Wie gaat ermee naar Engeland varen? Maar daar was wat mee. Iets met sleutels. Vandaar ook dat voor volgende week de stad met die sleutels op het programma staat. Maar voor vandaag is een terugblik naar gisteren wel op zijn plaats. In het kader van nog steeds die dagjes uit stond de Bazaar op het programma. En daar kijk JU dan weer de ogen uit. Lekkere rustig, ruime paden, uitnodigende praatjesmakers die hun waren vergezeld doen gaan van een gratis drankje, Turks brood, Turks fruit alleen… geen incarnatie van Jan Wolkers. Maar die werd gisteren zichtbaar, verscholen in de kop van de pianist van Barrelhouse.

Ieder mens heeft een dubbelganger. Mogelijk heeft ieder wezen wel een dubbelganger. En met wat ruime fantasie is daar de ander dan wel weer in te herkennen, dan wel te zien. Want wie wat wil zien heeft altijd wel de kans om dat te zien wat hij of zij graag wil zien. Wat dat betreft kent onze geest een oneindige ongelimiteerdheid. Is de kans op een vastloper vrijwel uitgesloten. En de mogelijkheid om dingen fout te zien doorgaans wel weer te herstellen. Simpelweg door het woord ‘sorry’. Of dit te laten volgen door het woord pardon. Excuses die spontaan worden aangeboden, dan wel het stof waar doorheen gekropen wordt. Gelijk zo’n wilde Saharatocht, op zoek naar Dakar. En dat dit geheel gepaard gaat met een zekere angst…

BOEMERANG

Zijn angst, de onverdraagzaamheid

van anderen in zijn omgeving

liepen van hem verder weg

terwijl hij smeekt om zijn

erkenning onthield men hem,

de angst, gemeengoed van de

ander roept de barrières op

de eenzaamheid, zijn schreeuw

om aandacht, boemerang

zij bukken zich, verscholen

achter muren, staren zij

slechts voor zich uit en

weten, dat de angst

voor hem diep zetelt in

zichzelf.

Het kaatst dan ook weer terug. De angst voor het ongewisse wat het leven zo gewis maakt. En vaak ook zo waarachtig.

Nimit pakte zijn kopje en nam een slokje koffie. Toen zette hij het kopje bedachtzaam en geluidloos terug op het schoteltje. ‘Hij (zijn baas) heeft me ooit eens verteld over ijsberen – wat een eenzame dieren het zijn. Ijsberen paren maar één keer per jaar. Eén keer maar! In hun wereld bestaat het idee van een langdurige band tussen mannetje en vrouwtje niet. Een beer en een berin lopen elkaar toevallig in de bevroren wereld tegen elkaar aan en paren, en dat paren neemt niet erg veel tijd in beslag. Als het eenmaal achter de rug is, springt de beer zo snel van de berin af dat het lijkt of hij ergens bang van is, en rent weg van de plaats waar hij heeft gepaard – letterlijk zonder om te kijken. Daarna leeft hij een heel jaar in diepe eenzaamheid verder. Communicatie met een ander, twee harten die elkaar raken – het bestaat niet voor hem dat is het verhaal van de ijsberen. Tenminste, zoals mijn baas me dat vertelde.

‘Een vreemd verhaal eigenlijk,’ zei Satsuki.

‘Daar hebt u gelijk in. Het is merkwaardig,’ zei Nimit met een ernstig gezicht. ‘Ik heb het mijn baas dan ook gevraagd. Waarvoor leven ijsberen dan eigenlijk, vroeg ik hem. En toen keek hij me aan met een veelbetekenende glimlach en vroeg mij: “Wel Nimit, waarvoor leven wij dan eigenlijk?”’

Uit: Na de aardbeving/Haruki Marakami, Thailand, blz. 113oorspronkelijke titel: Kami no kodomotachi wa mina odoru.

Want het waren de zwanen die mij uitnodigden met de DFDS een boottocht te maken. Naar Newcastle desnoods. Vanuit de rede van Ijmuiden. Omdat wij toch al in Beverwijk huisden. Een figuurlijke boottocht: letterlijk wordt dit door de club van ICD-dragers afgeraden. Vanwege het feit dat waterambulances er wat langer over doen. En een heli inzetten niet geheel opportuun zal zijn. Vandaar ook dat deze bijdrage er mogelijk wat knullig uitziet. Maar juist om die knulligheid gaat het, soms zijn het juist de woorden van de ander die tot anders denken stemmen. En daar valt mogelijk op deze zondag weer gebruik van te maken…

dat doe ik dan bij deze!

STIL VERDRIET

In sluiers

gevangen nacht

een schreeuw

veracht het

achteloos gebaar

waarin sluiers

der gevangen

gedachten zingen,

kreten

kus mij dan

raak mij ‘an

vergeef mij

wacht

te lang

vergeten zinnen

in een vergeven

nacht raak ik

gevangen in

sluiers van

verlangen.

ELDERS

Is het de schoonheid

van de schijn

die mij naar elders

trekt?

Is het de schoonheid

van de vlucht

die mij naar elders

doet verlangen?

Is het de schoonheid

van de geest

die mij naar elders

Kunst tot de nacht. Unieke zaken die de openingsact verzorgt. En Wim van Veen die zich, belangeloos, ter beschikking stelt. Hoewel dat belangeloze een triviaal punt van discussie zou kunnen zijn. Tenslotte is hij de Wethouder van, onder andere, Cultuur. En daar zorgt hij niet alleen voor: ook Zorg heeft zijn diepgewortelde belangstelling. Maar hij zat daar. Enigszins voor joker, hetgeen ook de bedoeling was. Want zijn act met dat vlaggetje wat hij opvoerde in de Vest tijdens de aankondiging van de grootse verbouwing, kon natuurlijk niet in de herhaling treden. En Wim heeft nog een aantal zaken te gaan.

Unieke Zaken. Want naast het verzorgen van de openingsact en de start van het culturele seizoen in Alkmaar, staat ook Yxie nog op zijn lijstje. Yxie, wat een mausoleum voor Lucebert zal zijn, niet zo megalomaan als het niet afgebouwde museum van Dirk S. te Opmeer, maar dan nog… ook niet geheel gespeend van enige discussie.

“Denkend aan Holland…” cabaret en poëzie, ‘Van Abbey road tot Sesam Street’, live in het Stedelijk, korte theaterscénes & muziek en niet in de laatste plaats Celtic-Sin é en ‘Nothing But The Blues’. De laatste plaats maar zeker niet de minste was Barrelhouse (un)plugged. Barrelhouse en Albert Collins, recorded live at “Het Wapen van Heemskerk” Alkmaar, Holland, december 28^th 1978, by special arrangement with Jan Hupkes. Piano, Contrabas, gitaar ietwat versterkt en de strot van die fragiele zangeres: Tineke Schoemaker. Johnny en Guus Laporte, Han van Dam en waarschijnlijk Jan Willem Sligting op de Contrabas. Allen wat ouder, allen wat grijzer, maar haar strot liegt er niet om. Drie keer een set, tussendoor Celtic music en baarlijk genieten. Dus alras kaarten gekocht voor een optreden in diezelfde Vest. In een wat grotere bezetting, in de Grote Zaal. Iets om weer naar uit te kijken. Want uitkijken en die spontane leuke dingen doen staan hoog op mijn lijstje. Zoals Wim van Veen goochelt met zijn lijstje, zal ik ook gaan goochelen.

En die poëzie? Als bekend mag ik veronderstellen. Zal ooit wel eerder naar voren zijn gekomen en heeft al eens eerder in deze revue een beentje voor gehad. Zie het als de Can Can: met wat grotere fantasie kun JU tussen de coulissen dat onderdeurtje ontdekken: Henri de Toulouse-Lautrec, geniaal en niet gehinderd door zijn beperking. Zoals de psychiatrische patiënt momenteel wel wordt beperkt: psychiatrische patiënt stopt met werken. Eigen bijdrage is voor velen niet op te brengen. Ook dit is een gevolg van bezuinigingen in de AWBZ. De mogelijkheid om toch weer in een zeker arbeidsritme te komen wordt hen, op deze manier, ontnomen. Ledigheid en het duivels oorkussen liggen schaterend te lachen in een door rook vergeven hoek. Men waarschuwt dan ook voor verergering van de aandoeningen en voorzien meer opnamen in inrichtingen. Er is al geruime tijd sprake van een ernstige verschraling, maar het heeft er veel van dat we ver terug gaan in de tijd en dat een spookbeeld van de jaren vijftig van de vorige eeuw opdoemt. Een volgende stap kan zijn: gestichtskleding. Zoals het voorheen was. En mogelijk dat de voormalige linnenjuffrouw ook weer in ere wordt hersteld. De dame die zich niet alleen over de linnenkamer boog, maar ook genegen was allerlei hand en spandiensten te verrichten. Vraagbaak en vertrouwenspersoon van de patiënt.

Want wie heeft het momenteel nog over de ‘zorgvrager…?!’

Barrelhouse: live and unplugged in De Vest, Alkmaar, 03/09/2010

Geloven, duivels en een kussen. Nu was het gisteren al raak en ook vandaag heeft het er veel van gehad dat de oude tijden nog steeds een beroep doen op de nostalgie van mijn eigen verleden. Gisteren nog met dat wasrekje in Enkhuizen, vandaag met een optocht van klederdrachten door Schagen. Want kleden en drachten baanden zich een pad tussen de kramen door. Standwerkers deden hun uiterste best waren aan de man te brengen die als wonderdingen door het leven dienen te gaan. Een grote hoeveelheid toekomstige keukenlijken werden in de kiem gesmoord. Keukenlijken?! Ja, een rubriek in Vrij, de bijlage van de Alkmaarsche Courant in het weekend. Nostalgia, variërend van snijbonenmolen tot aardbeikroontjesverwijderaar dan wel de suikerpot van wijlen oma Valkhoff.

Geloven ook wat de Here niet allemaal voor ons in petto heeft: verleden, heden en in een bepaald opzicht ook de toekomst. Soms gaat het om die toekomst zeker nu ik tot het leger van babyboomende prégepensioneerden ben toegetreden. Mij mag verheugen met de vele grijsgelokte duiven die zich in Schagen aan de laatste Westfriese optocht waagden. Althans de optocht aanschouwden. Voor kapitalen liep er aan goud en zilver voorbij. Boerinnen die de kap rond het hoofd droegen en waarbij her en der wat krulijzers zichtbaar waren. Mannen met hoeden en petten, gehuld in het zwart en de grijnzende, stoïcijnse blikken die zij het toegestroomde publiek deden toekomen. Een bekende uit de Heijermanscyclus, ook verscholen in een zwart pak. Een hoed die hem hoog stond, te laag voor die pet die ons allen zou passen. Zo’n dag, waarbij het grijs van de naderende herfst voor een passende ambiance zorgdroeg.

En de stukjes van Ruud Schmitz. Want met Ruud op vakantie mis ik hem toch wel. Al was het alleen maar door zijn ‘stukkies.’ In 60 seconden. Scherp als een fileermes snijdt hij de grootsteedse problematiek van de provinciestad Alkmaar aan. Neem nu ‘opzouten’ bijvoorbeeld. ‘Van mij mag ie weg. De Alkmaarse kermis is misschien ‘leuk’, er zijn dingen die ik nog leuker vind. Dus mag ie weg. Klagen en zeuren over de tijdsduur, te duur, te rustig, te druk afijn, altijd wat te zeiken. En die exploitanten? Elk jaar maar klagen. Move.’

En dan de ultieme terugblik. Ruud stelt dit stukje met pijn in zijn hart te schrijven. Want de kermis hoeft van hem niet echt weg. Maar elk jaar, als hij vrij is, wordt hij getrakteerd op dat onvervalste Alkmaarse kermisweer. ‘Opzouten dus. Ik wil eindelijk de zon wel eens zien in mijn vakantie.’

Verkort weergegeven. Maar in zekere zin heeft hij wel het gelijk van de hele wereld aan zijn zijde. Want het kan/kon eigenlijk niet beroerder. Niet dat ik zozeer te klagen heb, tenslotte is het voor mij iedere dag vakantie, maar het leggen van zijn vinger op die zere plek doet mij toch wel weer goed.

Klagen! De Dagmarkt in Alkmaar geen succes. Een schoonheidssalon. Een nagelstudio. Een lingeriezaak. Kledingzaakjes. Een sieradenboetiek. Een tassenwinkel. Waar de echte dagmarktzaakjes zich verschuilen…?! Een raadsel.

Of zijn autobanden.

‘Stand in de mand, en de bal is voor…Ruud.’ ‘Blikkie trappen’ en dan verstoppen. Of ‘Stoepranden’. Of spokebaantje maken met het bedlinnen van je ouders en er dan doorheen lopen of rijden met je zelfgemaakte zeepkist. Met stuur en antenne, ja ja. En dan zijn referentie: ‘dit weekeinde is het groot feest in zijn geboortewijk. De Spoorbuurt bestaat 100 jaar. Er wordt van alles gedaan waarbij de hele buurt is betrokken. Om fikkie mee te stoken.’ Zoals ze ooit deden rond de jaarwisseling. Toen rook meestal gepaard ging met vuur. Vreugdevuur. Zoals gisteren die visser in Enkhuizen stond te roken. Zoals vandaag de dag iedere rookpluim of aangekondigd dan wel illegaal de lucht in gaat.

Over dat soort dingen. En het geloof wat ik hierbij uitspreek: morgen is het alweer toekomst wat overmorgen tot het verleden behoort. En als ik dat nu oprecht geloof…

GELOVEN, mijn woord!

Het is

dat ‘t hier

geschreven

staat

want

anders

moet je mij

geloven.

Zo ook vandaag. Bijkans bewoog ik mij in een geelgevormde baarmoeder en zocht de weg naar de eierstokken. Een kunstig object wat de bezoeker ietwat in verwarring kon brengen. Hetgeen ook de bedoeling was. Want met een uitzicht op een klein deel van het IJsselmeer, kan het haast niet anders dan dat schipper en schepelingen hun oog lieten vallen op wat wel een baarmoedermond zou kunnen zijn. De kunst van het maken wat de kunstenaar voor ogen heeft gehad. De ophef die hem gespaard is gebleven en de restanten die, gelijk een helikopterwrak,op de kop van de dijk zijn blijven liggen. Althans die indruk maakte het op mij toen wij, met een buitenlandingsboot van het Zuiderzeemuseum naar de haven voeren.

Ook nu laat ik niet na om bepaalde sporen achter te laten. En door die sporen kan ik weer op een pad terecht gaan komen die mij aanspoort om eens vanuit andere hoeken naar zijn en onzijn te gaan kijken. Onzijn bestaat niet dus ruil ik dat weer in voor een bepaalde mate van minder zijn. Want dat maakt veel andere dingen weer mogelijk. Minder zijn wordt mogelijk gekoppeld aan een situatie die, vooreerst, een bepaald maximaal zijn vooronderstelde. Niets is echter minder waar. Er is sprake van een constant zijn waarin hooguit de mate van bewust zijn een wezenlijke rol kan gaan spelen. Maar ook een bewust zijn kenmerkt zich door beperkingen, gezien het feit dat emoties een rol kunnen gaan spelen in dit bewuste zijn. Is er sprake van een bepaalde mate van droefenis heeft dit zeker invloed op dat bewuste zijn. Zo er echter sprake is van een gevoel van tevredenheid dan wel geluk, grote kans dat dit het geheel van bewust zijn een glans meegeeft die feitelijk afbreuk doet aan de realiteit. Een gevoel van welbehagen tot gevolg heeft en daar een bepaalde situatie aan vastgekoppeld kan gaan leiden tot een zeker geluk. Dat dit gegeven door die samenloop dan weer kan leiden tot een andersoortige ervaring lijkt mij, voor zich, te spreken. Eenieder kan dit gaan bedenken; indien dit nog niet wetenschappelijk is onderzocht en door bepaalde statistieke met daaraan gekoppelde percentages zal erkenning van dit feit geenszins plaats gaan vinden…

Nog te volgen? Stille hoop van wel, want wat is het geval? Wij waren vandaag in dat openluchtmuseum in Enkhuizen. Werden geconfronteerd met een, relatief, recent verleden. Buiten stond een wasrekje. Buiten stond ook een Urker vrouw de was te doen. Groene zeep in een koperen blik, een houten stamper waarmee de was van vlekken werd ontdaan. Een thuisgebleven visser zat netten te boeten onder de verwijtende woorden van zijn vrouw. Maar die andere Urker vrouw vertelde haar verhaal van rampspoed. Haar man, op zee gebleven en zij als weduwvrouw de zorg voor haar kinderen. In de bedstee overdag had zij haar negotie, en voor de nacht kroop haar oudste kind bij haar in de bedstee. En er was plaats voor een aantal ondergeschoven kinderen. Een lade onder de bedstee die kon worden uitgetrokken. Waarin dan ‘s nachts de kleintjes verdwenen. Maar alles was wat klein uitgevallen. En alles werd ook, in zekere zin, oprecht gebracht. Acteurs die niet speelden maar waren. Een deur die wat verder openstond en een verteller herbergde. Die ons een verhaal voorlas. Over een man die zijn ziel aan de duivel had verkocht. En het onderzoek dat deze verteller had gedaan voor wat betreft dit verhaal. Uit Twente een vergelijkbaar verhaal, uit Groningen idem, Ierland wat zijn Enkhuizer achtergrond naar voren bracht. Want de kaars, daar draaide het om. De duivel verbijsterd toen hij de kaars brandend in zijn mond stak en doorslikte. Zodat het pact met de duivel ophield te bestaan.

Een pact met de duivel wat Klink verbreekt. Als ik de berichtgeving van vandaag mag geloven. Want juist door dat geloven ga ik nog geloven dat twee geloven op één kussen, dan kan het haast niet anders dan dat de duivel daartussen slaapt.

Natuurlijk was ik van plan om over heel andere dingen te gaan verhalen. Maar nu het 2 september is kan het gerust even anders zijn. Anders wordt anders ook zo voorspelbaar. Vandaar deze move, de oprechte verandering. Maar let op! Veranderding!

Zo blijft de verandering niet alleen niet onopgemerkt maar maakt juist deze taalvout duidelijk dat veranderen in dat kleine verschilletje verscholen ligt. En dat zorgt er weer voor dat juist een winnend team met een kleine verandering…

VERANDERING

Niet dat het

sporen

achterlaat

de verandering,

je ogen lachen

merkbaar

minder

uitgelaten

zichtbaar

voor degeen

die hier oog

voor heeft;

voor de

kleppenkijkers

is er niets…

gelijk ballen over het geheel genomen rond zullen zijn kan ik me goed voorstellen dat juist een ronde bal bij een rugby team de spelers en de toeschouwers verbijsterd zal doen staan…

wij danken JU!

Woensdag alweer. Nauwelijks te geloven dat meer dan de helft van dit jaar alweer is gepasseerd. De eerste acht maanden van 2010. Tijd die voorbijschiet. Een pauze voorbij. En de scholen zijn weer begonnen. Gelijk ook de herfst de afgelopen week een voorschot nam op de eenentwintigste. Gezien de hoeveelheid gebroken takken. En de paddenstoelen die de grond uitschieten. Vandaar even een moment voor jezelf. Desnoods.

Want voor je het goed en wel beseft verdwaal je in de waan van alledag. En dat wil ik niet op mijn geweten hebben.

Daar zorgt het CDA wel voor. De bijltjesdag ‘Der Rudi.’ Ruud die ervoor zorgde dat VVD & CDA waanden met gedoogsteun weer verder te kunnen gaan regeren. Niet hadden begrepen dat vooraanstaande leden zouden kunnen reageren. En dat van Agt zijn billen samenkneep. Dat Ab Klink nu ook weer wat verder keek dan viel te verwachten. 3 miljard of 3,3 miljard: zegge zijn het peanuts en schijve valt er niet veel meer te stellen dan dat je verdwaalt in de nullen. En om die nullen blijkt het nu te gaan. Want zij volgen er maar 1: Geert wel te verstaan.

Ooit stond een fotograaf bijkans op mijn lip. Althans stond de lens nog nader dan mijn lippen. En mocht ik grijnzen onder een gedenkwaardige hoek. De hoek waaronder een statief waard. En mocht ik kijken naar…

Geen kans op enig vogeltje. Waar is het kiekje gebleven?

Vastgelegd. Een grimlach of een soort van glimlach rond mijn lippen? Geen idee. Hij schoot wat weg en Boltini verscheen ook nog in de beeld. Vandaag schoof een heteluchtballon door mijn beeld. En ben ik benieuwd hoe dat eruit ziet.

Eens kijken hoe dat nu gaat uitpakken. Zo dus! NU: Portfolio Verder Vullen.

P.V.V. Geenszins een afkorting van een politieke partij indien JU dit veronderstelt. Maar meer om wat toonaarden te gaan zetten. Vandaar ook weer wat beelden via de Olympus. Een stad in beweging. Een IJkkantoor in beweging. En de ‘couleur’ blijft ‘locale.’ L.C. Een beetje in de stijl van JC. Of LG. Of INRI.

Zoals mijn afkorting een rol ging spelen op mijn voormalige werkplek. Ppr. P.P.R. Politieke Partij Radicalen.

Anarchisten. Linksgangers. Ook zij predikten ooit de waarheid. Als overtuiging. Levensovertuiging. Extremen in een andere tijd. Niet dat ik direct op de barricaden klom toen stemmen tot mijn mogelijkheden begon te horen. Was rood wat later roze werd. Waar een roos voor kwam te staan. De symboliek gekoppeld aan dat tijdperk. Maar ook dat symbool heeft aan waarde ingeboet. Tenminste, zo kijk ik nu tegen dat symbool aan.

Een vorm van inflatie. Zoals zoveel andere dingen…

Waarheid. De waarheid. Mijn waarheid. JUW waarheid. Geheid waar. Waar geheid wordt staat de waarheid klaar om te verdwijnen. De bodem in. Het rotsvaste vertrouwen.

Het fundament van een bestaan. Een onzeker bestaan.

Maar die onzekerheid valt wel weer af te kopen. Ver zekeren.

Kleine lettertjes die ruimte bieden voor de clausules. De uitzonderingen. De halve waarheden. En de hele interpretatie. Lees maar! Er staat toch niet wat er staat. Jurisprudentie. Letterlijk goed bedoeld, figuurlijk slecht gevallen.

Het voordeel: twijfel. En twijfelen is een deel van mijn leven!

Mogelijk niet van het JUwe. Mogelijk ook wel. En als dat dan weer zo is blijf JU zoeken. Blijf JU kijken.

Naar dat ene moment. Naar dat sprankje hoop.

Naar dat beetje licht. Want licht blijft in hetdonkerste donker. Het duisterste duister. De zwartste diepte. Het zwarte gat. De antimaterie. Of de ‘strangletten.’ Het heelal desnoods.

Want een spikkeltje blijft in het helderste licht.

Uitersten. Die mij beïnvloeden. Die mijn leven mede bepalen.

In de keuzes die ik maak. Wil maken. Kan maken.

Want is willen is kunnen ook weer zo’n waarheid die nu geschreven staat…?!

Vorige week nog pizza gegeten en ook dan gaat het om de bodem. Daarop het beleg. Een hap. Een punt. Een hoeveelheid. Nergens iets van calorieën ontdekt. Toch zaten zij verscholen. Ook die waarheid laat zich niet verloochenen: ‘ieder pondje door het mondje…’

Eet smakelijk en geniet! Voor je het weet heb je het Nederlands Comité voor de Rechten van de Mens (NCRM) op de stoep. Een comité opgericht vanuit de Scientology Kerk met als speerpunt verzet tegen de misstanden in de psychiatrie. ‘Het medicijn Strattera is levensgevaarlijk.’ Bedoeld om de hyperactiviteitsstoornis adhd te gaan beïnvloeden. Omdat Ritalin en Concerta, die massaal worden gebruikt op amfetamine zijn gebaseerd… ‘Stratterea of stragiatella, what’s in the name my dear Watson?!’ Maar blijf hopen!

Juist dan blijft er hoop! Door de dope! In Volendam de dope voor hoop! En ook dan staat de waarheid centraal..

Waar het gelijk dan blijft…?!

Waarschijnlijk in de koffietent van Harrie Jekkers!

DUBBELE BODEM

De diepste

waarheid

ligt

direct

onder het

oppervlak

verscholen.

TIJDING

Te lang stond ik stil

en liet de tijd

de keuze

Nu de keuze is gemaakt

staat de tijd stil

waar

ben ik

gebleven.

En dat laatste is juist! Op 1 september 2010! Niet?

Waar!

P.s. en INRI?

Iesus Nazarenus, Rex Iedaeorum ofwel Jezus van Nazareth, koning der Joden. Ook dat mag als bekend worden verondersteld!

Scheuring II.

Als ik in de krant lees dat Erna Faust een groep van negentien heeft weten te vangen, waardoor wat begon als een wild idee in een geslaagde missie eindigde, kan het haast niet anders zijn dan dat ik daar in een kleine bijdrage gewag van wens te maken.

Want als de rubriek De Groep van Negen uitdijt tot een troep van negentien kan het niet anders dan dat er wat bijzonders aan de hand moet zijn. Het was een rubriek in de Alkmaarsche Courant waarbij kunstenaars een contrapunt op de werkelijkheid plaatsten. Het werd een fusie tussen fotografie, beeldende kunst en journalistiek en vormde een staalkaart van de regionale beeldende kunst. En dan volgen de namen: Martijn Jansen, Ron Moret, Tineke Hoogendam, Erik Prins, Annemarie Kuster, Katja Hoogeboom, Yfke de Fluiter, Rebecca Jansen, Pauline Bakker, Eelco Franz, Patrick Bergsma, Jerome Bech, Arnold Bakker, Harold van Geerestein, Jan Gunneweg, Rob de Vries, Moniqué Bruin, Bonnie Severien, Chris Duinmeijer, Remy de Feyter.

19?! Maar dit zijn twintig namen! Dat klopt. Want de bedenker van dit geheel doet mee in een eigen ontwerp. Heeft een compositie ‘gefotoshopt’ die ook recht doet aan KunstEyssen.

Maar die foto zit er niet bij. Erna Faust nam toen het toverknopje over. En deed dit meer dan voortreffelijk. Helder, kleurrijk, grimmig, aards , ontluisterend dan wel onstemmig duister. Confronterend, verlichtend goor als JU bedenkt dat ook de kauwgomsteeg in deze galerij van ongekend heden voorkomt. Als een schilderij van drie de trap afdalende onderbenen van een drietal vooronderstelde dames. De Ruïnekerk in Bergen in het nachtelijk schijn. De verdwenen bovenwoning van de voormalige brandweerkazerne, symbool voor luchtfietserij en uitzicht op het monstrum van het Stadskantoor. Jammer dat het ijs niet voor een ondergang van deze schuit kan zorgdragen…

Fotografie. Een kiekje. Kodak. Agfa. Het bekende zwarte boxje. Analoog. Digitaal. Spiegelreflex. Panoramisch. Fisheye. Een toestel waarmee je ook nog kunt bellen. Of sms’en. Een computer waarmee je zaken glad kunt strijken. Bewerken.

De rimpels en de vouwen kunt gaan botoxen.

Kleuren nog meer kunt gaan accentueren. De zaken nog scherper stellen. Je je nog minder hoeft voor te stellen. Waarbij de waarheid bijzonder discutabel wordt. Want wat is echt? Hoed je voor namaak! Petje af voor namaak. En het aantal pixels alleen maar toeneemt. Opdat de vakjes zich nog veel intenser laten beoordelen. Zodat die ruimtespion nog dichter doordringt.

De muur weet door te dringen. Door je schedeldak heendringt. Zich van jouw gedachten meester maakt. En deze gedachten gaat uniformeren. Opdat gedachten uiteindelijk een wereldtaal gaan vormen. En dat er dan weer iemand opstaat die zich van deze macht weer meester maakt. Waardoor de kunst van zijn verloren gaat. Waarbij iedere individuele oprisping in een universeel jasje wordt gehangen. En voor je het goed en wel beseft…

Dwaal ik wat af. Was het Kunststelling wat mij de plaatjes bracht. Al eerder in de krant verschenen. Kunststelling.

Laat 11 – 1861 GC Alkmaar. kuns...@gmail.com

Open: vrijdag en zaterdag van 12.00 tot 17.00 en op afspraak.

Iets te doen dan wel niets te doen: tenslotte zal het weer deze week ook een verandering teweeg gaan brengen dus: doe eens gek en ga eens kijken! Reken op de moeite waard!

Maar… dat was een jaar geleden! Zo snel kan soms een jaar passeren. Is dat jaar ook gepasseerd. En is het zomaar weer dat… ja niet alleen de tijden veranderen maar ook de omstandigheden doen net zo vrolijk een duit in een bepaald zakje. Een zakje wat doet denken aan een doekje voor het bloeden of juist niet. Maar dat verhaal ik dan weer morgen, ja morgen, wanneer het 1 september is. De dagen die steeds meer gaan korten en de nachten die weer weten te verlengen. Want voor het besef goed en wel een plekje heeft gevonden kan het zomaar stille nacht gaan zijn…

Geen Erna Faust in Kunststelling, wel de volgende kunstenaars:

Joris Komen, Rebecca Jansen, Jaap Beets, Emily Lake, Willem Schotten, Sabrina Tacci, Rob Komen, Juul Bögeman, Kees Tijm en nog twaalf anderen onder de noemer: 650 euro is the limit.

Van 11 september tot en met 9 oktober 2010. Kunst voor onder 650 euro in het magazijn voor hedendaagse kunst en cultuur. ‘t Is maar dat JU dit weet!

Een drieluik. Tenminste, daar ziet het nu naar uit. En dat het Trudy wat benauwt… dat is geenszins de bedoeling geweest. Het ging letterlijk om die Bont Gekleurde Avond, waarbij willekeurige optredens een rol gingen spelen. Zoals die twee dames die uit Jiskefet een fragment naar voren brachten: ‘Hé Lullo, nog geneukt…?!’ en daarna een veelzeggende stilte lieten vallen. Het was ook bedoeld om het een dan wel het ander aan de orde te gaan stellen en eens in diverse andere rollen te kruipen. Om de wereld van een andere kant te gaan aanschouwen. En dat verhaal van ons was geïnspireerd door de reconstructie van de moord op Jean-Louis Pisuisse en Jenny Gilliams. Door Tjakko Kuiper op 26 november 1927 op het Rembrandtplein in Amsterdam. Tjakko werd als minnaar van Jenny afgewezen en vermoordde ook zichzelf. Bij die reconstructie was het juist bijzonder dat het einde als begin in beeld werd gebracht en dat er terug in de tijd de zaken werden voorgesteld.

Dus bij deze hoop ik dat het benauwende gedeelte in een ietwat ander licht bezien kan gaan worden. Maar goed, terug naar situatieschets 4, als gisteren reeds aangekondigd!

Situatieschets 4:

Tius en Wik lopen wat heen en weer, rondom elkaar te ijsberen. De één doet een poging om met de ander in contact te komen en slaagt daar absoluut niet in.

Tius:

‘Ik ben Tius!’

Wik:

‘Hoe zeg je?!’

Tius:

‘Mag ik me even voorstellen, Tius.’

Wik:

‘Ik ben… wik.’

Tius:

‘Ik ben uitvinder… Wat ik heb uitgevonden is nog nooit uitgevonden… In het kader van de Europese verbroedering ben ik gaan kussen… Ik heb de internationale kusregistratie gestalte gegeven omdat ik toch al over de Afsluitdijk was gekomen… Ja, ik weet dat ik toentertijd mezelf in Graft heb verborgen maar dankzij de Academie voor… hoe heet dat ook alweer… ben ik uit mijn schuilplaats gekomen en heb me daardoor onsterfelijk gemaakt… Ja, ik was wel redelijk tevreden met mezelf maar er is heel wat water door mijn achtergracht gegaan… ‘

Wik:

‘Ik was al oud voor mijn leeftijd toen ik voor de klas ging staan. Alles geprobeerd om mij het docentschap eigen te maken… Frontaal lesgegeven, instrumentaal, klassikaal, diagonaal, axillaIr, in delen gekwalificeerd, rectaal, craniaal en zo kan ik nog wel even doorgaan… Maar wat heb ik daaraan als tegenwoordig die oude wijn in de nieuwe zakken wordt gedumpt terwijl ik nog met de vraag worstel dat die ouwe zakken nog heel goed bruikbaar zijn vanwege het overschot aan nieuwe wijn… ‘

Tius:

‘Darwin wist het al… Eerst de kip en dan het ei en dan de Pasen en het komt allemaal weer goed… Van verleden naar het heden is slechts een grote stap als je dit relateert aan het gezegde: ‘met eeuwigheid als normgegeven duurt een moment een mensenleven…’

Wik:

‘Vroeger was het leven veel overzichtelijker… Je wist precies waar je aan toe was… Je las wat voor uit andermans werk, je vroeg of er nog vragen zijn, sprak een toets af en al naar gelang het cijfer slaagde je of was het einde oefening…’

Tius:

‘Ik deed de HBOV, kom daar nu eens mee… Ik deed toen goed mijn best om heel sturend met mensen om te gaan en dat is me faantaastisch afgegaan… Nee, ik ging wel eens af maar meestal op de plee! Ik wilde sturen, mensen op een spoor zetten en veel meer begeleiden omdat ik mijn buik vol had van die persoon die voor de klas zat en slechts een boekje voorlas… Ik wilde het anders en kwam tot de ontdekking dat ik een witte was…’

Wik:

‘Neen, ik zag weleens poep en dan vroegen ze aan mij of ik moest witte… Ik heb zelfs nog les gekregen van een directeur die met een bandrecorder klassikaal les gaf… Maar dat was in een algemeen ziekenhuis en ver voordat ik het idee kreeg dat ik wel wat te vertellen zou hebben… ‘

Tius:

‘Het ging eigenlijk altijd wel van een leien dakje… Ik struikelde van het een in het ander… de middelbare school was een ramp, laat staan mijn diensttijd… En toch heb ik mezelf in iedere situatie die mij trof gewoonweg meegenomen… Ik was niet dat ‘liefie’ die ik nu ben… Ik was meer geen lieverdje in mijn tijd en ontdekte dat ik toch wel een aantal aangeboren kwaliteiten bezat… Natuurlijk leren ging mij zo natuurlijk af dat ik ontdekte grote moeite te hebben met het geven van samenvattingen die anderen voor mij bedacht hadden…’

Wik:

‘Het avontuurlijke zat er bij mij ook al vroeg in maar door omstandigheden gedwongen moest ik wel een deel van het witte met groen gaan kleuren… Ik wist ook niet goed hoe of ik onderwijs handen en voeten moest geven omdat om de zeven jaar er weer een nieuwe onderwijsgril door verpleegkunde land woei… Met helpenden had ik geen probleem meer met wat een verpleegkundige behoorde te zijn dan wel moest doen…’

Tius:

‘Ik ben ingehuurd om het Studium Generale gestalte te gaan geven en heb het voor elkaar dat ik een groepje heb geformeerd die met mij gezamenlijk gaan vomeren… Er wordt wat op elkaar afgevomeerd! Maar dat lijkt wel resultaat op te leveren… Zo sturend met z’n allen en dan met Belgen gaan KUSsen levert veel meer op dan slechts een uitwisseling… Het eerste pan-europese huwelijk zit eraan te komen… Zo blijkt dat de gemeenschappelijke taal tot gemeenschap kan gaan leiden… Dat kon ik echter niet sturen…’

Wik:

‘Hoi, ik ben wik… Ja, ik werk hier al een tijdje maar vraag me nog iedere keer af wat ik mensen die op de een of andere manier besloten hebben hier hun opleiding te gaan volgen kan gaan leren… Ik voel me meer een gids die poogt in de duisternis van een verpleegkundige in de psychiatrie wat helderheid te gaan verschaffen… Ja, ik ben ooit op een maandag in de psychiatrie verzeild geraakt en heb nagelaten om verder nog een poging te ondernemen om een vak te leren… Ik geloof in samenlopen van omstandigheden want ooit op die maandag was het 1 april… Toen was het negentiennegenenzestig en nu ben ik 69. Het kan verkeren met de getallen die de mens kunnen bezighouden…’

Situatieschets 5:

Beiden gaan van een verschillende zijde af.

Tius en Wik:

We hebben de A, we hebben de B en in de toekomst:

Weg ermee!

Tius,

het leven kenmerkt zich door schrijven en schrappen! Doe daar jouw voordeel mee! Kijk wat je ermee kunt, vandaar op dit floppy!

Maar er werd niets geschrapt noch geschreven. Niet door Tius tenminste. Want Tius Zweep werd niet veel later de man die de ‘Academie voor Psychiatrie’ door de woelige wateren van de jaren daarna ging leiden. Want woelig werd het. Niet in de laatste plaats doordat de locatie veranderde, maar ook door het feit dat diezelfde omstandigheden een specifiek gevolg tot gevolg hadden. Bijvoorbeeld het gegeven dat ik mijn activiteiten in Amsterdam ging ontplooien. Maar hoe dat in elkaar stak…

Nu zit de ‘Academie voor Psychiatrie’ in Amsterdam in het gebouw OZW op de VU-campus. Castricum, Noordwijkerhout, Haarlem, Amsterdam de route die de instellingen dan maar gaan volgen.

Want er zijn wat instellingen te vinden: GGZ InGeest, HVO Querido, FOBA, Cordaan, Dijk & Duin, Sinai Centrum, Amstelring, RIBW K/Am, GGZ NHN en de Brijder stichting. En al die klanten werven potentiële medewerkers. En om die medewerkers mogelijk wat op dat goede spoor te zetten…

En hoewel een tweede deel veelal op een eerste deel volgt, is het de vraag of dit stuk voor twee heren wel die impact heeft die werd verondersteld. Of wordt verondersteld. Het hangt er namelijk vanaf vanuit welk perspectief de ontvanger naar de gever kijkt. En stel dat ik de gever ben mag JU veronderstellen dat er ook sprake is van enige verantwoording. Toch was ik goed in staat onverantwoordelijke dingen te doen. Maar mogelijk dat ik daar ook nog eens het een en ander over uit de doeken doe. Een titel is al bekend: de man die zijn broek liet zakken… maar voor hetzelfde geld had het de man die zijn kop kaal liet scheren kunnen heten. Ook dat doet er, op dit moment, niet zoveel toe. Het gaat meer om het gebaar waarmee de maand augustus zich ten einde spoed. En in dat gebaar past dit verhaal wel degelijk! Dus veel genoegen met het tweede deel van een terugblik vanuit dat andere perspectief!

Tius:

‘In Groningen was er sprake dat wij veel op het Westen vooruitliepen. Groot Bronswijk was al opgegaan in Delfzijl en Wagenborgen was een dependance waar de thuiszorg al voor veel hilariteit zorg kon dragen. Zo moest ik eens bij een meneer basiszorg gaan verlenen en de enige basiszorg waar die meneer behoefte aan had was een goed gesprek in zijn vervuilde toestand. Toen ik die controleur op visite kreeg, kreeg ik ook nog eens de wind van voren… Die kwam toevallig op dat moment uit het oosten en ik liet mij, na enige tijd, naar het westen waaien… Forensen was te groot maar ik was blij dat ik Forensisch aan het werk kon gaan…’

Wik:

‘Ja, hoe kom je ertoe om in de psychiatrie te gaan werken? Dan moet je echt wel goed gek zijn om daar je bevrediging uit te kunnen halen… Ja, iedereen had de mond vol om juist met deze mens wat te willen gaan doen… Iedereen wilde dolgraag met mensen gaan werken… Achter de kassa was op termijn lang niet zo leuk meer omdat je haast kon voorspellen hoe mensen zich zouden gedragen… Neen, dan de psychiatrie… Je had er kwalijke rakkers tussen zitten… Hup falderiere, hup faldera, de meester broeder speelt harmonica… mag ik een sigaretje?’

Tius:

‘Ja, ik weet nog goed van de landelijke afschaffing van het roken… Dat was onder het regiem van Balk en de ellende die daaruit voortkwam… de honden lusten er geen brood van! Iedereen deed pogingen om ermee te stoppen in het kader van waarden en normen en de separeers hebben in die tijd nog nooit zo vol gezeten als toen… Huilen, gillen en krijsen was aan de orde van de dag en wij maakten toen een goede beurt in Europa waar toen toevallig een onderzoek aan de gang was omtrent de wijze waarop wij met deze problematiek om konden gaan… gelukkig hadden wij ook een minister die aandelen in de farmacotherapeutische industrie had en ik heb begrepen dat hij zich later een eigen eiland kon permitteren…’

Wik:

‘Zoek jezelf, oele, vind jezelf en blijf vooral jezelf… Nou, dat was me wat! Iedereen zijn eigen behandelaar en het blijven hameren op dat stuk eigen verantwoordelijkheid terwijl die mensen juist dat waren kwijtgeraakt… het waren dan ook niet zomaar mensen maar mensen met een afwijking… Ik weet nog dat ze dat omschreven als stoornis, beperking dan wel handicap… Nou, de hele wereld bestond uit stoornissen, beperkingen en handicaps…’

Tius:

‘Toen heette een afwijking deviant en dankzij de DSM konden wij ook een onderscheid maken in de verschillende assen… Mijn vader heeft nog gewerkt voor Transportbedrijf Lommerts in Delfzijl maar die ging ook door naar zijn Assen… Niet dat in Drenthe veel gekken voorkwamen maar ze waren toen nog niet zover dat men een onderscheid kon maken tussen een verstandelijk gehandicapte en een geestelijk gehandicapte… Toen was een idioot een idioot en daardoor van een laag niveau, een debiel gewoon een debiel en een imbeciel iemand die daar weer tussen hing… Zwakbegaafd zorgde voor een negatieve waardering op de norm van honderd en daardoor was de ene helft van Nederland zwakbegaafd en de andere een stevige neuroot. Wist ik veel dat ik allerhande trekjes van een obsessief compulsieve stoornis in mij had…’

Wik:

‘Ja, de psychiatrie heeft toen een grote vlucht genomen… Toen ik op die verschillende afdelingen kwam werken was er geen sprake van speciale tehuizen voor de minder begaafde medelander. Idioten en debielen werden gezamenlijk met dementerenden op een afdeling verpleegd en het onderscheid tussen de een en de ander was niet zichtbaar… Toen was een mongool iemand die met een trommel op zijn buik door een wijk heen sloeg en moest de Jostieband nog uitgevonden worden… Dat waren nog eens tijden… Maar ja, door mijn voortschrijdende dementie ben ik toch belangrijke stukken kwijtgeraakt en haspel ik het verleden en het heden nog wel eens door elkaar… Vraag mij niet waar het vandaan komt maar mijn geheugen is een zeef dus ben ik blij dat ik nog leef…’

Tius:

‘Wik, ben jij niet eens naar een voorstelling van Hans Dorresteijn geweest…?’

Wik:

‘De liefde die doet wonderen, van boven en van onderen…’

Tius:

‘Als je zo terug kijkt op je leven, wat is je dan voor nu nog bij gebleven?’

Wik:

‘Aan het einde van mijn leven is oud zijn een straf, te oud voor de liefde, te jong voor het graf…’

Een mooi moment voor een volgende breek. Want morgen verhaal ik over het ijsberen wat zich in situatieschets 4 voordoet. En het communiceren wat uitsluitend uit miscommunicatie bestaat. Ik kan me goed voorstellen dat er reikhalzend wordt uitgekeken naar de maandag! Goed dit te weten!

Een stukkie doen. Tijdens een Bonte Avond in Egmond Binnen. In een StayOkay tijdens een elkaar leren kennen weekend. Maar dan door de week. En Tius Zweep die erop stond dat ik daarbij aanwezig zou zijn. Deelgenoot van zou zijn. Medewerkend deelnemer in de rol van begeleider. Samenwerkend mededeelgeleider. En turver. Turver van de individuele kwaliteiten van die leden van die groep. Een lesgroep van Tius. Uniek en eenmalig. En daarin het verhaal hoe deze dagen en de avonden te gaan vullen. Wandelen door de duinen. Over Egmond aan Zee terug. Gezamenlijk koken. Elkaar ontmoeten. Proberen de schaduwzijden van de ander wat meer aan het licht bloot te gaan stellen. En de individuele kwaliteiten boven water te krijgen. Juist die kwaliteiten vast te houden dan wel uit te gaan breiden. En er een teamgeest uit te gaan halen. Aan het einde van die drie dagen terug te kunnen blikken op een meer dan geweldige ervaring. Een ervaring die mogelijk voor het leven getekend zou zijn. Maar of dat ook werkelijk gelukt is?!

1 april 2004. Was het. Een datum die in mijn geheugen gegrift staat. Simpelweg door het feit dat ik 35 jaar eerder mijn opwachting had gemaakt in het Provinciaal Ziekenhuis te Santpoort. Onder de open haard rook van Bloemendaal. Toen dat Gesticht nog een werkend Gesticht was en niet het deplorabele geheel wat zich daar momenteel manifesteert. Maar volgens filmpjes op YouTube nog wel spookachtig behekst is. Waar duistere krachten de magie van de gekte beheersen. Of waar dolende zielen mogelijk nog in de zalen van de derde klasse dwalen. De gamellen rammelen en de tonnen die voor de varkens bestemd zijn nog rollen. Althans op de plek waar ooit de keuken was gevestigd. Want momenteel zijn het slechts de tegeltjes die daar nog aan herinneren…

daarnaast bijkans de illusie dat de ‘sensitivity trainingen’ uit het begin van de jaren zeventig nog het een en ander bij de aanstormend psychiatrisch verpleegkundigen teweeg zou gaan brengen. Want allen hadden een gemeenschappelijk uitgangspunt: zij waren allen als verzorgende geschoold. Gaven blijk van enige belangstelling voor de psychiatrisch gestoorde medemens. Of lieten blijken geïnteresseerd in de abnormale mens. Of waren gewoon nieuwsgierig naar zichzelf. Of toe aan een nieuwe uitdaging. Of…

Een aflevering in een aantal delen. Een stukkie voor twee heren. Een dialoog die kant noch wal sloeg en waar geen andere bedoeling aan gekoppeld was dan de ander op een verkeerd been te zetten.

De inleiding die mogelijk ook nog enige toelichting behoeft. Als mogelijkheid om even stil te staan bij de morbiditeit die zich, in zekere zin, voordoet. Want leven is zoals het vaak is: een andersoortige waarheid dan dat de mens zich voorstelt. En dat valt hier nu weer te lezen…

Situatieschets 1:

Wik gestrekt in een overleden toestand. Handen gevouwen, liggend op grond of podium. Belichting aangepast.

Tius:

‘Hij heeft geen afscheid durven nemen

want afscheid nemen dat doet pijn

hij wilde ons niet echt verlaten

maar even op zichzelf zijn

om na te kunnen denken, uit te zoeken

bij te tanken en om te ontdekken

of hij nog van ons hield…’

Hij wou ons niet verlaten

Hij sloeg niet op de vlucht

Hij had alleen behoefte

Aan wat frisse lucht…

Hoe heeft het zover kunnen komen?

Was alles voorbestemd?

Ach, tijd was één ding de omstandigheid was anders.’

Situatieschets 2:

Tius onderneemt een poging om Wik te reanimeren. Heeft hiervoor nodig een Laerdal beademingskapje en moet op een bepaald moment zijn pogingen staken…

Tius:

‘Wik, Wik je kunt het… Toe nou, vooruit, het is je tijd nog niet! Ik ben nog niet klaar en wil nog meer van je weten… Zeg het me nu op de valreep… Hoe was het toen jij in de psychiatrie op je laatste benen liep… Waarom heb jij geen floppygleuf aan laten brengen, dan was je nu geprogrammeerd om als onsterfelijk fossiel voor het gesticht in de toekomst bewaard te gaan worden… Dan had geest en duin de dijk kunnen keren en was de psychiatrie, wat ook al een woord uit het verleden is, niet roemrijk ten onder hoeven gaan… Waarom laat je me nu in de steek, we waren nog niet klaar met natuurlijk leren… Je laat zelfs na om de DSM 25 van een verantwoorde inhoud te voorzien… Is dan alles relatief…?’

Situatieschets 3:

Samenspraak tussen Tius en Wik: gezeten op een tweetal stoelen aan het filosoferen over het verleden en daarbij een tweegesprek proberen te bestendigen.

Wik:

‘Ja nu ben ik tachtig en zit ik in een bootje maar laat die hulpverleenster na om mij de vraag te stellen wat ik nu zoal in mijn leven heb gedaan… het valt me zwaar tegen dat ik niet veel meer kan zeggen dan wat les te hebben gegeven… Ik vraag me af wat daarvan is blijven hangen… Ja, wat heb ik nu precies gedaan? Een beetje zitten praten over ziek zijn en normaal, over de zin van zijn gekoppeld aan het afwijkende… ‘ Een beetje stilgestaan bij hangen en wurgen wat het verschil was tussen dit en Hulp In Acute Situaties… Het valt ook niet mee om zo mijn dagen in eenzaamheid te slijten en ik ben daarom ook wel blij dat Alzheimer mijn leemtes met confabulaties weet te vullen… ’t Is ook wel wat dat ik door mijn laatste APK keuring bij de huisarts ben heen gekomen…’

Tius:

‘Op jouw leeftijd heb je zeker veel om aan terug te denken, Wik? Want hoeveel jaar heb jij nu in de psychiatrie gewerkt? Was dat alleen zo af en toe een nachtdienst op Dijk en Duin en Bosch of was je herhaaldelijk op de Geesterkoggegrond aan het werk? Wat weet jij je nog te herinneren omtrent de hoogtijdagen van de psychiatrie? Is het waar dat jij de eerste DSM nog hebt meegemaakt en was het ook in jouw tijd al vanzelfsprekend dat iedereen die meer dan vijf symptomen had direct het stempel op zijn voorhoofd kreeg…? Heb jij ook nog meegemaakt dat de eerste normaal chip werd geïnplanteerd?’

Wik:

‘Ik weet nog goed toen ik voor het eerst op een afdeling kwam. Grote zalen, dichtbevolkt en je kreeg te maken met het behandelkorps… Hoofdzusters, doktoren, eerste verpleegkundigen kwamen in optocht des ochtends de zalen langs en deelden met gulle hand pillen uit… Ja, de tijd van de chemische behandelingen vierden hoogtij… Als zombies bleven die mensen toen vierentwintig uur op de afdeling en het was dat passiviteit toen nog een niet erkende behandelingsvorm was dat je je daar als hulpverlener achter kon verschuilen… Nou ja, hulpverlener, ik was toen nog gewoon leerling verpleegkundige en kon mij toen gelukkig prijzen met het feit dat je een speld droeg waarop zichtbaar was hoeveelste jaars je was…‘

LUISTER GOED: ER VOLGEN NOG EEN AANTAL DELEN!

ik hou van me…

Ja, dat haalt je de koekoek! Nu zeker! Zoveel dat je te verliezen hebt! En eerder liep je maar wat te zieken, te zeiken en vertoonde je nog wel wat meer van dat minder constructief gedrag! Ja spijt komt altijd, gelijk berouw, na de zonde! Dat weet je toch en dat wist je toch ook! Wat lul je dan! Ik trap daar niet in!

Eigen schuld en ja, er is sprake van een bult alleen… niet zichtbaar! Dat maakt het lastig als iemand heel onschuldig zegt: ‘… maar je ziet er zo goed uit!’

En daar heeft de ander alle gelijk van de wereld in! Ik zie er ook nog hartstikke goed uit! Ik ben zo ijdel om nog weer een extra kleurtje aan mijn achtertuinbruin te willen toevoegen! En gelijk is het niet alleen het weer dat me tegenhoudt. Het is ook de mate van onzekerheid die mij, aan de ene kant belemmert, aan de andere kant vrij laconiek laat denken. Denken en doen, zien en ervaren met een dimensie die ik kortgeleden mij niet had kunnen voorstellen, tenminste niet live.

Want nu zit ik in een proces van ‘gebakken peren’ dan wel ‘blaren’ waarop ik zit. Die smaken niet en doen zo af en toe schrijnend zeer. Ik hou van me maar kom ook tot de ontdekking dat ik ook al een tijdje minder van ‘me eige’ houd. Ik zat er ook niet zo erg mee, had het druk zat met mezelf en liet de wereld de wereld. Ja, ik leef me uit op die weblog, zat op mijn manier te ‘bloggen’ en kon daardoor stellen dat, wanneer dit achter de rug was, mij dit een gevoel van loslaten opleverde.

Alsof ik mijn geest weer ruimte kon gaan bieden om weer nieuwe ideeën, nieuwe gedachten dan wel andere inzichten tot mij te nemen. Soms had ik ook de gedachte dat ik me een beetje verloochende. Dat ik soms deed zoals ik deed en dit niet aan mijn wezen kon koppelen. De rol in een spel, een rollenspel waar toneel zich ook zo wonderwel voor leent. Iets zeggen en het toch niet menen, als het ware verschuilen achter teksten van een ander, in dit geval de schrijver en in een ander geval iets doen op geleide van de regisseur.

Iets als echt brengen en het toch niet als echt ervaren. De buitenkant die totaal verschilt van de binnenkant, de opmerking: ‘… je ziet er zo goed uit…’ en van binnen weten dat er niet te repareren schades zijn opgetreden.

Ik wil weer van ‘me eige’ leren houden! Ik weet niet welke wegen ik daarvoor ga bewandelen, wil bewandelen, kan bewandelen en mogelijk wel moet gaan bewandelen. Want dat moeten dient ook een ander kader te krijgen. Ik moet niet zoveel meer maar kan wel mijn wensen naar voren brengen. Dan nog rijst de vraag in hoeverre deze wensen in mijn behoeften kunnen gaan voorzien, want ook mijn behoeften ondergaan momenteel een andere kijk, kenmerken een andere blik en worden van een bijkans banale rijkdom voorzien. Toch is deze rijkdom essentieel.

Want hoe kan ik in godsherennaam stellen van jullie te houden als ik niet opnieuw van mezelf leer houden! Ik houd van mij en houd van jullie, jullie die ik deze tekst voorhoud en het moment waarop ik…

dag, tot zo!

Van een tijdje terug. Nou ja, van twee jaar geleden. En eigenlijk geactualiseerd door die foto van Jan Smit van gisteren. Want in zekere zin kijkt diezelfde Jan toch wel wat verdrietig. Melancholisch. Een beetje alsof de wereld om hem heen er met hem vandoor is gegaan. Of dat de omstandigheden van een BN’er ervoor blijven zorgen dat zijn zorgen op een heel ander plan veel verstrekkender zijn dan wij, gewone stervelingen, dienen te ondergaan. Ook Jan is echter een gewone sterveling. Weliswaar in een totaal andere wereld, maar dan nog onder datzelfde firmament. En dan zijn moeder. Ook zo’n gewone vrouw. Zittend op dat muurtje in de zon. Haar jarenlange plek op de Dijk reeds lang verworven. Dat kun je treffen in Volendam. Mensen als jij en ik. Maar dan toch nog even anders. Dat Kerkhof met de slachtoffers van die nieuwjaarsramp.

Het onvoorstelbare wat zich daar toen voltrok. En de letterlijke littekens die nog een aantal generaties zullen blijven overschaduwen. Ook dat typeert Volendam. Als dan het nummer ‘mooi Volendam’ klinkt, rolt er spontaan een traan. Juist dan is de Palingsound even heel ver te zoeken…