Pretenties.

Door 5 februari 2018

Sommige mensen bulken van de pretenties, trommelen op vaten die zij rond hen verzameld hebben. Kloppen zich rondom op de borst en doen er alles aan om hun ego te blijven strelen. Een vorm van narcisme is hen niet vreemd en waar een ander de deugd koestert, is het de onbescheidenheid van hun voorspelbare bestaan. Waar de grote meute in de maalstroom van de grijze massa ten ondergaat, lukt het hen steeds weer het hoofd boven het maaiveld uit te laten steken waardoor ze in het spotlicht staan en niet doorhebben dat zij in een spot licht komen te staan. Het zit er niet in dat zij ooit het kleine leren eren. Overtuigd zijn van hun kunnen en in vergelijking met anderen zullen die de omschrijving van stakkers moeten laten welgevallen. De onbeholpenen, die onbekenden, die naamlozen in hun grauwe bestaan. Ook ik heb pretenties en ben me direct bewust dat ook ik iets onbeholpens heb. Of doe alsof ik onbeholpen ben, waardoor de ander op een spoor van behulpzaamheid terechtkomt. Noem het geen manipuleren, maar eerder weten waar je mogelijkheden ophouden en de beperkingen zich aandienen. Eigenlijk een vorm van tering en nering, dan wel de ander naar jouw hand zetten opdat hij uit jouw hand kan gaan eten. Gelijk blaffende honden niet in staat zijn om tegelijkertijd te bijten. Mensen hebben lijntjes, althans er zijn mensen die beweren lijntjes met anderen te hebben. En daardoor zichzelf in de gelegenheid stellen om bij die ander met dat ragdunne lijntje in de buurt te komen. De vraag of dit uit nieuwsgierigheid is dan wel voortkomt uit oprechte belangstelling, blijft veelal onbeantwoord. Of misschien een reden om duidelijkheid te krijgen omtrent het naadje van de kous. Om een steun te zijn dan wel een toeverlaat die, door zo’n opstelling te brengen, mogelijk iets toe verlaat. Of, wat ook een mogelijkheid zou kunnen zijn, zich gaat beschouwen als iemand van de ‘incrowd.’ iemand anders dan jij en ik, iemand die, met zijn kijk op het leven in het algemeen en het leven van die anderen in het bijzonder, da glans omtrent zichzelf hooguit ziet toenemen. De beste onder zijns gelijken, de man die zich niet schaamt op de werken van Dr. Sigmund (ja die man het dat lapje voor zijn oog) als uitgangspunt te nemen. Psychologie van de koude grond gebaseerd op het staan met beide poten in de klei. Noord-Hollandse klei met een ternauwernood te ontdekken Amsterdam accent. Een accent dat in de loop der tijd niet alleen wat sleets is geworden, maar alles vormen van slijtage heeft ondergaan. En waar de vervangen stukken zich nog steeds onderscheiden van de littekens onder dat gebarsten oppervlak…

Tags: , ,

Dit bericht was geplaatst op maandag, 5 februari 2018 om 18:00 en opgeslagen in Overigen. Je kunt reacties op deze vermelding volgen via RSS 2.0 feed. Je kunt een reactie achterlaten, of trackback vanaf je eigen site.

Laat een reactie achter

Je moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen.