Magisch realisme en de waan van de werkelijkheid

Geplaatst door Wik 20 november 2018

Wanneer een schrijver verdwaalt in zijn eigen lotgevallen terwijl hij aan het schrijven is, kan er sprake zijn van een bepaalde vorm van magisch realisme. En wanneer de realiteit van alledag niet meer te doorgronden valt, gebeurtenissen zich in plaats, tijd en ruimte elders voordoen dan dat de bedoeling is, loop je de kans als lezer dat het geheel doet denken aan een landschap met hoofdpersonen die weer aan Jeroen Bosch kunnen worden gelieerd. Waarbij niet alleen de lezer verdwaalt, maar ook de kans bestaat dat hij de schrijver tegenkomt in het absurde van zijn verhaal. Waarbij een groot beroep wordt gedaan op de lezer die met de schrijver aan het dwalen is, en het niet meer dan logisch lijkt te zijn wanneer de lezer afhaakt, terwijl de schrijver op zijn tocht het ene ongerijmde aan het andere gerijmde vast probeert te breien. Van aanhaken kan geen sprake meer zijn en het waar kanten noch wallen meer te vinden zijn, loop je als schrijver de kans dat de verontruste lezer alsnog afhaakt. Terwijl dat waarschijnlijk niet de bedoeling kan zijn, de schrijver is nu eenmaal gebaat bij een zo groot mogelijke verkoop van zijn boek. Sebastian Fitzek is zijn naam en hij beweegt zich op de grens van het veronderstelde magisch realisme en de psychiatrie. Hij schrijft psychothrillers en doe niet onder voor de film van Psycho, ooit van de hand van Hitchcock. Of The Shining als levend bewijs van de waanzin die soms in de geest van de mens te vinden is. En waar waan en werkelijkheid geregeld om de waarheid strijden, kan het haast niet anders dan dat ik verslingerd raak aan deze manier van schrijven. Luguber en op het randje, geregeld met mensen die aan de zelfkant van de maatschappij terecht zijn gekomen, verslingerd aan het ongewisse waardoor mijn bestaan ogenschijnlijk niet veel meer is dan het dagelijks bestaan wat miljoenen anderen met mij delen. En wanneer het boek is getiteld het Joshua profiel, en broer van de schrijver in een gesloten psychiatrische kliniek, met regelmaat op verlof mag gaan en zijn broer de schrijver het vuur aan de schenen legt…

Tags: , ,

Verguisd & gelouterd…

Geplaatst door Wik 19 november 2018

Gelouterd. De hemel in geprezen. Daar vertoeft hij al een tijdje, sinds zijn voorganger de ontdekking schreef. Verguisd. Om vervolgens weer gelauwerd te worden. Een spontane benoeming tot stadsdichter. Hij een uitgebreid pleidooi hield om Yxie in Alkmaar te gaan vestigen. Als hommage aan Lucebert. Een veelzijdig kunstenaar, dewelke even een scheve schaats heeft bereden tijdens de laatste Wereldoorlog. Maar ook dan zijn wij vergevingsgezind, dan wordt het verhaal van jong te zijn en wat te willen opeens vanuit een andere invalshoek beschouwd. In tijden van crisis lijkt alles wel in een ander daglicht te komen staan, en waar iets het daglicht niet kan verdragen, zal de nacht zich over het duister ontfermen. Wacht slechts een ochtendgloren. Maar om voor een award het besluit te nemen om het leven in te ruilen voor de dood door eigen hand, een bank waarop de meest diepe donkere zielenroerselen te zien verdwijnen en je licht te laten schijnen over kunst in het algemeen en bijzondere kunst in het bijzonder, te denken valt aan Silence out Loud, kunst ik Kranenburgh in Bergen en dan een rustplaats vinden in de buurt van de kunstenaar die je als voorbeeld voor ogen hebt gehad, dat is slechts een enkeling gegeven. Joost Zwagerman is dood, en het eerbetoon dat hem nu bereid wordt kan haast in de schaduw van zijn leven staan. Dat ruim 700 mensen zich lieten verleiden om hem dit betoon te geven, dat niet de eerste de beste als inleiders gebruik hebben gemaakt van de overtuigingskracht van zijn woord, zijn keuze en zijn daad, zegt meer over hen die aanwezig waren, dan dat Joost zich dit ooit bij leven had kunnen voorstellen. Het is Peter Schat gelukt om Joost in een bijzonder licht te zetten: ‘Wat kan kunst doen, wat kranten niet kunnen? Kunstenaars willen ons choqueren uit de ellende die het nieuws ons brengt.’ Sir Simon Schama hield een lezing tijdens de eerste Joost Zwagerman bijeenkomst. Robbert Dijkgraaf was zijn ‘opponent’ in het nagesprek. Maar heel bijzonder was dat de voormalig burgemeester van Alkmaar, Marie van Rossen gisteren het eerste exemplaar van ‘Grote groet uit Zwagerland’ kreeg overhandigd. Marie van Rossen die geschiedenis schreef tijdens een Van Foreestlezing die Zwagerman hield in 2004 in de Grote Kerk in Alkmaar. Waar hij het verhaal vertelde over ‘Dubbelstad’ en verwoordde zijn haat/liefdeverhouding met de cultuurarmoede die hier heerste: ‘er is zelfs geen stadsdichter!’ Waarop van Rossen reageerde met: ‘Bij dezen benoem ik u ten overstaan van 800 aanwezigen tot stadsdichter van Alkmaar.’ Ook toen kon Joost geen kant meer op…

Tags: , ,

Chroniqueur

Geplaatst door Wik 18 november 2018

Het sluimert. Daar ergens. Net achter de horizon. Donkere wolken trekken zich samen. Een fluistering trekt over het landschap, bliksem licht op en donder laat van zich horen. Niet veel later barst de storm los vergezeld van slagregens, bomen waaien om, verliezen takken en halmen hebben de grootste moeite om zich in de aarde overeind te houden. Ik huiver in mijn kletsnatte kleding, weet niet waar te schuilen en laat mij door de wind van hot naar her verplaatsen. Een kuil wordt mijn redding en niet veel later is daar het licht van uitgerukte hulpdiensten. De eerder gegeven waarschuwing heb ik aan mij voorbij laten gaan… Gelukkig ben ik geen schrijver, meer een chroniqueur van dagelijkse beslommeringen. Van zaken die mij bezig houden, tot een waarnemer op afstand van de wereld rond mij heen. Met zo nu en dan een uitstapje naar een theater, een museum, een supermarkt of andere zaken die zich op mijn pad aandienen. In een boekwinkel kan ik mij tijdelijk vermeien, met lezen breng ik een groot gedeelte van mijn tijd in bed door, en televisie kan mij absoluut niet bekoren. Maar een familiebijeenkomst kan mij gedeeltelijk wel bekoren, vooral wanneer dit familieleden betreft die ik nauwelijks zie, laat staan spreek. Waar ik nalaat interesse te tonen en dit omgekeerd ook het geval blijkt te zijn. Waardoor ik de ketel gelukkig geen verwijten hoef te maken. Edoch, wanneer mijn zwager Piet een meer dan uitstekende rijstmaaltijd uit zijn keuken weet te toveren, laat ik de maaltijd absoluut niet aan mij voorbijgaan. Nasi goreng die stijf staat van de trassi, de blauwe hap die hij mocht genieten toen hij nog voer bij de marine, de sambal, de pittige chickenwings, ketimoen om het geheel wat af te blussen en het bier waarmee dit geheel gepaard gaat, daar mag je mij gerust een aantal keren voor wakker maken. Maar met Madam Jeannet heb ik absoluut niets mee uit te staan. Die typisch Surinaamse peper staat mij bijzonder tegen, en het feit dat Piet ook daar een ware tovenaar in is, kan gelukkig die andere monden wel bekoren. En het is zowaar gezellig, ondanks het feit dat ik met mijn zwager Rob nog geen drie woorden heb gewisseld. Ik heb dan ook wat moeite die zij schijnen te hebben met het niet meer komen op verjaardagen, met het excuus dat er dan niet diepgaand gesproken kan worden en dat zij liever een een op een situatie zien. Of liever gezegd een twee om twee. Waardoor diepgang op voorhand wordt verondersteld en de agenda’s bepalend zijn voor de afspraak die tot op heden nog nimmer is gemaakt. Familie kun je niet uitkiezen, schoonfamilie voor een deel en wat er bijgevolg nog aan wordt toegevoegd, kan heel bijzonder zijn, maar ook een bepaalde teleurstelling in gaan houden. En daar heb je het maar mee te doen, dat is soms laakbaar maar in de regel valt het reuze mee, te weten dat aan het einde van zo’n bijeenkomst het moment komt om wederom afscheid van elkaar te nemen. Neen, ik ben geen eigenheimer, en ja er zijn momenten dat ik me verveel of dat de overtuiging waarmee een ander iets beweert, bij mij de nodige vraagtekens naar voren laat komen. Waarbij ik de juistheid van een bepaald betoog in grote twijfel trek. Dat is waar ik moeite mee heb: je groter voordoen dan je bent en alles in een overtreffende trap naar voren brengen. En daar heeft die ene zwager nu eenmaal een handje van. En zeker wanneer hij zijn afscheid van ooit zijn werkgever lardeert met het feit dat hij ooit tweehonderd man mocht leiden, en dat bij zijn afscheid slechts een collega overbleef met wie hij een hamburger schijnt te hebben gegeten. Een beetje alsof van alles naar niets is gereduceerd en de man in kwestie zichzelf ziet als het slachtoffer van… ja van wat eigenlijk. Het waren nu eenmaal die hoge bomen die het eerst omwaaiden, waardoor ik toch weer een draai aan deze waarneming heb kunnen geven!

Tags: ,

Tijdelijk

Geplaatst door Wik 17 november 2018

Als het aan mij ligt… maar gelukkig ligt het niet aan mij. Sinterklaas in het land, de pakjesboot gearriveerd, de schoenen klaar gezet en voor je het weet komt Piet even langs om te kijken of niet alleen hooi, maar ook een winterpeen in de schoen te vinden is. Met al die vermaledijde schoorstenen en het feit dat de schoorsteenveger reeds lang geleden verdwenen is, houtkachels hun bijdrage leveren aan een verhoging van het CO2, de wind nalaat om te waaien en voor- dan wel tegenstanders in aparte vakken van elkaar gescheiden worden, Black Peter wordt opgetuigd om Black Friday te gaan vervangen, er de economie alles aan gelegen is om maar hogere omzetten te gaan genereren, de AOW leeftijd en de pensioenafspraken zich onder leiding van Rutte en consorten door een Koolmees in de luren te laten leggen, de pensioenleeftijd nog steeds een heet hangijzer blijkt te zijn en de Goede Sint niet veel meer weet te doen dan de stoomboot door een elektrisch aangedreven amfimobiel door de eeuwenoude grachten te sturen, zolang er nog steeds door de Holland Amerika Lijn cruises worden aangeboden die, in vergelijking met vliegtuigen, maar voor een beperkt deel van belang zijn om de klimaatovereenkomst onderuit te halen, Intertoys eerst de prijzen verhoogd om daarna met veronderstelde kortingen de consument alsnog weet over te halen om te investeren in Lego, Duplo en Playmobiel, spelletjes steeds gewelddadiger worden, en Facebook overstelpt wordt door nepberichten, zolang de rozengeur en maneschijn van Herman nog steeds opgeld doet, kan het haast niet anders dan dat ik de werken van Pauline nader aan u voorstel. Te weten dat het ene schilderij een titel heeft als ‘cruise’, de ander een beeld schetst van een haven en er een portret van de hand van Piet Mondriaan is opgedoken uit particulier bezit, een schilderij van een levend kunstenaar bijna 80 miljoen oplevert, zolang kan het duren voor de rapen gaar, de zoete aardappel op het bord van het stoute kind te vinden is, ambtenaren is diskrediet worden gebracht wanneer zij met hun expertise de wal op worden gestuurd, waarbij kant noch wal de omhoog staande brug weet te verleiden om dicht te gaan, er verschillende instanties nodig blijken te zijn om brugwerkzaamheden binnen een bepaalde tijdsperiode klaar te krijgen, zolang kan het duren alvorens je een blik kunt werpen op de beelden van vandaag. En dat ik daarbij niet schroom om in te zoomen op die beelden en dat alles maar tijdelijk is…

Tags: , , ,

Another day, another road (No movie!)

Geplaatst door Wik 16 november 2018

Het is een kwestie van gewoon… een handreiking misschien?! Neen, dat is het niet, maar wat het dan wel is kan niet veel meer zijn dan een vraagteken. Een vaag teken wellicht. Maar of dat ook dit keer van toepassing is… Onduidelijkheid ten top en dan te bedenken dat de koffie dit keer vergezeld ging van een speculaasje, dat in de regel overdaad schaadt, maar wanneer ik een bijkans leeg atelier tref, veel werken met de rug naar mij toe staan en dat de kunstenaar in kwestie probeert het geheel over een heel andere boeg te gaan gooien, zich met de opdrachten onledig houdt en denkt in een richting die neigt naar sociaal realisme, kan de weg die zij voor zichzelf voor ogen heeft, de ander op termijn kan gaan bekoren. En de vraag naar kunst van haar hand waarschijnlijk weer nieuwe liefhebbers zal gaan verleiden om met de door haar ingeslagen weg, die nieuwe richting in te slaan. Kunst dient niet alleen om te bekoren, kunst dient ook om een statement van de huidige tijd in verf te vangen. Waarbij doeken een tweede leven kunnen krijgen en op termijn, over zeer geruime tijd, mogelijk restaurateurs zich verbazen omtrent het werk dat nu in de tijd niet alleen versluierd, maar ook nog eens verborgen dreigt te gaan worden. Wanneer anderen hun verbazing zullen gaan uitspreken en er waarschijnlijk op een drie- dan wel vierdimensionaal scherm dat wat verloren was gewaand, alsnog een tweede leven tegemoet gaat. Het zijn nu eenmaal andere tijden en een zekere verarming op vele fronten doet zich voor. Er wordt niet meer gesproken, er wordt gecommuniceerd op een niveau dat alle ruimte biedt voor de meest vrije interpretaties van het woord. Het beeld. Het opsluiten in de eigen wereld en geen oog meer hebben voor de realiteit van alledag. Dat de blaren in herfstkleuren de takken verlaten, dat een eenvoudige zwam zich ondergronds heeft weten te vermenigvuldigen, dat het moment waarop rust en stilte gemeengoed was tegenwoordig tot gemeen goed is verworden. Constant met de ander in verbinding te moeten staan en dat iedere stap die je zet via een stappenteller aan het einde van de dag aangeeft hoeveel stappen je hebt gemaakt, hoeveel de calorische waarde is van dat wat je hebt genuttigd en je eigen verbrandingscijfers bepalend zijn voor hoe je je voelt, laat staan dat je mogelijk door een tekort dan wel teveel in een mineur stemming terecht komt. En voor je het goed en wel beseft is daar de redding: Prozac om nog maar eens een oud medicijn te gaan benoemen. Met een Prozac in de hand, kun je de rest van de wereld wel vergeten. Om over het ganse land maar te zwijgen… Ik zit voor dit apparaat en had het grote genoegen om de vrouw waarvan haar werken mij het meest bekoren, in dat atelier te treffen. Ik kwam daar met wat dingen van mijn hand en mocht met werken van haar hand het pand verlaten. En dat brengt vreugde in mijn gemoedstoestand. Dat maakt zo’n mistige dag tot een heldere, schijnende dag. Daar helpt geen moedertje lief mij vanaf! En wanneer ik weer eens wat te klagen heb, zieltogend in zelfmedelijden, zijn het de werken van Pauline die wederom op het verlichtende pad zullen gaan brengen. Het is simpelweg de weg die zij zich voorneemt: ‘another day, another road.’ Dat ik haar daarvoor dank zeg… vanzelfsprekend!

Tags: , ,

in HARMONIE

Geplaatst door Wik 15 november 2018

‘NORMAAL IS NIETS ANDERS DAN HET GEMIDDELDE VAN ALLE AFWIJKINGEN.’ Ik geef het je te doen! Wanneer DSM V zich zorgvuldig houdt aan alle gestelde criteria, kan Sigmund zijn bullen wel pakken. Alhoewel hij doorgaans met een schuin oog, dat oog zonder lapje, geregeld de mensheid voor het lapje houdt. En wanneer de ene zielenknijper overtuigd is van zijn eigen gelijk, zal de andere er alles aan doen om een ander eigen gelijk te gaan halen. Waarbij de zorgverzekeraars zich verheugd in de handen knijpen, de farmaceuten er alles aan gelegen is om een volgende pil tegen onbetamelijk hoge prijzen de markt niet alleen te bestormen, maar ook nog eens woekerprijzen voor een placebo kunnen gaan vragen, waarop de premies niet alleen omhoog gaan, maar ook de minder verkopende pillen via het afvoerputje alsnog het drinkwater kunnen gaan verontreinigen. Waardoor de zuiveringsinstallaties worden overbelast en de mensheid zo langzamerhand doordrenkt wordt van de niet te zuiveren restanten van de medicijn inname. En waar het riool in het verleden niet alleen voor stankoverlast garant stond, is het nu het oppervlakte water dat ervoor zorgt dat ook een willekeurige wilde eend, in het water spontaan begint te hallucineren. In plaats van te kwaken begint te blaten. En een verontrust schaap in zijn slaap verstoord wordt. Hoewel het zou ook een ram kunnen zijn, zich niet bewust van een gender-neutrale opstelling. Het is daarom dat ik vandaag kies voor de achterflap van de DSM De Sigmund Methode. Waarbij ik niet schroom om de hele achterflap te gaan citeren:

De tijd dat je als arts iemand simpelweg gek kon verklaren ligt ver achter ons. Tegenwoordig is iedereen speciaal. De gekken eisen allemaal hun eigen persoonlijke etiketje, maar ook de normalen willen niet meer normaal zijn. Wat moeten psychiaters en psychologen met deze ontwikkeling? Dokter Sigmund heeft een diagnosebijbel ontwikkeld die collega’s wereldwijd een handvat geeft om hun klanten te labelen: De Sigmund Methode. Een rijk geillustreerde vraagbaak waarin alle aandoeningen van ADHD tot Zapdwang behandeld worden. En dan te weten dat deharmonie voor deze uitgave garant staat…

Tags: , ,

Variabelen.

Geplaatst door Wik 14 november 2018

Het zijn altijd weer variabelen die roet in het eten strooien. ‘No roet allowed’, zou ik bijna zeggen, en zeker niet nadat Norit reeds lang het veld heeft geruimd. Waar de stopper in de vorm van Laudanum ooit wat roesverwekkende activiteiten ontplooide, is het nu de rechter die wordt uitgenodigd om een uitspraak te doen door een kortelings geleden opgerichte organisatie die er van alles voor over heeft om een kinderfeest te vergallen. En waar gal niet geloosd kan worden is een icterus nabij. Geelzucht dat groene pieten hooguit in een ander daglicht weet te stellen, blauwe pieten zich te buiten zijn gegaan aan alcoholische versnaperingen en rode pieten waarschijnlijk veelvuldig van bietensap hebben gesnoept. Waar een gouden glans wordt vervangen door een grauwe vloed, waar worden opgescheept met de wandaden uit een roemrijk verleden, waar de huidige kruidenmaatschappij in de vorm van Versteegh er alles aan gelegen is om dat biologisch verantwoorde stukje vlees nog enige verfijning bij te gaan brengen, kan het niet anders dan dat de intocht op losse schroeven komt te staan. Dan kun je hooguit gaan hopen dat De Wereld nog steeds Door Draait, maar is het zeer de vraag of er na een nacht vorst wel geschaatst kan gaan worden. Om over wat hete hangijzers maar te zwijgen, hooguit dat de ijsbaan in een pulpmassa gaat veranderen. Want daar hebben we het druk mee, daar kan geen EU tegenop, laat staan dat de Brexit ervoor kan gaan zorgen dat alle neuzen diverse kanten op blijven staan en dat de grenzen verharden, de hekken worden verhoogd en dat het geen vreemden meer zijn die verdwalen. Hooguit de kans lopen om teruggestuurd te worden. En dat er nog iemand is die naar een naam vraagt. We hebben rechten en daar wordt maximaal gebruik van gemaakt: protesteren, demonstreren, staken, meningen uiten, en geld voor de een of andere collecte in de eigen zake te houden, onder de noemer geen cash geld meer in huis te hebben. Waarop de collectant wijst op de mogelijkheid om ook met een pinpas gelden aan die speciale organisatie te gaan doneren. Neen, noem mij geen scepticus, geen criticus hooguit een waarnemer die af en toe, met gefronste wenkbrauwen, een poging doet om zich te engageren met een meer dan voorbeeldige maatschappij. Een maatschappij waarbij de democratische doelstelling geregeld met voeten worden getreden, en waarbij de mannen aan het roer van het Schip der Staat er alles aan gelegen is om de boot niet alleen op koers, maar ook nog eens zodanig te laveren dat mogelijke klippen aan alle kanten worden omzeild. En waar ooit gewezen stuurlui zich op een leugenbakje zittend weten te houden, is het nu beangstigend dat er momenteel wordt gevaren op een koers die vanuit het heelal door satellieten wordt bepaald. Want stel je voor dat er nu een hacker op staat die dat programma weet te verstoren… Brengt dan een ouderwetse zeekaart dan non uitkomst?!

Tags: ,

Zo gewoon!

Geplaatst door Wik 13 november 2018

Wat maakt een dag als vandaag toch bijzonder?! Niet de pagina met familieberichten, waarbij melding wordt gemaakt dat in beslotenheid een crematie dan wel een ter aarde bestelling zal gaan plaatsvinden. Dat er steeds meer gekozen wordt om met intimi de bijeenkomst en de dood in een andersoortige samenstelling te gaan vieren. Want dat het glas geheven wordt, dat stuifcake plaats heeft gemaakt voor bier en bitterballen dat, naast het leven, ook de dood gevierd mag gaan worden en dat de uitspraak dat er straks op de naasten een beroep kan worden gedaan om mee te gaan in het proces van de verwerking, het na een aantal weken meestal stiller wordt, nog stiller wordt en dat men welhaast vanzelfsprekend over gaat tot de orde van de dag. Een kaartje, een belletje een appje en voor je het goed en wel beseft ben je niet alleen de draad kwijt, is er zomaar weer een jaar voorbij gegaan en kom je tot de ontdekking dat je de ander, met alle goede bedoelingen van voordien, eenvoudig weg in zijn of haar hemd hebt laten staan. En wanneer je je dan uitput in excuses, mag je niet direct begrip van die ander verwachten. Zo gewoon kan een bijzondere dag gaan worden, zo ongewoon is het nog om met familieberichten kond te doen van het sterven. En waar voorheen de courant garant stond voor zowel geboorte, huwelijk en dood, zo eenvoudig is het tegenwoordig om zo’n bericht in een appje met anderen te gaan delen. Hooguit dat een enkele bloem, een bijdrage voor een fonds en dat casual kleding in zekere zin op prijs wordt gesteld…

Tags: ,

Eerste persing

Geplaatst door Wik 12 november 2018

Ze komen allemaal voorbij: de eendjes uit het water, de schaapjes die over de dam heen lopen, Klaas Vaak die vergeet zand te strooien en waar het gisteren nog grote mik mak was, is het vandaag dat de tandarts zich mag gaan buigen over die losgeraakte vullingen. En waar de vergeten snoepzakken zich straks in de holle kies van opa zullen gaan verbergen. De box in de kamer, het wippertje dat een schoonheidsbehandeling heeft ondergaan, de laatste restanten van de hondenharen die zijn opgezogen en het heeft er alle schijn van dat het wederom maandag is met alle rituelen vandien. En tussendoor een enkele boodschap, een overstap van het ene naar het andere bedrijf en waar Loogies een begrip was is het nu Klus en door dan wel klusendoor dat als een nieuwe ster aan het firmament van Vincent de boeken heeft gehaald. Dat wil zeggen dat de KvK het heeft behaagd om dit eenmansbedrijf in de geletterde boeken bij te schrijven. ZZP en een holadiejee wat ervoor zorgt dat de man in kwestie zich weer kan lenen voor en door iedereen met allerhande klusjes. En waar dat klusendoor voor staat is niet zo moeilijk te raden, het begon simpelweg met tussendoor wat alras werd vervangen door klussendoor waarbij die ene s alsnog het veld heeft moeten verlaten. Het is dan ook met lood in mijn schoenen dat ik je vertel dat ik voor dit gegeven garant heb gestaan… Maar niet getreurd, wanneer die eendjes weer het water in plozen, Klaas Vaak gemoedelijk met zand op de wegen gaat strooien, een koufront nadert en de voorspellingen het hebben over vorst aan de grond, boerenkool nog lekkerder smaakt wanneer daar die vorst overheen is gegaan, een vorst daardoor van alle markten thuis schijnt te zijn en mijn verhaal een vroegeindig einde kent, weet dan dat het mij wederom is gelukt om het nodige aan woorden uit dit apparaat te persen. Het heeft veel weg van olie uit een eerste persing…

Tags: , ,

Winterbloemen (met ijs!)

Geplaatst door Wik 11 november 2018

Het is altijd een kwestie van afwachten. Wat Jos nu weer aan zijn palmares weet toe te voegen en waar hij, in gedachten, zijn cast weet te formeren, zijn keuze naar voren brengt en met een verleden waarbij ijsbloemen op het enkel glas uit het verleden, zorgen voor winterbloemen. Waar de adem van de kinderen die op zolder sliepen, voor wolkjes zorgden dan wel de ijspegels die ’s morgens te ontdekken waren aan de rand van die wollen AaBe deken. Maar wanneer het hem lukt om een stuk van een toneelschrijver in handen te krijgen die zijn pen doordrenkt met vitriool, kan het niet anders dan dat de uitvoerenden hier met het nodige venijn mee aan de slag gaan. En dat is meer dan een compliment waard, dat is spel op het niveau van de professionals en de wetenschap dat dit ‘slechts’ (semi)amateurs zijn die de teksten van de nodige lading weten te voorzien, in een decor dat er niet om liegt gevangen in een lichtbeeld dat alle recht doet aan de voorstelling, is het jammer dat het aanwezige publiek het in belangrijke mate laat afweten. Een zaal die wel geboeid, maar weinig reactie naar voren brengt.  Naast het gegeven dat de zaal mogelijk door een bepaalde schroom, dan wel een genieten in stilte, de vele woordspelingen en het onderliggende al eerder genoemde venijn, het spel van een diepgang voorziet, waar menig professional jaloers op zou kunnen zijn. Dat dit niet alleen een kwestie van de teksten van Peer Wittenbols, is het zeker de kracht van de regisseur Jos Salari die dit aan zijn spelers weet te ontlokken. Diepgang en ontroering, vuilspuiterij en ontzetting, vuilbekkerij en bewogen levens, de rouw om het nooit geboren kind, de kindjes van een ander die niet veel meer hebben te verwachten van de toekomst dan een vorm van schuldsanering, een dode zwaan waarbij de metafoor dat zwanen voor altijd een levenslang paar zullen zijn, maar door de dood van de een mogelijk een vroegstondig overlijden van de overblijver alsnog zorgt dat de rouw niet alleen verwoord, maar ook manifest wordt. Natuurlijk ben ik bevooroordeeld wanneer het Pluusj betreft. En natuurlijk is het afwachten wat ons nu weer wordt voorgeschoteld. Maar dat het spel van Babette Groot, Greetje Danner, Dewey Kraayvanger en Ingeborg Kramer boven alle twijfel verheven is, dat is niet alleen een constatering, maar stomweg een feit. En wanneer de rol van die dode zwaan is uitgespeeld mogen zij zich gerust met de overblijvende veren gaan tooien!

Tags: , , ,