Jaar: 2012

Simpelman

Welkom in 2012! Leuk gehad” Alles gedaan wat God verboden heeft”! Of juist alles gedaan wat in de geschriften staat”! Niet voor een keer buiten de pot gepiest”! Of toch de nacht doorgebracht in ongeremde en kennelijke staat van ontbinding”! De dingen genomen zoals ze voorbij zijn gegaan”! Oliebollen en appelflappen”! De hapjes die wachten om die gulzige monden voor even aan het kauwen te laten slaan”! Nu weet ik niet direct of monden aan het kauwen slaan, maar vooruit! Op een dag als vandaag kan alles wat zich voordoet zonder enig commentaar passeren. Hooguit dat de kater zich even een poes wenst, maar dan heb je het voor vandaag wel weer gehad. Zijn alle ruzies bijgelegd. Zijn alle oude schepen verbrand. Zijn alle kaarsjes uitgeblazen. Worden kerstbomen afgetuigd. En doet de gemiddelde Nederlander dat wat van een gemiddelde Nederlander verwacht mag worden: helemaal NIETS! Voor een daggie!
Morgen is alles weer anders. Gaat in veel slaapkamers weer op tijd de wekker. Het is nu eenmaal niet eenieder gegeven aan een kerstreces te beginnen. Laat staan dat daar de financiĆ«le mogelijkheden nog toereikend voor zijn. Want de broekriem dient aangehaald te worden. Daarnaast wordt verondersteld dat we blijven lachen. Niet direct alsof wij collectief aan de kiespijn gaan, want het kan nu eenmaal niet zo zijn dat wij allen agrariĆ«r gaan worden. Collectief. Samenwerken. Samen doen. Samen delen. Samen. Desnoods van eeuwigheid tot amen. Staat er prachtig. Saam horig. Saam haftig. Maar of dit saam op termijn ook de eindstreep zal weten te halen…”!
De voor- en de tegenspoed. De grote zaken en de kleine dingen. De goede dingen en de smart. De heftigheid en de voorspelbare gang. Gewoon de dagelijkse dingen. De wekker, opstaan, wassen, plassen, aankleden, een broodje smeren, arbeid verrichten, een kop koffie, een praatje, werken, socializen, de lunch uit de trommel, het gerommel waarmee dat thuis gepaard gaat, het tweede deel van de dag en het opmaken voor het avondritueel. Rituelen. Onontkoombaar. Zonder rituelen raken we de kluts kwijt. Hollen we van hot naar her. En doet het leven denken aan die tekst van Heinz Polzer. Doctorandus P. Van heen en weer tot aan een rit in de Troika. Met een Igor, een Natasja, een Pjotr. Ten einde raad raakt hij ook zijn vrouw nog kwijt. En neemt het aantal werst steeds meer af. Tot… hij zwaait wat met zijn handen heen en weer. In Toppop uit de jaren zeventig. Maar dat is nu een verhaal van een jaar geleden. Eergisteren dus. Zoals het morgen alweer de tweede is. Het ritueel compleet in werking wordt gezet. Vandaar voor vandaag niet alleen de beste wensen, maar ook de hoop dat het anders loopt dan dat de berichtgeving doet vermoeden. Fijn, daar ben je zelf bij! Dus doe het daar maar mee! C U straks!