zorgkwartetten

Door 26 oktober 2011

Wat beweegt daar in het groene gras? Wat schuifelt er tussen de sprieten? Wat duikt d’r uit de grauwe lucht? Wat doet mij, in de regen, totaal vergieten? Dat laatste klopt niet. Ik zal wel weer de kniesoor zijn. Het spijt me. Mijn excuses hieromtrent. Ik buig mijn hoofd in nederigheid. Sla maar weer het een en ander over. Of sla het dit keer op. Sla. Het groen gras der mensheid. Zoals sprieten met wortels de aardworm weten te voeden. Maar ook dat zal wel niet. Neen de worm voedt zich met aarde. Haalt daar de hapklare brokjes uit en scheidt de rest gewoonlijk uit. Wat dat betreft helemaal niets bijzonders onder de zon. Daarnaast wurmt hij/zij/het zich door de aarde. Wordt het te warm dan duikt hij diep down under, wordt het te nat dan is de kans op verdrinken hogelijk aanwezig en beweegt zij zich… in het groene gras. En de mollen? Proberen de aardworm te mollen, probeert de worm te ontsnappen dan zitten buiten de kapers te wachten. Of gaan vrolijk imiteren. Door op de grond te stampen. En laat de worm zijn kopje zien? Grote kans dat zijn lichaam eraan blijft hangen en dra de weg van het spijsverteringskanaal gaat volgen. Dan is het letterlijk over en sluiten. Zal de cyclus zich herhalen. Zoals dit verhaal zich mogelijk, op termijn, herhaalt. Nog wat plaatsgevonden? Ik zou het niet weten!

Woensdag alweer. De krant staat vol met onaardige berichten. De een probeert de ander te schofferen, de ander hult zich in stilzwijgen en De Jager klooit maar voort. ‘Meer geld op Griekenland afboeken.’ Remkes twijfelt aan motieven PVV. Mariniers als piraten ingezet. ‘Ballonkatheter beter bij inleiden bevalling dan een hormoongel.’ Flinke stijging zorgkosten. Hogere inkomens de klos. De toestand in de wereld in een notendop. Neen, dan de zorgbijlage.

Chronische levenslust. Ik geef het je te doen! Een man tussen de bellen van de wekker, de wijzers in de buurt van de acht, pillen, poeders en doordrukstrips in een stapel rond de pootjes van de wekker. Chronische Levenslust! Rens Koldenhof verantwoordt dit als volgt: “Het thema van deze zorgbijlage ‘Chronisch Ziek’ leek op voorhand niet echt een garantie op vrolijke verhalen. Maar niets blijkt minder waar te zijn. Toegegeven, van echte dijenkletsers is in deze bijlage geen sprake. Maar van de verhalen over mensen die ondanks permanent ziek en zeer hun weg zoeken en weten te vinden in een lang niet altijd uitnodigende samenleving, hield ik vooral een warm – noem het blij als u wilt – gevoel over. Mensen voor wie gezondheid geen vanzelfsprekendheid is, lijken het leven veel bewuster en intenser te leven dan het leeuwendeel voor het gezonde deel der natie.’

Dat heeft veel weg van een open deur. Vanzelfsprekendheid. De relativiteit der dingen. De mogelijkheden die zich voordoen. En de kansen die dit dan weer biedt. Neen, we hebben tegenwoordig nog weinig problemen. Neen, er hangen boven onze hoofden geen zwaarden van Damocles. We hebben nog steeds te eten en te drinken. Een dak boven ons hoofd. Gaan ons nog, met een zekere onregelmatigheid, te buiten aan die vette bek. Het zal ons dan ook een worst zijn dat de Hema dit keer de vette en de magere worst in de aanbieding heeft…

Kom er nog op terug. In een tweede deel van deze bijdrage. Want het begon zo mooi. Wat beweegt daar nog meer in het groene gras? Een biologische kip misschien? Of mogelijk een afgekeurd haantje? Een kapoentje desnoods?

 

Tags: ,

Dit bericht was geplaatst op woensdag, 26 oktober 2011 om 11:25 en opgeslagen in Overigen. Je kunt reacties op deze vermelding volgen via RSS 2.0 feed. Je kunt een reactie achterlaten, of trackback vanaf je eigen site.

Laat een reactie achter

Je moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen.