(0)een knipoog


iGer.nl
Op zich is dat kiekje nemen niet zo moeilijk. Lastiger wordt het indien er sprake is van een mogelijke compositie. Of wanneer de invalshoek niet geheel overeenkomt met de werkelijkheid. Of, er daar kan altijd wel sprake van zijn, indien de uitgangspositie beperkt wordt door het glazen oog van de camera. Waarin een deel groothoek het geheel ietwat dreigt te vertroebelen. Waardoor de symmetrie teloor gaat. Er een vorm van teleurstelling voor in de plaats komt. Of het moment waarop sprake had kunnen zijn van een emotie door de rauwheid van de realiteit wordt achterhaald.


iGer.nl
En gelijktijdig kan het best zo zijn dat het verworven beeld aan een ander beeld doet herinneren. Of wanneer het woord sfeer zich aandient. De fotograaf dit beeld dreigt te vatten en, naderhand, tot de ontdekking komt dat juist door het woord sfeer te gebruiken er een heel rationeel beeld is ontstaan. De vraag wat ‘iets’ met de ander doet, geen antwoord naar voren laat komen. Om dat beeld kan het soms aan. Juist dan is het de ‘kunst’ die door de kunst wordt aangegrepen om die verandering in de ogen van de aanschouwer, naar zijn of haar hersenpan te sturen. En daar het beeld tot een geheel te doen smeden en diezelfde aanschouwer naar de strot dreigt te grijpen. Geen woorden die over lippen heenvloeien. Een zwijgen wat zeer is gepast. De stilte alom. En het beeld spreekt voor zich.


iGer.nl
Een dwaalspoor. Een trap die, door juist die andere hoek te kiezen, zich niet direct meer als trap laat herkennen. De verwarring. De schrik die zich mogelijk voordoet. Het zichtbare wat zich niet direct laat verklaren. En door te draaien de illusie verstoort.


iGer.nl
Een kiekje nemen heeft vaak te maken met illusies. De kunst van dat eerder genoemde dwaalspoor en de illusionaire vervalsing van dat gevangen moment. Het doet even denken aan de kunst van Escher. Wiskunde in een bepaald opzicht en realisme aan de andere kant. Lijnen en het spel dat lijnen kunnen spelen. Is het niet met elkaar dan zeker met de ogen van die oplettende kijker. Die voor een moment begint te knipperen. De ogen wrijft. En niet veel later die desillusionerende ontdekking doet. Bedrogen ogen. Een traan wordt weggepinkt. Of een bepaalde emotie steekt de kop op. Niet zozeer boosheid of kwaadheid; meer een gevoel van een bepaalde emotie te worden beroofd. Of misschien wel het idee in de steek te worden gelaten. Iets kwijt te zijn wat nooit tot bezit kon worden gerekend. Een scheur in een nieuwe jurk. Een overhemd wat uit de naden knapt.


iGer.nl
Een verloren kraal. Een onzichtbare ring. Een sprookje. Desnoods. Ach, ook dit zijn wat simpele woorden. Woorden die hun oorsprong vonden in, wederom, het Gemeente Museum in Den Haag. Het sprookje dat Berlage niet alleen ontwierp, maar ook tot in detail zichtbaar kon maken. Van deurkozijn tot baksteen. Van zitbank tot lamp. Van passie en koelte. Van symmetrie tot…


iGer.nl
dus laat ik nu wat meer kiekjes spreken. Want teksten leiden alleen maar af. Teksten die er eigenlijk totaal niet toe doen. Dus sla deze zinnen maar over. Doe net alsof ze er niet zijn. En laat de knipoog die verloren is gegaan achter die brillenglazen zijn voor wat deze is: niet!