Maand: december 2019

OUD & meuk!

Oud wel, nieuw (nog) niet. Gewoon een kwestie van aftellen en straks weer op gaan tellen. Gelijk ook zegeningen ertoe doen. Was het alleen al door het feit ze als zegeningen te onderscheiden. Neem nu ‘ouwe meuk’, oud, vervuild en volledig afgeschreven tot… het moment waarop die verborgen schoonheid wordt (her)ontdekt. Waar ik nogal gevoelig voor ben, gezien ook de beelden die ik dit jaar vanuit een nu verleden bij dit bericht denk te gaan plaatsen. Of dit nu in Belgie is dan wel Duitsland betreft, het heeft iets en maakt in mij in zekere zin niet alleen melancholische herinneringen actueel, maar doet ook een beroep op dat wat ooit als nieuw is geweest en daarna de toon van het was heeft gekregen.

Paradepaardjes die niet opgewassen bleken te zijn tegen de tand des tijds. Gelijk ook postzegels zelfklevend zijn gemaakt ten faveure van het gemak van de mens. Waarbij DNA profielen ook tot het verleden zijn gaan behoren…


De toekomst staat niet stil en het verleden wordt alras geschiedenis. Vandaar dat ik juist op deze dag mijn treinsamenstelling heb veranderd. Het zijn suikerbietenwagons, voorafgegaan door een loc van de VSM, een Duitse wagon met steenkolen en een gerestaureerd restauratierijtuig van de eerder genoemde VSM (Veluwse Stroomtrein Maatschappij) als ode dan wel aandenken aan de geldelijke bijdrage van mijn schoonmoeder Corry.


Natuurlijk had ik kunnen gaan sparen, maar het om te zetten in een fysiek iets op de drempel van de twintiger jaren in 2000 heeft iets weg van voorheen in die andere eeuw. Toen Europa aan het bijkomen was van de Groote Oorlog en waar op diezelfde drempel ene Kim de wereld uitdaagt om… waardoor niet alleen de geschiedenis zich lijkt te herhalen maar dit meer te wijten is aan de mensheid die hetzelfde doet!

Een meer dan genoeglijke avond, een hartstochtelijke nacht en morgen… gezond met een kater weer op!


Terugblik (nav brief Kees O.)

‘Mijnheer,
ik realiseer mij terdege dat het geen pas geeft niets van mij te laten horen. Het zal u enigszins bevreemden dat ik een antwoord heb nagelaten, maar heel eerlijk gezegd heeft u mij met uw verzoek overvallen. U vraagt mij om een terugblik op het afgelopen jaar, maar ik kijk liever vooruit. En waar de geit aan een touw niet verder kan grazen dan de cirkels hem voorhouden, doe ik weinig anders. Het is ook wat ongemakkelijk voor mij om alles wat ik in het afgelopen jaar tegen ben gekomen, helder te formuleren in de wetenschap dat ook mijn geest niet toereikend genoeg is. Wat ben ik vergeten en wat heeft een zodanige indruk achtergelaten dat ik daar nog enige ophef over zal gaan maken?


Het verleden ligt immers achter mij en ik kan hooguit stellen dat het mij dit jaar wederom gelukt is om met de nodige hoofdbrekens in het reine te komen. Dingen waar ik mijn schouders vergeefs onder heb gezet, heb ik als waterdruppels van mij af laten glijden. De noodzaak om mij ergens druk over te maken dan wel zaken waar ik mij aan zou kunnen ergeren, heb ik daar gelaten waar zij behoren: achter mij. En nieuws dat mij niet kon bekoren heb ik gevoeglijk overgeslagen.


Het grote voordeel van een courant, en waar de journaals niet veel meer blijken te zijn dan een doorgeefluik van ellende, heb ik me nog eens omgekeerd in bed en mezelf het genoegen geschonken om mijn verwarmerende deken in de hoogste stand te zetten. En voor wat betreft de puzzels die ik regelmatig ben tegengekomen, het feit dat Jan van Haasteren dit keer de catalogus van de Kunst10daagse in Bergen voor zijn rekening heeft genomen, gaf mij de grootste voldoening. Dat een werk van Kathinka K en een ander werk van Pauline B. zich mogen schuilhouden achter het schot op zolder, blijkt achteraf gezien een schot in de roos.

Dat Kees O. er alles aan gedaan heeft om zijn zijn ook dit jaar zichtbaar te maken, ook dat zal u niet bevreemden. Dat de Waterkant een succes is geworden door de expositie stelt dat andere succes bijkans in de schaduw. Dat de Lutherse kerk, lijnB, de Vest dan wel de Cantina rollen hebben gespeeld. ook dat stel ik met een wat mismuikt genoegen vast.


Dat de vakantie n Nederland door de hoge temperaturen ietwat vroegtijdig de handel deed inpakken, nam niet weg dat het feit om zo met Vincent, Marlies en Liva op pad te gaan dat andere genoegen is geweest. En dan vergeet ik niet voor uw gemak nog even de tijd die ik in de buurt van Essen heb doorgemaakt. Waardoor inzichten in een andere optiek naar voren zijn gekomen. Verhelderend was het verder dat wikswegen nu een totaal andere dimensie hebben gekregen. En waar museumbezoek werd afgewisseld met echt Chinees eten en het drinken bij de Prael weer garant stonden voor andere geneugten. Ik met andere Jan het Schip mocht bezoeken en dit met Bruno heb weten te herhalen, neemt niet weg dat dit relaas hooguit melding maakt van die enkele hoogtepunten in een totaal van 365 dagen.


Het leed dat mij voor een belangrijk deel bespaard is gebleven, de terugkeer van hen die in het buitenland vertoefden en de dagen die niet veel meer deden dan in 24 uur voorbij te glijden, de wilg die dankzij Dik het loodje voor een belangrijk deel heeft gelegd, de dode vogel die restte op een verkeersbord, de geneugten van het fotogebeuren dan wel het feit dat Bas L. in staat is om zijn fotoboek op termijn aan de goegemeente te openbaren, het feit dat Alkmaars goud en Kaeskoppenstad wederom een succes is geweest, dat de politiek in Alkmaar voor de nodige beroering heeft weten te zorgen, dat bij AZ het dak eraf ging en dat…

nou ja, het geeft het nodige ter overdenking en de wetenschap dat ook voor 2010* de nodige CO2 overleggen zullen gaan plaatsvinden, wens ik u voor nu een heel prettig uiteinde en een meer dan genoeglijk begin!’
vrindik.

P.s. gelieve voor 2010 2020 te lezen, maar dat zal de gemiddelde lezer van dit bericht waarschijnlijk aan zijn of haar billen gaan roesten!

Suzanne

‘Weet jij zij zei, hoe dat werkt?!’ Ik haalde mijn schouders op en zij haar kousen terwijl zij mij een blik bood op haar onthaarde benen. Neen, een sekswerker in Alkmaar heeft het flink te verduren in die zin dat wanneer daar een beeld geplaatst zou gaan worden, de politiek zich daarmee bemoeit. Alsof de politiek in Alkmaar niet veel beters te doen heeft. Het Kaasmeisje tuit haar lippen en is het eens met die toerist die niet beter weet dan dat Manneken ergens anders zijn straal blijft richten op het publiek dat hem aanvankelijk niet eens kan vinden.


Suzanne is haar naam en wanneer haar borsten zichtbaar zijn is er geen steen meer te vinden. Aanstootgevend is een omschrijving en de wetenschap dat de Achterdam zich kenmerkt door een rits aan rode lantaarns, is de reden dat er zoveel ophef wordt gemaakt. Onder aanvoering van een Burgemeester die de Christelijke moraal hoog in het vaandel heeft. Waardoor al talloze ramen gesloten zijn en die nog open waren, zich door een gang achterin een doorlopend pand aan de gemiddelde voorbijganger aan het oog onttrokken wordt. Hoeren waren het en sekswerkers zijn het geworden. De Amsterdamse wallen zijn er niets bij en ook Haarlem kan zich nog steeds verheugen op de nodige rode lantaarns. Maar stilaan wordt het minder, verliezen de werkers het van de wetgever en verdwijnen ongezien in een minder duidelijk circuit. Simpelweg in huurpanden die er hooguit voor zorgen dat de buurt waar zij hun toevlucht hebben gezocht, wat frequenter door anonieme auto’s alsnog voor een zeker inkomen garant blijven staan. Toezicht dat zich op de Achterdam voordoet, alvorens uit het oog te verdwijnen. En dat alles om de nood van het merendeel der mannen te lenigen. Ooit bevond zich ergens in die buurt een Zaadmarkt, maar ook die is op een zeker moment in vlammen opgegaan…


P.s. en die taalvoud is dit keer bewust naar voren gebragt!

Bodem loos…

‘Geen cent teveel!’, sprak ooit een meisje in Zeeland. Nu spreekt deze regering over een cent teveel op een liter benzine. En dat doen zij al jaren en iedereen betaalt voor een liter of veertig of meer die veertig centen per tank, per pomp per zoveel dagen. Jaar in en wederom jaar uit en niemand die zich daar meer druk om maakt. Behalve de kniesoor die in mij schuil gaat. Ook al jaren. Het gebeurt immers een beetje stiekem en dat stiekem gebeuren stelt de staat in staat om mooi weer te blijven spelen met die miljarden die niet zichtbaar de economie op gang weten te houden.


Verlaging van de belastingen die net zo veel of misschien wel meer in het laatje brengen dan dat de gemiddelde burger hier stil bij staat. Hem of haar wordt Sahara zand in de ogen gestrooid en het moment dat de ogen beginnen te tranen, komt Specsavers met een niet te missen aanbieding: drie brillen voor de prijs van een die je hooguit in een tweetal kunt gaan dragen. De mensen die achteloos vergeten dat die andere bril op de schedel een plaats gevonden heeft en de bril die hen als tweede was aangesmeerd. Hans anders doet al jaren niets Anders.

Het gaat vaak om procenten die zich laten vertalen naar centen die de afronding ten goede dan wel ten kwade aan de burger doet toekomen. Jaar in jaar uit n de vergelijkingen met het Buitenland doen zich niet eerder voor dan wanneer er net over de grens getankt kan worden. En die veronderstelde tijger is hooguit zichtbaar in een opgezette vorm. Het zijn de vormen die veranderen en de inhoud die steeds minder wordt en toch tuimelen we met z’n allen in de kuil die door die ander bedacht is en waarvan de waarde pas blijkt wanneer je moe wordt. Want wie een kuil graaft voor een ander wordt per definitie, moe.

Radeloos, redeloos en daar was laatst een meisje loos. Een Zeeuws meisje en waar Balkenende ooit het dak repareerde terwijl de zon aan kracht toenam, is het dak nog steeds lek, verdwijnen miljarden in een bodemloze put en voor je het weet sta je met beide benen in het zoute water…

Rohrschach & SO

Het is verdomd lastig om vreemde effecten realistisch te duiden. Makkelijk maak je het jezelf door dit af toe doen als abstracties, waarbij de kijker zelf zijn fantasie erop los kan laten. Voorheen de Rohrschachtest die ervoor zorgde dat de getalenteerde zielenknijper hiermee in aan het werk kon gaan en de betrokkene aan de hand van zijn kennis kon gaan voorschotelen waar zijn of haar talenten zouden liggen. Zo zag ik vaak twee beren die naderhand op de verschillende wegen die ik ben ingeslagen alsnog mijn pad kruisten. Of olifanten die naderhand in een mug veranderden. Porseleinkasten die omver geworpen werden en de verschillende apen die uit de mouwen tevoorschijn kwamen. Om over papegaaien maar te zwijgen.


Ik ben opa en dat fenomeen begint steeds meer vorm te krijgen. In die zin dat Liva wel naar mij toetrok, maar nu over een drempel is heengestapt. Zij klimt zowaar op mijn schoot, geeft duidelijk aan wat ze wel en niet wil en wij zijn aan het tekenen geslagen. Zij zet puntjes en zo af en toe komt er zowaar een i tevoorschijn. Feilloos geeft ze aan wat ze kan en wat nog niet tot haar mogelijkheden zijn gaan behoren, onder het uitroepen van kreten die vanuit een ver verleden waarschijnlijk ook zijn gebruikt. Oerkreten als het ware, en wanneer zij overtuigd is van haar kunsten, klapt zij voor zichzelf in haar handen. Aangeleerd gedrag of iets waarvan zij heeft ontdekt dat dit effecten sorteert.

Maar ga zorgvuldig om in het belonen van dit gedrag: een ‘goed zo’ dient zo weinig mogelijk te berde te worden gebracht. Want dat zou kunnen zorgen voor een negatief effect op de langere termijn.


Ja, opvoeden is en blijft een kunst die niet iedereen verstaat. En waar ik mogelijk in het verleden die kunst niet altijd evenwichtig naar voren heb gebracht, heb ik nu de kans om me te revancheren. Komt Dikkie Dik tevoorschijn, is Kikker duidelijk te onderscheiden van een eend dan wel een koe en is de tijger uit de tank gekropen. Daar heb je geen Esso meer voor nodig!

Hoe leuk wil jij het hebben?!

Gelukkig van die kerstliederen af. Sky radio ingeruild voor Arrow Classic Rock, hetgeen de nostalgie aan alle kanten van de wanden laat afdruipen. Terug in de tijd gericht op die overgang van 19 naar 20. Met weer allerlei obstakels die zich kunnen gaan voordoen, met het gezeik van de verbeterde voornemens, de lat wat lager in de toekomst gelegd, de belastingen verhoogd en de kans dat de gesloten CAO’s iets van een verbetering zullen laten zien. En dan te bedenken dat er wederom uitzicht is op die lijst van allen die ons dit jaar ontvallen zijn.


Nog even een terugblik voor zij voor altijd in de tijd verdwijnen om mogelijk over een andere halve eeuw wederom in Musicalvorm op het podium van het leven terug te gaan keren. De kans echter dat er tegen die tijd geen Musicals meer bestaan is echter levensgroot. In 5D valt er immers veel meer te beleven dan in het huidige 3D…
De kunst van het scheppen hebben wij immers uit de handen van de Schepper genomen en de komst van de verlosser maken wij waarschijnlijk iedere dag opnieuw mee, doordat de hersencellen tegen die tijd niet alleen ver zijn overvoerd, maar ook nog eens in mogelijkheden zijn afgenomen.


Levenskunst is tot een algemene kunst verheven, kweekvlees staat standaard op het menu, de kleuren, geuren en smaken hebben het in de loop van die eeuw moeten afleggen doordat het klimaat totaal verwoest is en een reis naar de maan is voor een groot gedeelte van de gekrompen mensheid voor iedereen als een ultieme realiteit tot de mogelijkheden gaan behoren. Alleen onder een voorwaarde: niemand zal ooit terug gaan keren naar de planeet die zij hebben verlaten. Kinderen worden zonder ziekten geboren en #metoo heeft de slag omtrent het seksueel genoegen totaal naar die andere planeet verkast. Uit de kast is niet meer nodig want wij genieten van alles wat voorheen onder een bepaalde noemer de weg van de emancipatie heeft verlaten…


Sprookjes bestaan (niet meer), Prinsen op Witte paarden zijn reeds lang uitgestorven, dromen genieten van de realiteit van alledag en geluk wat ooit gewoon was, is in een constante stroom van ongeluk terecht gekomen. Hoe leuk wil jij het straks nog hebben?!

Groen

Valt een groene kerst te rijmen aan een groene slager?! In ons geval wel, dat wil zeggen dat het verantwoord vlees dient te zijn. En wat wit zou moeten zijn om de illusie te versterken, daar laten de weersomstandigheden het afweten. De zon schijnt, de lichtjes branden en het behagen dat straks zal gaan plaatsvinden wanneer de geschenken worden uitgepakt, de drank die rijkelijk vloeit en de garnalencocktail die zich de opdringerigheid van whiskey en sherry dient te doorstaan, dat alles maakt het toch nog enigszins tot een feestelijk gebeuren.


Nog feestelijker was het de avond daarvoor, toen broer Indy met zus Liva elkaar vonden. Waarbij Liva de gangmaker was om Indy zo ver te krijgen dat deze een boekje aan haar voorlas. Alleen had ‘Mientje ongeduld’ niet het geduld wat je eigenlijk zou verwachten. Dat nam niet weg dat zij beiden zich wisten te vermaken en toen de maaltijd eenmaal op gang kwam, was het letterlijk vrede aan tafel. Smaakvol werd er gegeten, de kaasfondue vond ook gretig aftrek en de Boeuf Bourgignon ging erin als Gods woord in de voorspelbare ouderling.


Eerste Kerstdag op naar Schagen en daarna naar Alkmaar terug. Een familiegebeuren bij uitstek, het samenzijn in een bepaalde harmonie en voor je het goed en wel beseft is daar al de gang naar die Tweede. Gourmet viert hoogtij, de herdertjes blijven wachten in die kerststal die menig Katholiek gezin weer tevoorschijn heeft getoverd en dat van die vrede…. ook dat blijkt weer een illusie te zijn.

Welbehagen

Leent een stripverhaal zich voor een blog?! In de regel niet waar dit keer zeker WEL! Vooral wanneer het kerstavond betreft, de nacht voordat het grote schransen plaats gaat vinden. De dieren die het loodje hebben gelegd, de kalkoen die opgevuld en wel zich opmaakt voor de Braadslee en Rudolph die nogmaals zijn neus staat te poetsen.

En dokter van Swieten die voorbereidingen treft omtrent zijn oudejaarsconference. Een ritueel dat veel weg heeft van een nakende traditie waarbij hij dit keer de niet geheel onbelangrijke bijdrage van Nienke zich dient wel te gaan vallen.
Want wat is er aan de hand? Laat ik dokter van Swieten het woord geven in aanwezigheid van Nienke: “Wat vind je van deze grap voor mijn oudjaarsconference? Komt ie: De Partij voor de Dieren is een zwijnenstal! Het is bij de beesten af! Ze zitten op elkaar te katten! De dinosaurussen van de partij zijn er als de kippen bij om van een mug een olifant te maken! Ze zaten iedereen te koeioneren en de voorzitter was het zwarte schaap! Wat een hondenbaan! Een rattenhol vol muizenissen met bange wezels en vreemde vogels als haringen in een tonnetje…’


En dan grijpt Nienke in! Met een aansteker en verdwijnen de woorden van van Swieten in de vlammen van zijn papier onder de noemer: ‘Is voor iedereen beter zo, dokter van Swieten.’


Kijk, dat vind ik juist op kerstavond zo leuk en de noemer van mijn kant is simpel: in de mensen een welbehagen!

Ontfermen

Zitternag! En dat betekent simpelweg dat ik nog leef. En wanneer ‘wie leeft dan zorgt’ opgeld doet, sta ik voor in de rij. Hoewel dat veel weg heeft van grootspraak, gelijk ik vandaag weer verder ging met mijn klussie bij Grootspoor, een schaal die mij minder boeit dan het Half nul gebeuren waar ik al jarenlang verslaafd aan ben. En waar ik nog steeds een eindeloos genoegen aan beleef. Inventariseren bij een ander geeft mij de gelegenheid om dat te doen wat ik thuis veelal nalaat. Geen idee hoeveel en welke schalen in in mijn ongebreidelde hebzucht bij elkaar geraapt heb. Kasten vol met vooral Krone maar ik ben niet vies van andere circussen. Naast de boeken en de bladen die voor de liefhebber tot die ontegenzeggelijke schat zijn gaan behoren.


Kerstmis en circus, een combinatie die nog even in een tent te zien en te beleven valt (Circus Sijm bijvoorbeeld) en waar Herman Renz ten onder is gegaan spelen andere circussen nog steeds met die naam hun partijtje mee. Wintercircus in Carre, Den Haag, Utrecht en Apeldoorn als voorbeelden van steden en het onvolprezen circus Sijm dat zijn tenten opgeslagen heeft in jawel, Heer Hugowaard, onder de rook van Alkmaar. Alleen is dat laatste mogelijk te ervaren als een steek onder de gordel, dan wel een dolk in de rug van wat straks Heerhugodijkerwaard gaat heten. Of simpelweg Dijkwaard waarbij de fusie het gevolg is van schaalvergroting. Want van alles dient nu eenmaal op grote schaal plaats te vinden; de kalkoen die niet meer in een over past, een kippieschaal van tegen de 100 vleugels en ballen, het maximaal aantal kratten dat de supermarkt wordt uitgesjouwd en de aanbiedingen die van het karakter Delicieux zullen zijn. En dan heb ik het simpel over Little bij Lidl, de Hollandse garnalen die export en import hebben doorstaan, de cocktails die niet aan te dragen zijn en de hapjes en snapjes die de maag van een toename gaan voorzien opdat pensen kunnen ontstaan.


Want het gaat goed bij de voedselbanken die met kleine bijdragen anderen toch in staat stellen om iets extra te gaan doen: macaroni met blokjes ham (tegen de houdbaarheidsdatum aan), voorzien van iets dat de toets der kazen heeft doorstaan. En om het geheel wat feestelijk aan te kleden: wat mayonaise en ketchup van Heinz natuurlijk, dat eindelijk een lege maag gaat vullen.


Natuurlijk verheug ik mij op het voorspelbare: kaasfondue met brood en wat groenten, de gourmetschotel deel I en de volgende dag deel II en vrijdag gewoon weer die prak boerenkool, waar ik me vandaag vroegtijdig op heb uitgeleefd. En dat was maar goed ook; om rond 9.30 uur was de boerenkool op drie pakken na niet meer te verkrijgen en kon ik mij alsnog over twee andere ontfermen…

Contemplatie

Aan alles komt een end behalve aan… een gebed. Dat zal de reden zijn dat een rozenkrans zich kenmerkt door die oneindige herhaling van de voorgaande kralen. Of de paternoster die niet weet van ophouden. Of van de brandhaarden die het ene moment het ene land in vuur en vlam weten te zetten, opdat het andere land niet veel meer staat te doen dan de brandhaard elders tot ontwikkeling te brengen. Vlammen die de pan uit rijzen en geen deksel te bekennen valt. En dat alles met een vooruitzicht op een mogelijk welbehagen dat eveneens ver te zoeken is.


Bezinning en contemplatie, het scheiden van iets uit de omgeving. Anders gezegd, met dank aan zwager Piet, ‘celibaat het niet dan schaadt het ook niet.’ En dat laatste valt te betwijfelen. Natuurlijk is een deel van de mens gesteld op een bepaalde harmonie, maar hoe vaak wordt diezelfde mens niet opgezadeld met een gevoel van jaloezie. Wanneer de balans zoek is geraakt, de mens op voorhand is gekrenkt dan wel vroegtijdig zijn lange tenen naar voren heeft gebracht.


Waarbij mogelijke angsten een wezenlijke rol in gaan spelen. Zonder angst valt niet te leven, en met angst doet hetzelfde zich voor. Waardoor angst een drijfveer schijnt te zijn om te kunnen leven. We kopen af en verzekeren ons van iets dat ervoor zorgt dat er een zorg minder op die schaal terecht komt. Maar wanneer het een verdwijnt kijk dan niet vreemd op wanneer een ander verschijnt. Zoekende zijn wij stervelingen naar rechtvaardigheid, vormen van gelijkheid en de wetenschap dat dit altijd niet volmaakt zal zijn. Want de tocht naar het volmaakte is een levenslange zoektocht. En zo af en toe bekruipt mij een gevoel dat enigszins in die richting gaat, het moment dat dit voor het grijpen ligt om niet veel later te constateren dat ook dit moment reeds in de tand der tijd verzwolgen is. De tand des tijds en het onlosmakende verval dat zich voordoet. Het is de reden dat ik zo nu en dan mijn oog bewust richt op verval, op de overblijfselen van dingen die er ooit toe deden.
Contemplatie, maar mediteren mag ook!

Scroll Up