Maand: oktober 2019

Kaal! Slag II

Was het gisteren een dag om snel te vergeten, vandaag doet daar niet voor onder. Een stoffig imago dat aan mij kleeft, waardoor de gebeurtenissen zowel een voorspelbaar patroon ontwikkelen, dan wel dat wat ik schrijf bepaald niet hemelschreiend is. Voor zover er iets is dat de hemel kan laten schreien. Meer hemeltergend als je het mij vraagt… Maar je vraagt dit niet en kan ik op deze toer stomweg verder gaan. Ik zit en zat wat te prutsen. Mijn aangekleefde foto’s dienen van een datum te worden voorzien. Dat komt de opslag ten goede en dat scheelt Ger aanzienlijk veel in tijd. Waardoor het fenomeen van een mapje openen mij wederom met een dilemma opzadelt. Want dit apparaat trekt zich weinig van mijn bemoeienis aan. Zet schijnbaar een eigen koers uit en wanneer ik naar mijn idee goede interventies pleeg, sta ik wederom versteld van het feit dat ik niet weet waar mijn pogingen gebleven zijn.

En ondanks dat ik er die eerder aangegeven moed probeer erin te houden, heb ik de idee dat dit iin mijn schoenen terechtkomt. En ik heb al een gemiddelde doorsnee grote maat: 45 met een uitwijkmogelijkheid naar 46. Een rustig weekje deze week in tegenstelling tot volgende week. Martin heeft het gepresteerd om wederom met zijn fiets onderuit te gaan, brak zijn spaakbeen en loopt verzwaard met gips rond zijn onderarm. Hij heeft waarschijnlijk iets met vallen, het opstaan valt hem in de regel dan wel weer mee. En dat doet deugd, in die zin dat ik wederom op ziekenbezoek ga komen.

De vraag wanneer is voor een andere keer, de vraag met welke middelen ik hem zou kunnen troosten, van een totaal andere orde. En pleisters op die wonde, kan hooguit een krabbel zijn die doet denken aan een handtekening…
Vandaag heeft ook veel weg van een kaalslag. Het ontbreekt mij even aan inspiratie, ik pak een boek en stel mijn warme deken op een stand die doet denken aan… de zomer!

Weinig pogen

Wanneer ik in het stof bijt, is het hooguit de kast met stof waar Ria mij fijntjes op attendeert. Dan voel ik mij genoodzaakt om de stofdoek uit de kast te trekken en een poging te ondernemen om het geheel wederom in staat te stellen om aan de glans van het meubelstuk te voldoen. Want glimmen doet het, ook zonder bijenwas laat staan dat het meubelstuk zich leent om gepolimeerd te worden. Of gepolitoerd in zekere zin. En dat alles onder het mom van: zie mij als schoonheidskoning die verantwoordelijk kan worden gesteld voor het interieur dat vraagt om verzorgd te worden.
Zo simpel kan het zijn wanneer ik een poging onderneem om in mijn positie wat te doen aan het happen van stof. Het heeft iets weg van de film Wat Sien Ik?, wanneer Henk Molenkamp in zijn blote kont het interieur van Rooie Sien gaat poetsen. En in plaats van de plaat loopt hij dartel rond met een plumeau…


Het slaat waarlijk nergens op, maar wanneer ik op deze manier de dinsdag weet door te brengen, de soep aan het afkoelen is, en ik deze veelal zo heet mogelijk eet, dan is het waarlijk onvoorstelbaar dat ik deze onzin de wereld in wens te schoppen.


De wereldverbeteraar schuilt immers ergens in mij en als het aan mij ligt, de wereld kan in de toekomst nog veel van mij verwachten, al doe ik daar op dit moment weinig pogen toe.

Kaal!

‘De laatste eer’, zegt die meneer om vervolgens aan te bieden om, wanneer daaromtrent vragen zijn, een afspraak te kunnen maken. ‘Dela’, antwoord ik om vervolgens afscheid van elkaar te nemen. Weer eens iets anders dan de ‘vriendenloterij’ of iemand die een supersensationele aanbieding heeft van een energieleverancier. Colporteren in de volksmond en waar voorheen de man van het dooienfonds de centjes kwam ophalen, is dit vervangen door de an van ‘De Laatste Eer’, een naam die in het verleden geregeld opgeld deed. Want een uitvaart tegenwoordig doet, net als een huwelijk wel degelijk een beroep op de centen die nodig zijn om het vak van doodgraver in ere te houden. Een visagist speelt een rol, een fotograaf kan een rol gaan spelen, een strijkje voor wie daar behoefte aan heeft, de bloemenpracht waar de overledene geen weet meer van heeft, de linten, de borrel en de borrelhapjes die de stuifcake aan het verdringen zijn. Wij toosten eerder op het leven bij de dood, dan dan wij toosten bij leven.

Want wanneer een verjaardag zich voordoet is er sprake van een mogelijk van harte gefeliciteerd en wanneer iemand van harte gepaard laat gaan van een gecondoleerd, zal menigeen zijn wenkbrauwen op gaan trekken. Alsof een condoleance ook niet oprecht van een van harte kan worden voorzien…


De Kunst10Daagse is voorbij, het 10 jarig bestaan van het fotocafe is afgebroken, de Waterkant ligt er weer wat eenzaam bij en voor de rest valt er weinig nieuws te melden. Dit apparaat doet het weer naar behoren, de zinnen zijn eveneens verzet en wat de gripprik op zal gaan leveren, ach wie dan leeft hoeft zich geen zorgen te maken!

Verjeugdigen!

Wanneer het mij niet lukt om op de een of andere manier een niet door mij afgesloten wifi verbinding te maken, slaat niet alleen deze hele tekst nergens op, maar kan het ook nog eens kwalijke gevolgen krijgen. In die zin dat een open dan wel een gesloten verbinding ervoor zorgt dat de buitenwereld van mijn binnenwereld verstoken blijft en dat mij er alles aan gelegen is, om mijn dagelijkse gang van zaken te blijven continueren. Je zou er bijkans neurotisch van kunnen gaan worden. Nu bestaat sinds geruime tijd het fenomeen van neurosen leer niet meer, is dit vervangen door de omschrijving obsessief compulsieve stoornis, dat neemt niet weg dat ik bijkans in de nieuwe gordijnen kom te hangen. Een aap is er niets bij.

Goede raad kan in deze duur zijn, wanneer ik mijn vraagbaak in werking stel komt het mij voor dat ik niet alleen mijn handen door mijn haren laat gaan, maar ook nog eens een poging waag om een schrijven in de vorm van dit bericht naar voren te kunnen gaan brengen. Maar voor nu even op stop, opdat ik dit bericht vast kan gaan vastleggen, alvorens de hele zaak wederom af te gaan sluiten. Een goede manier om deez’ zondag door te gaan brengen… Hoewel geduld in deze wederom een schone zaak is.

En dat terwijl ik plannen had om de Kunst10Daagse met een fenomenaal aantal beelden af te gaan ronden, hetgeen bij deze waarlijk nog gaat lukken ook! Menig kunstenaar zal teleurgesteld zijn omtrent de verkoop van zijn of haar werken, een bescheiden persoon met bescheiden prijzen zal ermee aan de loop zijn gegaan en Bergen kan zich opmaken voor de volgende aflevering van dit fenomeen. Wanneer de veiling achter de rug is, de balans wordt opgemaakt en men wederom verzekerd is van het feit dat ook volgend jaar de ruimte ter beschikking komt te staan, kan er hooguit sprake zijn van veranderingen wanneer een kunstenaar het besluit neemt om juist volgend jaar iets van zijn of haar werken met een totaal andere draai naar voren te gaan brengen. Een kwestie van jezelf steeds opnieuw vernieuwen, opnieuw uit gaan vogelen wat je in je kern raakt dan wel je voorspelbare levenspad te gaan verlaten. Voorspelbaarheid geeft aan de ene kant zkerheid, terwijl onzekerheid veelal door verzekeringsmaatschappijen wordt gewaardeerd met een premie verhoging…


Doe het daar vandaag maar mee, sluit af wat zich af laat sluiten en met de tijd als veranderd gegeven: ook ontdekt dat het nu een stuk eerder donker is?!

NEUKEN

‘VALT HIER NOG WAT TE NEUKEN?!, vraagschreeuwt Freek de Jonge in een overvolle kroeg na afloop van een voorstelling. Het is de tijd van Neerlands Hoop en wanneer de tijd een rol zou kunnen spelen, is het momenteel ‘not done’, om zo’n vraag te stellen. Vanwaar deze entree: de Kunst10Daagse van dit jaar behelst het onderwerp LUST. Dus zou je kunnen gaan denken dat de borsten nat worden gemaakt, geslachtsdelen veelvuldig in beeld worden gebracht, dat parende genderneutrale figuren zowel van voren als van achteren copulerend te zien zouden zijn en dat wanneer de onzijdigheid een rol zou kunnen spelen, La Grande Bouffe (de grote schranspartij) hier een grandioze rol in zou kunnen gaan spelen. Daar is geenszins sprake van, hooguit dat een wat erotische uitwerking de zinnen weet te prikkelen en wanneer de lege zaak van Etos voor dit keer is veranderd in Eros, komt ook die verlichte piemel voor even tot leven… Laat staan dat de vulva wordt gesymboliseerd door wat bloemblaadjes te gaan schikken, dat de lippen wat lubberen en dat het voor de rest niet veel meer is dan beelden die de doorsnee bezoeker niet als shockerend zullen gaan ervaren…


Wie hangt er een neukend (excuus) copulerend stel in zijn of haar woonkamer, ook het beeld dat voldoet aan de huidige preutse opvattingen dient verantwoord te blijven! Want waar gaat kunst over in ordinaire pornografie?


Neen, dan Saskia Noort! Zij maakt gewag van de vrouwelijke lust waar die van de mannelijke verreweg de overhand heeft. Zij houdt dit keer een pleidooi voor de positie van de vrouw, als een veelal onderliggende partij. Heeft het over vrouwen die ervan genieten te ontvangen. Diep in hun keel, over hun gezicht, aan de haren getrokken, een hand om de hals. Ze komen gillend klaar van zijn hardhandigheid. Waarom, zo vraag ik me af, waarom is de vrouwelijke lust zo bedreigend? Waarom dient zij beteugelt, onderdrukt, beheerst te worden, ondergeschikt aan de lust van de man? Waarom is en man met een groot libido een held, een vrouw een slet? Als het gaat over vrouwen en lust gaat het over problemen. Te geil, niet geil genoeg. Te nat, niet nat genoeg. Te krap of te wijd. Teveel haar, te veel lip. We kunnen zwanger worden, ziektes verspreiden, of zure gleuven zijn die zeiken over #metoo. En dat is maar een klein deel van het pleidooi dat Saskia naar voren brengt. Overtuigd van haar vrouw zijn met een andere insteek als Hellen van Rooijen laat zien. Maar wel oprecht! Zeer oprecht! En daar kan menig genderneutraal individu een voorbeeld aan nemen!

Anders …

Tis altijd wel weer wat… anders. Er valt geen peil op te trekken laat staan dat een pijl het doel behaalt. Verrassend. Voorspelbaar geenszins. Overweldigend beperkt. Maar wat ik tref, treft mij terdege. Simpelweg doordat ik wel iets heb met verval. En wanneer Steffi Reimers haar werken toelicht, de schoonheid van verval heeft weten te vangen op alubord, kan het niet anders dan dat het schijnbare schijn van toeval dan wel de samenloop een wezenlijke rol opeist. En het is haar gelukt om dat moment te vangen in een beeld dat blijft hangen. Niet alle werken spreken mij aan, maar de werken die ik vandaag wens te gaan delen doen vermoeden dat ik… ook anders kijk.

Hetgeen een overeenkomst zou kunnen zijn, in de wetenschap dat wij van elkaar verschillen. En waar Kees zich leent om een werk van Hellen van Meene van een andere inhoud te voorzien, kan het niet anders dan dat die wazige figuur met zijn hand een neus lijkt te maken naar dat wat zij heeft weten te engageren. Op deze manier kan de verpakking van een andere inhoud worden voorzien…

Dat Kees vandaag een glansrol speelt, een ontmoeting met Maartje wat zich als en verrassing voordoet, dat de nood die zich bij hem voordoet hoog was, doet niets af aan het biertje dat wij mochten nuttigen in ‘t Oude Hof. Waardoor er wederom een draaglijk einde kwam aan deze dag, tot… het moment nadat onze wegen waren gescheiden ik nog op de valreep een bezoek bracht aan Atelier Bergen, alwaar godbetert ook Pauline nog aanwezig was, alvorens naar de Pilaren te gaan.

En dronken wat, rookten wat, praatten over het een en dan weer het ander en ik onder de indruk raakte van de werken van haar cursisten. Waar ik deze dag mee afsluit En ook dit keer is het mijn oog dat getroffen werd door… werkers in het stof van een veranderende samenleving waarbij de discussie over stikstof vooral van achter bureaus naar voren wordt gebracht!

By the way (de Weg)

De snelweg, lang geleden achter mij gelaten, vele kruisingen gepasseerd. Besluiten genomen naar links, naar rechts en uiteindelijk op secundaire wegen terecht gekomen. Waar heg noch steg te vinden valt, waar het duister de landschappen opslokt, waar paal noch perk wordt gesteld en waar het slingeren der wegen zich veelal voordoet in de schemer van het avondlicht. Om maar eens met wat hoogdravend te gaan beginnen.
Het is de weg die bepalend is, de splitsingen die zich kunnen voordoen, een verlaten wegwijzer die onder invloed van de tijd veel kleur heeft verloren en waar de richting te raden valt. Waar hectometer paaltjes oplichten in de lichten van de auto die passeert, een tegenligger die met groot licht de ander probeert te verblinden en waar ik niet veel meer kan doen dan mijn ogen even dicht te knijpen. Een afslag neem die niet veel verder komt dan de splitsing welke even later opdoemt. Naar links, naar rechts, de auto verlaat en over de wegbewijzering heen klim om terecht te komen in…


Zijn het slingerpaden die mij raken, zijn het de verrassingen die na iedere hoek opnieuw opdoemen, zijn het spoken die ik zie of hersenschimmen waarbij ik te rade kan gaan. Geen weet te hebben en de dingen nemen voor wat ze zijn. Veelal iets maar ook geregeld niets. Hoewel dat laatste zich niet laat benoemen, waarbij het iets zich nog kan verbloemen door te zijn voor wat het is. Een iets!

‘t Schip in!

Gisteren ‘t Schip in! Letterlijk dan. Figuurlijk is daar nog geen sprake van, hoewel ik in de loop van mijn leven wel een aantal keren ‘t schip ben ingegaan. Tenslotte is een boot een gat in het water, waar je eindeloos veel geld ingooit… Dit echter ter zijde, daar vandaag gisteren reeds achter de horizon heeft laten verdwijnen. En wanneer ik terugblik naar gisteren is het verbazend wat er verschenen is op ooit het terrein waar de CSM (Centrale Suiker Maatschappij) de lucht van zoetstof heeft weten te voorzien, waar vandaag de dag complexen uit de grond zijn gerezen, maar ook wanneer je opeens verdwaald raakt in een hof, wat je nooit had verwacht.

Waar ooit de houthavens waren, nu een enkele gracht, een politieagent uit Utrecht die ook niet wijs wordt van de plek waar wij ons bevinden, laat staan dat de plastic sloepen gemaakt van het plastic dat uit het water is gevist, niet veel later zullen uit gaan varen om de stroom van toeristen de eeuwenoude grachten zullen gaan bevaren.

Zo’n grote stad nog steeds gebouwd op die oude houten palen die door een dalend grondwaterpeil steeds meer van hun degelijkheid gaan verliezen. Huizenhoge flatgebouwen, waarbij de eenheidsworst zich opdringt en ergens onderweg een brouwerij opduikt: de Prael. Waar mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt (en met een psychiatrisch stempel!) proberen te integreren in een maatschappij die hen nog steeds met een scheel oog aankijkt…

dag besteden!

Alles kent een keerzij, veelal in de vorm van een ‘wat niet deert hoef je ook niet te weten’. Houtkachels zijn slecht voor het milieu, verbrandingsovens staan garant voor fijnstof, riolen worden overstelpt door de uitgeplaste medicijnen, chemo therapie zal ook de nodige consequenties hebben, en wanneer het milieu minder wordt belast, heeft dit gevolgen voor de bevolking. Simpelweg door een verhoging van de belastingen, of door de eenvoud van wat ooit een bestedingsbeperking heette. Maar met die pinpas zou ik echt niet weten op welke wijze deze beperking uit kan gaan pakken. Hooguit door, in plaats van maximaal 1000 euro op een dag op te nemen, dit tot 10 euro terug te gaan brengen. En dat gedoe met die automatische afschrijvingen weer eens te gaan vervangen door acceptgirokaarten. Een goede reden om in beweging te blijven, Post NL weer de mogelijkheid te geven om brievenbussen van een inhoud te voorzien en mogelijk die ouderwetse Nuts- en Postspaarbank wederom op te zadelen met een Zilvervloot. Met stalen potjes waarbij de gleuf aan de voorkant en het ronde gat aan de achterkant voldoende was om te gaan sparen. Het sleuteltje was immers in het bezit van de bank… En het gespaarde bedrag werd door een kantoorbediende aan het loket in het boekje bijgeschreven! Je wist waar je aan toe was en spaarzaamheid zorgde ervoor dat niet onverwijlde acties werden ondernomen.

Kom daar tegenwoordig nog eens mee aan. Men zal je meewarig aan gaan kijken, het gemak van Tak stelt je nog steeds voor raadsels wanneer het bedrag van een rekening wordt afgehaald dewelke niet de bedoeling was. Om maar eens wat van die huidige nieuwerwetsigheden naar voren te brengen. Ik houd mijn Nokia in ere, vind het gewoonweg makkelijk om niet veel meer te doen dan wat te SMS’ en, de telefoon niet eerder op te nemen dan dat deze een duidelijk signaal weergeeft, en wanneer dat ding niet meer pingelt, zal het apparaat wel weer opgeladen moeten worden. Ik heb geen App, Skypen vind ik nog steeds een hype, feesboek is aan mij niet besteed en de toestand in de wereld… lees ik niet eerder dan de volgende dag.


Vandaag wederom op pad. Met Jan van H. met wie ik Amsterdam verder zal gaan verkennen. Opdat ik op een ander moment weer de gids uit kan gaan hangen. Wanneer Bruno en ik weer op pad gaan. Het heeft iets weg van zingeving, dagbesteding dan wel het avontuur en de verrassing die zich kunnen gaan voordoen. Geen vooropgezet plan, laat komen wat komt en waar iets te genieten valt…

Scroll Up