Jaar: 2017

wanORDE

‘t Is zover: 2017. En de eerste berichten uit het Nieuwe Jaar dringen door: geweld, aanslagen, arrestaties… En dan te bedenken dat de Phoenix er stond om vanuit de as opnieuw tot leven te komen. Hetgeen Bowie weer in herinnering brengt: ashes to ashes om van het stof maar te zwijgen. Want het laat veel stof opwaaien en wanneer de kruitdampen zijn nedergedaald, wordt een hogere concentratie fijnstof gemeten dan de bedoeling kan zijn. Wanneer de 49,9 miljoen in de straat worden uitgedeeld, mensen niet weten wat hen overkomt heb ik de neiging om me heel diep onder de dekens terug te gaan trekken. Me af te sluiten van een wereld die bepaald niet de mijne is, maar waar ik gelijktijdig wel degelijk deel van uit maak. Ik heb weer genoeg van het beeldbuisgeweld, genoeg ook van de zelfingenomenheid van Nederlandse artiesten, van de voorspelbaarheid wanneer Malle Babbe weer eens naar voren komt laat staan dat die ene trompetter van die prins zich bezighoudt om de Last Post ten gehore te brengen. De nacht doorbracht, de ochtend afgewacht en een enkele appelflap tot mij genomen, de boerenkool met worst van de HEMA genuttigd en nog een volgend biertje op het einde van het jaar genoten, alvorens… ja alvorens wat. We kunnen helden zijn, helden voor een dag of helden voor een nacht. We kunnen ook monsters zijn, monsters overdag en monsters in de nacht. Er worden weer woorden gewisseld, er worden weer uitspraken gedaan op een niveau dat van regeringsleiders kan worden verwacht, er worden weer minuten stilgestaan bij die momenten en voor je het weet wordt er over gegaan tot de orde van de dag. Of er wordt toch nog een vorm van vertier gezocht en gevonden, de voornemens verdampen in het grijs van de dag om niet veel later die ontdekking te doen op de weegschaal: toch nog weer een pond of wat aangekomen te zijn en dus vanaf morgen…