Gouden elementen.

Door 31 januari 2016

Een dag die in een bepaald gedenken staat. Stilstaan bij de dood van Lisette, stilstaan bij het verdriet dat Jan nu heeft en het feit dat desondanks het leven als zodanig doorgaat. Dat er nu sprake is van nabestaanden en dat herinneringen aan bepaalde momenten die zich kortelings geleden hebben voorgedaan tot dat verleden zijn gaan behoren. Een ietwat schril contrast wat zich niet direct laat verwoorden. Het is de logica die zich opeens heel anders manifesteert. Recent verleden dat zich in dit huidig heden zal moeten gaan nestelen. Hoewel nestelen nu niet direct het juiste woord is. Nestelen dat zich ergens in mijn geest voor zal gaan doen. Nestelen ook dat een gevoel van warmte, behaaglijkheid inhoudt. Het zoeken naar woorden die recht doen aan het gevoel dat ik momenteel met woorden probeer te omschrijven. Verdriet aan de ene kant en dat absurde gevoel van dat het zo goed is aan de andere kant. Het je bij dit gegeven neer te leggen. Want wat wordt haar verder bespaard? Welk een (lijdens)weg stond haar nog te wachten. En de vraag hoe zij daar weer uit te voorschijn had kunnen komen. Een wirwar van zaken die zich niet direct laten verwoorden. Het staat ons immers allen te wachten. En afwachten was, in deze, ook geen gelukkige keus. De vraag of je wel van een gelukkige keuze kunt spreken. Een zondag ter overdenking. Een zondag ook die de aanzet geeft tot een week waarin het afscheid nemen heel definitief zal gaan worden. Waarbij de uitvaart als zodanig het finale moment vertegenwoordigt. Het Memento Mori in Optima Forma. En het moment ook waarin platitudes een rol kunnen gaan spelen. Kaarsjes die een rol gaan spelen, muziek die de rillingen langs je ruggengraat laat gaan, het kippenvel dat je huid in beweging brengt en de tranen die zich in tissues laten vangen. De woorden die bij een afscheid naar voren komen, het nog even stilstaan bij de momenten die een belangrijke rol spelen bij de eerder genoemde nabestaanden, bij familieleden, vrienden en kennissen die ieder een andere belevenis naar voren gaan brengen. Het samenzijn en het delen van dat verdriet. De bloemen. De kaarsen. Familieleden die een laatste groet brengen. De toost die kan worden uitgebracht. En het gelach dat verstomt. De lach en de traan, wat ook het leven symboliseert. En de dood die dit geheel lardeert. En niet veel later de realiteit. Het gemis. De zoen die niet meer klatert. De knipoog die het af laat weten. Het gestuntel met een aansteker, de sigaret die het af laat weten. Caballero. Zonder filter. Geen boodschap doen bij de Dekamarkt. Geen dozen frambozen. Geen spruiten die niet te pruimen zijn. Geen chocotoff’s. En toch zitten juist deze kleine dingen in mijn hoofd. Geen spiegelbeeld meer in de lift, wanneer ik de rolstoel de lift induw. Ik geef ze nog even weer. Mijn herinneringen. Mijn korte bezoekjes. En het warme gevoel dat ik ook nu weer bespeur. Ik heb het genoegen gehad om Lisette te mogen ontmoeten. Taart met haar gegeten. Zitten praten over haar leven, mijn leven en de vakanties die ik met haar zoon, mijn vriend, mocht delen. Zijn verjaardag in haar aanwezigheid heb mogen vieren. Zo ergens halverwege het ene en het andere jaar. En, hoe stom dat ook klinkt, het doet mij goed. Maar goed met een randje, een zwart/wit randje dit keer. Met wat gouden elementen. Want het zijn juist die gouden elementen die mij attenderen…

Tags:

Dit bericht was geplaatst op zondag, 31 januari 2016 om 15:18 en opgeslagen in Overigen. Je kunt reacties op deze vermelding volgen via RSS 2.0 feed. Je kunt een reactie achterlaten, of trackback vanaf je eigen site.

Laat een reactie achter

Je moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen.