Maand: september 2019

EEN GAPEND GAT!

EEN GAPEND GAT! Alsof een voortand spontaan is afgebroken. Geen gezicht voor de buitenstaander, en een vorm van schaamte overvalt de betrokkene. Maar er is geen sprake van enig fysiek zichtbaar lijden, maar als je het gat van binnen zou zien… Ze zijn vertrokken. Vanochtend vroeg voor allen reveille, alle handbagage in een rugzak, LIVA die waarschijnlijk geen vermoeden heeft waar de reis naar toe gaat en de stilte die zich in de auto voordoet. Ieder van ons is bezig met zijn of haar eigen gedachten en terwijl Schiphol wenkt, het ochtendverkeer voor de nodige drukte zorg draagt, maakt de motor een snorrend geluid en weet niet beter dan de koers van de rijder te volgen. Probeer er nog iets van romantiek in te leggen, maar met iedere kilometer die wij afleggen, komt Schiphol steeds dichterbij…

Een parkeerkaart, een plekje voor het Sheraton, de horizontale roltrap en niet veel later op zoek naar de gate. LIVA kan het niet laten om te laten zien dat zij zelfstandig kan lopen, maar zodra haar een hand wordt aangereikt, pakt zij deze voor even vast. Trekt zich weinig aan van de drukte om haar heen, dribbelt gelijk een voetballer over haar ‘wegdek’ maar blijft ons wel in de gate(n) houden. Zo slim is zijn onderhand wel geworden… En dat zal het gemis gaan worden, de jonge dame ontwikkelt zich met de snelheid van de dag. Het DaDa gaat haar nog goed af, haar eigen wil zorgt geregeld voor een traan dan wel een botsing met de moeder opvoeder en voor de rest: het is en blijft een heel blij kind. Maar daar zal ik als grootvader dan wel opa niet alleen in zijn. De Gate nadert, na een ruime kilometer in het grote Schiphol te hebben afgelegd, Een kwestie van de borden volgen die nu eens naar links, dan weer met een trap naar boven naar rechts gaan. En dan…

is het zover. Dan komen de tranen. Dan wordt het weer een ‘huilie, huilie’ en blijf ik als man niet bepaald ongeroerd. Geen traan die ik pleng, maar de steen in mijn maag en de slikken die ik slok, hoeven bepaald geen aandacht van anderen. Althans, de knuffel kan me eigenlijk niet lang genoeg duren, LIVA wordt wat onrustig en de rugzak lijkt wel steeds zwaarder te worden. Wanneer de paspoorten tevoorschijn komen, de reisbescheiden in de hand van Marlies te vinden zijn, ja dan… dan is het stomweg kijken naar hoe zij zich richting douane begeven.

Even later uit beeld verdwijnen en er voor ons niets anders opzit dan bij La Plage koffie te gaan drinken, de auto op te halen (1 1/2 uur voor slechts 10 euro!) de TomTom in te stellen op weg naar AMSLOD. Simpelweg om een elektrieke fiets voor Ria aan te gaan schaffen. Een met middenmotor. Type York. Om dan het plaatje van vandaag weer om te zetten in alledaagse beslommeringen!

Eruit halen wat er…

Nog een daggie

Eruit halen wat er vandaag nog inzit, want morgen… zijn ook zij vertrokken. Vincent is gearriveerd, staat klaar om hen te ontvangen, geniet van de duivels die zijn mond geregeld nog bespringen, zowel in de ochtend als in de avond en zal het dan moeten doen met de herinnering aan die maaltijden die ik hem op de valreep heb doen toekomen. Een gewaagde combinatie maar gezien het feit dat ook hij een liefhebber is van Sambal Oelek, de Brandal voor het gemak even vergeet, is het de kunst om op termijn de vlammen aan de uitlaatkant niet direct te gaan doven, opdat je er twee maal genoegen aan kunt beleven! Het zij hem gegund en de wetenschap dat het uiteindelijk ergens in Moeder Aarde gaat verdwijnen, ook dat schenkt mij wat deugd.

Terug naar hier! Nog een daggie en dan… zullen wij het ook met de herinneringen moeten doen. Het bezoek aan de kinderboerderij (op zaterdag en maandag gesloten), de simpele fietstocht en LIVA in een rugdraagzak, werd omgeruild voor een bezoek aan de kruidentuin. Hetgeen geen enkel probleem voor haar was, gezien de snelheid waarop zij zich op de paden begaf. En waar ieder steentje, elk blad en de hoeveelheid twijgjes steeds opnieuw voor een bukkend wezentje zorgde. Want bukken kan zij wel, genieten naar mijn idee ook en terwijl mama, oma en opa in haar voetsporen traden, was het op zich een prima belevenis. De kreten die zij slaakt is een geluid dat direct in mijn geheugen blijft hangen, laat staan wanneer zij wordt gecorrigeerd en daar toch wel een klein drama van weet te maken. Ook dat hoort erbij en dat is wat wij straks toch wel node gaan missen. Het is LIVA die net doet als ooit de ogen van Kwatta op die soldaat waren gericht. Die het ene moment verwonderd om zich heen kijkt, het andere moment zich richt op een dingetje dat haar aandacht verdiend om een volgend moment alsnog te besluiten om de sleutels van de kasten tot haar bezit te gaan maken. Geen sleutelkind, hoewel daar misschien op termijn ook wel mogelijkheden elders voor zijn.

Een programma dat nog afgewerkt dient te worden, Marlies die Ans, Wil en Cora ook nog het genoegen heeft gegeven om van beiden fysiek afscheid te gaan nemen, wij over enige tijd waarschijnlijk naar Egmond aan Zee gaan, opdat het strand nog even de voeten kan gaan beroeren, de zee zijn zilte geuren aan LIVA doet toekomen en wij ergens met elkaar een hapje gaan eten. Daar dienen jullie het vandaag mee te doen, daar maak ik gewag van en wat er straks nog meer op het programma komt te staan…

Verzopen katten…

in stukjes…

Het is de Beemsterstraat, een straat rechts van de Edammerstraat en eenvoudigweg te vinden in Amsterdam Noord. Nieuwendam staat onder de straatnaam, voorheen een op zichzelf staand dorp maar momenteel opgeslokt door de om zich heen grijpende hoofdstad. Je zou deze buurt als een voormalige volksbuurt kunnen omschrijven, huizen van de jaren twintig en dertig uit de vorige eeuw, maar door het feit dat je je in Amsterdam bevindt, zijn ook deze huizen gewilde objecten. Dat je er een half uur over doet om met het openbaar vervoer in het Centrum te komen, dat de Noord-Zuid lijn het einde dan wel het begin van de stad tekent, ook dat kan reden genoeg zijn om daar een eenvoudig optrekje met een meer dan gemiddelde koopprijs aan te gaan schaffen, voor zover de huidige huurders plannen hebben om te gaan vertrekken. Maar ook dat durf ik te betwijfelen…

Wat dit bericht vandaag betekent? Goede vraag en het antwoord dient zich aan. Neven en nichten dag bij Marion. En wij waren er (bijna) allemaal. Vanuit de kop van Noord-Holland, Alkmaar centraal en ook Castricum maakt zo waar zijn opwachting. Prachtig weer, alleen wat dreigende luchten die in de loop van de middag steeds dreigender worden. Hapjes en drankjes en de barbque die klaarstaat. Gekwetter dat ervoor zorgt dat de vogels zich stil houden, een blik in de woning van Marion en de rust die plaatsvond, terwijl het grootste gedeelte van het verzamelde gezelschap zich opmaakt om een wandeling te gaan plegen. Naar de Oranjesluizen, een tocht die bijkans twee uur in beslag nam. Ik had het genoegen om op het huis te passen en wist dat Ingeborg met het openbaar vervoer rond de klok van zessen daar zou arriveren. Het gekwetter was verstomd, de luchten steeds dreigender en niet veel later vielen grote druppels uit het hemelruim. Als de sodemieter alle kussens gered en niet veel later…

een horde van verzopen katten maakte zijn opwachting. Geen die een paraplu had meegenomen, buienradar dat niet was bezocht en gezocht en achter elkaar kwamen zijn druipend en wel de woning binnen stormen. Handdoeken om het grootste gedeelte van het Godennat te drogen, voor de schrik de meegenomen drankjes tot zich genomen om niet veel later alsnog aan het stokbrood te gaan beginnen, een partytent als de drommel opgezet en de briketten aan het branden. Vlees erop, praten waardoor de rest van de buurt zweeg, borden die zeiknat naar binnen werden gebracht en de plastieken bordjes die dit geheel overnamen. Maar…

er zijn ook weer anderen die een geheel eigen invulling aan dit samenzijn weten in te geven. Die uit Castricum hebben daar nu eenmaal andere gedachten over. Zij besloten voor vandaag om op de wat vegetarische toer te gaan, niet mee te doen wat voor die overigen (vlees) gangbaar was, maar de oven van Marion te gaan gebruiken voor hun in aluminium verpakte groenten. Waardoor zij zich wederom weten te onderscheiden. Een paar apart dat toch het genoegen mocht beleven om als die druipende, verzopen katten deel van het geheel uit te gaan maken.

Bijzonder dat stel, laat dat maar gerust aan R & M over!