Maand: augustus 2019

1/2 leeg nest.

Het kan zomaar weer… veranderen! Nu is het nog even DaDa, straks wordt het PaPa en MaMa en op de wat langere termijn mogelijk Opa en Oma. De wat langere termijn, waarbij ik nog geen idee heb hoe lang die termijn zal gaan duren, in het vooruitzicht dat Vincent vandaag vertrokken is en dat Marlies en LIVA dinsdag in het vliegtuig zullen stappen. Maar voorlopig huizen die twee laatsten nog even hier. Speelt LIVA met alle grootte van genoegens met blokken, Duplo en zit zij ook rijkelijk in het badje waar ooit haar moeder en tante in terug te vinden waren. Het eendje in het water en de gekleurde visjes regelmatig in haar mond terug te vinden zijn, de onderzettertjes op tafel veel interessanter zijn dan de wagentjes die opa voor haar in elkaar heeft geknutseld…

Een meisje met een speldje in haar haar, een jurkje dat haar beter staat dan die broek die de luier aan de achterkant laat bollen, hetgeen wel voor een zachte landing zorgt. Dribbelt wat rond, krijst wanneer het haar uitkomt, eet wanneer het haar behaagt en nog steeds regelmatig de borst van haar moeder weet te vinden. Een genoegen waar ik met plezier naar uitkijk, want simpelweg het feit dat het nu nog kan, maakt me aan de andere kant ook wel wat weemoedig. Sla het op in mijn hersenen, leg vast wat er nog vast te leggen valt en weet tegelijkertijd dat de plannen die zij hebben op termijn zullen uitkomen. Want wat dat betreft zijn het ook nog een stelletje doorzetters, wat soms wel iets ten koste gaat van…

Positief! Het geluk dat van hen uitstraalt zorgt ervoor dat ook LIVA zich ook maximaal kan gaan ontplooien. Voor zover een kontkrummel van ruim een jaar zich gaat ontplooien. Maar ook daar twijfel ik geen moment aan. Ze straalt, ze is verlegen, ze geniet en is gek op de sleutels die uit de verschillende kasten steken. Alleen… ze krijgt ze er niet uit. En blijft daardoor proberen…

Proberen! De uitdaging aangaan. Daar hebben haar ouders nu eenmaal ook een handje van. Waardoor Vincent met paard(enkrachten) & wagen de wijde wereld van Europa intrekt. Het avontuur lokt. En zijn zijn bereid om die uitdaging aan te gaan. Laten ons hier achter. Ach, Europa is zo groot nog niet, een afstand van zo’n 1200 kilometer zal ons straks gaan scheiden. En wederom maakt het ‘lege nest syndroom’ zich van ons meester!

Een blij kind!

Nog een kort samenzijn en dan… vertrekken ze weer. Het stemt mij enigszins droefgeestig, maar de wetenschap dat zij altijd dit huis terug zullen vinden, dat stemt mij minder somber. Somberman ligt niet in mijn aard, de wetenschap dat de verdere ontwikkelingen van LIVA ergens anders in Europa zullen gaan plaatsvinden… het is nu eenmaal een blij kind en dat heeft zij bepaald niet van een vreemde. Vincent als Marlies doen er alles aan om niet alleen hun geluk elders te gaan beproeven, Slovenie ligt niet direct om de hoek en wanneer dit een positieve invloed heeft op Marlies haar gestel, dien je wel even te slikken. Hetgeen ik bij deze dan maar doe.

Toch hebben wij de afgelopen periode van elkaar kunnen genieten, was het soms wel een bezoeking voor wat betreft de omstandigheden omtrent Moeder Cor, was de week die wij in de buurt van Arnhem doorbrachten een van louter hoge niet Nederlandse temperaturen, waardoor we eerder naar huis zijn gegaan dan de bedoeling was. Maar al met al mooi meegenomen! Het principe van het plukken van de dag zorgt er nu eenmaal voor dat je stilstaat bij die gewone dagelijkse dingen. Hoewel… ook daar valt het nodige op af te dingen. De wetenschap dat aan de ene kant het avontuur lonkt, de caravan wordt getrokken door een Ford en dat Vincent mogelijk een aantal dagen van die verdomde hete duiveltjes kan gaan genieten, ach dat brengt dan weer wat vreugd. Maar pijnlijk blijft het wel.

Twee dochters hebben wij, twee dochters die overeenkomsten vertonen, maar ook heel duidelijk van elkaar verschillen. En waar het in het leven van de kinderen om draait is simpelweg het feit dat zij gelukkig zijn. Daar heb je je als ouders dan wel grootouders bij neer te leggen. Dat Ria bereid is om als voogd te gaan fungeren, zorgt er toch voor dat voor wat betreft de toekomst die ons wacht, LIVA zich in goede handen bevindt. En ook dit gegeven zorgt voor een bepaalde rust. Hoe de zorg er daar uitziet is dan weer van een totaal andere orde. Wat in Nederland gewoon is, kan daar heel anders zijn. Wordt misschien de zorg meer in handen van de familie gelegd en dan wordt de afstand bepaald een ‘dingetje’. Spreek maar gerust over een ‘ding.’

Ik schrijf dit bericht terwijl ik ook het gras dien te maaien, twee kontjes hoog geeft nu eenmaal belemmeringen. Ik schrijf omdat ik daar nu behoefte aan heb in mijn pogen om wat meer in het NU te verblijven. Er staat voor dit weekend nog het een en ander op het programma, een neven- en nichtendag, het ophalen van werken op het landgoed Willibrord en dinsdag… vliegen Marlies en LIVA naar dat andere Europese land. Dan heeft het veel weg dat de tijd veel sneller gaat dan de bedoeling is, dat het een het ander niet hoeft uit te sluiten en dat ik dit bericht vandaag opdraag aan mijn kleindochter. Een blij kind. Een vrolijk kind. Een ondeugend kind. Maar van wie ze dat heeft…

BEKIJK HET (maar).

WAT BEWEEGT MIJ IN VREDESNAAM OM AL JAREN LANG LID TE ZIJN VAN DIT ILLUSTERE GEZELSCHAP?!

Een aanhef dat ik in het kader van Open Monumentendag gebruik om mijn persoon als lid van het fotocafe aan anderen voor te stellen. En dat is niet zomaar, want waar de tekst met mij aan de loop gaat, zal ik proberen het dit keer wat eenvoudiger naar voren te gaan brengen. En dat valt, verdomd, niet mee!

IK HOUD VAN PUUR! IK HOUD VAN SIMPEL! IK HOUD VAN A! IK HOUD VAN RAUW! IK HOUD, op mijn manier VAN DE REALITEIT! IK HOUD NIET VAN BEWERKEN!
EN IK DOE HET MET: mijn Canon.

Het simpele toestel dat ik aan mijn riem draag. Waarvan ik de lens nooit poets, waarbij ik me permitteer om dat te ‘schieten’ wat ik geschoten wil zien, waarbij de automaat mij in de gelegenheid heeft gesteld om de derde prijs in de wedstrijd ‘perspectief’ te winnen, en waarbij de andere inzenders helaas het nakijken werd geboden. Zo’n driehonderd inzenders werd mij later duidelijk gemaakt. Het heeft waarschijnlijk te maken met zien en kijken. Ik zag twee beren, maar toen ik keek was het meer leren observeren, hetgeen ik ooit mijn pupillen heb voorgehouden

‘OBSERVEREN KUN JE LEREN, HIELD IK MIJN PUPILLEN VOOR!’

Want dat is ook zo’n afwijking. Ik ben momenteel Psychiatrisch Verpleegkundig Docent in Ruste. En dat vind ik enigszins een eretitel. De psychiatrie heeft mij altijd kunnen bekoren, niet dat ik daar verstand van heb, want ook bij mij zijn er leemtes ontstaan. Alouis was zijn voornaam en Alzheimer is tegenwoordig een begrip. De vraag wat zijn voornaam was, geeft dan de mogelijkheid om te zeggen dat ‘het daarmee begint..’ Waarmee ik gelijktijdig mijn eigen cryptogrammen gestalte weet te geven…

‘BEKIJK HET BEELD WAARUIT BLIJKT…

NU!

Ik waag een poging. Probeer in het moment NU te kruipen en heb de indruk dat ik hier even in slaag, voordat dit moment aan mij voorbijgaat. Even los van alles, de zaken op zijn beloop laten en niet veel meer doen dan er wat ontspannen, met mijn ogen dicht en mijn handen in mijn zakken als een zoutzak bij te liggen. Gedachteloos, maar of dit ook werkelijk zo is, een nog grotere reden van twijfel maakt zich van mij meester. Dat zal waarschijnlijk niet de bedoeling zijn, het is ook niet veel meer dan die ampele poging. Het zal wel iets te maken hebben met zijn en een verminderd zijn. Een niet zijn bestaat immers niet bij leven en waar de uitdrukking bij leven en wel zijn op gebaseerd is… geenszins een raadsel. Vanwaar dit betoog?! Geen enkel idee maar wanneer ik een boek lees dat over Mindfulness gaat, dan gaan vele bellen rinkelen. Wanneer er dan ook een poging wordt ondernomen om het fenomeen van een ‘burn-out’ naar voren te brengen…

Voorheen werd je gewoon overspannen verklaard. Ging je naar een huisarts en kreeg je rust voorgeschreven, al dan niet met gebruik van geneesmiddelen. Of werd je gewoon doorgezonden naar een psycholoog en bij ernstige gevallen kon er sprake zijn van een psychiater. Of, in nog bijzondere gevallen, kon je in psychotherapie gaan. Vaak jarenlang opdat de niet verwerkte trauma’s in dat mensenleven alsnog een plek konden krijgen. Werd er met de persoon in kwestie rekening gehouden, dan wel werd het onderwerp buitengesloten. Want zielenroerselen en al het onheil dat daar het gevolg van zou kunnen zijn…

Dan liever een been breken. Zichtbaar in een rolstoel door de stad worden gesjeesd, waarbij veelal over het hoofd van de persoon in die rolstoel werd gecommuniceerd. Men naliet om aan de betrokkene te vragen hoe het daadwerkelijk met hem of haar ging. Want ziek en zeer, daar heeft menigeen een broertje dood aan. Zorg dus en in het bijzonder gezondheidszorg. En in nog bijzondere gevallen de GeestelijkeGezondheidsZorg die nauwlettend door anderen in de gaten wordt gehouden. Verwarde mensen, dakloze mensen, de gekken en dwazen die hun namen tegenwoordig op muren spuiten onder de noemer kunst. Graffiti. Ik houd hier wel van, het spreekt mij wel aan behalve wanneer een ‘tag’ het beeld vertroebeld. Dan krijg ik daar de pest over in en denk… aan dit moment. NU!

Dodenakker.

Het zal altijd wel ergens goed voor zijn geweest. Toen rijke lijken nog stonken en er werd besloten om de kerk te verlaten. Een geur dan wel een meur die mogelijk nabestaanden liet kokhalzen, alvorens de dienst de rug toe te keren. Wat er weer voor zorgde dat de dodenakker buiten de kerk kwam te liggen, dat dierbaren daar als nabestaanden in stilte verzonken konden zijn en waar menig schietgebedje alsnog de weg naar de hemel kon vinden. Alkmaar heeft het, Alkmaar geeft het alsnog aan de nabestaanden terug. In symbolische zin weliswaar en waar ooit een houten toren stond komt straks een plek van bezinning. Maar nu is het nog niet zover. Groene sluiers geven wel een indruk, waar straks de nadruk op komt te liggen. Een zingevingsplek bij de entree van die Groote Kerk. Na een jaar waarbij de Klim naar de hemel het 500 jarig bestaan opluisterde, is het nu stomweg een plek op aarde die de rust van weleer mogelijk ten goede laat komen. Geen lijken te bekijken, geen grafsteen te ontdekken slechts een aantal rechthoeken die op termijn weer planten zullen gaan herbergen, waar vogels gaan kwinkeleren en waar het publiek mogelijk misschien dan wel zeker vragen over zullen gaan stellen…

Een volgende toeristentrekker, waar Kaasmarkt en Bolwerk zich opmaken om de toerist wat langer in de stad te laten hangen, waar leegstand een deel van het geheel uitmaakt en waar de vanzelfsprekende ketens er alles aan doen om overeind te blijven. Kruidvat, een schoenenreus, een boekhandel (van der Meulen), een kantoorboekhandel (Stumpel), een HEMA, vanzelfsprekend Etos, Ici Paris, Douglas en dan nog de nodige klerenzaken. Daar is het allemaal goed voor (geweest.). maar wat vandaag meer van belang is het volgende; ‘Een bloemperk en een bloedpad’ vrij naar de titel van de laatste dichtbundel van Paul R. een dichter nabij Alkmaar. In Koedijk wel te verstaan…

Lees zelf maar!

Dingen van de dag. Brandpunt. Achter het nieuws. De achterkant van het gelijk en vooruit, ook Lingo wordt weer van stal gehaald. Toen geluk nog gewoon was, mindfullness onbekend, een burn out meestal in Amerika plaastsvond onder de noemer Burning Man, Snip niet zonder Snap een revue naar voren bracht, Rene Sleeswijk als producer de toon aan Toon gaf, Tom Manders als Dorus zijn eigen cabaret had, Meneer Cor Steijn achter het Hammondorgel de twee motten tot leven bracht, toen, ja toen was het leven in al zijn eenvoud goed te harden. Nu, in de huidige tijd wanneer nieuws nog eerder de wereld over kruist voordat het als nieuws de wereld in wordt geslingerd, is het de vraag wat de mens in het algemeen en ik in het bijzonder met al deze nutteloze informatie zou kunnen gaan doen. ‘Er wordt gezegd, en men beweert…’ niet veel later blijkt het om totaal niets te gaan en worden alle kanalen van deze desinformatie op de hoogte gesteld.

Jeroen rekent zich rot, Boris Brexit Boef heeft een maat elders gevonden (Donald Dollar Duck), Kwik Kwakt Kwek eruit en de biggetjes verdwijnen uiteindelijk op de brandstapel. De Grote Boze Wolf leeft zich uit op de karbonaadjes… De slimste mens kan zich verheugen omtrent de gram die Maarten naar voren brengt, Utopia is langzamerhand aan het verdwijnen, de maaltijd wordt op schoot genoten en smaakt daardoor een stuk minder, en waar de Vegaburger zich mag uit omtrent het feit dat de kikkererwten nog in voldoende mate aanwezig zijn. Wat te denken van witte bonen in tomatensaus en dit gelardeerd met wat uitgebakken spek, braadharing in het zuur en mosselen die de pan niet, het glas wel hebben gehaald. En voor de hoorn van overvloed hoef je je simpelweg te begeven naar een willekeurige supermarkt die je laat hamsteren dan wel stapelen. Voor schoenen ga je naar Scapino in de wetenschap dat deze niet lang zullen meegaan, opdat je met nieuw schoeisel hooguit een maand of wat vooruit komt. Om van de A C tion maar te zwijgen…

Zo’n dag vandaag waarop eenieder zich uitleeft omtrent het weer dat het weer eens laat afweten ( te heet voor de een, behaaglijk voor de ander), een gouden medaille voor het vrouwen hockey en de mannen… die zijn bezig met andere zaken. Tokio wenkt en het botert niet helemaal in die hoek. Wat een wereld, wat een malheur en ik besluit om maar weer eens naar een boek te grijpen. Van een Nederlandse schrijver dit keer: Vector was de titel van zijn novelle ten tijde van de maand van het spannende boek. Systema is hier een vervolg van. En dat boeit. Wanneer de vraag wordt gesteld in welke mate… Simon de Waal is zijn naam en hij… nou ja, lees zelf maar!

KLIP & klaar

KLIP EN KLAAR! Laat dat volstrekt duidelijk zijn, opdat er geen misverstand ontstaat! Alhoewel… ik vertoon enigszins de neiging dat ik in een betoog allerlei niet direct relevante onderwerpen in mijn betoog naar voren breng, waardoor anderen in een kennelijke staat van verwarring pogingen ondernemen om nog iets van een draad te volgen. Sta daardoor zelf regelmatig versteld van de behoorlijke portie aan vrije associaties die hier dan weer het gevolg van zijn. Neem nu gisteren, ik heb het over de kermis, vervolgens breng ik een bezoek aan de Groote kerk, een bruid die met haar gevolg de opdracht heeft gekregen om een willekeurig persoon (ik in dit geval) op zijn knie te krijgen om een huwelijksaanzoek te doen. Ik nam de vrijheid om dit om te buigen in het verzoek: ‘mag ik deze dans van U?!’ Hilariteit als gevolg en ik nam het gezelschap niet veel later niet met de gezichten voor, maar met de rug van achteren. Gezien het feit dat de ‘openbare ruimte’ vraagt om een verzoek in te dienen om een willekeurige onbekende ander op het kaartje vast te leggen…

De kermis: ook zo’n ding. Ook daar heb ik een snapshot van genomen en vraag ik me achteraf af of ik me ook aan die persoon had moeten voorstellen, een verzoek te doen en alles wat dies meer zij. Dat brengt mij niet alleen in verlegenheid, maar zorgt ervoor dat klip & klaar niet altijd opgaat. Zo ook de beelden van Feijn. Ik dien daar toch een zorgvuldige expertise over te laten gaan, een verzoek alleen is niet genoeg maar het plaatsen op een blog als dat van mij, vraagt een grote mate van zorgvuldigheid. En daar begint het te schuren. Dien ik mezelf een beperking op te leggen, kan ik het niet beter doen met stomweg objecten maar zijn mensen in zekere zin ook geen objecten, waarbij subjectief wel het een en ander over valt op te merken. Daardoor komt klip en klaar weer in een bedenkelijk daglicht te staan.

Rauwe beelden die gepaard gaan aan de reizende tentoonstelling van World Press. Ik ben zo vrij geweest om plagiaat te plegen. Dus een foto van een foto, die dit keer als onderwerp heeft tweelingen. Een verbrokkeld beeld dat mij wel aansprak i.t.t. de andere beelden die zichtbaar waren. Schokkende beelden in een wereld die bol staat van verderf en verdriet. En ook daar heb ik vandaag weinig behoefte aan. Een keuze gelijk ook het onderwerp dat ik vandaag aan een nadere beschouwing onderwerp. Zichtbaar lijden, zinloos geweld en beelden die, naar mijn idee, niet met deze tentoonstelling hadden hoeven mee reizen. Maar ook dat blijkt een keuze van anderen te zijn…

DOEK!

Een daggie overslaan?! GEEN DENKEN AAN! Lezen blijft natuurlijk Feijn, is in de regel Feijn maar sinds vandaag was lezen Feijn. De tent gaat dicht, het afscheid werd omlijst met muziek, de drank was voorhanden en Michael had niet veel meer te doen dan geschenken in ontvangst te nemen, Tineke die hem daarin steunde als toeverlaat, de hapjes van een eenvoudig karakter waren, de borrelnootjes idem, en het afscheid dat menigeen door een enkel woord gepaard liet gaan. Alhoewel dit natuurlijk in Nederlandse zin bepaald geen volzin is. Daar heb ik nu eenmaal niet het kaliber voor. Menigeen liet verstek gaan, menigeen die ooit het genoegen heeft gehad om op een bepaald moment in de publieke belangstelling te staan, het boek van de week en de baby van de maand dat geen vervolg meer kent en Michael die zich vooral gaat storten op de bijtjes. Ook pensioenisfeijn, volgens zijn zeggen, waardoor een nieuwe wereld zich aan hem gaat openbaren. De zwangerschapsboeken een andere bestemming zullen krijgen, er mogelijk sprake kan zijn van een opkoper of retour gaat naar CB. Ik bedoel maar!

De kermis die ervoor zorgt dat de stad wederom niet geheel en al toegankelijk is, de bussen een andere route gaan volgen, de markt verplaatst en het weer dat ervoor zorgt dat… de stranden overvol zijn, de dames enigszins bloot en de handel navenant dood. Om nog eens een wijs gezegde uit de kast te laten komen. Want ook zijn kasten zijn verdwenen, op een enkele kast na, te weten met het kopje Fotografie. Tafels die als zitplaats dienen, Fred die hem een afscheidswoord heeft gegeven en zijn bulderende lach die nog steeds niet is verdwenen. Adriaan die als willekeurige bezoekende ondernemer er toch weer in is geslaagd om mij een prent van wijlen Willem Hopman in de hand te drukken, tenen die een verkeerde kant op wijzen en die Adriaan van een gewisse dood heeft gered. Een unicum dat op termijn wordt voorzien van een lijstje…

lijnB. Ook daar heb ik vandaag mijn opwachting gemaakt, nadat ik al eerder in de Groote Kerk naar de World Press foto’s had gekeken. Een enkel beeld dat mij aansprak en voor de rest was het simpelweg wat dwalen, de terrassen vol en het goudgele bier dat zich manifesteerde. Zo eenvoudig kan een daggie zijn, vandaar het besluit om ook deze dag niet over te slaan!

En die ene vlaggeNstok?! Ook daar heb ik mij over ontfermd, waarbij Feijn… nou ja, genoeg gewauweld!

Doek!

Terugblik IV

EN TOT BESLUIT… natuurlijk zorgt een verblijf in Duitsland ervoor dat je andere zaken tot je neemt, dan je vooreerst had voorzien. Neem nu al die Zollverein, die stilgelegde monsters van weleer, de kompels die zijn verdwenen en de penningen die zij ooit in bewaring hebben gegeven om na afloop op een bepaalde plek terug te hangen. Nummers, namen die daarmee correspondeerden, de mijnlampen in gelid, de gemeenschappelijke waslokalen, de kleding die hoog aan het plafond was gehangen en het vuil en stof dat zich in hun huid had opgeslagen…

Maar dat komt niet overeen met de beelden die vandaag aan de lezer/kijker worden gepresenteerd. Tenslotte dien je het leven in het algemeen en mijn leven in het bijzonder niet even serieus te nemen. Laat dat duidelijk zijn. En waar de mogelijke kijker een verantwoord bericht had kunnen verwachten, ook daar geef ik vandaag geen gevolg aan. Stomweg wat beelden die nergens toe doen, die de kant aan de kant laat en de wal aan de overkant in het middelpunt stelt. Alsof dat een vanzelfsprekendheid is…

Doe er mee wat je niet laten kunt, laat het rustig over jouw kant gaan en probeer te genieten van het moment waarop jij je beweegt! Dat schijnt goed voor je gesteldheid te zijn. Carpe diem voor een dag die allang begonnen is!

Terugblik III

MONSTERS uit een andere tijd.

MONSTERS ZIJN HET! Alsof ze garant willen staan voor vergankelijkheid. Fossiel zijn is hun toekomst en op termijn zal hun verleden worden uitgewist Over honderden jaren zal een mogelijke archeoloog zich over de restanten buigen, zullen andere wetenschappers hun bedenkingen uiten voor zover de planeet nog bestaat. Want ook dat is een raadsel voor de toekomst, waarop mogelijk andere heelal bewoners zich zullen buigen over het feit dat die ribben toen wel van een bedenkelijk allooi zijn geweest…

Het Roergebied dat ooit garant stond voor kolen en staal. Waar Thyssen Krupp zich een positie in de wereld heeft verworven. Waar momenteel uitgebluste hoogovens zijn te vinden, waar cokes werd gewonnen en allerlei ander derivaten ooit het licht hebben gezien. Goederentreinen hebben gereden en waar het spoor is omgebouwd naar een rijwielpad. De natuur langzamerhand terrein terugwint, waar vogeltjes fluiten en waar het voormalige geluid totaal ontbreekt. Waar de lucht is ontdaan van allerlei giftige stoffen, fijnstof slechts beperkt aanwezig is en waar de terreinen zo groot zijn (geweest), dat het vervoer daarop aangepast diende te worden. Uitgestorven dus, er bordjes zijn te vinden die de mens kan gebruiken als wegwijzer, een fiets bepaald niet overbodig is en torenhoge gebouwen een tomeloos uitzicht bieden. Hoewel dat niet overal is toegestaan. Veiligheid voor alles!

Kraandrijvers die hun post hebben verlaten, buffers aan het einde van de baan, kleuren die zo langzamerhand verbleken, de hemel blauw en vaak ook grauw. Regen en wind maken gebruik van hun invloed, de zon laat zich niet onbetuigd, de wind giert om op een ander moment in stilte te vallen, alsof die stilte juist daarvoor is bedoeld. Een Zen moment als het ware, ware het niet dat het om dood materiaal gaat. Roest laat de gelederen rusten, opdat op termijn het geheel…

Het zijn dan ook de stalen ribben die, als ware het een borstkas, nog even doen denken aan die tijd… zo heel ver terug in het verleden: 10 dan wel honderden duizenden jaren geleden en vandaar dat ik met dit beeld als het ware een ander tijdperk afsluit! Gegroet!

Scroll Up