Maand: september 2019

Alhoewel

Natuurlijk sla ik met grote regelmaat de plank mis. En wanneer iemand stelt dat een bepaalde handeling ‘een appeltje en een eitje’ zal zijn, kijk dan niet vreemd op wanneer ik, de gebruiksaanwijzing tot op de letter volgend, alsnog hulptroepen ga oproepen. ‘Help’ is dan niet alleen een codewoord, maar geeft mij ook de mogelijkheid om een dichte deur open te breken. Figuurlijk dan wel want letterlijk zou de ramp niet zijn te overzien. Ik heb nu eenmaal geleerd om niet teveel hooi op mijn vork te nemen maar eenmaal bezig, sta ik soms versteld van het behaalde resultaat. Hoewel dit de laatste tijd maar zelden meer voorkomt.

Het zal wel met ijn leeftijd te maken hebben, edoch koken, dat lukt me vaak aardig. Ik heb er ook geen hekel aan, tenzij… geen boerenkool bij de Lidl (vaak met rode peper), geen rookworst die tot de favorieten is gaan behoren, rijen vol met karren voor de kassa, daan maar op weg naar die andere supermarkt, Deen. Volop boerenkool met wortel en ui, geen peper en om ervoor te zorgen dat de boerenkool zichtbaar, is twee zakken aangeschaft. Voorgekookte piepers die als stamppot worden aanbevolen, de worst die is gerookt en in de aanbieding en zo’n zakje kunstjus omdat er geen jus meer in het kommetje te vinden valt.

Smaakecht, kleurecht, risicoloos vanwege het niet biologische aspect en hemeltergend lekker gezien de weersomstandigheden van vandaag. Terwijl ik de afgelopen week behoorlijk aan mijn trekken ben gekomen (broodje kroket, boerenpannenkoek, patat met een stoofpotje, stimpestamp met spekjes en nog een keur aan andere versnaperingen in het kader van doe eens iets dat lekker is!) gisteren aan een soort van kerrie schotel gewaagd met elementen die de rozijnen dienden te vervangen, zo’n dag als vandaag waarop ik mijn simpele kookkunsten naar voren heb weten te brengen. Als een vorm van genoegdoening, want aan het begin van de week was ik enigszins van de rel. Nu, aan de vooravond van het weekend, begin ik weer een beetje vreugde te ontdekken, hetgeen voor een belangrijk deel te wijten is aan het feit om met Bruno te hebben verkeerd.

En ik kijk met genoegen terug op de beelden die vandaag een glansrol gaan spelen. Niet dat ik verwacht dat dit voor de kijker direct herkenniing gaat oproepen, maar meer om wat dieper op de zaken in te gaan. In die zin dat de mosselen daar zijn gebleven waar zij waren, de kokkels voor een vreemde blik kunnen gaan zorgen en dat andere (in de volksmond scheermessen) ook tot een collectief inzicht zouden kunnen gaan zorgen, alhoewel…

Berijden/reiden

Als je ergens een (eigen) draai aangeeft, loop je de kans om daarop afgerekend te worden. Vertoon je, in bepaalde zin, afwijkend gedrag en committeer je je dus niet aan dat wat in een opdracht verpakt, de anderen wordt voorgehouden. Maar… ik ben nu eenmaal iemand die het vrolijk stemt om geregeld buiten de lijntjes te treden. Als een ‘lunatic’ die niet kan lezen en het gras met zijn voeten treedt. Hij had desnoods ook de mogelijkheid om op zijn handen te gaan lopen. Dat is vandaag de teneur van dit bericht. De opdracht is voor hen die goed zijn in het (be)werken van foto’s om een eigen draai aan die opdracht te gaan geven. Het dient een interieur te zijn, waarbij de maker in dit interieur zijn eigen fantasie tot gestalte weet te brengen. Door een hand op te houden, een pose die doet denken aan de ‘Denker’, door een soft pornografisch element aan het geheel toe te gaan voegen of om, op een zeker moment, een ander in zijn eigen stoel in dat veronderstelde interieur ergens in de voorbije jaren van de vorige eeuw te laten communiceren op een wijze die bepaaldelijk onmogelijk is. Met een mobieltje. De truc is dat niet duidelijk is wat de man aan zijn rechteroor houdt, in dit geval de schilder Kees Verweij, die ik mocht ontmoeten in het Dordtse Museum. Maar dat hij in die pose werd vastgelegd, het zwart-witte wat hem ten deel viel en de kleuren die juist zijn schilderwerken van de wanden liet springen, staat haaks op de persoon die met hem aan het ‘bellen’ is: Bruno. In kleur, waarbij zijn teint opvallend aanwezig is. En dat maakt voor mij deze foto-opdracht weer zo interessant. Natuurlijk zal ik mij gaan indekken omtrent het commentaar wat mij mogelijk te wachten staat, de eenvoud waarmee ik fotografeer staat immers buiten kijf en wat ik leuk vind, kan een ander hooguit gaan vervelen.

Maar dat niet alleen: wij zijn van de weeromstuit in Nederland gebleven. Het uitgestrekte land van Zeeland, de suikerbieten en de wijngaarden gelardeerd met grasgroene akkers, de snelle wegen en de kronkelingen wanneer je die snelle wegen verlaat, de dorpjes die soms zwaar gereformeerd en dan weer bourgondisch katholiek opdoemen, de plekken waar Bruno in die tijd kantoor heeft gehouden, slingerwegen die naar een dijk voeren en door dorpen waarbij slechts tien inwoners de Ramp hebben overleefd, Middelburg met het Zeeuws Museum en de verborgen kamers die door een volgende expositie niet te bezoeken waren om ergens in Bergen op Zoom in een ouderwetse kroeg te belanden, waar stamgasten hun borreltje komen halen en waar een hond de kroegbaas weet te vertederen.

Om maar eens wat straten te benoemen en het feit dat ik mij de laatste tijd schuldig maak aan ‘ongegeneerd te kijken’ doet mij dan weer vreugd terwijl de ander (in dit geval Bruno) zich voor mijn gedrag niet schaamt. Dat krijg je wanneer je al tijden lang met enige onregelmaat met elkaar op pad gaat. Dat krijg je ook door de verrassingen die hij mij weet te berijden: het Zeeuwse trekpaard dat van origine Belgisch is… Het had echter ook bereiden kunnen zijn: dat deed die speciale keuken in Bergen op Zoom!

Alles III

Grappig niet?!

En dan die andere dag. Een soort van ‘wordt vervolgd’ waar ooit Han Peekel furore mee heeft gemaakt. Stripverhalen in duplo, mini formaat als Kapitein Rob, uit de hand gelopen Maxi’s waar ik niet direct een voorbeeld van weet te bedenken dan hooguit het krantenformaat uit het verleden. Ook dat is achterhaald, gelijk ook deze dag zich wederom ten einde spoedt. Wanneer de haastige spoed dan ook nog een duit in het zakje probeert te doen, de derde daagse koorts door de Malariamug verwekt ter bestrijding van Syfillis en ook de medicijnfabrikanten er rekening mee moeten gaan houden dat de peperdure pillen ook op een andere manier te bereiden zijn, koorts wordt bestreden door met antibiotica infecties te lijf te gaan, het verplegend personeel er alles aan gelegen is om een overeenkomstige CAO voor elkaar te krijgen, en wijlen Lubbers wordt verweten om de benodigde gelden voor dat welvaartsvaste pensioen het ABP niet heeft doen toekomen, dan raken niet alleen de rapen gaar, maar zal die man die leider is van een groep welwillende lieden proberen om die multinationals geen oor aan te naaien. Gelijk ook Vincent een deel van het geheel heeft afgestaan. Zo blijf ik gelijk een eekhoorn van de hak op de tak springen, leidt niet iedere weg naar Rome en laten appels zich in diverse soorten onderscheiden van de pruimen in het verschiet. En wanneer Lidl voor de achtste keer een belangrijke prijs heeft gewonnen, dan ga ik over tot mijn orde van de dag, waardoor die achtste dag, waar ik eerder melding van heb gemaakt, toch tot wat geluk heeft kunnen leiden!