121212


iGer.nl
Het heeft wel wat! Om op de twaalfde van de twaalfde tweeduizendentwaalf in een voormalige telefooncentrale te vertoeven. 12-12-’12. Want volgend jaar is het afgelopen. Dat van die getallenreeks. Tenminste, wanneer een mogelijk dertiende maand zich aankondigt, zou het zomaar nog eens het geluksgetal kunnen worden. Ik ben alleen bang dat de eindejaarsuitkering ook het langste leven heeft genoten: bij het openbreken van de toekomstige CAO’s zou dit wel eens een onderhandelingsvraagstuk kunnen gaan worden. Althans voor hen die in loondienst zijn. Voorheen als loonslaven te boek stonden, terwijl juist in die voormalige centrale allerhande werkzaamheden worden verricht. Een belangrijk deel onder de noemer van creativiteit, een ander deel wat zich als zzp’er verhuurt aan deze dan wel gene. De opening van de ‘Graham Bell’ zaal was dan ook veelbelovend. Burgemeesterpiet werd uitgenodigd om op een houten fiets de toegang te forceren. Deed dit met verve en was niet te stuiten in het aantal rondes dat hij op zijn naam wist te zetten. Ronden om een statafel, een hangplek voor ondernemers. Want ondernemers kenmerkte het publiek: het netwerken ging gepaard met een enkel glas gevolgd door een volgend en een mogelijk daaropvolgend hapje dan wel nog een drankje. En ik deed simpel mee…


iGer.nl


iGer.nl


iGer.nl
Niet kunnen bedenken dat ik daar ‘s avonds zou komen te verkeren. Want even na half elf ging vanochtend de telefoon. Jeffrey aan de lijn. Onze voormalige buurman van lang geleden. En het praatje wat mij overkwam was, in eerste instantie, een praatje pot. Terwijl hij, in zekere zin, de kolen steeds heter voelde worden. Een opening. In dat eerder genoemde gebouw. De burgemeester die de opening zou komen verrichten. En het belang om deze gebeurtenis vast te gaan leggen. Mijn foto’s van zijn zwager. Ruud. Dus of ik… en zei neen. Begon mij direct te excuseren. Ik maak wel foto’s, maar veelal op eigen initiatief. Als ik me dan een buil val, ben ik de enige die daar mogelijk last van heeft. Hoef ik me het alleen zelf kwalijk te nemen en stel ik niemand teleur. Anders wordt het wanneer er belangen van anderen een rol gaan spelen: dan komen verwachtingen en mogelijke teleurstelling elkaar nog wel eens tegen.


iGer.nl


iGer.nl
Er waren speeches. Er was opnameapparatuur. Beamers. Alles wat een multimediaspektakel tegenwoordig van de nodige toeters en bellen weet te voorzien. Een trendwatcher. Helemaal uit Sint Pancras, een voorstad van Amsterdam. Met beelden. Ter illustratie van zijn betoog. Koeien zijn uit: de Tibetaanse Yak dient zijn opwachting te maken. Londen, New York en Berlijn zijn uit. Alkmaar maakt zich op om zijn opwachting te gaan maken. Vanuit die voormalige telefooncentrale die, nog steeds fier, die drie letters verkondigt: KPN. Daar mocht ik vandaag vertoeven: gelukkig in het gezelschap van een echte fotograaf: Rick Akkerman. Recent bekend van zijn Bloody Mary werk. Even in Victorie gehangen, momenteel te bezichtigen in Wereldwijd. Op de Paardenmarkt voor niet ingezetenen. Ik nam nog een glas, vergat de plas en vertrok spoorslags naar huis. In het bezit van wat beelden: plaatjes in mijn geval. Want voor het juiste beeld verwijs ik naar Rick!


iGer.nl


iGer.nl


iGer.nl