Maand: november 2019

MIDWOUD

Midwoud. Waar dat ligt? Ergens tussen Westwoud en Oostwoud, met Hoogwoud ten noorden. Zuidwoud zul je vergeefs kunnen gaan zoeken. En dat alles in een omgeving waarbij je dat veronderstelde Woud nergens zult vinden.

Akkers, doordrenkt van het regenwater, landerijen waar geen koe te bekennen valt, omgebouwde boerderijen die steen voor steen van nieuwe voegen zijn voorzien en voor de rest een lang lint waar huizen aan te vinden zijn. Een nieuwbouwwijk die doet denken aan een voor jongeren bestemde bouw, twee hoog hooguit en een galerij die uit de jaren zestig/zeventig van de voorgaande eeuw dateren. Auto’s in ruime mate aanwezig, een Spar voor de noodzakelijke dagelijkse behoeften en geen bank te bekennen.
Een kapsalon of twee en voor je het weet, ben je dit voormalige dorpje alweer uit De gemeente Hollands Kroon heeft zich meester gemaakt van dorp en ommeland en het voormalige Raadhuis doet nu dienst als woonhuis. Om maar eens wat historie naar voren te brengen.


Daartegenover een kerk, dat wil zeggen dat de toren nog overeind staat en dat het gebouw als zodanig is verdwenen. Nu meer weg heeft van een uit de kluiten gewassen stal waarbij een aantal stalen balken nog herinneren aan dat voormalige kerkgebouw. En een begraafplaats, een propellor als aandenken aan de Tweede Wereldoorlog en dat was het dan wel zo’n beetje.
Zij die daar rusten rusten in vrede, zij die daar komen waren in geen velden of wegen te zien. Uitgestorven in zekere zin en daar maakte ik vandaag die beelden.
Om nog even het verleden aan de toekomst te doen toekomen. Midwoud of ‘all places’…

MarjolijnPijper.nl

Het gaat maar door. OntWIKkelingen laten zich nu eenmaal niet tegenhouden, hoewel het soms lijkt alsof het roeien tegen de stroom in is. Maar dat lijkt in de regel maar zo, zeker wanneer je van plan bent om met de stroom mee te gaan. Geen bocht die je tegenhoudt, geen klif dewelke niet te bedwingen valt en wanneer Lorelei haar zoete tonen naar voren brengt, is het de visser op de kant die je weet te behoeden voor je ondergang. En wanneer de zon ter kimme stijgt dan wel daalt, weet dan dat je voor een raadsel wordt gesteld. Zo ook gisteren. Nooit geweten dat een simpel bericht een stroom aan zaken naar voren bracht. Eenvoudigweg omdat de maker van mijn huidige weblog opeens een spontane actie naar voren bracht.

Als cadeautje voor mijn ‘sussie’, die niet alleen werd overrompeld maar zowaar niet wist wat haar overkwam. MarjolijnPijper.nl wordt haar domeinnaam, gelijk wikswegen langzamerhand uitgeburgerd raakt en WikPijper.nl mijn nieuwe domeinnaam is geworden. Broer en zus op dat wereld wijde web dankzij een actie van eerder genoemde ‘modelbouwer‘ in de zin van webmaster en nog veel meer dingen meer, mij een berichtje stuurde. Omdat dat hem wel leuk leek…


Ben razend nieuwsgierig hoe dit verder zal gaan lopen, maar mochten nog anderen belangstelling hebben om niet alleen over een eigen domeinnaam te beschikken, maar ook de wereld kond willen gaan doen van dingen die het daglicht wel verdragen kunnen! Probeer eens iGer.nl en er zal een wereld voor je worden geopend, in die zin dat je geen eens de woorden Sesam nodig zult hebben!

En als je dit dan doet, nou ja ik ben razend benieuwd naar jouw ontwikkelingen en mogelijk op termijn jouw ervaringen, maar de mijne zijn BIJZONDER GOED!

5

Het zijn er maar vijf. Maar ik doe het al jaren! Altijd weer een gepuzzel met welke beelden ik de anderen zal gaan lastig vallen, in die zin dat ik natuurlijk wel zo mijn voorkeuren heb. Wat te denken van wat architectonische stulpen in de vorm van hoogbouw? Of van een beeld dat veel te raden valt en toch niet direct zichtbaar is. Of van een wat tropisch uitgevallen bloem, die toch ergens in Nederland te vinden valt? Weliswaar in Burgers Zoo, maar dan nog.

Om over de enkelvoudige beelden maar te zwijgen: Wuppertal, Brussel, Amsterdam maar dan alleen voor hen die daar door een toeval hebben vertoefd. Dus vandaag maar weer eens op de verwentoer: beelden die eerder naar voren zijn gekomen maar ook beelden die voor de betrokkene ertoe kunnen gaan doen. Ook dat is een kwestie van afwachten, in die zin dat wanneer mij gevraagd word naar tekst en uitleg ik meestal omstandig begin te verhalen onder welke omstandigheden dat beeld is vastgelegd.

En de betrokkene de tijd neemt om door dit geheel heen te gaan bladeren, alvorens de billen af te gaan vegen. Drie blauwe en twee rood/bruine dit keer. Ergens in Duitsland gescoord en waarschijnlijk op termijn toegevoegd aan de bescheiden stapel waar al een aantal mensen op terug kan kijken…

Mijn kleine ‘zussie’

Neen, ik voel me niet altijd geroepen. En wanneer wel, dan durf ik aan mezelf te gaan twijfelen. Wanneer ik mij iets voorneem, bijvoorbeeld om een ode aan mijn zussie te schrijven, is het maar de vraag of dat wat ik heb bedacht overkomt. Zijn het de juiste woorden die ik neerschrijf, heeft het wel zin om een terugblik in een enkele zin naar voren te brengen, dien ik zelf als smaakmaker te gaan fungeren of deed/doe ik er beter aan door me over te geven aan dat wat zich op dat andere moment voordoet?

Morgen wordt mijn kleine zussie zestig. 60! Nu is ze gelukkig niet klein, in die zin dat ik waarschijnlijk wel twee keer in haar pas, hetgeen aan mijn gewicht te danken is, maar blijft ze toch mijn kleine zussie. Maar aan haar kwaliteiten hoef je niet te twijfelen. Die heeft zij in bijzonder grote mate. Of dit nu haar creativiteit betreft dan wel inzicht in de ander, dan wel haar kennis omtrent de Nederlandse taal of de arbeid die zij verricht (als arbeidsdeskundige), het oog dat zij verbergt achter haar camera, de smaakmakers die zij uit taarten tovert, de drank die wij drinken en het gemak waarop zij de hapjes op tafel zet, voor een ding heeft ze weinig gevoel: huishouden.
Ook dat heeft zij niet van een vreemd, onze moeder was met ditzelfde gemis behept.En wanneer je besluit om spontaan bij hen langs te komen, is het eerste wat zij zegt: ‘let niet op de rommel…’ Ook Jan Steen zou zich hier niet schuldig over voelen.

Daar moet je even doorheen kijken en wat haar oog ziet, maken haar handen. Keramiek kent schijnbaar geen geheimen meer voor haar, ook het werken in was om later een brons te kunnen gieten gaat haar makkelijk af en wanneer de kerstboom omgekeerd aan het plafond in de kamer komt te hangen, de juke box wordt opgestart en je weet dat ze allergisch is voor katten, kijk dan niet vreemd op wanneer er twee katten door het huis heen houden…


Dus schreef ik een tekst, was het alleen maar om mijn eigen gemoed tevreden te stellen. Mijn kleine zussie is groter gegroeid. En daar ben ik waarlijk trots op!

VEERkracht

‘Dagen rijgen zich aaneen, aan nachten zonder…’ Einde had ik ooit bedacht, maar stel je voor dat de nacht overgaat in een eeuwigdurende toekomst. Dat het een oneindig uitslapen wordt in een wereld waarin de stilte oorverdovend is, waarbij hemellichamen draaien om het fysieke wezen dat je ooit bent geweest en waarbij de hartstochten die je ooit in je leven hebt mogen meemaken, zich eeuwigdurend blijven herhalen. Dat de titel van dat boek ‘Niemand is onsterfelijk’ alsnog bewaarheid wordt. Dat de Goden inderdaad kosmonauten waren en dat het Amen zich ook nog eens op een andere manier manifesteert. Dat ‘niets zo zij’ en dat wanneer er sprake zou kunnen zijn van een iets, dit niet veel meer blijkt te zijn dan een spiegelbeeld dat je als een venster wordt voorgehouden.

Waardoor je de wereld niet alleen als een bijzonder vermakelijk landschap kunt ervaren en waarin Alice de tovenaar van Oz probeert te verleiden met haar roodgerokte jurkje. En de Grote Boze Wolf alsnog een schaap in andere kleren blijkt te zijn… En dat alleen maar omdat er een donkere wolk boven mij drijft. Een Zwarte Wolk nota bene. Want gek word je gemaakt, gek om uit te geven wat je eigenlijk niet wilt. Geld moet rollen en wanneer blijkt dat het uitsluitend om dat geld draait, staan de banken niet direct in de rij om je een volgend doodlopend krediet aan te smeren. Vandaar dat ik teruggrijp op een verleden door de wens uit te spreken dat dit fenomeen met diezelfde snelheid van het internet verdwijnt. Maar dat zal wel weer een utopie zin. Gelijk Utopia binnen afzienbare tijd weer wordt ingeruild voor aan ander reality programma. En wanneer men het daar uitsluitend heeft over communiceren, sta ik versteld van de wijze waarop zo’n bij elkaar geraapt zooitje met elkaar weet om te gaan. En dan te bedenken dat ook bij hen dagen zich aaneen gaan rijgen, ben ik blij dat er op termijn sprake is van nachten met een einde!

Te moede

‘Een volk dat leeft bouwt aan zijn toekomst’, staat te lezen op het Monument op de Afsluitdijk. En leven doet dit volkje, was het alleen maar door die opwelling van politieke beslissingen, racisme op het voetbalveld, beloften die niet veel meer inhouden dan schulden te gaan maken. Het Out Kicken van mensen met een aangebrachte Zwarte kleur, stilliggende bouwprojecten, boeren in opstand, stofdeeltjes die niet te traceren zijn, energiebehoeftes die allengs toenemen, ziekenhuizen die zondagdiensten draaien, ministers die zich rondom omwentelen in het stof en een premier die er alles aan gelegen is om zijn beleid met hand en tand te verdedigen.

Was het alleen maar door het feit dat hij zaken heeft toegezegd op een moment waarop iedereen van plan was om van die voorgehouden worst een deel tot zich te nemen. Vind ik lekker: zuurkool met worst en dan dit keer zonder spekkies. Want ook dat staat ter discussie: biologisch verantwoord of niet. Slechts een ster staat op de verpakking waar volgens de PvdD er drie hadden moeten staan…

Een land waar een volk leeft, een land ook waarbij de volgelingen niet veel meer hoeven te doen dan de leiders te volgen, de beleidsmakers die vanachter hun bureau bedenken wat goed voor datzelfde volk zou kunnen zijn en de ogen gericht op een toekomst die decennia verder in het ongewisse blijft. Zie vooruit en kijk terzijde achterom. En wat je daar dan ziet, dat haalt veelal de koppen in de kranten niet. Hooguit wanneer er weer protesten opdoemen in verre andere landen. Of wanneer besloten wordt om in plaats van een ludieke actie eens wat zwaardere middelen in te zetten. De spelende mens boet steeds meer aan spelen in, de maatschappij is constant in beweging en er is zelfs sprake van een verharding. Alsof die mens van dat volk zit te wachten om nog aan zijn of haar toekomst te bouwen…

Zomaar wat gedachten omdat ik op dit moment nog steeds niet direct kan doen wat ik eigenlijk zou willen. Naar buiten gaan, die boodschap doen, wat eenvoud in het huishouden teweeg gaan brengen. Ben gaan stofzuigen, maar ook dat viel tegen. Dan speelt het weer op, dan denk ik ja, wat denk ik dan?!

Dat het mij soms te moede wordt!

Onbevangen!

Het heeft iets rudimentairs en zeker iets banaals, wanneer ik mezelf profileer als authentieke flapdrol. Waarbij het accent zich met name richt op die flapdrol. Simpelweg door even onderuit te gaan en daar de wrange vruchten van te blijven plukken. Alhoewel, er is sprake van een lichte verbetering. En dat doet deugd! Heb daardoor alle tijd om met mezelf bij mezelf te rade te gaan. In die zin dat door mijn voortschrijdende leeftijd, ik zo af en toe de behoefte voel en daar ook bij stilsta om het kind in mij te blijven koesteren. Het kind dat oprecht geloofde in Sinterklaas en er niet bij stilstond dat ouders en grootouders er alles aan deden om dit verhaal letterlijk in ere te houden. Cadeautjes, het zingen bij de kachel en de Piet die door de schoorsteen zonder iets te breken die presentjes door de schoorsteen te gooien. En het paard dat over de nok van de daken uiteindelijk met wortels werd beloond.

Dat hutspot daar de volgende dag het gevolg van was, daar stond ik niet bij stil. Spannend was het, wanneer de voorspelbare liedjes gezongen werden en in de nacht is stiekem naar beneden ging om te kijken of… en zowaar, hij was al geweest, er zat iets in mijn schoen en deed ik de volgende dag alsof… Wat een verrassing als het een letter was, een autootje dan wel een zak vol chocolade duiten. En dat dient te verdwijnen opdat het kinderzieltje later niet te maken krijgt met de gevolgen van het trauma als gevolg van het feit dat hij toch niet bestaat?!

Moet er niet aan denken. Hij las voor uit het grote boek, las je de les en stond ook stil bij de dingen die je kinderhartje vervulde: dat je goed kon lezen, dat rekenen niet altijd even makkelijk ging, dat de kunst van het leren er op school door meesters en juffen werd ingeramd en dat sparen een lieve lust was voor later, als je groot zou zijn. Want door te sparen kon je kapitaal vergaren, sparen tot het een nuts was. Neen, de Nutsspaarbank was niet alleen genoegen, maar ook nog eens een feit. Met centen, stuivers, dubbeltjes en kwartjes en zo af en toe een gulden. En waar de markt beweerde dat een gulden een daalder waard zou zijn. Kom daar nog eens om en kijk wat je kunt doen met de huidige poen! En ik kocht een autoootje: een Dinky Toy, vervaardigd in Engeland. Van een Verenigd Koninkrijk had in nog nooit gehoord. De radio was de toegang tot de wereld en de Krant hield de stand van zaken bij. En ik las in Het Parool de strip van Kapitein Rob. Die de meest fantastische avonturen beleefde. Of kwam in de leesportefeuille de avonturen van Robbedoes en Kwabernoot tegen. Of de Lach en de Piccolo, die als volwassen lectuur onder een zekere geheimhouding kwamen te staan. Met dames in Bikini, wat spannende plaatjes van mensen die er alles aan deden om… Ga naar een willekeurige tijdschriftenzaak en verbaas je niet over de zinnenprikkelende lectuur die daar te vinden valt.

En wanneer wel: Sinterklaas en Zwarte Piet, die vergeet ik van mijn leven niet!

Landgoed in de Duin & Bosch streek

‘Sint zat zich het hoofd te breken, / een veel voorkomende bezigheid deze weken /
Hoe hij het jaar tot een mooi eind kan brengen / zonder de kwaliteit al te zeer aan te lengen /
Toen de onthoofde watertoren hem op een idee bracht / hij denkt dat je dit misschien een beetje verwacht /
‘t Is een greep in het verleden / Doe er je voordeel mee in het heden’
Sint & Piet* zwart/wit/roet/VOC: doorhalen wat niet gewenst is


Een brievenbuspakket. Met een bekend handschrift. Helemaal uit Beverwijk. Mijn naam prijkt op het adres en het kan nietwaar zijn, maar is dit wel: Landgoed in de duinen.
Het verhaal van Duin en Bosch, Dijk en Duin en Nieuw Koningsduin. Erfgoed in zekere zin dat in 1909 uit de duinen oprees. Vrouwen I, II, II, Mannen I, II, III. En hoe verder van de portiersloge, hoe zorgafhankelijker de bewoners. Dat wil zeggen: van alles door elkaar, de idioot die badverpleging kreeg, de zwakbegaafde die op een zaal met een psychoot sliep, bedden die niet veel meer waren dan houten ledikanten, waar paraldehyde de toon aan gaf en neuroleptica nog in beginfases verkeerden. Van bedverpleging naar badverpleging, de slaapkuur, de insulinecomatherapie, elektroconvulsie, arbeidstherapie en alle andere varianten die zich in de loop der tijd voordeden. Van gezinstherapie tot cannabisgebruik en waar iedere nieuwe lichting hulpverleners in het vak werd bekwaamd.
Bekwaam en bevoegd, uitgangspunten voor de wet BIG. En het beroep van Krankzinnigenverpleger verdween. Dat werd simpelweg de B. Het zwarte kruis i.t.t. het witte van de A. Maar de B stond dan ook voor Bijzonder. En Bijzonder waren die mensen, die anders deden en anders doen dan dat de gemiddelde mens doet. Verwarde mensen, depressieve mensen, manisch-depressieve mensen, psychotische mensen en uiteindelijk verdwenen in de loop der tijd ook die mensen die nu op hun mogelijkheden worden gewezen.


Niet langer beperkt, niet verstandelijk gehandicapt, geen plek meer voor de idioten, imbecielen en debielen. Zij verhuisden naar de Z. Een aparte opleiding werd gegeven en waar nu ook die instellingen worden verondersteld terug te keren in de maatschappij, waarbij de doelgroep dient te integreren is dat fenomeen al jarenlang aan de gang in de Psychiatrie.
En waar dit dan weer toe leidt: sla een willekeurig krant open en lees dat die verwarde mens… ook dodelijk getroffen kan worden door een politiekogel!

Dag Sint!

Of ik voorspelbaar ben? Welzeker! En zeker wanneer ik met de Nieuw Jaarskaarten in de weer ben. Ooit, al tijden geleden, heb ik het nietapparaat van nietjes voorzien en ben daar jaren mee aan de loop gegaan. Toch komt er een moment waarop die voorspelbare nietjes het veld zullen gaan ruimen, maar ook voor 2020 is het mij wederom gelukt om deze nog een belangrijke rol te laten spelen. Nieten, geniet, genoten als tegenhanger van die kansen die een loterij je voorspiegelen. En wanneer kansen zich voordoen, is het hooguit de twijfelaar die besluit om zijn portemonnee dicht te houden. Grijp je kans gaat aan hem voorbij en de lusten blijven heb bespaard. Zo ook de lasten!


Maar daar draait het vandaag niet om! Ben naar buiten gegaan om wat boodschappen te doen in het kader van de naderende decembermaand. Vind het namelijk leuk en ontspannend om zelf kaarten te maken die iets buiten het gemiddelde kerstkaartenassortiment vallen. Want daar schuilt nu eenmaal ook een grote voorspelbaarheid in. Een rendier met een rode neus, het ho,ho, ho en de arrenslee getrokken door datzelfde rendier in vogelvlucht, de Colatruck dan wel al die Engeltjes die niet beter weten te doen dan op een bazuin te blazen. Een stal. Een ezel en wijzen die uit het oosten schijnen te komen, verlicht door een ster. En waar het sneeuwt, een dennenboom omringt met cadeautjes, vlammen in een open haard en een man die doet denken aan de broer van die Heiligman die eerder die maand zijn opwachting heeft gemaakt.

Waardoor de mythe van de Sint de volgende stap is om deze van het toneel te laten verdwijnen, opdat de leugen die gepaard gaat met dit geloof de tere zieltjes van hen die geloven, vroegtijdig de kop wordt ingedrukt.

Voortschrijdend inzicht wordt verondersteld, het heeft meer weg dat wat in Nederland aan tradities is gevestigd zo snel mogelijk dit land dient te verlaten. Veramerikanisering zou een woord kunnen zijn, gezien de Halloween, Black Friday, Valentijn en al die op economische voorspoed voortdenderende golven. En waar de een op iets terug kan grijpen (De Gouden Eeuw) probeert de ander hier zoveel mogelijk stokken tussen de spaken te steken…
Dus houd ik vast aan dat wat ik van plan ben. Iets met nieten, en wanneer dit in een wellen overgaat… blijft mijn voorspelbaarheid in tact!

Waar Was Wik?

Heer Oosterbaan als barmhartige Samaritaan?! Daar heeft het waarlijk alle schijn van! Wanneer ik weer eens verkeer in mineur (gelijk de laatste dagen), is hij in staat om een majeur gevoel bij mij los te weken. Simpelweg door een enveloppe met inhoud naar mij op te sturen. De vraag liegt er ook niet om: ‘Waar Was Wik?’ Je zou de vraag ook om kunnen draaien: ‘Was Wik Waar?’


Neen, Wik was er in elk geval niet! Hij was wat aan het sukkelen en weet dit nog steeds te continueren. En dat zorgt op een dag als vandaag toch nog voor enige blijdschap, in die zin dat Kees zich in mijn ogen barmhartig heeft opgesteld. Waardoor dit weer een bericht wordt dat niet alleen goed doet, maar ook met een overtuiging die er niet om liegt. Het waard is om te berichten en in zekere zin vergezeld gaat van enige waardering, waar de wereld geregeld op te wachten zit. WAARDERING, dit keer met hoofdletters. Als een vorm van chocolade smaakmakers die de schoen weten te passeren. Barmhartig als een stuk marsepein, hetgeen de pijn ietwat verlicht.


En ook dat komt op zijn conto te staan! Het credo ‘heb uw naaste lief gelijk uzelve’ kan ervoor zorgen dat de zorgen die de ander heeft een deel gaan uitmaken van de zorgen die je zelf reeds kunt hebben. Waardoor gedeelde smart mogelijk halve vreugd kan gaan worden. Zo zie ik vandaag zijn brief, zijn het de momenten geweest die hij in mij wenste te investeren en is die mate van barmhartigheid wellicht niet voldoende om de essentie van dit gebeuren weer te geven.
Maar dan nog ben ik oprecht blij dat hij mijn dag op deze manier van een kleur weet te voorzien. Maar dat ik zo groen ben als gras, dat zal waarschijnlijk de adder zijn die in het gras verscholen ligt…

Scroll Up