2 1-akters

2 1-akters. Matinee op zondag, terwijl het weer er alles aan doet om het af te laten weten. Hetgeen de verlokking van het Scagon-theater in Schagen alleen maar groter maakt. Een familiebijeenkomst. Dat wil zeggen dat de toneelspelers voor een belangrijk deel bekenden van mij zijn, terwijl het bezoek ook nog eens uit familie-bekenden bestaat. Jan Slijkerman, Ingeborg Kramer en Ruud Benard met wie ik in de stukken van de Nieuwe Tooneelvereniging in stukken van Heijermans mocht spelen. Weliswaar in een andere tijd, maar dan nog was dat in de rgele een hele belevenis. Vooral in het oude Scagon. Een oude voormalige school die niet voor de eeuwigheid bedoeld was. En waar een leger van vrijwilligers de zaak draaiende hield. Kom daar nog eens om. Neen, Schagen mag zich verheugen op een klein intiem theater, waar de stoelen uitstekend zijn. Je zinkt bijkans weg in het pluche ware het niet dat dit pluche tegenwoordig door synthetisch materiaal vervangen is. Maar dan nog: het zit uitstekend! En daarnaast kregen wij een tweetal eenakters voorgeschoteld. Kift was het ene stuk getiteld, Knechten het andere. ‘Een slappe komedie’ voor vier mensen, een handjevol personeel en een tafel die niet vrijkomt. Er werd vilein gespeeld. De exen lieten weinig van de ander heel. Maar rookten met een zekere regelmaat een sigaret. Om, op hun eigen wijze, nog eens hun gedeelde verleden de revue te kunnen laten passeren. En dat alles rond de (on)gemakken van een caravan en de verdeling van de spullen waar van alles aan kleefde. Vooral een hele lading aan herinneringen. De tijd die moest worden gedood vanwege het feit dat die gereserveerde tafel maar niet leeg kwam. Waarbij het spel het vooral diende te hebben van de dialogen die zich voor een deel kenmerkten door de vele herhalingen: de een sprak een tekst uit en de ander herhaalde deze in verschillende situaties, hetgeen geregeld een bescheiden lach naar voren bracht. Of dit aan het publiek lag dan wel het grote grijze gehalte van de gemiddelde bezoeker, laat ik graag in het midden. Meer er werd goed gespeeld. En dat is ook wel het vermelden waard. Amateurtoneel is de noemer maar semiprofessioneel geeft meer het spel weer.


IMG_1209


IMG_1210
En dan dat andere stuk. Gespeeld door Ruud Benard en Greetje Danner. Een spel dat speelt in de kleedkamer van spelers die het moeten hebben van de ‘kleine zinnetjes’, terwijl gedroomd werd van een grootse toneelcarriere. Overtuigd van hun talent voelen zij zich miskend en hopen nog steeds op een ‘stuk voor een dame en een heer.’ Dat zij hun frustraties op elkaar af reageren voorspelbaar. Maar wat zij op het toneel laten zien is meer dan gemiddeld. Waarbij Greetje Danner toch wel zeer overtuigend is in haar rol. En Ruud heel subtiel een ‘oude nicht’ inhoud weer te geven. Een stuk dat overtuigt. Een stuk ook dat zich uitstekend leent voor de beide acteurs. Want dat is waar het eigenlijk om draait: hoe geeft een speler inhoud aan zijn of haar personage”! Welnu, daar zijn beiden meer dan uitstekend in geslaagd. En dat is weer een chapeau naar deze middag. Laat het grijs maar grijs zijn en dan het liefst: in het Scagon theater!


IMG_1211


IMG_1212


IMG_1215


IMG_1214