stoel & dans

Door 31 mei 2009

20090608-1244489528N0806stoel448

HOOFDSTUK I


“ONDERBROEKJE VERSTOPPEN”

In de berging van Truus zag ik twee beren brieven tikken.
Ze zopen wel tien soorten wijn, en bleven met volle flessen aan de mond doorleven. Opeens ging de televisie aan.
Ik dacht:”Dat is mooi, de flessen geven witte sop vanaf de hals van de gootsteen tot de voeten van mezelf.”
De vloer was helemaal donker geworden. Doordat de twijfels nog nooit zo groot waren, trakteerden de beren op worteltjestarwe (*1). Dat gaf me daar een gevaarlijk spookachtige vraag: “Wat zat er in die wijn?”
Dat vonden die bendeleden, die naakt de tuchtschool ontliepen, ook.
Verderop ging de net opgeblazen katheter de lucht verstoppen. Maar dat wilden zijn buurvrouwen naderhand niet.
De mooie tater van de bovenboten (*2) lachte hartstochtelijk naar mijn trommelmaker. Zodoende werkten de berinnen, na de grote tocht, verder aan het tikken van de kachelpijp. Toen kon ik hooi-vogels (*3), verborgen achter de slappe worst die nog nooit was gezien, vuur zien knippen. De badkamersloerie kwijlde beleefd naast de pennenbak, omdat ze elke dag wel een pannenlap met vlooien maken moest.
Nog idealer was de brute zeehond, die geeuwde met zijn orgeldier (*4) op zijn ruige ruitjespak. Ondertussen wezen de bezige betogers op de twee beren die nog stevig aan het tikken waren. Vandaar dat de distel gromde!
Maar wat de havik nadien, namens de dove koddige kappers zei, was:”Is de kok al naar dorstige donkere bekers gelopen?” “Maf h?,” dacht ik, toen dappere dagboeken lingerie dweilden, terwijl oma bandrecorders afdroogde.
Prikkelende campagenten lieten hun bruikbare horrormutsjes, zwetend in de stofnaden van de schuurplaneten (*5), acht keer van de totempaal vallen. Op de schoffel van ijs zoefde olijke olijfolie over de stevige strandstoel.
Doosjes pillenpoeder dreven over de stamboom.
Vage belevenissen, zoals monster David begon tegen Winnetou.
“Tegelen is hinderlijk,” zuchtte de vingerhoef (*6), toen aardbeienjampotjes zeven krijtjes boerderijdrop uitzogen.

20090608-1244489341N0806stoelaol451

’s Zaterdags voelde ik nattigheid. Ik blies slappe slagroom zonder rook. Dat hebben kleine wezens gezien.
De winterjas bleek nog nooit vrolijk geweest te zijn. Dit sloeg achterlijke meeuwen over de krappe hoofden.
“H?, dikzak, ruik eens!” zei de vis tegen de razende winterjas. “Nou, wat ergerlijk. Ik sla me helemaal in de rondte.”
Wat eens in de planken stoofde, kwam er nooit meer uit, of eerdaags zout verbranden, want dan gebeurde het niet.
De lantaarnpannekoek (*7) sliep, wanneer er grove flaporen vermagerden. Met de bebobsleede gleuf gierde mintgetinte brillenkoker snel van de lampenkap. “Hemel, waar is tante Babe gebleven? Zou ze naaimachines aan het plakken zijn?
Of is ze kamerbommen (*8) aan het opblazen?”

Wartaal! Maar verantwoorde wartaal!
In de zin dat deze wartaal werd geschreven door een tweetal leerlingen dat zich stierlijk verveelden.
Bij verschillende lessen in dat voormalige gesticht.
Een opleiding volgden tot psychiatrisch verpleegkundige.
Toen Duin & Bosch nog Duin & Bosch heette.
Want Dijk & Duin of Duin & Bosch, mensen blijven nog steeds anders. Afwijkend.
En zijn wel gek. In tegenstelling tot die man van de Mediamarkt.
De kunst die zij naar voren brachten was om om de zoveel woorden met een andere pen een zin te vervolgen.
Zonder dat er sprake was van enige opzet. Uiteindelijk met neologismen aan de loop gingen.
Omdat ze toch het een en ander opstaken van die lessen.
Psychiatrie waarschijnlijk als het meest interessante vak.
En de rest ondergingen zij met een bepaalde gelatenheid. Tot een zoveelste hoofdstuk.
Waarbij de noemer niet stond voor dat wat als inhoud naar voren kwam…

Zo ook de beeldjes die dit geheel weten op te vrolijken.
Want de verwarring die ik in mij ervaar heeft te maken met het feit dat een jaar geleden de
Cardio Care Unit mij welkom heette. Toen na gisteren mijn ziekte een proces teweeg bracht.
Een proces wat nu een tweede fase ingaat.

En ik de stoel juist op deze dag enige symbolische waarde wil gaan toedichten.
Een stoel. Gaan toedichten.

En ik het juist zonder gedicht ga doen!
En dat van dat onderbroekje?
Dat is zo goed verstopt dat ik niet weet waar dat gebleven is.

20090608-1244489208N0806stoelsantos455

En dat dit me spijt…

Dit bericht was geplaatst op zondag, 31 mei 2009 om 22:01 en opgeslagen in Algemeen. Je kunt reacties op deze vermelding volgen via RSS 2.0 feed. Je kunt een reactie achterlaten, of trackback vanaf je eigen site.

Laat een reactie achter

Je moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen.