Stop Making Sense

Door 22 december 2010

Alles gaat

ineenzin

door

liet ik ooit uit mijn pen vloeien.

Voorzag dit van een cijfercode: 21-12-1991. Gisteren kocht ik een dagretour. Alkmaar Noord / Haarlem. Geldig op 21-12-2010. Eur 11,90

Vandaag is gisteren gepasseerd. En was er het voornemen om naar Rotterdam te gaan, dwaalden wij wat door Haarlem. Jan met een hielspoor en ik met wat koude handen. Allengs de dag vorderde, kreeg ik het steeds behaaglijker. Allengs de dag tussen onze vingers doorglipte, liep Jan steeds beroerder. Maar wij hoefden dan ook weinig. Wij hadden weer een dag genoeg aan elkaar. We hoefden niets, en deden van alles. We dronken koffie bij V & D. Een Apfelstrudel was de kers op onze niet zichtbare taart. En genoten. Niet alleen van het uitzicht maar meer nog van elkaar. En dat maakte die wondere witte wereld nog verwonderlijker. Want verwonderen doen wij regelmatig. Tijdens een voorgenomen museumbezoek. Een CD winkel. De boekenwinkels die wij bezochten. De stripwinkels waarin wij vertoefden. En bij Perry sport. Vanwege sneeuwijzers. Om Jan te behoeden voor een val. Want eerder die ochtend stonden we op het punt om gezamenlijk onderuit te gaan. Was het God die ons behoedde?! Of zomaar een heilige?!

Een dagje op pad. Een dagje wat ons in het verleden al verleidde om ’s Heren wegen te gaan onderzoeken. Om in elkaars nabijheid te vertoeven. En de wereld te aanschouwen. Die wonderwereld die wel grauw keek maar war wij geen boodschap aan hadden. Wij boodschapten op onze manier. En dat was goed. Inspiratie opdoen. De relatieve vreugde van de dag ervaren. Relatief, want wat dat betreft is Jan een uitgesproken realist. Met een bepaalde vorm van humor. Serieus met een tintje. Een kleurtje wat zich niet laat definiëren. De toegevoegde waarde.

Dat is wat inspireert. Juist in deze tijd waar een onzichtbare sluier af en toe mijn gedachten weet te beïnvloeden. De sluier van wat was. Op een ander moment de sluier van een zeker verlangen.

Om alles in een zin door te laten gaan… om de zin in alles door te laten gaan. En waar ik me toen slechts aan een datum vast hield is het zomaar weer vele jaren later.

Misschien was ik toentertijd enigszins verblind. Door toenmalige gewijzigde omstandigheden. Schreef ik juist in dat kortstondige heden. Gisteren achterhaald door een verschoven datum. Misschien wel stomweg door de tijd. Toch heeft het heden nu veel van dat de onuitgesproken ‘hoorn des overvloed’ in zich. Laat dit zich wat minder makkelijk duiden.

Tijd, weet je wel.

Omstandigheid, weet je niet.

Ontwikkeling, bij nader inzien.

Ontdekking en dan in het midden latend wat dan de ontdekking behelst…

Is nieuw mogelijk niet oud, is versleten een kwestie van vergankelijkheid of is er sprake van een hernieuwing?! Een onverwachte hereniging tussen een aantal werelden die zich niet nader laten duiden. Zoals geluk, tevredenheid en vormen van gelukzaligheid iets kunnen zeggen omtrent een bepaalde gesteldheid. Een stemming. Een gemoedstoestand. Op een bepaalde leeftijd blik je terug op de herhaling en komt het steeds meer naar voren:

niet de geschiedenis herhaalt zich maar de mensheid.

De mens in al zijn en haar hoedanigheden. Nukken en grillen. Interesse en nieuwsgierigheid. Opkomst en afgang. Het dagelijkse afgaan. De boodschap. De grote en de kleine, soms een blijde, vaak een droevige. Van nul en generlei waarde. Van grote en alle waarde. De bodem en de top. Het dal en de berg. De uitdaging en de berusting. De actieve passiviteit. De passieve activiteit. Ogenschijnlijk een niemendalletje. Vulling. Een gedachte die niet verloren gaat. Omdat die hier nu geschreven staat. Maar ondertussen…

Het heeft iets van een spoel, een draad die richting geeft. En zekerheid tot het moment dat de draad slijtage gaat vertonen. Of wordt geconfronteerd met brute kracht, geweld desnoods. Of met veroudering. Achterhaald door diezelfde tijd. Mogelijk verkwanselde tijd. Of juist weer dynamisch in tijd… De schering en inslag.

SPOEL

waaromheen

de draad

geweven

het begin is

waar

het eind is

Niet te zien in Teyler. Wel te zien ik het Haarlems Historisch Museum. In het voormalige Elisabeth of Groote Gasthuys. Tegenover Frans Hals. Wij vertoefden wat in Haarlem. Zagen St. Nicolaas. Maar lieten deze voor wat hij was: een heilige op een eigen plateau. Een heilige op een ander niveau. En lieten na zijn plek te ontheiligen.

Zo’n dag. Zo gewoon. Zo buitengewoon.

Be Sociable, Share!

Tags: , , ,

Dit bericht was geplaatst op woensdag, 22 december 2010 om 00:22 en opgeslagen in Overigen. Je kunt reacties op deze vermelding volgen via RSS 2.0 feed. Je kunt een reactie achterlaten, of trackback vanaf je eigen site.

1 Antwoord op “Stop Making Sense”

  1. Bij nader inzien (1991) - Movie Schreef:

    Bij nader inzien (1991) – Movie…

    Note 8.1/10. Bij nader inzien is a TV Serie of 1991 made in Netherlands. Director: Frans WeiszCast: Anneke Blok, Pierre Bokma, Margo Dames, Coen Flink, Porgy Franssen, Gusta Gerritsen, Rijk de Gooyer, Anne-Marie Heijligers, Kitty Janssen, Geert Lagevee…

Laat een reactie achter

Je moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen.