatje vegen en een hoeveelheid bier te halen bij dit keer de Lidl, opdat mijn zwager zich morgen aan wat onbekende bieren te buiten kan gaan.


En daarnaast nog wat prenten van de vintage winkel op het Ritsevoort bekend onder de naam lijnB. Ik bedoel maar, hoe simpel wil je het hebben en hoe eenvoudig kunnen dingen zijn? Gewoon door even stil te staan, de tijd te nemen om de dingen te laten bezinken en wanneer dit bezonken is, weer overgaan tot de orde van de dag… DAG!

Morgen

Vaak draait een vraag omtrent het waarheen. Veelal gevolgd door waarvoor en voor waar dat is bepaald geen sinecure. Zij kwamen twee maanden geleden en morgen vertrekken zij weer naar dat andere land. Dat hun droom combineerde met het reizen en al met al tot een droomreis had kunnen leiden, ware het niet dat enigszins (storm)zand in de raderen terecht is gekomen. Liva komt logeren en neemt in haar gevolg haar vader en moeder mee. En dat betekent een ‘tijdelijke verbouwing’, matrassen die van de ene slaapplaats naar de andere worden gesleept, en waar alles om haar draait kunnen volwassenen niet veel meer doen dan naar haar pijpen dansen. Maar dit in de meest positieve zin, want bij opa en oma is het doorgaans altijd gezellig en waar het ooit draaide om Kwatta (voor de jongeren onder ons dat soldaatje dat chocoladerepen soldaat wist te maken) draait ons gezamenlijk zijn voornamelijk om haar.


Zij bepaalt de tijden van opstaan en doorgaan, van slapen en waken en wanneer het bedtijd is, dan gaan geen poppen mee, want zij slaapt het liefst in haar eigen bedje in een ruimte dat door een kast van haar ouders wordt afgescheiden. Heeft ze toch iets voor haar zelf…


Morgen gaan ze weer vertrekken naar het land waarvan zij dachten en hoopten dat daar hun toekomst zou komen liggen, een land dat door de natuur heel aansprekend is, zal een was gaan worden. In mei is het de bedoeling dat zij terugkeren naar Nederland en proberen om hier, onder andere weersomstandigheden, hun leven verder op te bouwen om mogelijk op een ander moment alsnog hun droom werkelijkheid te kunnen geven. Droom en reizen hebben voor hen een deel van de zin van het leven bepaald, de realiteit is veelal anders dan de voorstelling die in hun hoofd doet vermoeden. En wij mochten genieten van de ontwikkeling die Liva in de afgelopen maanden heeft laten zien. Het spugen van een Lama, het miauwen van een poes, het hinniken van een paard en alle eendjes die in het water zwemmen en de kusjes die zij voor mij in petto heeft gehad.
Uitverkoren in zekere zin, zo ook het op mijn schoot zitten om dan niet alleen liedjes te gaan zingen, maar ook nog de plaatjes te bekijken in dat ene boekje: Liva en de herten, op 20-01-2020 in de hertenkamp in Alkmaar vastgelegd.

Zal ze gaan missen en de rust die hier dan neerdaalt zal waarschijnlijk het verlangen naar straks alleen maar groter maken…

Rijmen & dichten

Wetenswaardigheden. Weten s waardig heden. Wat wil je weten? Weetje: een papegaai is veel te klein om een olifant te bevredigen, en dat met het vooruitzicht op Valentijn. Nu is het bevredigen, terwijl eigenlijk het woord naaien op die plek kwam, om dit te laten rijmen op haaien, maar dat kan in de tijd van de dubbelzeggingen niet meer de toets der kritiek doorstaan. Zoals het fenomeen Valentijn ons is opgedrongen door de Angelsaksische gemeenschap, het woord gemeenschap in de meest figuurlijke zin, opdat gemeenschap in een andere context mogelijk de lust van het doen, laat zijn voor wat het in de regel is of waar het op uitdraait: seksen. En waar gesproken wordt over sex is ook dit woord vervangen door andere letters te gaan gebruiken.


Een druiper valt onder de categorie SOA en waar ooit gesproken werd over syfillis is ook deze ziekte tot het verleden gaan behoren: Dementia Paralytica is tegenwoordig te voorkomen door vroegtijdig met antibiotica aan de gang te gaan. Nadat is geconstateerd dat een nacht vol genot toch tot een verandering heeft geleid. En dan wordt het enigszins lijden dat de klok slaat.


Hoe ik hierop kom en waarom ik met dit soort wetenswaardigheden als feitjes naar voren breng? Ik zou het niet weten, zeker niet als je weet dat er vanmiddag een ‘meeting’ op het programma staat waarin de verschillende dichterskringen rond Alkmaar en omgeving worden uitgenodigd om wat meer aandacht te gaan besteden aan taal en dan vooral het accent te gaan leggen op het dichten. Een variant: ‘ik kan rijmen en dichten zonder mijn hempie op te lichten’ en meer in het bijzonder om de haastige voorbijgangers te wijzen op het feit dat werken met letters een ander oogmerk heeft dan het kleuren van muren met spuitbussen.

Nu heeft Margreet S. de stad van al haar woorden weten te voorzien, is er zelfs sprake van een dichtersstraatje, heeft Joost Zwagerman wat zinnen achter gelaten en is het Museum Yxie wat zich ten doel had gesteld om het werk van Lucebert aan de stad te doen toekomen vroegtijdig door Opa werd omgelegd, dat neemt niet weg dat…


Ben dan ook razend benieuwd wat er door nieuwigheid aan de culturele waarde van de Stad Alkmaar aan wordt toegevoegd, te weten dat een Beeld van Truus Wijsmuller-Meier ook jaren op zich heeft laten wachten terwijl het beeld van Susanne…

Moeder Corry en COR O.

89 is zij geworden: Cornelisje Bregman geboren Greeuw. Moeder Corry, oma Corry en omama Corry. Kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen. Een bonte kinderschare met allemaal een ander verhaal. Maar haar verhalen worden steeds minder. Niet alleen door haar fysieke achteruitgang, met twee gebroken heupen en een tweetal pennen in haar lijf, wordt ook haar geheugen een last. In die zin dat het korte termijn geheugen het geregeld af laat weten, met haar lange termijn geheugen wordt het actueel wanneer foto’s uit haar verleden de revue passeren. Dat van die ouderdom is helaas ook niet aan haar voorbij gegaan, maar gisteren was zij het middelpunt van haar directe kinderschaar.


Jaap en Jennifer, Joke en Piet, Marry en Rob en een blauwe Ria en ik mochten met haar gaan eten in Castricum. En zij genoot zoals wij ook van haar genoten. Helaas wordt haar wereld wel steeds kleiner, heeft zij haar man verloren en andere familieleden zijn haar vooruit gegaan. Ook haar kennissenkring is redelijk uitgedund, hetgeen de tol is die zij door haar hoge leeftijd heeft moeten betalen.
Maar het zal hopelijk nog een poosje duren voor zij zich zal gaan melden bij de schipper die haar zal gaan overvaren…

En dan dat andere. Ik mocht het bestelde boek van Cor Oorthuijsen vandaag ontvangen, en heb het werk in een woord omschreven: INDRUKWEKKEND.
Waarmee ik eigenlijk zijn werk tekort doe, want zijn foto’s fascineren niet alleen, maar zet de kijker ook aan het denken. Getekend door de waanzin waarmee de ene mens de ander afslacht, waarbij een leven niet veel meer wordt dan een cijfer in een reeks waar geen einde aan lijkt te komen. Gekleurd in zwart/wit met een doorlopend rood streepje. Een subtiel signaal dat doet denken aan de ‘Last Post’ dat dag in dag uit, jaar in jaar uit door hoornblazers ten gehore wordt gebracht.


Opdat wij niet alleen herdenken maar ons ook herinneren waar deze slachting toe heeft geleid. In eerste instantie tot een wapen stilstand voor een Tweede Wereldoorlog alsnog de vrede om zeep hielp.

En dit jaar vieren wij 75 jaar vrijheid. Waarbij het thema in Alkmaar de titel zal krijgen van ‘breekbare vrijheid.’ Maar wat is vrijheid? Wat betekent vrijheid? En niet alleen dat, maar waar bevindt zich de grens? Want hebben wij niet allemaal de neiging om de uiterste grens van vrijheid op te zoeken…?!

Schade lijk

Het is en blijft natuurlijk een dramatisch gezicht, al betreft het slechts een omgewaaide schutting. Eigen huis en haard is goud waard en de stormschadeverzekeraars maken de balans reeds op. Code oranje werd rood, de wind nam stormachtige snelheden aan en de meeste mensen bleven binnen, terwijl de dakpannen om de voorbijgangers hun oren vlogen. Van vliegende schotels geen sprake, van overvliegende vliegtuigen geen last en het vliegtuig dat probeerde te landen, zorgde voor tumult onder de passagiers. Het voordeel daarvan kan zijn dat wanneer het geheel onbeschadigd alsnog de landing inzette, je een verhaal te vertellen hebt dat menig verjaarspartijtje van voldoende aandacht zal gaan voorzien. En wanneer de schade beperkt is gebleven tot slechts dit avontuur, ach dan valt het achteraf wel weer mee. Tenslotte is natuurgeweld een van de weinige redenen tot geweld dat na afloop is verdwenen, in tegenstelling tot de mens die met zijn geweld schade aan de ander toedient. Met mogelijke rechtszaken tot gevolg.


Ik heb een boek besteld, bij Cor Oorthuijsen onder de titel: ‘Een pacifist aan het front’. Een boek in eigen beheer uitgebracht met een oplage van 60 exemplaren. Als titel van het artikel trekt de kop: ‘GEGREPEN DOOR DE WAANZIN’ direct mijn aandacht. En dat is op zich, niet eens zo vreemd want Cor heeft ooit de opleiding tot Psychiatrisch Verpleegkundige in Duin & Bosch voltooid.


Dus Cor ken ik reeds een tijdje en wanneer een overtuigd pacifist als hij zich met dit thema bezighoudt, kun je ervan uitgaan dat zijn boekwerk garant staat voor een doorwrocht werk. Maar waar zijn belangstelling voor de Grote Oorlog (Wereldoorlog I) vandaan komt, heeft weer te maken met zijn belangstelling voor geschiedenis.
Tussen 2014 en 2018 – honderd jaar na de oorlog – bezocht Cor tien maal het voormalige westelijk front. En fotografeerde de littekens die in het land zijn achtergebleven. Het heeft iets paradoxaals, maar juist dat paradoxale heeft hem weten te fascineren. En wanneer je door dit artikel op mijn blog ook belangstelling hebt gekregen:

Voor 27,50 euro is dit boek te bestellen via: cor.oorthuijsen@quicknet. nl


Een aanrader wat mij betreft want ik heb ook kennis mogen maken met zijn fotografische kwaliteiten naast het vakkundig uitoefenen van zijn vak als psychiatrisch verpleegkundige!

Stilte en de verwachting.

Het is een avond van een stilte voor een storm. Code oranje wordt aangekondigd en voor je het weet vliegen de kale takken over de weg, waait toch die vermolmde boom om, zijn hulpverleners en bergers ‘staande bij’, hoor je kettingzagen tegen de wind in bulderen en maken de verzekeraars zich op om de schade op termijn uit te gaan keren, hetgeen waarschijnlijk weer garant staat voor het verhogen van de premies. Opdat ook dit keer ieder voordeel in een nadeel kan gaan uitpakken…


Hetgeen mij niet bij de pakken neer laat zitten, daar gisteren Ria zodanig door een andere fietser is aangereden, dat koude kompressen, oedeem ophopingen zich voordoen, een wondje boven haar linker wenkbrauw zoveel bloed naar voren bracht dat toeschietende medeburgers daar met tissues aan het werk konden gaan en ene Johan die vergat om zijn hand uit te steken en linksaf sloeg ervoor zorgde dat Ria in contact kwam met het daar aanwezige asfalt.


Een rondje De Mare zat er verder niet meer in en vanavond staat de Huisartsen post op het programma, dewelke het zo druk heeft dat om 20.30 uur een plekje voor haar kan worden gereserveerd. En dan te bedenken dat in alle gevallen spoed de absolute voorrang heeft. Want wie ietwat bloed, geeft de moed niet zo snel op met oedeem op de knie, de enkel, de rechter elleboog en dan dat wondje op je hoofd.


Joke was jarig, Corry viert haar 89ste verjaardag in Castricum en waar de kinderschare zich dit keer beperkt tot de directe kinderen + aanhang, kan het haast niet anders dan dat de aangekondigde storm ervoor kan gaan zorgen dat er alsnog roet in het biologisch verantwoorde eten wordt gestrooid…

Holland Park, meer plaatjes!

Maar… ik ben nog niet kaar, tenslotte wens ik klare wijn te schenken zolang de jonge en de ouwe klare op zich laat wachten. Deel III met beelden van Holland Park onder de rook van Amstelredanum, Mokum voor de intimi en Amsterdam voor de Chinese toerist, die dit keer Nederland links dan wel rechts laat liggen. Je kunt nu eenmaal niet altijd in behoeften voldoen.

Maar ik heb de behoefte om een derde deel aan Holland Park als city scapes aan den volke te gaan tonen, de beelden op zich spreken naar mijn idee veel meer dan de woorden die ik meestal gebruikelijk naar voren breng. Dus… doe het daar dit keer maar weer eens mee, het kan niet altijd bier zijn wat Corona van een naam heeft voorzien!

Holland Park!

48 vierkante meter voor een bedrag van 204.000 euro. Maar dan woon je wel ergens en deel je het dak met meerdere anderen. Krijg je uitzicht op een gracht, dat de naam gracht niet waard is, meer een veredelde sloot dan wel een gegraven kanaal, zie je geen auto meer staan want die zijn allemaal ondergronds verdwenen, zijn de voorzieningen nog lang niet klaar en is er slechts sprake van een bloemenhandel die nog ontluikend aan het opbloeien is en woon je in een park waar nog geen groen te bekennen valt, kranen de hoogbouw sieren en heet dit geheel Holland Park, op slechts een half uur verwijderd van het centrum van de stad.


\Amsterdam dus onder de noemer van Diemen en waar ooit kantoren stonden, zijn het nu bevallige appartementen voor zover je oog reikt. Zijn de binnentuinen van hekken voorzien en is het een enkeling die zich in dit stadsdeel waagt. Maar wat wel van een bijzondere klasse is dat van eenheidsworst geen sprake is, dat het kleurrijk aandoet en dat bouwvakkers zich een weg banen op de paden die straks als straten door dit deel zullen gaan slingeren.


En waren wij, Martin en ik, in de gelegenheid om hier wat te vertoeven, plaatjes te maken hetgeen resulteert in een collage onder de noemer City Scapes, waar een man op het balkon een peukie tot zich nam en op die manier de mensheid vertegenwoordigt. Het zijn die beelden die vandaag dit verhaal gaan sieren, nadat andere plaatjes alsnog bij gisteren worden geplaatst.


En dat alles met mijn andere camera, de Nikon, die stevig onder handen werd genomen en die ons toch een fantastische dag heeft gebracht, resulterend in een afsluiting bij Laurens en de noemer fotocafe alsnog die genoegdoening gaf die wij ons hadden voorgesteld.


Zo simpel kan een dag zijn en als het zo’n dag is met zon, wat valt er dan verder nog te klagen?!

Staande…

‘Wel geinig’, was ooit een staande uitdrukking van Hein Tomasouw. Maar dat is wel van heel lang geleden, toen een nieuwe opleidingsgroep werd gedetacheerd in Heiloo. Sint Willibrord, was die andere inrichting, op Katholieke leest geschoeid en ooit een instituut alleen voor mannen. En de broeders deden daar hun best om die bevolking zo goed en zo kwaad mogelijk te begeleiden, tot.. dit Katholieke bolwerk ook door dames werd bestierd. Over emancipatie gesproken, het kwam simpelweg in die tijd op gang.


Broeders en broeders en dan ook nog zusters, die ervoor zorgden dat er een andere toon werd gezet. Geen idee wanneer precies maar het zal ergens in de jaren vijftig van de vorige eeuw zijn geweest. Nu is dit een landgoed en worden her en der nog wel wat paviljoens gebruikt voor hen die Geestelijke verzorging nodig hebben, maar ook dit is een uitstervend gebeuren. Dat verwarde mensen tegenwoordig voor meer overlast zorgen, met het verdwijnen van dit instituut worden juist die mensen die hulp nodig zouden hebben aan hun lot overgelaten.

i
Dankzij voortschrijdend inzicht gebaseerd op simpele bezuinigingen. Maar vandaag staat er een ander instituut op het programma in de buurt van de Hoge School Holland, waar ik ooit de tweede graads leraren opleiding mocht ondergaan. Let wel ondergaan, want wat ik daar geleerd heb valt niet direct onder leren te verstaan.
Diemen dus en de Wildeborgh was de naam. Ooit een gedicht over geschreven onder de noemer HI, Ha, Holland maar ook dat epistel is in de loop der tijd verdwenen. Wat echter wel van belang is het gegeven dat ik daar bij een leraar Nederlands de vraag heb gesteld hoe de eerste (en teven laatste) gedichtenbundel het beste kon gaan heten: ‘Ik ben voor niemand iemand meer’, of die andere naam die ben ik vergeten.


Vandaag dus een dag op stap met Martin onder de noemer van een ‘cityscape’ als volgende variatie op het thema dat Sophie ons als opdracht heeft mee gegeven. Terug dus in de tijd dat alles net even anders was als heden ten dage. Voor je het weet verdwaal je in je herinnering en wanneer je weet dat juist die herinneringen door de tijd anders worden gekleurd dan toen als ooit een ander leraar naar voren bracht ten aanzien van de economie. ‘We zijn steeds minder meer gaan uitgeven’, als die andere staande uitdrukking. En dat had dan weer betrekking op de waarde van dat stomme geld.


Inflatie was ook toen al aan de orde!

Scroll Up