ver raad

Door 30 mei 2009

20090529-Herschaalde kopie van 2805prkhf150

Verwondering. Verrassing. Verandering. Verzelfstandiging.
Verraad. En dat woord past net niet in de bovenstaande zin. Omdat daar ook de opzet schuil gaat.
Zoals door het woord verraad de andere kant van een gelijk in een kwalijk daglicht kan komen staan.
Men aan de loop gaat met dat gevoel van gemeenschappelijkheid.
Er oprecht getwijfeld kan worden aan de oprechtheid. Juist van de ander. Het vertrouwen wat teloor gaat.
En de vijandigheid die dit weer teweeg kan gaan brengen.
Waarbij vooronderstelde normen en waarden niet de kans krijgen zich te gaan ontwikkelen.
De vijand de overhand krijgt. En het maar afhangt vanuit welk gezichtspunt naar situaties gekeken wordt…
Zoals wel vaker een bepaalde paradox zich kan gaan manifesteren. De lippen die verzegeld worden.
Of de theorie?n die worden ontkend.
Omdat ze op een ander moment niet dat zuivere belang naar voren weten te brengen.
Dat veronderstelde zuivere belang. Waar ook weer vraagtekens bij zijn te zetten.
Het goede doel wat wordt nagestreefd. Of juist wordt afgekocht.
Omdat daardoor het andere belang veilig kan worden gesteld.
En dat vind ik wel mooi! Of eigenlijk wel prachtig!

Waar ik deze woorden vandaan haal? Uit mijn duim. En de andere kant uit een boek.
Wat over de Theorie van Alles verhaalde.
Het Einstein Enigma. Een unificatietheorie waaronder kan worden verstaan ??n
samenhangende groep formules die zou gelden voor zowel relativiteitstheorie als
kwantummechanica, dus voor sterren en melkwegstelsels, maar ook voor het subatomaire gebied.
Neutrino’s en ruimtetijd, wormgaten, snaartheorie, branen, het uitdijende heelal,
en dat alles onder de noemer van de ‘Einheitliche Feldtheorie.’
Een autistische jongen die niets anders doet dan een spelcomputer naar het hoogste level te brengen.
En onderwijl de hele ‘Einheitliche Feldtheorie’ in zijn brein met zich meedraagt.
Het geniale van het absurde. De ongekende superioriteit. De enkelvoudige genialiteit.

20090529-Herschaalde kopie van 2805prkhf146

En daardoor ook weer de ongekende eenzaamheid.
Juist door die partiele begaafdheid. Het constant verkeren in andere dimensies.
En dat weer in het teken van vooronderstelde dimensies. Een tiental.
Mark Alpert is natuurkundige. En zijn abacadabra laat zich wel redelijk vlot lezen.
Nog vlotter gaat dit als je zijn natuurkundige begrippen overslaat.
Maar juist dat voelt dan weer aan als verraad. Verraad aan de schrijver.

Dan geeft zo’n boek, zo’n verhaal en zo’n plot opeens een andere
kijk op het leven al worden om de zoveel bladzijden mensen naar de andere wereld geholpen.
Want een mens meer of minder maakt Mark dan niet zoveel meer uit.
Vanwege de offers die dienen te worden gebracht.
Dan ziet Ju, onder de zinnen door, de dilemma’s die even worden aangestipt.
De nietigheid van de mens.
De oneindigheid van het heelal en de vooronderstelde, niet door mij gekende, dimensies.
Dan dient de muziek van de Byrds zich aan: ‘eight miles high…’
Of van Pink Floyd: de ‘dark side of…’

Het minder benoembare. Of juist het onbenoembare.
Zoals Trudy reageert op mijn stuk van gisteren.
Waar zij dan weer die woorden vandaan weet te plukken?
Het zomaar weer een ??ntweetje wordt. Wat mij dan weer vreugde schenkt.
En mij tussendoor van de zon laat genieten. Alsof er geen andere dingen zijn.
Ik zoek naar bezigheden buitenshuis. Hebbende. BBHH.
Of die droom. Die mij weer in de rol van ongeleide meester bracht.
Het was een invalles. Vanwege uitval. En ik ging weer eens ongelimiteerd met lessen bezig.
Een helft die met jeugdig enthousiasme zich volledig op de opdracht stortte en
een helft die niet vooruit te branden was.
Ik mij op een ander moment juist aan die situatie overgaf en hard begon te lachen.
Om mensen die hun tijd verdeden met het tegendraadse en
de mensen die er steeds meer lol in kregen en mijn grijns die alleen maar groter werd…

En daar ergens was ik! Ben ik. In mijn droom!

TUSSENIN

Onrust,
niet het juiste
woord
berusting
evenmin
maar het gevoel
dat hem belaagt
is iets

daar
tussen
in.

Ga maar weer eens weer genieten!

20090529-Herschaalde kopie van 2805prkhf143

Dit bericht was geplaatst op zaterdag, 30 mei 2009 om 00:03 en opgeslagen in Algemeen. Je kunt reacties op deze vermelding volgen via RSS 2.0 feed. Je kunt een reactie achterlaten, of trackback vanaf je eigen site.

2 Antwoorden op “ver raad”

  1. Trudy Wijker Schreef:

    De "Einheitliche Feldtheorie" gaat mij zwaar boven mijn petje..
    Heb me daarin ook nooit zozeer verdiept ..en op dit moment ontbreekt het me aan tijd en energie om daar in te gaan zoeken.
    Natuurkunde was al nooit mijn sterkste kant…
    Zou na jouw woorden, denk ik, "verraad" plegen.. en de schrijver tekort doen door alleen te lezen wat me in het geheel Wel aansprak..

    Jouw woorden zijn een deel van mijn dag
    Een essentieel deel
    Waardevol en leerzaam
    Het "wollige", gedrogeerde brein breng jij tot ongekende helderheid
    Geeft herinneringen.
    Een ongekende, verloren schat.
    Het is meer dan vreugde dat je schenkt!
    Je geeft me aan mezelf terug, door delen van jezelf te geven.
    Vreugde, dankbaarheid, een lach, een traan.. En heel veel meer wat verloren leek te zijn gegaan..
    Je pakt het in
    Een mooie strik
    Een stukje Ik
    Gekregen van Wik

    Als dat geen genieten is!

  2. de schrijver Schreef:

    Belangrijke doorbraak richting ‘snaartheorie.’
    Drie Leidse natuurkundig onderzoekers maken een serieuze kans op de Nobelprijs voor de natuurkunde. Jan Zaanen, Nihailo Cubrovic en Koenraad Schalm zijn zelf ook niet somber gestemd over hun kansen op het hoogst haalbare in de wetenschap. ‘Grote deuren gaan nu open’, zegt Schalm. ‘Het is alsof je ineens een hele nieuwe gereedschapskist, een trukendoos hebt…’

    Zie verder 2 juli 2009…

Laat een reactie achter

Je moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen.