Maand: juli 2019

Zonder naam

Vandaag geen lotusbloem, laat staan iets anders dat mogelijk niet tot de verbeelding spreekt. Ik doe vandaag een beroep op uw eigen interpretatie, hetgeen een mooie afsluiting kan zijn van deze maand. Zonovergoten in zekere zin, hijgend en puffend en kannen vol limonade die gratis werden verstrekt. En een opvallende hoeveelheid aan familieberichten, veelal om kond te doen van de tijdelijkheid van een mensenleven.

En wanneer die schlager door de geluidsboxen schalt, weet eenieder dat het wederom de hoogste tijd is. Wordt op de drempel toch nog een glas met inhoud verstrekt, worden de rekeningen opgemaakt en blijkt er meer genuttigd te zijn dan op voorhand was gerekend. Op de pof gaat lang niet meer zo vaak op, als in het verleden nog weleens werd gedaan.

Consumptie besteld, direct betaald en de vraagprijs doet tegenwoordig menig voorhoofd fronsen. Want een verhoging van drie procent wordt nog eens van een paar procenten voorzien. Met dank aan de man die het als vrijgezel soms vrijgezellig met zichzelf kan gaan vinden…

Het genot, of dit nu een frisdrank betreft dan wel een verantwoord glaasje water, de euro’s dienen nu eenmaal een ander doel dan dat de gemiddelde mens voor mogelijk heeft gehouden. Wanneer iemand anders een andere vinylplaat op de draaitafel legt, schalt opeens ‘breng eens een zonnetje onder de mensen’ door die eerder genoemde boxen.

En daar dien je je dan maar weer bij neer te leggen. Terwijl elders de vlam in de pan te ontdekken valt en Henk Wijngaard diezelfde vlam door zijn pijp laat gaan, komt de Zangeres zonder Naam tot de ontdekking dat voorzichtig rijden gepaard kan gaan met denken aan haar. Waarbij de Band zonder Naam ook nog een duit in het zakje denkt te kunnen doen. Jan en An werken aan hun wederopstanding, ook Willeke laat van zich horen en de huizen die zich richten op de mensen met onmogelijkheden, zingen luidkeels mee, om niet veel later weer te verdwijnen in de gaten van hun geheugen.

Collectief erfgoed in zekere zin en waar Ria Valk ooit met worstjes liep te pronken, zijn het nu dikwijls halzen die doen denken aan Kalkoenen in afwachting van de slacht. Dat neemt niet weg dat de beelden van vandaag, genomen in Magnushof waar Moeder Corry zo’n vier maanden verbleef, zich opmaakt om weer naar haar eigen huis te gaan. En dat brengt in zekere zin het concrete van haar val, in abstracte zin naar voren. Eigenlijk een soort van eerbetoon, hetgeen haar toch nog de nodige schade heeft berokkend. Was het alleen maar door het korte termijn geheugen, dat wel degelijk een klap van het totale gebeuren heeft meegekregen…

Li Wan Tai Fu…

Nu heb ik niet zoveel met flora en over fauna laat ik mij liever niet uit. Maar als ik dan ergens onderweg wat bloemen tegenkom, kan ik het toch niet laten om deze te vereeuwigen. Was het alleen maar door het feit dat dit niet die voorspelbare tulpen dan wel zonnebloemen zijn. Eerder iets exotisch dat je niet dagelijks zult tegenkomen op je levenspad.

En dat vraagt natuurlijk om de nodige aandacht, hetgeen ik bij deze dan maar naar voren laat komen. ‘t Is weer eens wat anders, naast de restanten van die vogel die ik postuum een rol heb laten spelen op mijn doorgaande berichten. Leven en dood, het gedenken van het sterven naast iedere dag opnieuw een vorm van levenslicht te kunnen aanschouwen. Ach, ik geef je het te doen en je dient er dat nu eenmaal mee te doen. Waardoor een zekere banaliteit ontstaat, je het gewoon gaat vinden en bij het naderen van het einde van deze dag je jezelf afvraagt wat deze voorbije dag je vandaag gebracht heeft.

Zonnenschijn volop, het verzamelde stof van een week via de zuigslang naar een volgend compartiment gebracht, de soep die zo heet mogelijk dient te worden gegeten en de pakjes en blikjes en vooral die verse groenten die de smaakpapillen weten te verleiden. Om over de toegevoegde sambal maar te zwijgen. Een tong die wordt gestreeld en waar een Hong Kong chinees zijn vingers bij zou kunnen aflikken. Want eten met die stokjes, dat gaat mij niet makkelijk af, in tegenstelling tot slurpen en boeren, hetgeen in China gebruikelijk schijnt te zijn om te laten blijken dat het vlees (misschien van een hond) je wel goed gesmaakt heeft.

Dat ik me op China richt komt waarschijnlijk door die ene tekstregel die de hele dag al met mij meegaat: ‘Lie Wan Tai Fu, gaat weer naar Shanghai toe, aan de Jangtse Kiang, daar voelt hij zich fijn…’, naar alle waarschijnlijkheid. Dat hij daar zijn eerste Lotusbloem heeft gekust, zal daar mogelijk wel debet aan zijn!

Ballen en ijscomplexen

Over sneeuwballen en ijscomplexen raken mensen niet uitgesproken, laat staan dat de haringen in een ton een vergelijking doorstaan met het materiaal dat de Nederlandse Spoorwegen weten in te zetten op lijnen die terug gaan naar de kust.

Een tropische atmosfeer heeft de Nederlanden bereikt en wanneer de sluierbewolking plaats maakt voor een grijze hemel, de wolken hun overvloed naar beneden storten en de wegen spekglad gaan worden door olie, diesel, rubber en vuil, zijn niet alleen de rapen voorzien van een glans, maar ook de wegberijders in staat om de bochten te laten voor wat deze zijn en tevergeefs proberen om die ene boom net niet te raken.

Een ongeluk zit niet altijd in een klein hoekje en voor je het weet zijn de hulpdiensten gearriveerd, de weg afgesloten en zijn er weer de nodige files aan het totaal toegevoegd. Dat neemt niet weg dat het mijn vriend Kees O. wederom is gelukt om niet alleen de courant te halen, maar ook nog eens een deel van zijn niet in te schatten verzamelingen aan het totaal heeft weten toe te voegen. Want wie bedenkt het om in de winter sneeuwballen te verzamelen, deze in een plastieken zak te bewaren in een vrieskist en ook nog eens te voorzien van een jaartal: 2016, 2005, 2011, 2008, 1999 en nog een keer 2005.

Die dubbele zal hij aan de straatstenen doen toekomen, maar wat hij ongelofelijk stom vindt is dat hij op een tweetal zakjes heeft nagelaten om deze van een jaartal te voorzien. Maar… 2018 haalt dit keer de courant: deze bal heeft het grote genoegen om onder een groot publiek de courant te mogen halen.

Een unicum dat verloren gaat en er heeft zich zowaar en belangstellende getoond om deze witte verzameling over te gaan nemen. De prijs zal een geheim gaan blijven maar veelal neemt Kees genoegen met een hartelijk dank van de ontvanger, hoewel door het aanstaande CO2 overleg dat donderdag zal gaan plaatsvinden, hoop ik het genoegen te hebben om de man achter de bal alsnog te gaan verleiden met een eenvoudig glas bier.

En wanneer het hem niet lukt om de straatstenen te verblijden: wodka met een origineel ijsje uit 1999 lijkt mij voldoende om het spraakwater wat deze man tot zijn beschikking heeft onder te dompelen in een glas wodka van Poetin. Want Amerika met wodka van Trump en ijs van Kees, geeft ernstig te raden!

 

Een kwestie van…

Ik heb er een heet hoofd is, als variant op dat vulgaire harde hoofd van weleer, wanneer iedereen loopt te zieken omtrent de temperatuur, is een drankje een welkome afleiding, kan het zweet zich weer eens over je lichaam heen gutsen en de wijsheid wederom onderin de kan verdwijnen. Heethoofden met een harde kop, de rollen die dit keer zijn omgedraaid en wanneer je even verstek laat gaan, denk je misschien dat het beter is om in Zuid Europa te gaan vertoeven, dan in dit voorspelbare kikkerlandje.

Waar mensen niet veel meer doen dan kwaken, wat puffen, de stad verlaten en de winkels te weinig omzet draaien om de airco in stand te kunnen houden. En juist dan ga ik de stad in, weet mij een weg te banen door de lege straten op jacht naar een imaginaire schat die elders op mij ligt te wachten. Want wat te denken ven Wentink in Arnhem of die stripwinkel die ik ook nog met een bezoek vereer. Om geen flater te slaan een beeld van die Belg gekocht die daar als Gaston door het leven gaat en in Nederland het genoegen heeft gekregen om als Guust Flater de nodige absurde avonturen op zijn conto te hebben mogen schrijven.

Franquin als Geestelijk Vader en de Bravo Brothers in mijn ogen als het ultieme hoogtepunt in zijn altoos overweldigende werk. Was het alleen maar omdat in dat verhaal het circus een glansrol speelt… Ook vandaag gaat het natuurlijk weer nergens over, en toch ben ik daar dik tevreden mee. Simpelweg door het feit dat wij toch nog enige tijd op een camping hebben doorgebracht, waar de hitte om te snijden was, waar de verkoeling elders gevonden diende te worden en waar Liva uiteindelijk het totale dagritme voor haar rekening nam.

Waar de rust overweldigend was, waar het bier niet direct aan te slepen is geweest, waar ik mij te buiten ben gegaan aan Tyskie en Vincent het eenvoudigweg bij Leffe hield, een camping die garant stond voor Spic en Span, waar jong en oud door elkaar waren gemixt en waar de toiletten nog van de authentieke deuren waren voorzien die ooit bij het begin een leidraad zijn geweest voor het huidige zijn. Camping Warnsborn, opgericht in 1932 met als uitgangspunt kamperen bij de boswachter.

Een camping zonder toeters en bellen, een simpel kampvuur wat de avondstond van licht voorzag en waar een ‘schone bron’ reden genoeg was om die naam aan die camping te gaan geven. Want Warnsborn staat voor schone bron, waar het water uiteindelijk via de Rijn verder naar zee vloeit. Een week van diverse hoogtepunten, waar de temperatuur op een gegeven moment een kwalijke rol in is gaan spelen, en waar menigeen het liefst ergens onder een boom in de schaduw zijn schone luiheid zocht. Ik noem bepaaldelijke schone luiheid, want ook de douches mochten zich geregeld verheugen op een overvloedige straal aan vocht zoekende baders.

IJsjes die niet aan te slepen waren, kranen die bijkans niet dicht stonden, verdwaalde Duitsers in grote campers, Nederlanders die daar niet voor onder deden en een enkele Engelsman die met een Volkswagen busje van het type T1 in de schaduw van de m=bomen dik tevreden was. De hierbij getoonde foto’s spreken wat mij betreft boekdelen. En over dat delen gesproken: naast dat busje is het dit keer Guust dan wel Gaston die vandaag de show gaat stelen!

To do or not te be

Gisteren was ik even minder serieus, hetgeen mij wel vaker overkomt wanneer in mijn geest de dijken doorbreken. Nu weet ik wel dat de wedstrijd Zomertijd alle registers ten aanzien van water heeft open getrokken, dat ik op mijn manier ook van mij heb laten horen en dat ik een naamsverandering heb ondergaan.

In plaats van Wik Pijper staat er nu bij een foto van mij Wik Oijper. En dat vind ik op zichzelf niet eens zo verkeerd, maar om nu het hele proces van een mogelijke naamsverandering in te gaan met een uiteindelijke publicatie in de Staatscourant, dat is wel wat veel gevraagd. Buiten de kosten uiteraard, voor die mogelijk beperkte jaren die ik nog heb te gaan.

Ik kan me beter gaan hullen in stilzwijgen, voordat er een lawine van reacties gaat ontstaan, maar diegenen die ooit iets van mij vernomen dan wel gelezen hebben, weten dat ik graag de draak met mezelf steek. Sint Joris is er nu eenmaal ook goed van af gekomen.

Goed, de caravan gaat weer op stal, staat een jaar garant onder een glazen dak geparkeerd, kent de levensvreugde van ruim veertig (40!) jaar en verkeert nog steeds in een aangepaste staat. Groen met wit, een dakvenster dat vast zit, een bed en een zitje, een kraan die het soms wel, maar vaak ook niet meer doet, een gasfles links, een gasfles rechts en de vloerbedekking die ervoor zorgt dat je niet met je blote voeten op het koude zeil beland.

En dan te bedenken dat het juist die aanwezige vloerbedekking is geweest die ervoor zorgde… Ook dat is reeds lang geleden en de kennelijke staat waarin het bakbeestje momenteel verkeert, doet niet alleen nostalgisch aan, maar kent ook nog eens een ruime voortent, een luifel die menig storm niet heeft doorstaan en de lichtjes die er altijd voor zorgen dat een zekere spanning ontstaat.

Van 220 naar een eenvoudige stekker die zeven polen kent en waarbij het knipperen der lichten, het flakkeren van remmen dan wel de verlichting die ook overdag gevoerd zou kunnen worden, wat simpele aandachtspunten zijn. Maar ook daar valt in de regel wel weer een mouw aan te passen en wanneer breien niet lukt, haken en punniken zijn niet te vergeten alternatieven. Waardoor dit bericht een duidelijke afsluiter kent: eind goed en dan weet je het wel!

Stroboscopische chaoticus

Altijd leuk wanneer de zaken anders lopen dan je had gepland. Strontvervelend is het wanneer je voornemens niet bewaarheid worden. Beroerder kan een dienst het maken, belachelijker dient echter in deze de voorkeur. Vakantietijd kenmerkt zich veelal doordat de komkommers in de winkel uit de plastic verpakking worden gehaald.

Buitenbeentjes zijn over het algemeen niet volwaardig. En een schoorsteenveger in de zomer, kan makkelijk doorgaan voor een dief. Veiligheid verdient de voorkeur en wanneer er sprake is van file loop je geheid de kans dat je wat later op je bestemming aankomt. Dwarsdoorsneden geven vaak een verkeerd beeld van de werkelijkheid en op zondag gaan in bepaalde gemeenten alle winkels dicht, lopen de mensen in aangepaste kledij drie maal daags naar de kerk opdat op maandag weer vol goede moed met de werkzaamheden kan worden aangevangen.

Terwijl het momenteel nog zaterdag is en ik geen idee heb waar wij dan zullen vertoeven. Vandaar ook dit nogal willekeurige bericht, dat mogelijk de ogen wijd weet te openen en waar het touw liederlijk ontbreekt. Over vastknopen gesproken… Ben weer eens schrikbarend bezig en dat vissen ook levende wezens kunnen baren, gelijk een zoogdier op zijn land, ook dat behoeft geen nadere uitleg.

Want voor je het weet raak je van de leg en kraait er geen haan meer naar. Dat vreemd volk niet altijd de voorkeur geniet, dat op terrassen in Nederland steeds meer de voertaal Engels aan het worden is, dat ook die medewerkers recht hebben op vakantie, het zal de gemiddelde toerist een worst zijn die de hond wordt voorgehouden. En tussendoor weet ik me in de regel wel te vermaken, is het de ‘fine fleur’ dat het aanzien niet waard is en kan ook de regering in deze dagen het geheel van besturen aan bevoegde ambtenaren over laten.

De wereld schijnt nog steeds dol te draaien, het hemd kan uit en de rok is vervangen door een strakke broek die op knappen staat. De naden wrikken zich los en ik ga op mijn manier op voor een ‘total loss’. Waardoor dit bericht in benarde tijden terecht dreigt te komen. Doe het er maar mee!

VRIJ op Vrij DAG!

Vrij op VRIJdag opdat de zaterdag zich leent voor allerlei andere besognes. Nu weet ik wel dat het niet eenieder gegeven is om zo onbekwaam als ik door het leven te gaan, een pijp kaneel is nu eenmaal niet voor eenieder weggelegd, maar het doet mij in de regel deugd, wanneer ik zo spontaan als het maar kan allerlei onzin weet uit te kramen. OOk de kraamafdeling mocht zich ooit op mijn activiteiten verheugen, hoewel ik daar tegenwoordig met minder plezier aan terugdenk.

Tenslotte ben ik op grond van mijn leeftijd uit het BIG register gehaald. Maar mijn speldje bezit ik nog steeds, het speldje waarop aan de achterkant een tweetal nummers te ontdekken valt. Geen emaille dit keer, maar eenvoudig weg van zilver gemaakt door de Koninklijke Begeer. Want begeren is vooruitzien, hoewel ook daar de nodige vraagtekens bij te bedenken vallen. Ik doe het voor vandaag wat simpel: waar een beeld volstaat is het aan de ander om daar wat van te denken en wanneer dit bedenkelijk uitpakt: helaas, helaas ook die tijd is weer voorbij!

PijP

Hoe spreek je dit ook weer uit: bommeldingen. Maar daar ging ook in het verleden iets aan vooraf. Ook ik ben een offer van Alz en als het aan mij ligt is mijn Heim er nog lang niet. Hoewel door zo het een en an der uit het verband te gaan rukken, ben ik op mijn manier weer eens wat crypto bezig. Ik ben een frequent voorstander en aanhanger van mijn eigen ongein, dat niet door iedereen begrepen wordt, Maar ook dat is nu eenmaal niet mijn bedoeling.

Laat ik bewust maar een riedeltje op dit toetsenbord slaan, de muziek om noten te kraken aan de ander offreren, de eenheid te laten voor wat deze is en als een ego door mijn eigen leven te gaan. Leuk dat wanneer een ander haar Pijp aan mij overhandigt, ik met mijn achternaam in staat ben om daar ook nog een komisch iets aan te gaan hangen. Hetgeen ik bij deze dan maar DOE!

Wilgen

Gaat het nog steeds niet vervelen? Heb je besloten om niet veel meer te doen dan wat ongeduldig te zitten wachten op dat ene bericht dat nog steeds niet binnen gekomen is? De appjes uitgezet, de mobiel aan de wilgen gehangen, de laptop op slot en geen spelletje meer dat gespeeld kan worden?! Heb geduld mijn vriend, maar de vraag of dit een schone zaak is durf ik ernstig te betwijfelen. Ik constateer een verandering, is je humeur je in de steek aan het laten, is er ander weer op komst of nemen die euro’s een duikvlucht en taal je er niet meer naar dat je dan een veel te hoge rente mag gaan betalen door eenvoudig rood te gaan staan?!

Neemt je geprikkeldheid toe, laat je gaan wat je niet meer kunt tegenhouden en geef je je over aan dat lamlendige gevoel dat je bekruipt?! Haidewietska, vooruit geef gas, want al dat getreuzel komt vandaag (en waarschijnlijk ook morgen) niet meer van pas. Geniet en zorg voor voldoende maten opdat je niet gehinderd wordt door de mate waarin je garant staat voor je eigen beneveling!

Rapen

Om het even of het dat andere is. Wie de broek past heeft zijn schoenen reeds uitgedaan. Waar de koolmees heil vindt in de processie van rupsen, is de redding niet ver meer weg. Opgestaan en voor je het weet is jouw warme stoel reeds door een ander bezet. Want bezetten is niet alleen een voorrecht geweest van onze Oosterburen. Kijk naar een willekeurig terras of er een plekje vrij is dan wel komt en voor je het weet is een ander daar mee aan de haal gegaan.

De geneugten van vakantie kennen nu eenmaal ook de nodige teleurstellingen. Neem nu de bar-b-que. Het vlees verbrand, niets aan de hand er komt geen Norit meer aan te pas en wanneer het je dun door de broek loopt, geen toilet dat vrij is en de rol in de wc helemaal leeg, dan zit er niet veel anders op dan maar te wachten tot ook die bui overdrijft. Geen overdrijven, geen schip dat ergens langszij komt en de rapen die lagen te verkolen, behoeven dit keer niet meer gaar te worden. Zo eenvoudig kan een vakantie zijn en waar Frits Bom ooit furore mee scoorde… helaas, ook die tijd is reeds lang voorbij!

Scroll Up