tIt

Door 24 oktober 2011

Ik weet van geen top, noch weet ik iets van een dal. Ja, hoorngeschal komt mij redelijk bekend voor, al was het alleen maar om de postkoets aan te kondigen. Om mensen te gaan verblijden. Om mensen boodschappen uit een andere tijd, uit een andere wereld te komen brengen. Soms een minder blijde boodschap. Maar vaak waren de praatjes daar al aan vooraf gegaan. Zo werkt het vaak bij mensen. Want mensen horen, mensen zien en mensen mogen oordelen. Mogen goed van kwaad onderscheiden en als men daar niet uitkomt, rest vaak de gang naar de rechter. Die dan op de stoel van Salomon kan worden geplaatst. Die recht spreekt wat krom is en die krom praat wat recht is. Die kan aangeven of de rechtsgang wel of niet belemmerd werd. En daar dan weer een afweging over weet te maken. Waarbij altijd weer een partij een gevoel van verliezen kan hebben. Of falen. Of van gekkigheid niet weet wat te doen. Of toch voor die Pyrrhus overwinning komt te staan. Of voor het gegeven dat de schutting 10 centimeter dient te worden ingekort. Of dat aan het recht op overpad gevolg dient te worden gegeven.

Ik zat en zag en keek. Ik keek en stond en zag. Ik zag ze schuifelen: krom, recht, olijk kijkend, somber blikkend, vragend en verlegen. Argwanend en nietsvermoedend. Het kijken met de handen. En het onderhandelen. Het bijna met een koop weten te bezegelen. Het op het artikel terugkomen. Weer iets hebben gevonden om de prijs naar beneden te krijgen. En mensen die kijken en kopen. Daar tevreden mee zijn en het excuus van een zoon gebruiken. En gelijktijdig die glans in hun oog vertonen die doet denken aan het kind wat ergens verscholen zit. Misschien toch wel besluiten om de aankoop zelf te houden. Omdat het zo mooi in de verpakking zit. Omdat de kleur doet denken aan dat moment van zo lang geleden. Vroeg in de wei. Een koe die opdoemt uit de mist. Een klaaglijk geluid wat doet denken aan een in de steek gelaten kind. En die vogel die opvliegt. Was dat het klaaglijk geluid?! En dan verdwijnt. Dat fragment in de mist van de tijd. Maar was er weer wel. Voor even.

Ik zag kinderen. Kleinkinderen. En vaders. Mannen die hun hobby nog steeds een bepaalde kleur weten te geven. De afweging tussen geld en hebzucht. Het moment waarop de ander zichzelf over die drempel heen trapt. Of heen gaat. Wat is nu eigenlijk geld als je zoiets moois aan je aardse bezittingen weet toe te voegen. In gedachten alvast een plekje op de plank inruimt. De keuze maakt welk voorwerp nu tijdelijk het veld moet ruimen. Waarbij tijdelijk wel eens voor veel langere tijd bedoeld kan zijn.

Blijkt achteraf. Opa’s op ondernemerspad. Broodjes kroket. Voor 2,50 euro. Geen geld, behalve als je die oude prijzen weer voor de geest weet te halen. Maar vrijelijk gebruik van mayonaise, ketchup, currygewurz of gewoonweg mustard. Want de fabrikant doet denken aan die kater die deel uit maakt van die strips. Heinz staat erop. En dat zal dan wel. Zoals ook de koffie niet te versmaden is. Grote kartonnen bekers en wederom bestaat aan de overkant de mogelijkheid om meer dan voldoende suiker en creamer aan dit geheel toe te voegen.

Naar behoefte. Hoeft het bedienend personeel zich ook niet te ergeren aan mensen die dan vanwege ‘verworven rechten’ (ik heb er toch voor betaald…’) mogelijk meer suiker, meer creamer, meer lepeltjes weten te veroveren. Voor die andere tijden. En het is toch altijd wel handig, nietwaar?!

Schreef ik twee jaar geleden. Maakte mijn opwachting op Eurospoor, maar dit keer aan de andere kant van die kraam. Deed een ampele poging om iets van mijn verzameling daar aan de man te brengen. En ben een beetje in die poging blijven steken. Terwijl ik weet dat daar toch iets mee moet gebeuren. Iets?! Een veelheid dient plaats te vinden. Dus… als er onder mijn publiek mensen zijn die interesse hebben in een zeer uit de hand gelopen verzameling treinen, auto’s en alles wat dies meer zij…

Bijna had ik hier geen melding van gemaakt. Bijna was ik vroegtijdig in mijn bed gedoken. Bijna had ik op dit moment wel kunnen slapen. Bijna lukt het mij om weer een bijdrage aan morgen te leveren…

zo liep de bijdrage toen af. Laat vandaag maar in het midden hoe of deze terugblik af gaat lopen!

Zo dus…

Tags: ,

Dit bericht was geplaatst op maandag, 24 oktober 2011 om 21:19 en opgeslagen in Overigen. Je kunt reacties op deze vermelding volgen via RSS 2.0 feed. Je kunt een reactie achterlaten, of trackback vanaf je eigen site.

Laat een reactie achter

Je moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen.