Maand: juni 2019

Nido

Is de Cultuurkoepel wel wat?! Als je bedenkt dat het voorheen een kapel was waar liturgische diensten werden gehouden, dat de monniken verdwenen zijn en dat het Gesticht als zodanig die functie heeft ingeruild ja, wel degelijk! En dan te bedenken dat het de Kunsten zijn die daar worden vertoond, de kunstenaars zich opmaken om hun werken niet alleen tentoon te spreiden maar ook nog eens de bezoekers de gelegenheid geven om die werken aan te kopen, heeft het veel weg van een vorm van een braderie die onder de noemer van Kunstparade Heiloo op de kaart weet te zetten.

Hetgeen een aanleiding was om daar onze opwachting te gaan naken, Dat wil zeggen dat de DichtersKringAlkmaar ook het nodige te berde bracht. Waar wederom het grote publiek het liet afweten, waar het meer weg had van een thuiswedstrijd, hetgeen niet wegnam dat hetgeen naar voren werd gebracht voldoende was om de aanwezigen te trakteren op de woorden die zich voordeden. Aansprekend in zekere zin maar wat beklijft? Een vraag die zich in duister hult, een antwoord dat vergeefs een poging doet om ergens in een grijze massa te blijven hangen en waar tekstueel het nodige op af te dingen valt. Althans, zo ervaar ik het in de regel.

Delen en de hoop dat het zich vanzelf vermenigvuldigt, blijkt vaak een utopie te zijn. Rappen kan een antwoord zijn, maar ook daar valt het nodige op af te dingen. En toch kent het een doorgang, toch wordt in een aantal gevallen de zin erkent en nog veel vaker worden woorden en zinnen herkent en ergens in een ander brein vastgelegd. Maar, er is sprake van een keerzijde te weten het volgende:

‘Zij dronken een glas, zij deden een plas en alles veranderde simpelweg door de tijd die verstreek.’ ‘Met eeuwigheid als normgegeven, duurt een moment een … mensenleven.’

En daar wil ik het voor vandaag bij laten! Hoewel, Nina maakt een Nido een variant op die ontegenzeggelijke DoDo…

Waterpret en watertanden.

Er zijn altijd weer die dingen waarvan je denkt dat doe ik goed! Niet dus! Een lesje in gehoorzaamheid, een lesje van een leermeester die alle hoeden en randen kan dromen, die als een wegwijzer fungeert en die ook nog eens in staat blijkt te zijn om mij te vergeven. Wanneer ik mij weer eens buitensporig heb gedragen.

Zoals gisteren. Ik was zo lekker bezig met het uploaden van foto’s dat ik naliet om mezelf enigszins te beperken. Een totaal van acht, terwijl 2 dan wel 3 ervoor zorgt dat ik de lezer in deze een tijdsbesparing kan gaan bieden. Maar dat het feit gelegen was om wat meer van die kolonies te laten zien, dat de blik bij mij niet alleen op oneindig stond maar ook nog eens de behoefte had om de lezende kijker een indruk te geven omtrent de plekken van mijn huidige herinnering naar voren te laten komen, doe ik het vandaag maar met wat anders.

Slechts 1 (een). En dat in het kader van een inzending voor een fotowedstrijd onder de noemer Zomertijd. Te zien op de website van de Alkmaarse Courant. De ch is verdwenen, de zomertijd noodt nu eenmaal tot het geven van een thema en de kans bestaat dat… waterpret als eerste, waterwerken op twee, waterland op numero drie, waterfeest, waterrijk, waterkant, watersport en om je tanden op stuk te bijten eindigt dit met WATERTANDEN …

Koloni aal..

ik druk op een knop en dan… pauze! Niet dat ik aan een pauze heb gedacht, maar wanneer dit zich voordoet ontstaan een tweetal mogelijkheden: een vooruitgang dan wel een terugspoelen. Laat ik vandaag maar eens gaan terugspoelen. Dat geeft mij de gelegegheid om niet alleen de Wortel kolonie maar ook de Merksplas kolonie in het daglicht te zetten.

Waar Diest zich kan beroemen een Oranjestad te zijn, is het het graf van Filips Willem van Oranje, Heer van Diest. De enige katholieke Oranje-Nassau. Geboren in Buren en gestorven in Brussel. En ook dat graf dan wel de gedenksteen stond op ons programma. Maar eigenlijk is dit een ‘tweedehandsie’, dat wil zeggen dat de originele steen werd ingemetseld achter het hoofdaltaar… Een riliek of een relikwie, dat blijft de vraag. En dan die kolonies. In 1818 richt Generaal Johannes van den Bosch de Maatschappij van Weldadigheid op. Frederiksoord is de eerste kolonie en in totaal worden er in zeven jaar zeven kolonien gesticht. In 1822 belanden de eerste landlopers in Wortel.

Deze kolonie ontstaat als ‘vrije kolonie’ voor arme gezinnen. Zij bewerken de meer dan 400 hectaren woeste grond. Een volgende stoet landlopers beland in 1822 in Merksplas. Deze kolonie heeft een onvrij regime. Hardleerse kolonisten worden hier gedwongen aan het werk gezet in de collectieve landbouw. In 1830 ontstaat de Onafhankelijkheid van Belgie. De Wortel- en Merkplas Kolonie worden omgevormd tot Rijksweldadigheids kolonie. Uitbreiding vindt plaats en moderne technische evoluties komen op het terrein te staan. Dan praat je over 1870. In 1993 wordt de Wet op de afschaffing van Landloperij opgedoekt.

Voor die tijd kon je worden opgepakt wanneer je geen 20 Belgische franken op zak had… Landloperij is niet langer strafbaar. Wat valt verder op in dit Kempens Landschap? Allereerst dat het gebied enigszins van God verlaten is. Ten tweede de dreven waar geen einde aan lijkt te komen. De bossen en de landerijen en de hoge hekken die zich langs andere gebouwen bevinden.

Gedetineerden verblijven daar, de dikke tralies doen vermoeden dat het een gevangenis is en zowaar worden wij een cipier die aan zijn dienst begint, gewaar. En waar ooit landlopers en arme gezinnen verbleven, zijn het nu schoolgaande kinderen die met rolkoffers de panden verlaten. Schooljeugd krijgt op die manier de kans om zich lekker uit te leven en het gegeven dat er per jaar 15.000 kinderen verblijven…

Er wordt gewerkt aan een herbestemming en de hoop is gevestigd op een uitspraak omtrent Werelderfgoed waar dan weer de Unesco een rol in gaat spelen. Begraven werd er in het verleden ook. Heel bijzonder is de begraafplaats waar geen naam te vinden valt, een loden plaatje een nummer heeft en een enkel plastic bordje een geboorte en een sterfdatum vermeldt. Maar ook deze naamloze kruizen zullen op termijn een naam gaan dragen…

Klik op de foto’s om een groter formaat te zien en klik daarna op de rechter- of linkerkant van de foto voor de “vorige” of “volgende” foto.

"Kijk", en ik luister!

“Kijk”, zegt Bruun en ik luister naar dat wat hij te berde brengt, onderwijl om mij heen kijkend. “Allereerst klussen, op de tweede plaats tuinieren, de derde plaats wordt ingenomen door sporten en op de vierde plaats het intellect. Dan moet je denken aan het oplossen van kruiswoordraadsels, sudokus en meer van dat soort denkspelletjes.”

Ik houd mijn mond, ben er stil van en ga bij mezelf na hoe hoog ik op die vergelijkbare pyramide van Maslow zou kunnen scoren. Klussen heeft bij mij meer weg van wat knutselen, met eten dan wel met die naaidoos die nog van een inhoud dient te worden voorzien. Tuinieren, niet direct mijn voorkeur, maar wanneer het gras twee kontjes hoog is, ben ik te laat aan het maaien geweest. Sporten?

In dienst voor de rest van mijn leven gesport, met sport in het algemeen en met fitness in het bijzonder heb ik weinig tot niets. Zelfs formule I wedstrijden kunnen mij niet op de bank krijgen, een moment waarop ik het glas kan gaan kantelen verdient in mijn ogen meer de voorkeur, een zoutje erbij en nog wat andere versnaperingen, zetten niet aan. En dat betreft dan mijn gewicht.

Een eventueel evenwicht is ver te zoeken. Neen, ik ben me bewust van de beperkingen die ik mezelf heb opgelegd en de wijze waarop ik mij met mijn lijf bezighoud. Wandelen? Ja, maar ook dat is aan beperkingen onderhevig. ik voel niet die uitdaging om een viertal dagen achter elkaar te gaan wandelen, de Nijmeegse vierdaagse heb ik eenmaal gelopen en het verdiende kruisje is spoorloos verdwenen. Maar wanneer wij dan met elkaar op pad zijn, dan draai ik mijn voeten daar niet voor om.

De paden noden, de te bezichtigen stad lokt, de trappen die nodig zijn om van een uitzicht te kunnen genieten en de avond die zich gaat ontvouwen, met dat borrelnootje, met die kaasflippers, en niet in de laatste plaats de bieren die worden verschalkt. De avond nodigt uit en het is ver na middernacht, waarop wij de wereld hebben laten passeren, de familieomstandigheden aan de kaak hebben gesteld en een avond die wijze, grijze heren nodig hebben om elkaar over het zijn en het minder zijn filosofisch naar voren te kunnen gaan brengen..

En niet te vergeten de stiltes die zich ook geregeld voordoen. Genieten van elkaar, aandacht hebben voor elkaar en het firmament dat ervoor zorgt dat dit onder die eerder genoemde nachtelijke hemel kan gaan plaatsvinden. Wij hebben namelijk het een en ander te delen, zijn ons bewust van wie we zijn en hoeven niet bang te zijn om woorden die zich voordoen, op voorhand in te slikken.

Het achterste van de tongen is al eerder gestreeld, samen delen en geen moment te vervelen. Noem het geen retraite, noem het wel een vorm van Bourgondische geneugten en wanneer Bruno zegt “kijk”, dan luister ik met het grootste genoegen.

Mors Ultima linea rerum

GROEISTUIP. // Ik wacht, waarop / zo vraagt een stem // diep // in mij verscholen / klinkt / de roep die steeds / herroept / woorden die ik / vond / ontstolen / vlucht van woorden / stem / die in mij klinkt. // Ik laat mij horen / door wat de stem / in mijn oren / klinkt /de zucht en / het verlangen van // het ongeboren kind / in mij / wordt nooit // volwassen.

MORS ULTIMA LINEA RERUM. Staat ergens in een Regentenkamer in Enkhuizen. ‘De dood is de uiterste grens der dingen’, in een ietwat vrije vertaling. Waarbij het volgende schrijfsel een bespiegeling zou kunnen zijn. NAAMLOOS. // Terugkijken deed hij niet / en voor zich uit gaan / turen, ontging hem alles / zins had hij geen andere / plannen dan // eensklaps stond hij stil / en daar waar hij toen / stond heeft men hem / gevonden, zijn gesloten / mond // verstomd zo zeker dat / hij daar lag / ligt hij / in het onbekende / naamloos // graf.

Terugblikken door vooruit te kijken, door te denken en te doen. Opdat voorheen wikswegen nog steeds door kan blijven lopen, ook al loop ik elders. Met wat praatjes, plaatjes en niet alleen ‘the beat goes on’, maar ook mijn berichten. Waar ik dit allemaal voor doe?! In eerste instantie voor ‘me eige’, en in tweede instantie, maar die instanties ken ik niet!

Wat te denken valt!

DOLLEN // Ik laat niet met mij / dollen! // Als men met mij / dollen / wil, zal ik / wijzen naar de / dollen / die men, om die reden / van het / dollen / af wil helpen. // Als men mij van die / dollen / afhelpt, zal ik, zonder / dollen / uit // moeten kijken naar // een andere baan!

VERZUCHTING. Wat laat, maar niet / vergeefs wordt krachtig / ingegrepen // De hel vervloekt, de man / wordt dreigend in de kraag / gegrepen. // Ze nemen hem eindelijk op, / verzucht de buurt / achter de gordijnen wachten zij gelaten af / tot de ambulance luidkeels / gaat verdwijnen. // Ze nemen me eindelijk op, / verzucht de man, gelaten / vastgesnoerd, ik ben geen / ploert en hoef dit ook niet / te zijn, als een van hen / maar had gevraagd: “Wie bent U nu, eigenlijk?”En een drietal is nooit weg vandaar:

BIJZIT // Zij zijn vreemden / van elkaar / geworden, de vlam / der lendenen / gedoofd, gedogen / zij elkaar / en zitten naas elkaar / ieder / op de ander te wachten; // geen gebaar / dat iets van liefde / tederheid uitstraalt, / zijn zij / tot elkaar // veroordeeld, // wachten, lange, kille / nachten// tot op een dag…

Klaar en de beken…

Klaar en beek. Hilvaar en beek. Een beek bergen. Bergen. Bergen aan Zee. Egmond dan maar. Ook aan Zee. Of Binnen dan wel aan de Hoef. Wat al deze willekeurige woorden gemeenschappelijk hebben?! Ik zou het eerlijk gezegd niet weten. Wat misschien wel op te merken valt, is dat er toch iets gemeenschappelijks te ontdekken valt. Maar daar zul je dan wel je best voor moeten doen! Het is heel simpel:

SALTO M. // Groen is gras / groen is gras / onder // blauw is lucht / blauw is lucht / boven // handen // groen is gras / groen is gras / onder // benen / blauw is lucht / blauw is lucht / boven. Of wat te denken van het volgende: !?! // Op wat punt.. en / komma, ‘s na / volgt vaak een / uitroep / teken! // De vragen ? / die dit oproept / niet meer dan / vraag? en // teken!

Nou vooruit er kan vandaag nog wel een derde bij:

ZIEDEND // letters, in een notendop / i

n een tomeloze / zee // van woorden, zinnen / ziedend op // de stilte!

Doe het er maar mee!

Terugblikken

Terugblikken door vooruit te kijken. Geenszins een contradictio terwijl het daar wel naar toe neigt. Maar wanneer je weet dat heden en een kortgeleden verleden in elkaars maalstroom terecht zijn gekomen, kan het haast niet anders dan dat verwarring ontstaat. En van die verwarring maak ik dan weer optimaal gebruik. Laat dat maar rustig aan mij over…

Dan te bedenken dat het een niet nader dan het ander is, dat het er eigenlijk niet toe doet wat ik schrijf maar meer het gegeven dat ik schrijf. En waar ooit iemand bedacht dat ik dacht dus ik ben, Rodin er alles aan gelegen was om deze gedachte in een beeld om te zetten, zijn het weer anderen die met dit idee aan de haal zijn gegaan. Van het een komt in de regel toch nog wat van het ander.

En wanneer er een poging wordt ondernomen om ergens een verbinding tot stand te brengen, kan het gebeuren dat iets onderweg ervoor zorgt dat dit juist niet plaatsvindt. Waardoor het er veel van heeft dat een bericht als zodanig mogelijk met andere kanalen tot stand kan gaan komen.

Neem nu hotmail en de afhankelijkheid van dit medium. Wanneer ik probeer om een bericht naar een andere zijde (site desnoods) te brengen slaat het ding op tilt en geeft aan dat ik mogelijk verzuimd heb om cookies toe te staan. Een ouderwetse flipperkast is er niets bij. Teneinde raad maar bedacht dat het beter is om mijn frustratie op te lossen door het geheel uit te gaan zetten en het op een ander moment maar weer eens te gaan proberen. Hetgeen ik bij deze dus maar doe!

Maar ook dat helpt geen ene malle moer! Dus voor vandaag maar niet teveel moeite ondernemen, de frustratie de kans gaan bieden om met mij te gaan frustreren, hooguit nog wat plannen maken, een bladzij lezen, en van de weeromslag maar eens gaan bedenken wat ik jullie morgen, de dingen van de dinsdag en vooruit ook de woensdag in een bepaald kader te gaan gieten. Je weet maar nooit of ook de donderdag nog aan de beurt komt! Gij zijt gewaarschuwd!

Liva 1 jaar!

Als je bedenkt dat Liva vandaag een jaar is, dat haar ouders nog steeds dat geluk uitstralen waar zij waarschijnlijk een abonnement op hebben genomen, dat zij er alles aan doen om dit feestelijk gebeuren ook met anderen te gaan delen en wij, haar grootouders van vader en moederskant dit mogen meemaken, heb je niet veel meer nodig dan een taart, een tompouce voor de liefhebber(s), een glas waaruit gedronken kan worden en een toost die enigszins achter blijft.

En toch wordt op haar verjaardag gedronken, is het voor de een water met een smaakje, voor de ander toch een Leffe en voor hen die de Nederlandse kleur wensen hoog te houden, dat Heerlijk Heldere en de naam die ik helaas vergeten ben. Maar dat doet er niet toe wanneer de zon straalt,

Liva als een volleerd fotomodel weet hoe te kijken, en de zachte kleuren van een pastel haar enigszins in het zonnetje weten te zetten. Een klein prinsesje dat het goed kan vinden met haar grote broer die als een volleerd ‘ouder’ exemplaar van zijn zus door het leven gaat. Indy, met dezelfde kleur haar als waarmee Liva is getooid, en waar vader Vincent ook nog de nodige sporen op zijn kaalgeschoren hoofd van toont.

En waar de ogen glimmen, zij meer kijkt naar de ballonnen van de loopfiets waar zij op werd geplaatst, waar het uitpakken van de pakjes meer interesse oproepen dan de cadeaus die dan tevoorschijn komen, dat alles maakt het toch wel tot een feestje, waarbij zij voor even in het middelpunt komt te staan, hoewel er sprake is van enige concurrentie. Maar dat zijn jongetjes, en die zitten nu eenmaal ietwat anders in elkaar dan dat meisje in haar jurkje…

Om wat eigenlijk…

Levenslessen leren mensen leven. Een open deur van hier tot de Canarische eilanden, naast een waarheid als een stier. Naast het feit dat je soms boete moet doen voor dat wat je naliet, dat opstaan meestal een gevolg is van het vallen, dat je je blik dient te verruimen, dan wel de nodige dingen misschien tegen wil en dank voor elkaar weet te krijgen. Waarbij vandaag eigenlijk een vervolg is op dat wat ik gisteren naar voren heb gebracht. Een schitterend boek is het resultaat, de prenten liegen er niet om en ieder heeft, naar eigen inzicht en vermogen, er alles aan gedaan om zo voorbeeldig mogelijk voor de dag te komen.

Bas Loosekoot heeft zijn professionele blik over de beelden laten gaan, de vaten zijn nog niet verzuurd vanwege het feit dat nog het een en ander te verwachten valt, en waar ooit het fotocafe van de ondergang werd gered, is het nu al het achtste dan wel negende boek dat het licht heeft gezien. Zo eenvoudig zijn de lessen waar wij dan weer lering uit kunnen trekken, zo simpel is het om met een club van creatievelingen door een deur te gaan, zo was de wijsheid aan het begin van de avond nog wel te volgen, een overvloed van Vlaamse frieten liet zich makkelijk souperen, en waar het gelag uiteindelijk werd betaald, was het een ingehouden feest van jewelste.

Ga os aan de ene kant en verantwoorde chaos aan die andere. Dat het kant noch wal raakt is niet alleen mooi meegenomen, want bij AAN DE WATERKANT staat ons op termijn te wachten. En dat van die kastjes dan wel dozen, ook dat heeft veel weg van een publiekelijk vermaak, waarbij het de vraag is wat dan dan weer gaat opleveren…

Een SNEAK PREVIEW bij lijnB en het Bonte Bengel verhaal als vervolg. En dan te bedenken dat Artiance nog steeds een fenomeen is van een niet te onderschatten belang. Tot 21 jaar kun je daar terecht voor een stuk culturele uitingsvormen, en dan houdt het daar op. Waardoor de les die wij mensen als levenden hebben geleerd het gegeven is dat je nooit te oud bent om… om wat eigenlijk?!

Scroll Up