Wat geweest is, is…

Door 27 maart 2017

Gewoon een burgerbestaan. Niets spannends aan. Een dertien in dozijn verhaal, tenzij je je houdt aan voornemens. En met die voornemens ben ik enigszins de mist in gegaan. Ik schreef een boek, rauw en bijzonder persoonlijk. Een ego-document in de ogen van de een, een pornografisch verhaal in de ogen van de ander. En het bracht mij tot twee keer toe in conflict met de toen heersende mores. Doordat ik me ook als zodanig manifesteerde. En waar de ander genoot van de verboden vruchten, was ik diegene die daar geen doekjes om wond. Neen, ik liep niet met een touwtje uit mijn gleuf, neen ik openbaarde mij niet door het maken van selfies, ik probeerde hooguit mijn eigen weg te bepalen en wanneer er sprake was van een touwtje, dan kwam dat doordat onze dochters nog kinderen waren en niet bij de bel konden komen. Deze week is het boekenweek, worden boeken aangekondigd die iets van dat wat enigszins verboden is geweest en daardoor was, onder de aandacht gebracht van lezers. Lolita, de Markies van Sade, Ik Jan Cremer, alleen Turks Fruit heb ik nog niet ontdekt. En waar een Paul Rodenko met zijn verhalen uit 1001 nacht ontbreekt, waar de fluistering van de erotiek vanaf droop, waar ik niet alleen met rode oortjes maar ook nog eens werd geconfronteerd met een stijve pik, waar masturberen de hoogste vorm van individueel genot was, daar komt dan langzamerhand de andere sekse om de hoek kijken. De Candy, Chick en al die andere hete blaadjes, die geenszins te vergelijken waren met de Nederlandse uitvoering van de Playboy, achteraf gezien had dat weinig om het lijf. En waar plasseks door middel van het wereld wijde web een deel van de gemoederen bezig weet te houden, behaalt Max Verstappen de vijfde plaats in de allereerste Formule 1 wedstrijd, om daarmee 10 punten te scoren, wordt Danny Blind afgeserveerd omdat hij waarschijnlijk te weinig oog had voor detail, worden de dingen van de dag weer in een realistische context geplaatst en heeft dit bericht weinig om het lijf, hoewel… het boek heeft de titel Exploring Urban Secrets, Vergane glorie in Belgie en Nederland, is van de fotografen Wigo Worsseling en Julius de Groot en heeft wat beelden van het Provinciaal Psychiatrisch ziekenhuis te Bloemendaal anders bekend als PZ als Provinciaal Ziekenhuis Santpoort omdat Bloemendaal daar niet aan gelieerd wenste te worden. Een vorm van decadentie terwijl de afbraak en de nieuwbouw er alles aan gelegen is om die landgoederen van een bijzonder gefortuneerde inwoner te voorzien. En waar ooit de geesten dwaalden, waar ooit de angstschreeuwen vanuit de isoleercellen zijn verstomd, waar ooit de pisgoten op Wieringenland D van met medicijnen urine doordrenkte pis genoten, waar ooit paraldehyde een vorm van demping was, waar hoeveelheden haldol dagelijks werden voorgeschreven en dokter van der Meulen als huisarts met haar gevolg de afdelingen frequenteerde, waar zuster Glijsteen het flikte om sluipenderwijs de nachtdiensten te kunnen betrappen, waar ooit de tuindienst en dan met namen de kruiwagenploeg niet veel meer deed dan hopen zand van de ene plek naar de andere te kruien, waar Dreijssen er niet tegenop zag om een mongool bij zijn kraag te vatten en deze het contact met de aarde verloor, daar gaat dit boek niet over. Want wat geweest is is geweest en wat rest… is op termijn hooguit een facade.

IMG_6765IMG_6768IMG_6766IMG_6767

Be Sociable, Share!

Tags: , , , , ,

Dit bericht was geplaatst op maandag, 27 maart 2017 om 19:12 en opgeslagen in Overigen. Je kunt reacties op deze vermelding volgen via RSS 2.0 feed. Je kunt een reactie achterlaten, of trackback vanaf je eigen site.

Laat een reactie achter

Je moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen.