mis verstand en

Door 29 oktober 2011

Op mijn manier spreek ik mijn moerstaal. Niet dat mijn moerstaal altijd even verstandig is, laat staan dat het aan duidelijkheid te wensen overlaat, weet ik mij veelal wel enigszins uit te drukken. Maar ook dit uit te drukken fenomeen geeft geregeld aanleiding tot verklaarbare misverstanden. Laat daar absoluut geen twijfel over bestaan. Tenslotte hangt de wereld al van voldoende mis verstanden aan elkaar! Neem nu de onderstaande mis verstand en probeer daar de logica in te ontdekken. Bijkans logisch dat dit niet geheel lukt. Als de dingen niet lukken kan daar, in ieder geval, geen misverstand over bestaan…

Misverstand nummer 1: ik denk dus zal het wel zo zijn dat ik besta. Dit gegeven doet zich voor als ik ’s ochtends, in het duister, mijn gezicht probeer te ontlopen. En dat ik kijk, heeft ook geen andere reden dan dat ik niet alleen mijn rimpels maar vooral probeer mijn groeven te ontzien. Op mij komt mijn gezicht vaak over alsof ik regelmatig in dezelfde groef op mijn gevoelige plaat ben komen te verkeren. Alsof herhaling van het verleden mijn toekomst zou kunnen gaan bepalen.

Misverstand nummer 2: als ik niet denk, denk ik dat ik niet besta. Dat ik mij weet te vullen met leegte en dat deze leegte zich dan vult met alles waarmee dit te vullen valt. Alsof kapok en wat schuim een combinatie weet aan te gaan wat wel voor vulling zorg draagt, maar eigenlijk geen waarde vertegenwoordig.

Misverstand nummer 3: ik praat. Ik luister niet als ik praat want als ik praat hoor ik veelal mezelf spreken. De klank in mijn bovenkamer galmt door de verstopte ruimte en de weerklank van het dagelijks gebeuren laat zich niet direct vertalen naar een zinnige opmerking. Het is voor mij toch al geregeld lastig om iets zinnigs naar voren te brengen. Ik zie dit geheel dan ook in het kader van een soort van activiteitenbegeleiding van mezelf. Dwingend aan de ene kant, ontspannend aan die andere.

Misverstand nummer 4: ik zwijg. Als ik zwijg, geniet ik. En als ik geniet laat ik geregeld na dit genieten naar voren te brengen. Alsof mijn genieten niet belangrijk genoeg is om naar voren te brengen. Maar zo bedoel ik dit niet. Ik geniet. En doe dit geregeld in stilte. Stilte die mij zeer vertrouwd is. Vaak mijn bondgenoot is geweest. Juist op die momenten waar ik onder intimi verkeer. En dat is gelukkig bijzonder geregeld.

Misverstand nummer 5: ik werk. Niet meer. Nu dien ik eigenlijk te zeggen dat ik werkte. Werkte voor de boterham met dat beleg. Nu werk ik en doe dit op een wijze die mogelijk een wenkbrauw doet optrekken. Ook dit geheel in het kader van de al eerder aangegeven activiteiten. Ik werk om mijn geest enigszins actief te houden. Want is ledigheid niet des duivels oorkussen? Toch ben ik razend benieuwd naar dat oorkussen. Zou daar ook plaats zijn voor een hoorn? Een gehoornd kussen. Vol met ledigheid? Zou daarmee misverstand nummer 2 op een oor na worden gevild? Wie dit weet mag het zeggen!

Misverstand nummer 6: mogelijk zijn alle eerder naar voren gebrachte misverstanden niet direct misverstanden. Mogelijk is er slechts sprake van een zekere mate van verwarring. En is deze verwarring uitsluitend te danken aan de vraag: ‘ga je nu nog schrijven, wik?’ En ik, in een grote en zekere mate van onschuld, deze vraag ooit beaamde. Gewoon om wat te delen. Ook al slaat het geheel als die bekende tang en laat ik na om hier een naam dan wel een zoogdier het slachtoffer van te laten worden.

Dus vandaag weinig in de geest? Kijk eens of jij ook in staat bent om een zeker aantal misverstanden naar voren te brengen en neem vooral de gelegenheid te baat om deze direct daaropvolgend, te ruimen. Je zult zien dat het een grote glimlach wordt die jouw mondhoeken weet te plooien. Geen sprake van enige groeve: slechts lachrimpels die de wereld om je heen zullen gaan kleuren!

Misverstand nummer 7: kabouters bestaan. Niet direct gezeten op of onder een paddenstoel, al dan niet voorzien voorzien van stippen. Bijna niet te vinden in het bos. Wel op de herfsttafel van v/h Zandspoor dan wel de Schoorlse Duinen. In velerlei kleuren, voornamelijk herfst. Op die vliegenzwam dan na. Want daar viel die kabouter te bewonderen. Weliswaar in een eeuwige pose gevangen, maar dan nog…

Ook van onzin kan de zin bepaald worden. Op zinnig de on zin.

Tags: ,

Dit bericht was geplaatst op zaterdag, 29 oktober 2011 om 17:39 en opgeslagen in Overigen. Je kunt reacties op deze vermelding volgen via RSS 2.0 feed. Je kunt een reactie achterlaten, of trackback vanaf je eigen site.

2 Antwoorden op “mis verstand en”

  1. robert-jan Schreef:

    Sprak laatst een vriend,

    Een verhaal ontsproten uit het treurige feit dat diens broer was overleden. Hij was de leukste en de gekste, maar dat kan misschien wel als tautologie gezien worden.
    De anekdote van het zien van een Rambofilm.
    In die oude bioscoop die ooit nog een school was.
    Het naar de wc gaan en met een tulband van wc-papier in de overvolle bioscoop zaal ten tonele verschijnen…Gekkegeit wat je tussen broers hebben kan, maar lang niet iedereen kent.

    Een man die met ladder naar de eeuwige laan afreisde om daar een heks in de boom op te hangen, of een kabouter aan een boom te spijkeren. Om zo het bospad in bergen op te luisteren. Maar toch ook vooral voor zijn kinderen en kleinkinderen. Kabouters zoeken.
    Ook hij die zijn creaties in het bos repareerde, als groot onderhoud aan een droom…een niet mis te verstane statement om het misverstand dat dromen bedrog zijn te logen
    En droeg de geuzennaam van gekste over aan zijn broertje, mijn vriend.

    Ik ga gauw een keertje kijken. Eeuwige laan voor de rotonde een bospad naar rechts op ladderhoogte…heksen en kabouters…

  2. wik Schreef:

    Een verhaaltje, een werkelijkheid, een leven wat overgaat, ook dat is realiteit…

Laat een reactie achter

Je moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen.