Stilzwijgende tijd.

Door 4 februari 2018

Hullen in stilzwijgen heeft niet direct mijn voorkeur. Ik kabbel rustig mee op de golven van mijn bestaan, de rimpelingen van het leven. Met zo af en toe een windstoot die de golf opeens een boost geeft, waar ik met open mond van sta te kijken. Zo eenvoudig kan het leven zijn en zo dramatisch de niet verwachte omstandigheden. En waar de een beweert dat leven je overkomt, staat de ander stil bij het gegeven dat eigen keuzes bepalend zijn. De gulden middenweg doet zich veelal elders voor… Of wat te denken wanneer de ander het uitschreeuwt van de pijn en ik niet veel meer weet te doen dan de oplossing van een kruiswoordpuzzel voor te lezen? Juist dan had ik mij kunnen hullen in dat stilzwijgen of mijn belangstelling tonen voor die kreet. Waarbij het een net zo beroerd zou zijn als dat het ander is geweest. Rimpelingen in mijn leven, geenszins stormen in mijn bestaan. Waardoor de golven in kracht kunnen afnemen, het kabbelende water waarop ik mij beweeg zich weinig van de stroom zullen aantrekken. Ik voel me daar wonderwel goed bij. Hoewel dat niet altijd gepast is. En met een eenvoudig ‘het zij zo’ kom ik daar goed mee weg. Alhoewel… maar ook dit laat ik eenvoudigweg aan mij voorbij gaan. Keuzes maken, ten goede veelal en soms ten kwade. Een eenvoudig bestaan waarbij de uitdagingen zich veelal voordoen in de vorm wat vandaag weer eens te gaan eten. Een boodschap in de supermarkt, of stomweg een blik opentrekken. En de tijd laten passeren alsof de tijd enige rol in dit geheel zou kunnen gaan spelen. Er de tijd voor nemen om niets te doen, geen overhaaste beslissingen te forceren, laat staan de agenda zodanig vol plannen dat je omkomt in de afspraken die dan bepalend voor je tijd zullen zijn. Van de week wordt het even wat anders: er staan de nodige afspraken op de rol en ook dan hoef ik me niet te haasten, niets voor te bereiden, laat staan dat de wekker in deze een rol gaat spelen. Tijd nemen in een tijd dat anderen veelal druk met hun tijd bezig zijn. De geneugten van een bestaan dat doet denken aan een pensionado (hetgeen ik dan ook ben!) en geen baas die het nodige van mij verwacht. Want ik ben mijn eigen baas en heb de illusie dat ik de regie niet alleen over mijn leven heb, maar ook nog eens alle tijd van de wereld aan mijn zijde laat verkeren. En dat is in zekere zin een luxe die ik me wens te permitteren. De luxe van mijn bestaan, de luxe van mijn leven. In een wereld die welhaast ten ondergaat aan de haast waarmee anderen worden opgescheept…

Be Sociable, Share!

Tags: , , ,

Dit bericht was geplaatst op zondag, 4 februari 2018 om 16:16 en opgeslagen in Overigen. Je kunt reacties op deze vermelding volgen via RSS 2.0 feed. Je kunt een reactie achterlaten, of trackback vanaf je eigen site.

Laat een reactie achter

Je moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen.