fragmentarius

Door 31 oktober 2011

Fragmentarius. Want om nu spontaan een stukje te schrijven: daar vraag je nogal het een en ander. Ook dit is, in zekere zin, een hoofdzaak. Waar komt de stof vandaan? En tot welke veronderstelde stof zullen wij wederkeren? Wat blijft er dan aan desoxyribonucleic acid (DNA) te wensen over? En zo dit in enig archief wordt opgeslagen, hoe zal het dan zijn om in de toekomst uit die vergetelheid terug te kunnen keren? Als Assepoester na een honderdjarige slaap? Gelijk een Doornroosje misschien? Of laat ik deze verschillende droomvertellingen letterlijk door elkaar lopen? En als dat dan zo is: wie maakt daar dan weer een halszaak van? De prins die Sneeuwwitje van dat stukje vergiftigde appel verloste? Of dat verhaal van dat meisje met de zwavelstokjes. In een vervolg werden dat lucifers en de Säkerhets Tändstickor kennen wij allen. Een zwaluw die garant staat voor de veiligheid van die lucifers. Sinds 1895.

Bewijsbaar dan? Wat en op welke wijze zullen zaken aanschouwelijk zijn te maken? In het onderwijs een nogal moeizaam proces. Gepaard gaande met kreten als: competentie gericht, het leerproces op de leerwerkplek, de leerafdeling als verantwoorde werkervaringsplaats of simpelweg een echt doorleefde, ouderwetse werkplaats. Waar oorvijgen en het credo ‘wie niet horen wil moet maar voelen’, nog stevig vertegenwoordigt zijn. Waar duidelijkheid geboden wordt en inspraak een woord zonder enige betekenis. Waar de baas en de voorman met ‘meneer’ worden aangesproken en waar de directeur zich schuilhoudt in dat kantoor, ergens. Waar het ruikt naar sigaren. En waar de oude regentengedachte nog op de wand geschreven staat.

Zoals onze goede vriend Hero Brinkman veronderstelt. De man die de knuppel in het hoenderhok smijt. De politiek van het recht voor z’n raap hanteert. De noemer duidelijkheid propageert. Eigenlijk politiek bedrijft met als uitgangspunt: recht is recht en krom is krom als ik dat zeg, als ik dat constateer. Daar valt natuurlijk wat voor te zeggen. Ik dit liever nalaat. Want of ik mij in deze stellingname kan vinden, trek ik ernstig in twijfel.

Een arbiter die, op grond van een door hem geconstateerde overtreding een speler trakteert op een rode kaart. Een trainer die over de rooie gaat. Coach Frank Rutten die weigert de scheidsrechter een hand te geven. De vraag: ‘waarom geen hand?’ af doet met de opmerking “moet ik hem dan omhelzen of zo?“ Coach Frank Rutten. Absoluut geen familie van die ander. Mark Rutte. Want de coach van Mark liegt er niet om. Wie kan er nog meer niet om zijn moeder heen?! Maxime? Misschien. Want volgens de peilingen van Maurice staan ze momenteel op 11 kamerzetels. Lager kunnen ze het bijna niet krijgen, hoger hebben ze het lang geleden ooit gemaakt. Ook dat waren andere tijden. Als ooit door Boudewijn naar voren gebracht: … ‘maar er komen anderen…’ Bijvoorbeeld vreemdelingen. Vreemdelingen die niet direct verdwaald zijn. Zich aan de wet dienen te houden. Met 18 jaar als volwassenen worden beschouwd. Er dan weer worden uitgezet. Want zo hebben wij dat in de wet verordonneerd. En aan de wet zijn wij allen te houden. Regels zijn nu eenmaal regels. Van uitzonderingen heeft nog niemand gehoord. Zal lastig worden als die andere vreemdeling arriveert. Verdwaald en misschien zijn nam ook nog kwijt. Maar wel heilig. Tenminste, voor zover ik weet dat na zijn zaligverklaring voor elkaar heeft weten te krijgen. Door het wonder twee overleden kinderen het leven terug te kunnen geven. Dat wonderen zijn. Toen wonderen waren. Kindervriend in de gunstige betekenis.


De bezetting van Alkmaar. Wat de Spanjaarden niet lukte, lukt Occupy Alkmaar wel. ´Het geld is oneerlijk verdeeld.´ Dertig mensen die dit gedachtegoed proberen uit te dragen. ´Nietsdoen is geen optie meer´, ´Kapitalisme is dodelijk´, ´Samen naar een betere wereld´ en gelijktijdig met

z´n allen er alles aan doen om die betere wereld om zeep te helpen. Of eigenlijk naar een andere wereld te helpen. Het heeft iets van de grote paradox. Want gelijktijdig wordt in een luttele seconde een drietal kinderen geboren en is een van deze drie de 7.000.000.000ste bewoner van diezelfde aardkloot. Waar we zo leuk aan het klooien zijn. Waar we zo leuk mee aan het klooien zijn. Waar datzelfde geklooi ervoor zorgt dat wij, op termijn, met onze eigen neuzen in onze eigen stront worden gedrukt. Want we erfden de aarde en maken er momenteel een puinbak van. We beleggen in lucht en laten gelijktijdig grote hoeveelheden fijnstof diezelfde lucht bezwangeren. In negatieve zin dit keer. Vervuiling. We ademen in en stoten weer uit. We laten Ikea nog groter groeien. En kappen de bomen die we toch niet zien.

De dingen van de maandag. De laatste dag van deze maand. De dag ook dat ik mijn tante onder ogen kwam. Zij 83 en getroffen door een herseninfarct, ik 64, door wat hartinfarcten. Gelijk mijn vriend. Hetzelfde als ik. Er, gelukkig, wat rapper bij. Gedotterd en alweer thuis. Levend. Gelijktijdig wat fragmenten. Om even bij stil te staan, er direct weer vandoor te gaan. Onder dat eerder genoemde voorwendsel. Stilstaan is achter de kar gaan lopen!

Tags: ,

Dit bericht was geplaatst op maandag, 31 oktober 2011 om 23:07 en opgeslagen in Overigen. Je kunt reacties op deze vermelding volgen via RSS 2.0 feed. Je kunt een reactie achterlaten, of trackback vanaf je eigen site.

Laat een reactie achter

Je moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen.