Geen samenspannen maar meer samenlopen. Of, een samenloop. Buiten en binnen de omstandigheden. Toeval.

Maar daar heb ik zo mijn twijfels bij en al meerdere malen uitgesproken. Meer het moet zo zijn zoals het is. Als het is.

Of zoals het geweest is. Dan in het midden latend wat het zou kunnen zijn. Als het al een het is. Voor hetzelfde geld is het haar. Of hem. Als een spreuk waarbij de keerzijde als een Tabula Rasa door het leven gaat. De rand mogelijk van een opschrift is voorzien. Zoals in het verleden de gulden…

De keuzes die gemaakt worden.

Soms gedwongen. Soms spontaan. Soms maagdelijk. Soms bevlekt.

Vaak gedwongen. Vaak spontaan. Vaak maagdelijk. Vaak bevlekt.

Al las ik die advertentie net zo vluchtig als dat de dag van gisteren kortstondig was. Antoon. 80 jaar.

Na een kort ziekbed is mijn goede en zorgzame man en onze lieve vader kalm en vredig in zijn slaap overleden.

Hij is 80 jaar geworden.

Collega van mijn vader. Ik mocht meneer tegen hem zeggen.

Kwam weer later zijn dochter tegen. Zij kent mij en ik ken haar. Van naam. Van wederzijdse vaders. Collega’s. Toen.

Ook weer een verleden wat zich ondenkbaar deelt.

Door zo’n bericht gaan de krakende raderen weer werken. Komen beelden langs. Worden herinneringen even van wat stof ontdaan.

Zoals in een kookboek het eten wordt opgediend.

Friese hachee. Op basis van kruidkoek. Drank. Beerenburg.

Aardappelen met een stoofpeer. In port. Drank. Vluchtig.

En het petroleumstel. In de bijkeuken.

Het vlammetje door het glaasje. En de geur. Van die tijd.

Draadjesvlees. Sudderlappen. In echte roomboten.

Meervoudig onverzadigbare vetten. Arterio sclerose. Slagaderverkalking. Claudicatio intermittens. Maar lekker!

Of een telefoontje. De vraag, nog steeds, hoe of het gaat.

Of weer die opmerking: ‘je ziet er goed uit!’

Naar aanleiding van een gebeurtenis die mijn leven keerde.

De keuze. En de mogelijke aflaat.

Ook daar al vele woorden aan gewijd. Bijkans nu gewijde woorden. Alsof ik aan de vooravond sta om mij te gaan bekeren.

Om heel nederig te lezen dat het normen- en waardenoffensief tot mislukken gedoemd is. Opgelegd fatsoen werkt niet.

Tenminste, niet op een fatsoenlijke manier. Volgens intern onderzoek van het ministerie van binnenlandse zaken, dat in het bezit is van deze krant, is het zelfs de slechtste manier om burgers te bereiken. Of wat Punt met Punt uit tracht te bereiken.

Het initiatief moet uit de burger zelf komen en niet van hogerhand worden opgeleg, concludeert een onderzoeksbureau.

Zo kun je bijvoorbeeld van alles aan therapie op de ander loslaten. Maar ontbreekt het bij de ander aan enige overtuiging blijf jij in ieder geval verzekerd van werk!

Of, zoals Gerard Spong ooit eens stelde: ‘een vrije samenleving zit helemaal niet te wachten op een ‘zedelijk keurslijf.’ ‘Een verstikkende deken met talloze regeltjes, regeltjes en nog eens regeltjes. Een fatsoensbijbel. Kletspraat! Het alternatief? Het handvest voor verantwoord burgerschap bestaat al: het wetboek van strafrecht. ‘Daar zijn de belangrijkste normen en waarden al in vastgelegd.’

GISTEREN

Ontmoeten wij elkaar

zien wij weer terug

in het verleden

kenden wij elkaar

en groeten nu elkaar

op de ontmoeting

uit verleden.

KEUZE

De ommekeer in mijn leven

vond iets voorbij het midden

plaats;

veertig was ik veertig

dacht ik toen de baas;

een leeftijd waarop

carrière maken reeds

voorbij het reguleren

van mijn leven, gedachten

aan het experiment mijn

geestkracht bloot te stellen

aan al

wat anders is en zo

gewoon

wordt normaal abnormaal

en abnormaal

gewoon

het keren van de kansen

psychisch stabiel

psychisch labiel

gevoelens sterk

verdrongen ongemak

wat mij

in mijn zijn

overspoelt, de rotzooi

jarenlang bewaard eruit

vliegt

ik bedaar

middenin de

maalstroom van

mijn keuze.

Succes met de wekker! Zet je ‘m wel op tijd of…

Al was het alleen maar om op een bepaalde manier de andere dag te verwelkomen! Of te laten voor wat deze is!