Terug naar toen en later

Door 26 februari 2010

Dan kunnen woorden met een ietwat andere toon de stemming danig gaan benvloeden. Intonatie wat een rol speelt en de ontvangst die mogelijk verstoord raakt. Herkenbaar? Ik twijfel niet!

Dan is het weer een zoektocht naar juist die ene toon. Om, als het ware, de toon te zetten of gewoon een punt. Even de zinnen te verzetten, de dagelijkse stroom te onderbreken en een storing te veroorzaken. Van golflengte te veranderen. Desnoods de weerstand te verhogen. Alsof ik een flesje met geestrijke pillen mag gaan uitstrooien. Hoewel pillen in bepaalde situaties juist geestdodend zijn Daar sprak ik kort geleden, wat besmuikt over. Of wat bedekt.

Omdat ik toch nog geregeld juist met die mens aan het werk ben. In mijn geest, weliswaar, maar toch. Ook daar kwamen mensen voor die, als slachtoffer van hun zijn dan wel haar omstandigheid, geen andere keuze konden maken dan de keuze waar zij voor werden gesteld. Afhankelijkheid.

Of de beschikking hadden over een zuivere geest die door andere niet begrepen werd. Omdat ook gedrag een duit in het zakje deed. Als ware kunstenaars niet die puurheid bezaten die juist de erkende kunstenaar in doorsnee ogen verdient. Een naam. En een daaraan gekoppeld geldbedrag. De erkenning van hen die zich deskundig achten.

‘Me, the jury!’ Het is vooral dan zoals het is. En het tegen beter weten in vooral niet tegen beter weten in weten te gaan.

Taal alweer. En iedereen doet mee met het groot of klein dictee. Hoeveel klinkers kunt JU in n woord kwijt? Of welk ander palindroom kunt JU dromen? Ook alleen maar parterretrap?! Of oMo. Heb ik er nog n: trapart! Ja inderdaad, van LexArt. Ook weer iets wat zomaar andere wegen is gaan bewandelen. Arterieur was er ook nog zo een.

Psychiatrie. Ook zo iets. Ik lees er niet alleen over.

Ik denk er vaak nog aan. Ik schrijf er zelfs zo af en toe nog dingen aan toe. Zeker in de tijd toen ik in toen verkeerde. Toen ik eigenlijk in toen was.

Of, zoals L. mij afgelopen vrijdag voorhield: ‘Wik, ben je weer een aangepaste hippie aan het worden?’ Neen, niet helemaal. Stomweg momenteel beperkt aan het verruigen. Tenminste, zo zou ik mezelf willen omschrijven. Ik eigenlijk qua uiterlijk weer terug wil gaan in de tijd. Maar Ria daar met een zekere regelmaat een stokje voor steekt. En ik wat gelaten mijn schouders ophaal. Want lang haar is ook vrij bewerkelijk. Tot mijn minder groot genoegen ontdekt. Wassen, plooien, glooien en klooien. Een petje op en haar dat onder de rand uitkrult. Een staartje. Of een elastiekje. En een gezicht dat steeds meer te verbergen heeft. Maar ogen die nog wel kunnen glimmen. Als het licht goed valt. Althans, dat idee heb ik. Of wil ik graag hebben. Om mezelf wat op te vijzelen. Want als JU naar die foto kijkt

FEL

De felheid van jouw woorden

zet mijn zinnen op losse

schroeven.

Indien je een deken van mildheid

door jouw woordkeus betracht

viert de kilte hoogtij:

’t is winter!

Al eerder zijn/haar opwachting gemaakt. Maar de winter wintert ook nog door. Sneeuwklokjes die de kopjes laten hangen. Het tere wit wat in gebleekt groen verloren dreigt te gaan. Nog even en het neigt naar lente.

Dan gaan de nachten korten,de dagen lengen

En kan de elektrieke deken uit!

Be Sociable, Share!

Dit bericht was geplaatst op vrijdag, 26 februari 2010 om 00:14 en opgeslagen in Overigen. Je kunt reacties op deze vermelding volgen via RSS 2.0 feed. Je kunt een reactie achterlaten, of trackback vanaf je eigen site.

7 Antwoorden op “Terug naar toen en later”

  1. Charles Schouten Schreef:

    Hoor haar nou, hoe hoort haar nou, hoe hoort haar nu.
    Terug in de tijd, vooruit in de tijd, welke tijd ? heb geen tijd.
    Haar hoort zoals je het voelt en je hoort haar ook zoals je het voelt.
    Aan jou de keus….

  2. wik Schreef:

    Mijn haar kan zijn is dat mijn haar… of toch van haar?!

  3. Trudy Schreef:

    Zie de glimmende kraaloogjes wel flikkeren..
    Als ondeugend protest.
    Las laatst nog in het boek dat ter gelegenheid van mijn 50 jaar worden werd samengesteld, door familie, vrienden, buren en kennissen..
    Een stukje van mijn vader..
    Die schreef dat ik na wat omzwerven in de psychiatrie mijn stukje Thuis gevonden had..

    En dat heb ik zo blijven voelen.
    Aanwezig of niet.
    Wel altijd Bezig met
    Denkend aan..

    En nu
    Verbijsterd waar sommige mensen terecht zijn gekomen.

    Dat maakt je herhaalde verruiging tot geen enkel verschil..
    Dus laat Ria of de meiden er de tondeuse maar over je koppie halen…
    In afwachting van de lente..
    Want die Komt!

    Ik hoor steeds meer vogeltjes fluiten..
    Ze zijn al druk in de weer..

    We gaan weer naar de zomer Wik!
    Had je 2 zomers geleden Nooit gedacht!

    …aai over je bol…. 🙂

  4. Trudy Schreef:

    Nou…
    Is mijn schrijfsel weer verdwenen!!

    Had het erover dat psychiatrie ook veel in mijn gedachten is..

    Dat in het boek dat ter gelegenheid van mijn 50 ste verjaardag een stukje bevatte, waarin mijn vader omschreef hoe ik in de psychiatrie een stukje Thuis gevonden had..

    Maar dat is dus niet “doorgekomen”

    Ach..
    Laat Ria of de meiden de tondeuse pakken.
    De lente begint
    De vogels fluiten
    De zomer komt

    En dat had je 2 jaar terug niet kunnen verwachten..

    …nog maar een aai door je haar..

  5. Trudy Schreef:

    Ik geef het op!

  6. wik Schreef:

    En dat laatste… HOEF JE DUS NIET TE DOEN! Want al kom je in de rubriek spam, ik weet wie achter die woorden schuilgaat en wek je, gelijk Doornroosje, simpelweg tot LEVEN!

  7. Trudy Schreef:

    O…
    IK Spam????
    Nou moe!
    Gelukkig maar he… da we steevast tot Leve Komme!? 🙂

Laat een reactie achter

Je moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen.