zon (der) dag rust

Door 22 februari 2010

Een kerk. Ontvolkt. Niet door de week maar juist op zondag.

De dag des Heren laat zich lezen. Wederom op zondag.

Als de rust van het dagelijks bestaan zijn beslag krijgt.

Het plein een meer dan desolate indruk maakt.

De wereld uitgestorven. Een stem tegen een muur doodslaat.

Een boek. Laat zich lezen. Het Boek wat zich lezen liet. Voorlezen en de kansel die verscholen gaat.

De galerijen waarin de ruggen staan te wachten.

Op blikken, mogelijke handen die deze ruggen zullen gaan beroeren, een vluchtige aanraking,

een snelle blik en de afweging wel dan wel niet. De keuze die gemaakt wordt.

En zij kijken. Zij keken al toen ik niet was.

En nu ik ben kijken zij. Zoals zij ook straks zullen kijken.

Wanneer ik er weer niet ben. Zij blijven terwijl wij gaan.

Wij, de voorbijgangers, zij de kijkers. Al zien zij niet.

Al horen zij niet. Zij zwijgen. Het laat hen koud.

En als het duister eenmaal valt, zal ook dat geen zorg zijn.

Zij kregen. Wij gaven. Het waren goede gaven wat zij kregen.

Al kregen zij het niet.

Het waren juist de ritualen die zorgden voor hen.

Er werd wel gebeden. In het bidden was er dat gehoor.

Aanbeden. Een wees gegroet. Een onze Vader.

Geen gebed. Meer een betoog. Een liturgie desnoods.

Een mis. Voor een, twee, drie Heren. Of misschien wel van.

En gezang. Een Halleluja. Een psalm. Een opera.

Of misschien dit laatste juist wel niet. Een beatmis.

Op het laatst. Toen de klanken aan het sterven waren.

Toen de schreden steeds minder duidelijk naar voren kwamen.

De schalen steeds leger werden. De verwarming steeds lager.

De deuren steeds eerder in het slot vielen.

De sleutel op een rustig plekje kwam te liggen.

De voorganger overleed. De parochie overging.

Geen sprake was van een opstanding.

De stati?n van de wand gingen. Werden opgeslagen.

Stof ging wolken. De afbeelding zich in een duister hult.

De weg des mensen wordt verbeeld. De kruisgang teloor gaat.

‘Bid voor mij, oh zondaar?’, klonk het ooit, eens?

Was het wel een goede gave?!

GOEDE GAVE

Een driekwarts maat

verstoort de leegte

waarin God

in al Zijn

oneindigheid

bezongen wordt;

Zij, die tot Hem zijn

geroepen

begeven zich op de

eerste tonen van

Zijn Hemels orkest

op de

oneindige

dansvloer.

Zij dansen

al zwevend, klanken

omlijsten dit

Al.

Mijn Goede Gaven.

Neem de rust van gisteren mee naar deze dag. Geniet van de stilte in jezelf.

En zet een koor in indien mijn gave op JU nederdaalt!

Want juist wij zijn goed in goede gaven!

Als ode aan allen die de missie on air bezig zijn geweest.

Tenslotte delen Bos, Balkenende en Rouvoet toch een gemeenschappelijk samenzijn: de aula van de VU.

En krijgen ze rood op het zebrapad; geven verkiezingsborden een andere mogelijkheid aan:

een weg naar links, een weg naar rechts. Maar de waarheid ligt te dutten in het midden.

Dit bericht was geplaatst op maandag, 22 februari 2010 om 00:05 en opgeslagen in Overigen. Je kunt reacties op deze vermelding volgen via RSS 2.0 feed. Je kunt een reactie achterlaten, of trackback vanaf je eigen site.

3 Antwoorden op “zon (der) dag rust”

  1. Richard Schreef:

    (een) gegeven…

  2. Trudy Schreef:

    Zondag

    “Ogenblikken van stilte zijn een zegen die weerklank vinden in ons hart”
    Christina Feldman

    Zo heb ik van de Zondag kunnen genieten..
    Omdat er ook een moment van stilte was.
    Waarin besef kwam hoe het werkelijk met mij en mensen om mij heen, die me na aan het hart liggen, gaat.
    Door incontact te komen met diepere gevoelens ontstond een weten, een ruimte, om te kunnen genieten..
    Van muziek
    Van woorden
    Van Samenzijn

    De kerk is daar voor ons geen onderdeel meer van.
    Zoals bij zovelen

    Het kabinet en politiek werd ook uit de zondag gesprekken geweerd.

    Alleen positief beleefd
    Bewust daarin

    Geeft Rust

  3. FueflapleBapy Schreef:

    waarom niet:)

Laat een reactie achter

Je moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen.