Maand: augustus 2019

1/2 leeg nest.

Het kan zomaar weer… veranderen! Nu is het nog even DaDa, straks wordt het PaPa en MaMa en op de wat langere termijn mogelijk Opa en Oma. De wat langere termijn, waarbij ik nog geen idee heb hoe lang die termijn zal gaan duren, in het vooruitzicht dat Vincent vandaag vertrokken is en dat Marlies en LIVA dinsdag in het vliegtuig zullen stappen. Maar voorlopig huizen die twee laatsten nog even hier. Speelt LIVA met alle grootte van genoegens met blokken, Duplo en zit zij ook rijkelijk in het badje waar ooit haar moeder en tante in terug te vinden waren. Het eendje in het water en de gekleurde visjes regelmatig in haar mond terug te vinden zijn, de onderzettertjes op tafel veel interessanter zijn dan de wagentjes die opa voor haar in elkaar heeft geknutseld…

Een meisje met een speldje in haar haar, een jurkje dat haar beter staat dan die broek die de luier aan de achterkant laat bollen, hetgeen wel voor een zachte landing zorgt. Dribbelt wat rond, krijst wanneer het haar uitkomt, eet wanneer het haar behaagt en nog steeds regelmatig de borst van haar moeder weet te vinden. Een genoegen waar ik met plezier naar uitkijk, want simpelweg het feit dat het nu nog kan, maakt me aan de andere kant ook wel wat weemoedig. Sla het op in mijn hersenen, leg vast wat er nog vast te leggen valt en weet tegelijkertijd dat de plannen die zij hebben op termijn zullen uitkomen. Want wat dat betreft zijn het ook nog een stelletje doorzetters, wat soms wel iets ten koste gaat van…

Positief! Het geluk dat van hen uitstraalt zorgt ervoor dat ook LIVA zich ook maximaal kan gaan ontplooien. Voor zover een kontkrummel van ruim een jaar zich gaat ontplooien. Maar ook daar twijfel ik geen moment aan. Ze straalt, ze is verlegen, ze geniet en is gek op de sleutels die uit de verschillende kasten steken. Alleen… ze krijgt ze er niet uit. En blijft daardoor proberen…

Proberen! De uitdaging aangaan. Daar hebben haar ouders nu eenmaal ook een handje van. Waardoor Vincent met paard(enkrachten) & wagen de wijde wereld van Europa intrekt. Het avontuur lokt. En zijn zijn bereid om die uitdaging aan te gaan. Laten ons hier achter. Ach, Europa is zo groot nog niet, een afstand van zo’n 1200 kilometer zal ons straks gaan scheiden. En wederom maakt het ‘lege nest syndroom’ zich van ons meester!

Een blij kind!

Nog een kort samenzijn en dan… vertrekken ze weer. Het stemt mij enigszins droefgeestig, maar de wetenschap dat zij altijd dit huis terug zullen vinden, dat stemt mij minder somber. Somberman ligt niet in mijn aard, de wetenschap dat de verdere ontwikkelingen van LIVA ergens anders in Europa zullen gaan plaatsvinden… het is nu eenmaal een blij kind en dat heeft zij bepaald niet van een vreemde. Vincent als Marlies doen er alles aan om niet alleen hun geluk elders te gaan beproeven, Slovenie ligt niet direct om de hoek en wanneer dit een positieve invloed heeft op Marlies haar gestel, dien je wel even te slikken. Hetgeen ik bij deze dan maar doe.

Toch hebben wij de afgelopen periode van elkaar kunnen genieten, was het soms wel een bezoeking voor wat betreft de omstandigheden omtrent Moeder Cor, was de week die wij in de buurt van Arnhem doorbrachten een van louter hoge niet Nederlandse temperaturen, waardoor we eerder naar huis zijn gegaan dan de bedoeling was. Maar al met al mooi meegenomen! Het principe van het plukken van de dag zorgt er nu eenmaal voor dat je stilstaat bij die gewone dagelijkse dingen. Hoewel… ook daar valt het nodige op af te dingen. De wetenschap dat aan de ene kant het avontuur lonkt, de caravan wordt getrokken door een Ford en dat Vincent mogelijk een aantal dagen van die verdomde hete duiveltjes kan gaan genieten, ach dat brengt dan weer wat vreugd. Maar pijnlijk blijft het wel.

Twee dochters hebben wij, twee dochters die overeenkomsten vertonen, maar ook heel duidelijk van elkaar verschillen. En waar het in het leven van de kinderen om draait is simpelweg het feit dat zij gelukkig zijn. Daar heb je je als ouders dan wel grootouders bij neer te leggen. Dat Ria bereid is om als voogd te gaan fungeren, zorgt er toch voor dat voor wat betreft de toekomst die ons wacht, LIVA zich in goede handen bevindt. En ook dit gegeven zorgt voor een bepaalde rust. Hoe de zorg er daar uitziet is dan weer van een totaal andere orde. Wat in Nederland gewoon is, kan daar heel anders zijn. Wordt misschien de zorg meer in handen van de familie gelegd en dan wordt de afstand bepaald een ‘dingetje’. Spreek maar gerust over een ‘ding.’

Ik schrijf dit bericht terwijl ik ook het gras dien te maaien, twee kontjes hoog geeft nu eenmaal belemmeringen. Ik schrijf omdat ik daar nu behoefte aan heb in mijn pogen om wat meer in het NU te verblijven. Er staat voor dit weekend nog het een en ander op het programma, een neven- en nichtendag, het ophalen van werken op het landgoed Willibrord en dinsdag… vliegen Marlies en LIVA naar dat andere Europese land. Dan heeft het veel weg dat de tijd veel sneller gaat dan de bedoeling is, dat het een het ander niet hoeft uit te sluiten en dat ik dit bericht vandaag opdraag aan mijn kleindochter. Een blij kind. Een vrolijk kind. Een ondeugend kind. Maar van wie ze dat heeft…

BEKIJK HET (maar).

WAT BEWEEGT MIJ IN VREDESNAAM OM AL JAREN LANG LID TE ZIJN VAN DIT ILLUSTERE GEZELSCHAP?!

Een aanhef dat ik in het kader van Open Monumentendag gebruik om mijn persoon als lid van het fotocafe aan anderen voor te stellen. En dat is niet zomaar, want waar de tekst met mij aan de loop gaat, zal ik proberen het dit keer wat eenvoudiger naar voren te gaan brengen. En dat valt, verdomd, niet mee!

IK HOUD VAN PUUR! IK HOUD VAN SIMPEL! IK HOUD VAN A! IK HOUD VAN RAUW! IK HOUD, op mijn manier VAN DE REALITEIT! IK HOUD NIET VAN BEWERKEN!
EN IK DOE HET MET: mijn Canon.

Het simpele toestel dat ik aan mijn riem draag. Waarvan ik de lens nooit poets, waarbij ik me permitteer om dat te ‘schieten’ wat ik geschoten wil zien, waarbij de automaat mij in de gelegenheid heeft gesteld om de derde prijs in de wedstrijd ‘perspectief’ te winnen, en waarbij de andere inzenders helaas het nakijken werd geboden. Zo’n driehonderd inzenders werd mij later duidelijk gemaakt. Het heeft waarschijnlijk te maken met zien en kijken. Ik zag twee beren, maar toen ik keek was het meer leren observeren, hetgeen ik ooit mijn pupillen heb voorgehouden

‘OBSERVEREN KUN JE LEREN, HIELD IK MIJN PUPILLEN VOOR!’

Want dat is ook zo’n afwijking. Ik ben momenteel Psychiatrisch Verpleegkundig Docent in Ruste. En dat vind ik enigszins een eretitel. De psychiatrie heeft mij altijd kunnen bekoren, niet dat ik daar verstand van heb, want ook bij mij zijn er leemtes ontstaan. Alouis was zijn voornaam en Alzheimer is tegenwoordig een begrip. De vraag wat zijn voornaam was, geeft dan de mogelijkheid om te zeggen dat ‘het daarmee begint..’ Waarmee ik gelijktijdig mijn eigen cryptogrammen gestalte weet te geven…

‘BEKIJK HET BEELD WAARUIT BLIJKT…