10-11-'12

… verkeer in kennelijke staat van opwinding. Niet in die andere staat: van ontbinding! Dat hoop ik nog een tijd voor me uit te kunnen schuiven. Bezigheden houden voor mij vandaag in, dat ik die veelal buitenshuis doorbreng. Dit overkomt mij de afgelopen week met een zekere regelmaat. Als ik niet beter zou weten, doet het mij enigszins aan werken denken. Terwijl ik juist daar van vrijgesteld ben. Maar nu ben ik vrij in het maken van mijn eigen keuzes! En om de keuze te kunnen inluiden het volgende.


iGer.nl


iGer.nl
Hotel Atlantico.
Toneelgroep PLUUSJ uit Alkmaar speelt zijn jubileumvoorstelling Hotel Atlantico geschreven door Frank Houtappels. Houtappels is onder andere de schrijver van afleveringen van Gooise vrouwen en de televisieserie ‘t Schaap met de 5 pooten. Het gezelschap speelt op 10 en 11 november in Provadje aan het Verdonkenoord, aanvang: 20.15 uur.


iGer.nl
En daar mag ik vanavond vertoeven! Dan zal ik Jan en Ruud weer gaan ontmoeten en begroeten. Met hen mocht ik in het verleden spelen: in de Schagense Heijermanscyclus. Dat verklaart een deel van mijn opwinding. Het andere deel bestaat uiteen geheel ander iets. Jaren geleden mocht ik Afscheid in het huidige Pest en Dolhuys in Haarlem presenteren. Toen was dit museum nog niet verbouwd. Nu wel. Juist vandaag sta ik even bij die datum stil. Om de tijd tussen toen en nu, door mijn stilstand, te overbruggen. Ook daar hoop ik, in de loop van de dag, nog wat woorden aan te kunnen wijden. Want wijden zal het zijn! Niet uitsluitend voor ingewijden. Ingewijden zijn op de hoogte van hoe het verder met mij verging. Een andersoortige kennelijke staat van ontbinding…


iGer.nl


iGer.nl
Pluusj speelt! En als er door Pluusj wordt gespeeld, passeert het hele scala aan menselijke emoties de revue. Liefde en haat, opportunisme en defaitisme, ophemelen en afzeiken, waarheid en leugen, de roddel en de achterklap. In een, voor een deel hilarische setting, waarbij voor de ondertoon een glansrol is weggelegd. Waarbij de vier mannelijke spelers zich met verve als nichten weten te manifesteren. Want nichten zijn het. Nichten op leeftijd. Vrienden. Wat zij pretenderen. Waarbij de jaloezie ten opzichte van de ander niet wordt geschuwd. In zekere zin tot elkaar veroordeeld, en daarmee de ander hulpeloos in de kou laten staan. De kreet ‘wat hebben we het toch goed’ verloren laten gaan in een oceaan van eenzaamheid. Het ego wat boven dit alles uitstijgt. De slappe lach die zich voordoet, wanneer een opmerking wordt gemaakt omtrent het overlijden van een bekende. Door kanker. En het fenomeen van ‘eigen schuld, dikke bult’ het excuus blijkt te zijn.


iGer.nl
Het tegen het randje van ‘over de top te spelen.’ Op het juiste moment gas wordt teruggenomen, waardoor het spel aan inhoud wint. De spiegel die het publiek wordt voorgehouden. De herkenbaarheid in deze. En ik ontdek een parallel. Althans in dit stuk. Met het Volk. Het Volk wat smoel heeft weten te geven aan het mannelijk onvermogen. De schrijver van dit stuk is een man. De regisseur van dit stuk is een man: Jos Salari. De uitvoerenden van dit stuk zijn vier mannen. Er is een bijzondere rol voor de andere sekse weggelegd: de souffleur is een souffleuse. En ook zij weet zich van haar rol in dit geheel te kwijten.


iGer.nl
Het kan haast niet anders dan dat ik, stevig onder de indruk, Provadja heb verlaten. En dat het plensde zullen de tranen zijn die, door de hele uitvoering heen, in stilte werden geplengd.


iGer.nl