Maand: oktober 2019

Kaal! Slag II

Was het gisteren een dag om snel te vergeten, vandaag doet daar niet voor onder. Een stoffig imago dat aan mij kleeft, waardoor de gebeurtenissen zowel een voorspelbaar patroon ontwikkelen, dan wel dat wat ik schrijf bepaald niet hemelschreiend is. Voor zover er iets is dat de hemel kan laten schreien. Meer hemeltergend als je het mij vraagt… Maar je vraagt dit niet en kan ik op deze toer stomweg verder gaan. Ik zit en zat wat te prutsen. Mijn aangekleefde foto’s dienen van een datum te worden voorzien. Dat komt de opslag ten goede en dat scheelt Ger aanzienlijk veel in tijd. Waardoor het fenomeen van een mapje openen mij wederom met een dilemma opzadelt. Want dit apparaat trekt zich weinig van mijn bemoeienis aan. Zet schijnbaar een eigen koers uit en wanneer ik naar mijn idee goede interventies pleeg, sta ik wederom versteld van het feit dat ik niet weet waar mijn pogingen gebleven zijn.

En ondanks dat ik er die eerder aangegeven moed probeer erin te houden, heb ik de idee dat dit iin mijn schoenen terechtkomt. En ik heb al een gemiddelde doorsnee grote maat: 45 met een uitwijkmogelijkheid naar 46. Een rustig weekje deze week in tegenstelling tot volgende week. Martin heeft het gepresteerd om wederom met zijn fiets onderuit te gaan, brak zijn spaakbeen en loopt verzwaard met gips rond zijn onderarm. Hij heeft waarschijnlijk iets met vallen, het opstaan valt hem in de regel dan wel weer mee. En dat doet deugd, in die zin dat ik wederom op ziekenbezoek ga komen.

De vraag wanneer is voor een andere keer, de vraag met welke middelen ik hem zou kunnen troosten, van een totaal andere orde. En pleisters op die wonde, kan hooguit een krabbel zijn die doet denken aan een handtekening…
Vandaag heeft ook veel weg van een kaalslag. Het ontbreekt mij even aan inspiratie, ik pak een boek en stel mijn warme deken op een stand die doet denken aan… de zomer!

Weinig pogen

Wanneer ik in het stof bijt, is het hooguit de kast met stof waar Ria mij fijntjes op attendeert. Dan voel ik mij genoodzaakt om de stofdoek uit de kast te trekken en een poging te ondernemen om het geheel wederom in staat te stellen om aan de glans van het meubelstuk te voldoen. Want glimmen doet het, ook zonder bijenwas laat staan dat het meubelstuk zich leent om gepolimeerd te worden. Of gepolitoerd in zekere zin. En dat alles onder het mom van: zie mij als schoonheidskoning die verantwoordelijk kan worden gesteld voor het interieur dat vraagt om verzorgd te worden.
Zo simpel kan het zijn wanneer ik een poging onderneem om in mijn positie wat te doen aan het happen van stof. Het heeft iets weg van de film Wat Sien Ik?, wanneer Henk Molenkamp in zijn blote kont het interieur van Rooie Sien gaat poetsen. En in plaats van de plaat loopt hij dartel rond met een plumeau…


Het slaat waarlijk nergens op, maar wanneer ik op deze manier de dinsdag weet door te brengen, de soep aan het afkoelen is, en ik deze veelal zo heet mogelijk eet, dan is het waarlijk onvoorstelbaar dat ik deze onzin de wereld in wens te schoppen.


De wereldverbeteraar schuilt immers ergens in mij en als het aan mij ligt, de wereld kan in de toekomst nog veel van mij verwachten, al doe ik daar op dit moment weinig pogen toe.