Zo, het is me toch weer…

Door 9 april 2018

Het lukt me maar niet om juist die ene zin te vatten. Na het debacle van gisteren, waarbij ik heel duidelijk met de pet liep te gooien, heb ik vandaag last van een beperkte block. Geen ‘writersblock’, maar meer een zoeken naar iets dat er wel dan niet is. Een paling in een emmer snot is er niets bij, de glibberigheid waarmee hij tussen mijn handen doorglipt heeft er alle schijn van dat het daglicht in deze niet te verklaren is. Of mogelijk niet te verdragen. En dat terwijl er zovele wegen naar Rome leiden, de weg doorgaans wel te zien is maar ik op dit moment ergens in de mist aan het dwalen ben. Ook mijn boog kan immers niet altijd gespannen zijn en die appel die niet ver van de boom schijnt te vallen ziet er van een afstand glimmend en gezond uit, tot ik hem opraap en ontdek dat wormstekigheid de appel in de kern heeft aangetast. Ik laat dus na om daar een ferme hap van te nemen en besluit om een potje van Hak op te offeren aan dat wat mij onthouden word. Zo diep kan een mens vallen en wanneer duisternis zich van mijn geest meester maakt, laat het zich niet raden wat het gevolg van deze val zal zijn: het donker sluit mij aan alle kanten in en ik kan niet veel meer doen dan wachten tot ik verlost zal gaan worden. Hoor ik daar de dobbelstenen ketsen, of zijn het vallende steentjes die doen denken aan een firmament met identieke vallende sterren? Niet radeloos noch reddeloos kan ik hooguit wachten tot de redeloosheid zich van mij meester maakt. Maar wachten duurt te lang, beter is om het heft in eigen hand te nemen, en voor ik het goed en wel besef staan er toch weer woorden die ergens nergens op slaan. Waarmee ik een tussenvorm heb ontdekt die ergens nergens toe doen, waardoor ik me zelf betrap op het feit dat een enkele herhaling in deze ook nergens toe doet. Of misschien ergens toch weer wel. De opdracht volbracht, de Hoekse en de Kabeljauwen die vechten om een been en de triptiek uit Zweden die deze week voor een deel in Alkmaar te aanschouwen zal zijn. En dat het de welgestelde Katholieken zijn geweest die deze kunst als opdracht aan de schilder Maarten van Heemskerck ooit hebben gegeven, voor de pleuris uitbrak die het tot een Beeldenstorm hebben laten aanwakkeren, ook dat is een gegeven dat niet alleen door Alkmaars Grote Kerk heeft gewoed, maar dat zich momenteel mag gaan verheugen op een tijdelijke terugkeer naar de plek waar het ooit… tot het werd verkocht voor 450 gulden in een andere tijd en Zweden terecht pronkt met die Alkmaarse altaarstuk. De Dom van Linkoping als terechte eigenaar!

IMG_0734

GELUKT!

Tags: , , , ,

Dit bericht was geplaatst op maandag, 9 april 2018 om 19:15 en opgeslagen in Overigen. Je kunt reacties op deze vermelding volgen via RSS 2.0 feed. Je kunt een reactie achterlaten, of trackback vanaf je eigen site.

Laat een reactie achter

Je moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen.