Maand: juli 2019

Zonder naam

Vandaag geen lotusbloem, laat staan iets anders dat mogelijk niet tot de verbeelding spreekt. Ik doe vandaag een beroep op uw eigen interpretatie, hetgeen een mooie afsluiting kan zijn van deze maand. Zonovergoten in zekere zin, hijgend en puffend en kannen vol limonade die gratis werden verstrekt. En een opvallende hoeveelheid aan familieberichten, veelal om kond te doen van de tijdelijkheid van een mensenleven.

En wanneer die schlager door de geluidsboxen schalt, weet eenieder dat het wederom de hoogste tijd is. Wordt op de drempel toch nog een glas met inhoud verstrekt, worden de rekeningen opgemaakt en blijkt er meer genuttigd te zijn dan op voorhand was gerekend. Op de pof gaat lang niet meer zo vaak op, als in het verleden nog weleens werd gedaan.

Consumptie besteld, direct betaald en de vraagprijs doet tegenwoordig menig voorhoofd fronsen. Want een verhoging van drie procent wordt nog eens van een paar procenten voorzien. Met dank aan de man die het als vrijgezel soms vrijgezellig met zichzelf kan gaan vinden…

Het genot, of dit nu een frisdrank betreft dan wel een verantwoord glaasje water, de euro’s dienen nu eenmaal een ander doel dan dat de gemiddelde mens voor mogelijk heeft gehouden. Wanneer iemand anders een andere vinylplaat op de draaitafel legt, schalt opeens ‘breng eens een zonnetje onder de mensen’ door die eerder genoemde boxen.

En daar dien je je dan maar weer bij neer te leggen. Terwijl elders de vlam in de pan te ontdekken valt en Henk Wijngaard diezelfde vlam door zijn pijp laat gaan, komt de Zangeres zonder Naam tot de ontdekking dat voorzichtig rijden gepaard kan gaan met denken aan haar. Waarbij de Band zonder Naam ook nog een duit in het zakje denkt te kunnen doen. Jan en An werken aan hun wederopstanding, ook Willeke laat van zich horen en de huizen die zich richten op de mensen met onmogelijkheden, zingen luidkeels mee, om niet veel later weer te verdwijnen in de gaten van hun geheugen.

Collectief erfgoed in zekere zin en waar Ria Valk ooit met worstjes liep te pronken, zijn het nu dikwijls halzen die doen denken aan Kalkoenen in afwachting van de slacht. Dat neemt niet weg dat de beelden van vandaag, genomen in Magnushof waar Moeder Corry zo’n vier maanden verbleef, zich opmaakt om weer naar haar eigen huis te gaan. En dat brengt in zekere zin het concrete van haar val, in abstracte zin naar voren. Eigenlijk een soort van eerbetoon, hetgeen haar toch nog de nodige schade heeft berokkend. Was het alleen maar door het korte termijn geheugen, dat wel degelijk een klap van het totale gebeuren heeft meegekregen…

Li Wan Tai Fu…

Nu heb ik niet zoveel met flora en over fauna laat ik mij liever niet uit. Maar als ik dan ergens onderweg wat bloemen tegenkom, kan ik het toch niet laten om deze te vereeuwigen. Was het alleen maar door het feit dat dit niet die voorspelbare tulpen dan wel zonnebloemen zijn. Eerder iets exotisch dat je niet dagelijks zult tegenkomen op je levenspad.

En dat vraagt natuurlijk om de nodige aandacht, hetgeen ik bij deze dan maar naar voren laat komen. ‘t Is weer eens wat anders, naast de restanten van die vogel die ik postuum een rol heb laten spelen op mijn doorgaande berichten. Leven en dood, het gedenken van het sterven naast iedere dag opnieuw een vorm van levenslicht te kunnen aanschouwen. Ach, ik geef je het te doen en je dient er dat nu eenmaal mee te doen. Waardoor een zekere banaliteit ontstaat, je het gewoon gaat vinden en bij het naderen van het einde van deze dag je jezelf afvraagt wat deze voorbije dag je vandaag gebracht heeft.

Zonnenschijn volop, het verzamelde stof van een week via de zuigslang naar een volgend compartiment gebracht, de soep die zo heet mogelijk dient te worden gegeten en de pakjes en blikjes en vooral die verse groenten die de smaakpapillen weten te verleiden. Om over de toegevoegde sambal maar te zwijgen. Een tong die wordt gestreeld en waar een Hong Kong chinees zijn vingers bij zou kunnen aflikken. Want eten met die stokjes, dat gaat mij niet makkelijk af, in tegenstelling tot slurpen en boeren, hetgeen in China gebruikelijk schijnt te zijn om te laten blijken dat het vlees (misschien van een hond) je wel goed gesmaakt heeft.

Dat ik me op China richt komt waarschijnlijk door die ene tekstregel die de hele dag al met mij meegaat: ‘Lie Wan Tai Fu, gaat weer naar Shanghai toe, aan de Jangtse Kiang, daar voelt hij zich fijn…’, naar alle waarschijnlijkheid. Dat hij daar zijn eerste Lotusbloem heeft gekust, zal daar mogelijk wel debet aan zijn!

Ballen en ijscomplexen

Over sneeuwballen en ijscomplexen raken mensen niet uitgesproken, laat staan dat de haringen in een ton een vergelijking doorstaan met het materiaal dat de Nederlandse Spoorwegen weten in te zetten op lijnen die terug gaan naar de kust.

Een tropische atmosfeer heeft de Nederlanden bereikt en wanneer de sluierbewolking plaats maakt voor een grijze hemel, de wolken hun overvloed naar beneden storten en de wegen spekglad gaan worden door olie, diesel, rubber en vuil, zijn niet alleen de rapen voorzien van een glans, maar ook de wegberijders in staat om de bochten te laten voor wat deze zijn en tevergeefs proberen om die ene boom net niet te raken.

Een ongeluk zit niet altijd in een klein hoekje en voor je het weet zijn de hulpdiensten gearriveerd, de weg afgesloten en zijn er weer de nodige files aan het totaal toegevoegd. Dat neemt niet weg dat het mijn vriend Kees O. wederom is gelukt om niet alleen de courant te halen, maar ook nog eens een deel van zijn niet in te schatten verzamelingen aan het totaal heeft weten toe te voegen. Want wie bedenkt het om in de winter sneeuwballen te verzamelen, deze in een plastieken zak te bewaren in een vrieskist en ook nog eens te voorzien van een jaartal: 2016, 2005, 2011, 2008, 1999 en nog een keer 2005.

Die dubbele zal hij aan de straatstenen doen toekomen, maar wat hij ongelofelijk stom vindt is dat hij op een tweetal zakjes heeft nagelaten om deze van een jaartal te voorzien. Maar… 2018 haalt dit keer de courant: deze bal heeft het grote genoegen om onder een groot publiek de courant te mogen halen.

Een unicum dat verloren gaat en er heeft zich zowaar en belangstellende getoond om deze witte verzameling over te gaan nemen. De prijs zal een geheim gaan blijven maar veelal neemt Kees genoegen met een hartelijk dank van de ontvanger, hoewel door het aanstaande CO2 overleg dat donderdag zal gaan plaatsvinden, hoop ik het genoegen te hebben om de man achter de bal alsnog te gaan verleiden met een eenvoudig glas bier.

En wanneer het hem niet lukt om de straatstenen te verblijden: wodka met een origineel ijsje uit 1999 lijkt mij voldoende om het spraakwater wat deze man tot zijn beschikking heeft onder te dompelen in een glas wodka van Poetin. Want Amerika met wodka van Trump en ijs van Kees, geeft ernstig te raden!