(on)ZIN op zondag…

Door 3 december 2017

‘Ikke niet begrijpe’. Eensklaps zijn ze er en plotsklaps zijn ze weg. Voornamelijk volwassenen en een enkel verdwaald kind. Allen voorzien van een mobiel, en een vergelijk met ‘Tokkies’ doet zich voor. Verzamelen zich voor ons huis en doen er alles aan om het een of ander te vangen. Discussies doen zich voor en voor ik het goed en wel besef, lopen zij wat rond en proberen dat ‘iets’ te vangen. Maar wat dat ‘iets’ nu precies is, mij een raadsel. Waarschijnlijk speelt Pokemon hier een hoofdrol in. Ik waag het niet om verduidelijking te vragen, dat is iets te ver van mijn bed. Maar dat mensen in staat zijn om voor zo iets een dagdeel op te gaan offeren, is voor mij een raadsel. Gelijk ook de beelden die vandaag een glansrol gaan spelen. De Groote of Sint Lourenskerk bestaat volgend jaar 500 jaar. En in dat kader hebben wij het verzoek dan wel de opdracht gekregen om vanuit het gezichtsveld van die kerk de ontwikkelingen die zich in de loop der tijd hebben voorgedaan op beeld vast te gaan leggen. Wat hebben die stenen in de loop der tijd zien veranderen, wat in Alkmaar is nog enigszins authentiek? Wat in het nu kent nog een verband met het verleden? Wat ging teloor en waar hebben wij nog de kans om iets van de rijkdom en de glans van dat verleden wast te kunnen gaan leggen. Het Noord-Hollands kanaal dat zich slingert door Alkmaar, wat ooit een verbindingsweg was naar Amsterdam, het ging verloren toen het Noord-Zeekanaal in IJmuiden van sluizen werd voorzien, waardoor Holland op z’n smalst letterlijk aan die naam voldeed. De sluizen worden groter, opdat Cruise-schepen nog meer in de gelegenheid komen om aan te meren in Amsterdam, dat zucht en steunt onder de hordes toeristen die op de stad worden losgelaten. Waarbij in de toekomst mogelijk een overlooprol voor Alkmaar in beeld komt. Waarbij Aziatische toeristen zich komen verbazen omtrent het vlakke land dat onder de zeespiegel probeert het rijke verleden in ere te houden. En dat allemaal bezien vanuit het oogpunt van die kerk. Ik was vrijdagavond in de gelegenheid om wat plaatjes te schieten. Een bus van Van der Valk dat voor de gelegenheid de een koor van Kozakken vervoerde die, met een optreden in diezelfde Groote Kerk publiek in vervoering brachten. Of dat andere beeld van een parkeergarage aan het Kanaal. Het slaat waarschijnlijk nergens op, wanneer een tweetal ondergrondse containers zich ontfermen over het vuil dat ook inherent is aan diezelfde stad. Of fietsen die grillig tegen de muren zijn gekwakt. Maar toch ziet die kerk met lede ogen aan hoe de mens in zijn algemeenheid omgaat met de muren van dit majestueuze gebouw. De pijn die het veroorzaakt, wanneer het gemak het wint van de schoonheid die diezelfde kerk van binnen laat zien. Als herkennings- en herdenkingspunt. Want ooit werd geprobeerd om op zondag de zin van het leven aan de mens duidelijk te maken. Tegenwoordig wordt diezelfde kerk gebruikt om mensen wederom naar die kerk te verleiden, simpelweg door stil te staan bij ‘Zin op Zondag.’ Waarbij filosofen, literatoren dan wel gewone burgers de gelegenheid krijgen om zich te buigen over de zin van het leven, dan wel hun leven. En als dat niet zinnig is om op zondag bij stil te staan…

IMG_9929IMG_9932IMG_9939IMG_9945IMG_9947IMG_9948

 

Be Sociable, Share!

Tags: , ,

Dit bericht was geplaatst op zondag, 3 december 2017 om 13:41 en opgeslagen in Overigen. Je kunt reacties op deze vermelding volgen via RSS 2.0 feed. Je kunt een reactie achterlaten, of trackback vanaf je eigen site.

Laat een reactie achter

Je moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen.