1 april

Wanneer inburgeren een nieuwe standaard is, zou ik willen pleiten voor uitburgeren. Dan hoef je geen woorden te gebruiken als ‘pleur op’, hoef je je niet druk te maken omtrent zaken die gepaard gaan met voorschriften en is het stomweg een kwestie van de grens over te steken om elders je geluk te gaan zoeken. Voorheen heette dat emigreren en was de reis alleen al voldoende om je elders te gaan vestigen, daar je diensten aan te gaan bieden dan wel het heft in eigen handen te gaan nemen om daar je leven zo’n wending te gaan geven die in je voormalige vaderland dan wel moederland niet voor jou was weggelegd. Landverhuizers waren het decennia geleden, vluchtelingen zijn het tegenwoordig die have en goed achter zich hebben moeten laten. En waar de veronderstelling dat zij welkom zijn in een nieuw gastland, dat land lang niet zo gastvrij is dan waar zij op hoopten. Er worden voorwaarden gesteld, er wordt gekeken of zij wel op de vlucht zijn voor het gevaar dat hen wachtte of dat zij onder valse voorwendselen het nieuwe land zijn binnengekomen. Waardoor de achterdocht bij de mensen die daar wonen toeneemt, en waarbij bepaalde politieke partijen hun stempel proberen te zetten juist op hen die dit niet zomaar hebben gedaan. Geen idee hoe voorheen landverhuizers dan wel emigranten in hun toekomstige land werden onthaald, mogelijk dat men ook toen besloot om toch maar weer wat in de buurt van het bekende te gaan wonen, en waar afscheid werd genomen van hen die achterbleven soms tot jarenlang weinig tot geen contact meer mogelijk was. Hooguit een brief, een kaart en langzamerhand de ontdekking dat men van elkaar vervreemd was geraakt. Dat de eenvoudige dingen die men hier gewend was. De vastgeroeste vanzelfsprekendheid moest worden ingeruild om daar te kunnen overleven, het gewend zijn aan allerlei hier voorhanden zijnde zaken daar een geheel nieuwe aanpak vereiste. Maar dat een aantal zaken net in het ene noch in het andere land van elkaar verschilden, de ambtenarij, de formulieren die dienden te worden ingevuld, het kastje dat de muur verwees of beslommeringen omtrent het betalen van belastinggeld. Maar ook werd je gewezen op het feit dat je zelf verantwoordelijk was voor je toekomst, dat de vanzelfsprekendheid van een pensioen niet meer opging en dat het goed was om enigszins spaarzaam te leven, in tegenstelling tot dat wat men in het moederland gewend was. Waar dit op slaat” Op mensen die van en voor de kunst leven, op mensen die anders zijn dan jij en ik, die het bewust zijn van het leven tot levenskunst hebben verheven en niet veel meer doen dan dat het plukken van de dag een voorrecht is wat niet iedereen is gegeven. Een verhaal dat mogelijk niet past op een dag als vandaag: 1 april en wie twijfelt aan de oprechtheid van deze woorden: morgen is het zondag, twee april en met het vooruitzicht van de Pasen en het lijden van… zal het maandag drie april wel zijn!


IMG_6804


IMG_6806


IMG_6807


IMG_6808