1 maart en het syndroom van WIK


IMG_5980 (1)
Den eersten maart tweeduizendenvijftien. Altijd weer verrassend hoe dingen uitpakken. Ik heb wel een beeld voor ogen, maar ook dit beeld kan de neiging vertonen niet overeen te stemmen met het beeld dat ik had. En geregeld gebeurt het tegenovergestelde: dat ik mezelf weet te verbazen. Nu geef ik het toe: ik lijd aan een syndroom. Symptomen die hier onderdeel van zijn, zijn de volgende: wat ik in m’n kop heb is ongevoelig voor mijn kont. Dat het wat kost, spreekt mij in de regel niet direct aan. Dat behoeft, naar mijn idee, geenszins een belemmering te zijn. Ik doe eerst, voordat ik bij mezelf te rade ga. En als laatste: niet geschoten is per definitie mis. Het syndroom van Wik, bij deze. Natuurlijk had er een goed gesprek aan vooraf kunnen gaan, ware het niet dat Roel mij op de volgende uitspraak wees:
‘Alles wat je zegt, dat weet je al: als je luistert kun je misschien nog wat leren.’ Ik noem dit een uitspraak van Dalai Roel, gezien het feit dat die uitspraak uit zijn mond kwam. Een bijzondere uitspraak, een uitspraak die te denken geeft. Het is misschien niet direct een wonder dat ik wat openhartigheid betracht. Alleen al door het feit dat Ria mij wees op het zachte gefluister. Een verrassing noem ik het weer; ook dit keer valt het geheel onder de noemer Syndroom van Wik. En waar wikswegen gecombineerd met wiksblik toe kan leiden:
dat is de verrassing, waarvan dit de vooraankondiging is…


IMG_5983