Wat tekstregels…

Door 6 maart 2018

maar je liet me mooi staan in de kou… Een tekstregel van Drukwerk waarbij de zanger stelde dat ze loog tegen hem. Liegen dat het geDRUKt staat en het werken nog een aangename bezigheid was. Alhoewel daar de nodige vraagtekens bij te zetten zijn. Want iedereen heeft het druk, heeft haast en de deadline die gehaald moet worden tegen wil en dank behaald wordt. Waar is die oude tijd toen het leven nog vol gezelligheid in een zelfde tempo passeerde? Toen mensen ook wel het een en ander te klagen hadden, maar dat speelde zich veelal binnenshuis af. Of, om maar eens een andere tekstregels naar voren te brengen; toen het geluk nog gewoon was. Ook dat doet zich heden ten dage nog steeds voor, alleen heeft het er veel van dat dit niet zo vaak meer aan de GROTE klok wordt gehangen. Om over die goeie ouwe tijd maar te zwijgen… Een beetje een nostalgisch praatje in de tijd dat er weer stemmen geworven dienen te worden, men over elkaar heen buitelt met veelal overeenkomstige verkiezingsprogramma’s vol van beloften om met steeds minder steeds meer te gaan doen. Belastingverlaging, meer blauw op straat en nog veel meer camera’s die de verontruste burger het gevoel, moeten geven van veiligheid. Handhavers die worden ingezet, BOA’s die van de constrictor zijn afgehaald of stadswachten die er alles aan doen om de orde te handhaven, losgeschoten baldadige jeugd onder het toezicht te brengen van bureau HALT of ouderen helpen om veilig achter hun rollator het zebrapad over te steken. En ik schroom niet om daar geen kennis van te nemen, laat staan dat ik me nog druk maak omtrent een referendum dat als een doekje voor het bloeden de argeloze burger wordt voorgehouden. Een stadsregering die zich opmaakt om weer het een en ander door de strot van die eerder genoemd burger te drukken. Wethouders die hun portefeuille te allen tijde ten goede weten om te buigen, een gemeenteraad die zich schikt naar de goedertierenheid van door hen gekozen ambtenaren en een burgervader (bestaan er ook burgermoeders?!) of wordt dat omzeild door gewoon het burgemeesterschap. Geen verkozen burgemeester maar een die benoemd is en namens een politieke partij er alles aan gelegen is om boven de partijen te staan. De democratie ten top en dat alles om een gestroomlijnde samenleving in stand te houden. Van 15 miljoen mensen naar 16 miljoen mensen naar 17 miljoen mensen en dat alles in de loop van enkele decennia. Frank Pels schreef ooit die tekst toen er nog 15 miljoen mensen op dat hele kleine stukje aarde woonde, je dwingt ze niet het keurslijf in, je laat ze in hun waarde… En waar ooit Wim Kan in zijn oude jaars conference sprak om waardig over de drempel te gaan… moet ik dat nog zien gebeuren.

Tags: , , ,

Dit bericht was geplaatst op dinsdag, 6 maart 2018 om 16:39 en opgeslagen in Overigen. Je kunt reacties op deze vermelding volgen via RSS 2.0 feed. Je kunt een reactie achterlaten, of trackback vanaf je eigen site.

Laat een reactie achter

Je moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen.