Maand: september 2019

Alles II

Vandaag vertoef ik elders. Begeef mij naar het buitenland wat ooit deel van de Nederlanden uit heeft gemaakt. Het heeft veel weg van een verkering waar je aan de ene kant met een zekere voldoening op terugkijkt, aan de andere kant de uitdaging om weer nieuwe werelden te gaan ontdekken. Hoewel dat met die werelden veelal niet meer is dan wat gehuchten, dorpen dan wel verscholen kloosters eigen te gaan maken. Want wat geweest is is geweest. Waardoor de nodige platitudes aan mijn zijde te vinden zijn. Neen, ik verwacht niet dat iemand mij van repliek gaat dienen, hooguit een simpel schouderophalen volstaat in de regel. Ik dien mijn geest nu eenmaal van dienste te zijn en wanneer mijn geest het af laat weten, zullen anderen voorzieningen gaan treffen. Want er bruist van alles door mijn kop: van Opa B(r)uiswater tot NINA (door de W.O.L. geverfd) en Frederik met hun zangkunsten, het breekijzer wat ooit STORM achtig over de beeldbuis werd gejaagd, Ruud Storms die ooit leerling is geweest op Duin & Bosch. ‘Alles verandert, en niets staat stil.’ Een variant die iets vertelt omtrent de wijze waarop ik mijn leven baseer.

Maar om daar nu een heel betoog van te gaan maken: dat is wat teveel gevraagd, terwijl de plaatjes ook geen duidelijkheid zullen gaan verschaffen: zoals zoveel in het leven slaat ook dit nergens op.

Alles I…

‘ALLES MOET VERANDEREN, OPDAT ALLES HETZELFDE BLIJFT.’ Laat ik daar eens mee aan de haal gaan. Allereerst dien ik paal en perk te stellen aan de berichten die ik voor jelui in petto heb. Ten tweede kan het niet zo zijn dat ik met jullie gedachten aan de loop ga. Ten derde dien ik een overvloed aan voorbeelden ter beschikking te stellen. Ten vierde kijk ik niet om, maar meer vooruit. Ten vijfde dient de hand gevuld te blijven, opdat ik geregeld met die hand goed kan blijven doen. Ten zesde blijft het credo in stand: ‘wie goed doet, goed ontmoet.’ Ten zevende: ook God had die dagen nodig om zijn paradijs op aarde gestalte te kunnen geven. En wanneer er een achtste dag zou bestaan, dan zou eenieder achterovervallen van geluk. Om nu negen en tien ook nog van enige inhoud te voorzien, dat is het raadsel wat in de schoot der toekomst verscholen ligt. En daar ik niet in het bezit ben van een dusdanige schoot, laat staan dat ik een Bar-b-que schort tot mijn beschikking heb, hoef ik geen mes te slijpen… en de vraag of er leven is op Pluto, dan wel dat je op de maan kunt dansen, die vraag dient gesteld te worden aan het Goede doel.

Want aan Goede doelen gaat de mensheid uiteindelijk ten onder. Zo de kop is er af, maak je op voor de nodige flauwekul en wanneer je weet dat ik reeds jaren in de verlenging van mijn leven zit… Vandaag een bezoek gebracht aan de cardioloog die mij jaren geleden van die klapkast heeft voorzien. Mijn derde alweer en wanneer ik zo vrij ben om mij iedere dag met een zonsopgang te mogen prijzen, hoor je mij niet klagen. Hooguit wanneer ik die alarmpoortjes in de Lidl passeer en het geluid en het rood mij te wachten staat. Tot op heden nog niet aangehouden en het heeft er veel van dat…

Die dag van verandering terwijl het gelijktijdig ook weer veel van hetzelfde is. Belgische bieren, de knabbelnootjes en voor het gemak veelvuldig ouwehoeren. Dat houdt niet alleen de vaart erin, maar zo krijg ik ook weer de kans om het leven van een andere zijde te aanschouwen. Want klagen zit nu eenmaal ook in mijn bloed, wat te zeiken doe ik op de plee en wanneer mijn kletterende straal mijn blaas ontlast, is het niet alleen voldoening maar ook een grote mate van opluchting. Om maar eens wat banaals naar voren te brengen.

Gouden gevels.

KIJKEN! Veelal op ooghoogte, soms vanuit een kikkerperspectief, zittend dan wel staand en wanneer een ladder ter beschikking staat, een aantal treden daarboven. Of vanuit een grote hoogte, een toren desnoods, een klim naar de hemel dan wel een man in een torenkraan. Maar daar kom je niet eens in de buurt vanwege de veiligheidsvoorschriften. Dus doe ik het maar simpelweg op straat, met beide benen op de grond en richt mijn kijker simpelweg omhoog. Zoom wat in en ben verbaasd wanneer het resultaat iets weergeeft van… ja van wat eigenlijk.

Neem nu grachtenpanden. Kijk naar de gevels en veronderstel dat in de tijd dat die gevels werden opgetrokken nog niemand had gehoord van een ‘welstandscommissie.’ Nu weet ik niet goed wat de adviezen van zo’n welstandscommissie zouden kunnen inhouden, de rooilijn die in Nederland bepalend is en in Belgie een eigen lijn bepaald, rommelig, aan de straat voorzien van een heg om niet veel later een landgoed door hekken omgeven op honderden meters van diezelfde straat te ontwaren. En ook dat heeft wel wat, waar rechtlijnig denken veelal een standaard is geworden, kijk ook eens naar de verkaveling in menig polder, trekt mij het meeste iets dat meandert. Een eigen pad heeft gebaand, zich van geen grens iets aantrekt en stomweg gebruik maakt van dat wat de natuur in petto heeft. Niet iedereen zal daar blij van worden, menigeen heeft goed de schijt in wanneer machines niet in staat zijn om werk uit handen te nemen en waar het trappelend niet gebruikt wordt, is het de boer die daarmee wordt opgezadeld. Om maar eens wat voorbeelden naar voren te brengen.

Vandaag vieren wat gevels de boventoon, met een enkele pui. Simpelweg omdat wij gisteravond uit eten zijn geweest: bij Wolf op de Mient (van harte aan te bevelen!) En wanneer ik buiten aan mijn shaggie lurk valt mijn blik simpelweg omhoog. Denk aan Sammy, die een kop op song heeft gezongen (Ramses Shaffy was de vader van dit lied, waarbij ook regen een rol heeft gespeeld.) Maar dat deert Sammy niet, gelijk de wind was gaan liggen en de ondergaande zon garant stond voor een gouden gloed. Waardoor de gevels een eigen verhaal zijn gaan schrijven!