SPREEKGEZEGDEWAREWOORDEN

Een leraar leert dagelijks,

een student voor het moment.

~~

Als de leerling gereed is

verschijnt de meester.

~~

Want je moet gek zijn om te

durven blijven dromen

over een maatschappij die

toekomstkansen heeft,

enfin, dus zal het van de gekken

moeten komen

of deze wereld ons normaal-zijn

overleeft.

~~

Niets is wat het schijnt…

~~

Een grand cru verpleegkundige:

verrassend subtiel met

een complexe smaak en een

krachtig aroma.

Dit rustige perzikkleurige mens

combineert zoet met een hoppige

bitterheid.

~~

Aan het einde van het leven

is oud zijn een straf…

te oud voor de liefde

te jong voor het graf

~~

ONGEZEGDEWAREWOORDENDEEL II

Tao = ‘de weg’

Het leert ons dat we allemaal

een eigen plek in het natuurlijke

verloop van de dingen moeten vinden,

die de werking van het geheel niet verstoort.

Als we onze plek in de wereld accepteren,

zijn we ons beter bewust van de gevolgen

van onze daden, aangezien op elke actie een reactie volgt

en alles wat we doen gevolgen voor anderen heeft.

~

De tijd heelt alle wonden

maar slaat er nog veel meer

~

Waar ben ik mee bezig?

Waarom ben ik bezig?

Voor wie ben ik bezig?

Ben ik wel?

~

Doe ik dingen te laat

dan weet ik wat ze wegen;

Doe ik dingen op tijd

dan raak ik ze weer kwijt.

~

Toeval

is het atheïstische woord voor

God

~

Als een beschouwing niet veel meer dan een beschouwing is, kan ik de beschouwing beter achterwege laten. Maar zo simpel is het veelal niet. Onderweg, de paden links en rechts voor het gemak vergetend, was mijn koers veelal indirect op het doel af. Ik dribbelde wat heen en keerde dan weer weer. Althans, die indruk heb ik nu. En waar de meute veelal doorging, had ik last van twijfelingen. Volgde ik wel een pad af had het meer weg van een weg. En in hoeverre raakte ik de weg weer kwijt. Toch probeerde ik mij ogenschijnlijk te conformeren. Geregeld gedwongen, omdat het juk van verantwoordelijkheid mij weer op mijn schreden terug liet keren. Ik mij verbaasde omtrent het opportunisme wat tentoon werd gespreid. Of het time-management wat met voeten werd getreden.

Het oude credo wat ooit Crabbendam naar voren bracht: ‘handelen naar bevinden…!’ Mooie jongens waren het, met nog veel mooier verpakte uitspraken. En dan heb ik het uitsluitend over hen die zich in bepaalde posities hadden kunnen manoeuvreren. Omhooggevallenen, om ze onder een noemer te kunnen scharen. De piek beklimmers die de winden rond hun oren voelden waaien. Zich staande wisten te houden voor een wijle, maar uiteindelijk de onontkoombare val naar het dal ondergingen. Als buitelkruid uiteindelijk in een hoek bleef liggen. En op een ander moment de groene bak van binnen mochten ervaren…

aan hen draag ik dit stuk van vandaag dan ook op. Een Piet, een Rob, een Rikkert Jan, een Martijn, een Bart. Een Johannes desnoods. Want waar ik ook was, ik zag ze wel in die zekere positie. En dat andere moment… ach, het zijn dan ook de ongezegdewarewoorden die ik mede deelde! NU!

En voor wat betreft het afsluitende plaatje: vooruit, met de muziek mee!