….

‘Alles is bespreekbaar!’ En toch denk ik daar het mijne van. Want stel je voor dat een ander er toch met bepaalde zaken vandoor gaat. Een licht gevoel van achterdocht zorgt ervoor dat ik de nodige reserves achter de hand houd. Neen, ik waak ervoor om het achterste van mijn tong zichtbaar te maken, slik deze nog liever in. Wij moeten vertrouwen hebben in elkaar, wij dienen de zekerheid te hebben dat alles wat wij hier delen, binnen de vier muren blijft. En dan vergeet men voor het gemak dat er ook nog eens sprake is van een vloer, dat het plafond mogelijk ook oren kan hebben en dat het vernuft van de huidige tijd in staat is om alles wat zich ergens voordoet niet alleen weet de documenteren, maar ook nog eens wordt vastgelegd in andere media. Voor je het weet ben je slachtoffer van je eigen openhartigheid. En ik ben benieuwd hoe dat wereldleiders vergaat, in hoeverre hun achterdocht ervoor zorgt dat ook hun achterste niet zichtbaar wordt. En dan doel ik met name op hun tong, want in dat achterste van hen ben ik niet direct geinteresseerd. En wanneer een uitstekende Chinees mijn tong weet te strelen, wanneer je dineert bij Hong Kong, neem ik dat niet direct als vanzelfsprekend aan. Men noemt dat in de regel gezonde achterdocht, maar het heeft er veel van dat in een moment van onoplettendheid dit alsnog tegen je kan worden gebruikt. En wanneer je je excuseert onder de noemer van een moment van die eerder genoemde onoplettendheid, dan raken niet alleen de rapen gaar, maar bestaat de kans dat een uit de hand gelopen verhitting de gemoederen al snel tot een hoogtepunt weet te brengen. In de regel treft mij dit bijzonder curieuze momenten niet, in luister liever dan dat ik direct mijn mening naar voren breng en sta geregeld versteld van de openheid die anderen laten zien. Er ook geen schijnbare problemen mee hebben. Een beetje huiverig zou bij mij als een lauwe douche aan kunnen voelen, terwijl ik een gebruiker van een hete douche ben. Vraag mij niet op welke wijze ik aan deze gedachtesprong ben begonnen, maar waarschijnlijk heeft een vraaggesprek met Heleen van Rooyen mij op dit pad gebracht. Wees in de regel zuinig met informatie, neem de tijd om zaken even tot rust te laten komen, gebruik de stiltes die zich voordoen zo efficient mogelijk en schroom niet om te zeggen: ‘tot hier en niet verder!’