Ooit was in Amerika ‘the sky the limit.’ Ooit voer ook de Holland Amerika Lijn naar New York. En de Koninklijke Nederlandse Stoomboot Maatschappij voer op Zuid- Amerika. Ooit was Amerika het land van de onbegrensde mogelijkheden tot… er olie in een zandbak werd gevonden. En vanaf dat moment en het moment waarop ‘Mr. 10 percent’ zijn courtage afdwong, ging het allemaal anders.

De wereld veranderde en de mens veranderde mee. De mens ging meer eisen stellen. De mens werd mobieler. De ontdekkingsreizigers stierven uit en de wereld werd, relatief, steeds kleiner. Maar de mens wist zich toch weer te verheffen. In die zin dat, met het veranderen van die wereld er gelijktijdig sprake was van verder, hoger en sneller. Record na record sneuvelde. En waar mensen zich voorheen hooguit in stalen gebouwen voortbewogen, werden het aluminium bollen die iets van een atoom tevoorschijn toverden. En de wereld? Die draaide ook toen al door.

Laat ik dit keer de beelden maar spreken. Hooguit dat ik je morgen nader spreek. Want de tijd dewelke wij in Rotterdam vertoefden viel gelijktijdig weg toen wij uit Rotterdam vertrokken. Van station Blaak. Hetgeen zich dit keer ondergronds zondigt aan het verschuilen van de reiziger. Als een sterk verlate schuilkelder. Maar ook deze interpretatie komt geheel voor mijn rekening!

Ober, nog een bier!

Deel 1.

Alkmaar bruist! Althans, Alkmaar doet er alles aan zich landelijk te profileren! Nu is de Kaasmarkt, per definitie, vooral goed om velerlei vreemde vogels naar dit gebied te lokken, maar valt het wat tegen indien die vreemde vogels vroegtijdig dit gebied weer verlaten. Waarschijnlijk op jacht gaan naar de verlokkingen van, bijvoorbeeld, de Zaanse Schans. Of mogelijke andere dwarssteden die meer dan een bezoekje waard zijn…

Alkmaar profileert zich deze dagen zeer uitbundig! Twee dagen staan in het teken van Fashion mode en de verschillende overdekte ‘catwalks’ mochten zich dan ook verheugen op een publiek wat schuil ging onder verschillende moeders paraplu’s. Want stel je nu een zonovergoten dag voor! Toch, tot rond het middaguur, was er sprake van een zonovergoten dag. Hetgeen de goudgele Goudse meer dan ten goede kwam. Het gras, wat her en der te vinden was, deed vermoeden dat vandaag in het teken stond van de zogenaamde ‘graskaasdag.’ Jonge kaas, ternauwernood een dag of wat oud, dewelke nog een tijdlang dienen te rijpen, voordat ze als hoog bejaard, dan wel belegen de supermarkten gaan teisteren. En voor er sprake is van 1000 dagen oude kaas, zullen jaren dienen te verstrijken. Maar ook daar gaat het vandaag niet om!

Ik schoot ook vandaag weer een aantal plaatjes. Niet van de zetters. Dit keer van de vangers. De stapelaars. Die er voor zorgden dat de kaas weer een plaats terug vonden. Op weg naar het pakhuis. Om te rijpen. Om gekeerd te worden. Gekeurd was er al. En de vreemde vogels genoten. Kochten wat baby-kaasjes. Proefden een blokje. Beemsterkaas. En het was dat wij gisteren langs ‘De Tijd’ reden, anders was die Beemsterkaas nooit bij de Cono gearriveerd. Waar dit geheel op slaat?!

Je bent Alkmaarder of je bent het niet. Meer smaken staan nu eenmaal niet tot mijn beschikking!

Deel 2.

In Alkmaar wil het ook nog weleens regenen. In deel 1 reeds melding van gemaakt opdat vervolgens in deel 2 dit een zeker beslag zal gaan krijgen. Nu valt goed beslag niet mee! Is het niet vanwege de krenten in de pap, zijn het wel rozijnen die de boel versjteren. Een mooi woord wat waarschijnlijk van Jiddische komaf is. Of Joodse wortels zogezegd. De ‘catwalks’. Met muziek in de vorm van optimale luidruchtigheid van de plaatselijke troubadour. De enige echte ware ‘Bertje Doperwtje’, gehuld in zijn groene outfit. Klompen en een groene bolhoed, gehuld in een broek die zomer als winter, herfst dan wel lente zijn onderdanen blootgeeft. En mocht de klank van stem en gitaar wegvallen,zijn het altijd nog zijn klompen die een optimaal gebruik van willekeurige trommelvliezen weten te teisteren…

daarnaast: Henk (van Dijkhuizen) gesproken, Jan (Meurs) ontmoet, bij Fred (de Boer) een boekwerkje aangeschaft van Erwin (Olaf’s OWN), en zo her en der me wat lopen ver gapen…

Aan die eindeloze lucht aan de buitenkant van Hal 25, aan een beeld in een koplamp en meer van dat ‘langweilige….’

Dus voor nu: de Groeten uit Alkmaar! Alleen… dat ene plaatje. Dat detoneert een beetje… ehhhh, de Fashion dagen lopen door in de Rose week, dus…komt ALLES UIT DE kast….

‘Kunnen klompen klepperen…?!’ ‘Een goede vraag, mijn beste Watson!”Daarnaast haast ik mij een wedervraag te stellen: welke wijzen balken meer?’ ‘Mensen of ezels?’

Net verlost van het tijdperk Balkenende, heeft het er veel van dat ook deze keer een geschiedenis zich herhaalt. En voor ik in de valkuil van ´er was eens…´ val, dient gezegd te worden dat deze episode het karakter draagt waarin de koddebeier dan wel de veldwachter een belangrijke rol in de samenleving mocht vervullen. Een tijd ook waarin de leerplichtambtenaar nog lang niet het levenslicht had aanschouwd, laat staan dat er sprake was van een optimale hygiene. Hooguit dat de plattelandsarts een keer in de zoveel tijd van zich liet horen, dan wel zichzelf liet zien. Wanneer een bevalling niet opschoot, wanneer het juist met die hygiene uit de hand was gelopen, het kalf verdronken was, dan wel het kind in de wieg gestorven… een tijd van bijkans een eeuw of wat geleden. Zo rond de vorige eeuwwisseling. Waarbij ook Bartje nog furore zou gaan maken, de gebroeders Beekman en Beekman nog in de kinderschoenen stonden, en Kruimeltje naast Ciske nog voor een omwenteling moest gaan zorgen. Hooguit dat Afke´s tiental zich, in de schaduw van Pieter Jelles Troelstra zich als ondergeschoven kinderen manifesteerden.

De wereld van het kind. Het boerenkind in dit geval. En dan niet zomaar een kind, maar een bijzonder kind. Hetgeen hem vroegtijdig te verstaan was gegeven. Een stevig kind ook. Dat met haver en pap werd grootgebracht. Nu moet dat in die contreien toch wel heel bijzonder zijn geweest, want zover ik vandaag kon zien was er niet meer dan weiland, weiland, een sloot en een dijk te ontdekken. Hooguit een bord wat aangeeft op welke tijdstippen koffie dan wel thee te bekomen zijn. Etersheim. Off all places. Nooit van gehoord…

Niet verwonderlijk! Want het leven toen speelde zich in een heel ander tijdperk af. Een landschap waar zo her en der een boerenbedrijf te vinden was. Waar de koe noch de geit gespaard werd. Waar het enige varken krijsend het onderspit dielf. Of dolf misschien wel. Waar hondenkarren gewoon goed waren. En waar de sociale controle beperkt werd tot Etersheim. Waar Oosthuisen op een dagdeel afstand was. Geen bus te bekennen. En men zich niet druk hoefde te maken omtrent de boodschappen. Albert Heijn was in velden noch wegen te vinden. En de was woei op maandag aan de lijn…

Er was een meester. Niet zomaar een meester maar een boven- en ondermeester. Er waren griffels en leitjes. En er waren verhalen. Want waar mensen zijn, zijn ook verhalen. En de boven- en ondermeester schreef die verhalen op. En ging, niet veel later, naar een grote stad. Alkmaar bijvoorbeeld. Alkmaar wat wel een dag reizen betekende. Hij bezocht daar een pand aan de gracht. Een Oude Gracht. En zag daar de woorden Gebr. Kluitman staan. C. Joh. Kievit werd met de nodige argwaan bekeken. Een schoolmeester uit Etersheim… waar kan die plek onder God´s hoede zich in Godsnaam bevinden. Onder de rook van…

Laat ik mijn verhaal wat intomen. Wij reden al eerder door Etersheim. Toen was er nog geen sprake van enige vorm van herstel. Van restauratie. Nu staan er steigers rond het gebouw. En eerlijk gezegd kan ik niet wachten tot het museum van Dik Trom geopend wordt. Want het moet toch een genot zijn om daar, achterstevoren op een ezel een rondje te gaan maken…

Ik maak me schuldig! Ik maak mij, met een grote regelmaat, ernstig schuldig. Mij valt, met diezelfde mate van schuldigheid, velerlei vormen van plagiaat te verwijten. Simpelweg omdat alles wat ik te zeggen heb, en alles wat ik vastleg, reeds in alle maten en vormen heeft plaatsgevonden. Eigenlijk durf ik te stellen dat ik weinig origineel ben. En dat valt mij dan weer te verwijten. Terecht! Dat daar niet veel vaker op gewezen wordt, geeft iets aan van de andere partij. De tegenpartij als het ware. En ware het niet dat de tegenpartij zich in zwijgzaamheid manifesteert, zou de eerste steen geworpen kunnen worden. Niet door mij! Maar dat behoeft geen nadere uitleg!

Neem nu, bijvoorbeeld, beelden van een plasgelegenheid. Een urinoir. Een pisbak. Een krul. De krul die typerend was voor een straatbeeld. Achterhaald?! Ten dele. Wildplassen is daar voor in de plaats gekomen. En een oplettend diender weet wat dat oplevert. Niet alleen een bon, maar vaak vergezeld van een prent. Het kan dan haast niet anders dan dat ik dit straatbeeld vandaag aan de goegemeente tentoon wil gaan stellen. Een korte, maar hevige kleine boodschap. Mogelijk dat ik, op diezelfde termijn de grote boodschap ook nog eens aan de kaak stel.

De inspiratie? Ook die ligt op straat. Die liegt er ook niet om. Het is dat vleugje nostalgie wat mede het onderwerp voor vandaag bepaald. Ook dat is plagiaat! Want hoeveel anderen zijn mij reeds voorgegaan…?! Vooruit voor een keer. Omdat het de dag voor hemelvaart is. Een dag zonder keerzij. Althans, dat hoop ik vandaag van harte!

Kan niet zeggen dat ik regelmatig op de zaken vooruitloop. Of dat ik hier reikhalzend naar uitkijk. Dingen passeren nu eenmaal in een eigen, niet gehaast tempo. Waar hooguit de tijd, achteraf, een rol in mocht spelen. Zoals vandaag bijvoorbeeld. Niet veel op het programma staand, was het wederom een belevenis in Schagen te vertoeven. Gepland dit keer. Voor een volgend bezoek aan de garage. Simpelweg omdat een vermaledijd symbool het in het licht van de openbaring belangrijk vond van zijn aanwezigheid blijk te geven. De noemer: neem contact op met de garage daarin alles bepalend. Aan welk verzoek ik dus gevolg mocht geven. Nog geen idee hoe het vandaag met het onderwerp zal gaan aflopen…

Een bericht in de krant:

Alkmaar- Burgemeester Piet Bruinooge had het er maar druk mee. De afgelopen dagen toog hij twee keer met een bos bloemen naar Alkmaarse echtparen die de diamanten status hadden bereikt: 60 jaar getrouwd.

“Het was gezellig hoor, hij heeft koffie gedronken”, zegt mevrouw Ali Zeegers-Heijligenberg (84), die zestig jaar geleden met haar Freek (85) in het huwelijksbootje stapte. Ze ontmoetten elkaar bij turnvereniging De Halter. Inmiddels zijn ze drie kinderen, zes kleinkinderen en twee achterkleinkinderen (en twee op komst) verder.

“Nee, nooit weggeweest uit Alkmaar, behalve dan met vakantie”, zegt mevrouw Zeegers. Voormalig aannemer Freek was dertig jaar lid van de vrijwillige brandweer. Samen stonden ze jarenlang in hun inmiddels verdwenen hobbywinkel De Bij aan de Vondelstraat. “Ons geheim? Ach, een beetje geven en nemen. Tegenwoordig zijn ze vaak snel uitgekeken op elkaar.”

En dan komt er een stroom van herinneringen tevoorschijn. Brandweer, Paraat, oom Freek en tante Alie (zoals alle leden van dit brandweercorps als ooms en tantes werden gebombardeerd!) Egmond en de strandhuisjes op Noord (De Golfbreker), opbouw en afbouw en de duiven die door Willem Raams, na deze vakkundig de nek te hebben omgedraaid, het onderspit dolven op zijn bar-b-que, de nacht van de pyromaan, Sinterklaas, en nog wat meer van die ooit meegemaakte momenten. Momenten uit mijn verleden. En het is dan een kwestie van de samenloop dat ik een telefoonnummer vind. Van Erik. Niets weerhoud me om dat nummer in te toetsen. En mijn naam te noemen. En hem de samenloop uit de doeken te doen: de krant en de politiewijzer.

Nu, nog wat minuten later, kan ik dit verhaal ook van wat plaatjes voorzien. Van die nacht, van ooit dat afscheid van de beide Wimmen (Wim Pijper en Wim de Haan), van die revue en niet in de laatste plaats van Tante Alie: een schoffel en een hark ter gelegenheid van ons huwelijk op 2 mei 1980. En dan te bedenken dat zowel schoffel als hark reeds jaren bij ons in de tuinkast vertoeven…

Op 11 april 1981 vond de WW show plaats in de grote zaal van het Gulden Vlies. Na de Ouverture kwam de proloog “De Eerste Klap”en werd vervolgd door de Keuring. Streken en Strepen waarna de VuurVreters garant stonden voor een muzikaal intermezzo, gevolgd door de Eerste Straal (Altijd op de woensdagavond voor Hemelvaartsdag. De Waagtoren werd ontdaan van duivenstront. Nu het een monumentaal gebouw is, behoort ook dit tot het verleden).

Op de Spaanse Toer, Heel wat moois, Tante Anna om te eindigen met een Ode aan Alkmaar. Een avondvullend programma. Waarbij als medewerkenden de leden van de Alkmaarse Vrijwillige Brandweer een glansrol speelden. Jan in ‘t Veld voor de muzikale leiding tekende en de balletten onder leiding stonden van Carla van der Pol (Echtgenote van Dick, van de gelijknamige bakkerij).

De grime werd verzorgd door Ad en To Groothuizen, terwijl de algehele leiding werd gegarandeerd door de Revuecommissie. Kom daar tegenwoordig nog eens om…

Nagekomen bericht: waar ik Bob veronderstelde betrof dit Dick. Voor ik mij nogmaals aan veronderstellingen overgeef: zou Dick de broer van Bob kunnen zijn…?! Daarnaast zal de naam van der Pol bij (oud-) Alkmaarders nog wel de associatie met brood oproepen… (Toen in de Lindenlaan.)

Kansen & kleuren.

Geenszins een gewaagde combinatie. Tenminste, niet als een Dikke van Dale op mijn schoot rust. En dat doet deze. Waardoor de voorspelde combinatie aan gewicht toeneemt. Niet gewaagd dus. Ongewaagd zou ongevraagd een reactie kunnen oproepen. Maar ook dit ongewaagde doet zich niet voor. Daardoor sluit ik ook het hachelijke uit. Begeef ik mij weer eens op de gebaande paden. Dit met een voorspelbaarheid die uitsluitend mijn kansen doet toenemen. Waardoor de loop der dingen wordt bepaald, de wending voorspelbaar, opdat de kansen niet keren. Waardoor ook de afloop een behoorlijke kans maakt op het goede.

Met een kleur ligt dit ietwat anders. De eigenschap van voorwerpen dat ze slechts lichtstralen van een bepaalde, voor iedere stof karakteristieke, golflengte terugkaatsen of doorlaten, waardoor bij het zien een met die golflengte samenhangende indruk ontstaat op het netvlies is, voorspelbaar, van een totaal andere orde. Daarnaast het fenomeen dat elk der bestanddelen waarin wit (kleurloos) licht kan worden ontleed, alsook de mengingen daarvan, in het dagelijks leven met inbegrip van zwart en wit kan leiden tot een orgie van kleuren: gelijk de zeven kleuren van de regenboog of de pendant in de vorm van defaecatie. De zeven kleuren stront die, soms te pas maar veelal te onpas in gezegdes naar voren kan komen om angst te typeren.

Neen, de zaak ligt soms wat fundamenteler. Indien Philips in staat is om met een toegepaste LED technologie 22.000 kleuren te toveren, is het een ongekende opgave deze verschillende kleuren te benoemen. Het is al een onoverkomelijkheid indien man en vrouw woorden krijgen omtrent de kleur van een jakje. Gelijk Kortjakje ervoor koos deze discussie uit de weg te gaan. Niet, voor zover mijn geheugen mij niet in de steek laat, op zondag. Dat was de uitgelezen dag dat zij haar kansen vanaf de kansel tot haar kon nemen. Ook daar gaat het vandaag niet om.

Neen, het is meer een discussie tussen kansarm en kleurrijk. Of, nog weer anders gezegd tussen kansrijk en kleurarm. Hetgeen doet denken aan een bepaalde vorm van transparantie. En dat, dames en heren, roept weer een heel andere dialoog op. Of een discussie desnoods. Geef, dit keer, voor 1 keer uw geachte mening weer. Om de dialoog op gang te brengen, heb ik een tweetal foto’s uitverkoren. Bij de een gaat het om een handeling, bij de ander in het bijzonder om het onderstel.

Nu dan de vraag: welke van de twee foto’s voldoet het meest aan het criterium: vleeskleurig. Waarbij variabelen als een broodje halfom een deel van de omschrijving kan gaan bepalen. Een typisch Amsterdams gerecht. Voor zover er sprake kan zijn van een gerecht. Want dat er een gerechtelijke uitspraak te verwachten valt, durf zelfs ik te betwijfelen.

Daarnaast een aantal andere opnames. Vooronderstel dat het jassen zijn. Deze jassen zijn zichtbaar op de Zeedijk. Waar voorheen Casa Rosa huisde, zijn het nu ontwerpers die niet alleen met kleuren en portretten stoeien (dit keer van de hand van w.s. Roy Liechtenstein!), maar ook een poging hebben ondernomen dat eerder genoemde vlees in kleur te vangen. Het zal ook dit beeld zijn geweest wat in hoge mate van invloed is op de vraag van vandaag.

Zo is ook de kleur zwart in een beeld terug te vinden. Nu spreekt blauw voor zich, (al was het door het niet immer zichtbare blauw dat de straten veiliger zou maken), maar gaat het veel meer over de zwarte varianten. Zoals pikzwart zich weet te onderscheiden van het zwart der steenkolen. Naast het antraciet wat ook reeds lange verleden tijd is. Gelijk de schoorsteenveger veelal roet in het eten mocht gooien. Waardoor Norit, uiteindelijk, ook die naam niet meer kon dragen. Hetgeen de buikloop alleen maar ten goede kwam…

neen, dan het allerlaatste plaatje. Het doet vermoeden dat dit bord geen andere bedoeling kan hebben dan dat het niet toegestaan is om over dit water te rijden. Nu weet ik wel dat ook dit deel van het Damrak is ondertunneld maar doet zich de prangende vraag voor op welke wijze dit bord zijn bevestiging heeft gekregen. De paal staat zichtbaar te pronken, het water doet wonderen verwachten en aan de overkant… neen, daar is niets vleselijks aan de hand!

Nagekomen bericht:

Kijk Jolien, jij weet van wanten! Niet dat je ze aanhebt, maar daar gaat het dit keer niet om. Het gaat om de inhoud! En dan neem ik de vulling vanzelf wel mee!

Amsterdam lacht, waar het eens heeft… Dit klopt dus niet. Nu valt er tegenwoordig ook niet zoveel meer te lachen, dus… opnieuw! Amsterdam huilt, waar het eens heeft gelachen! Verdomd, nu klopt de strofe. Want strofen zijn het waar ik uit tap. Gemeengoed in zekere zin. Gelijk wel vaker sommige dingen gemeen goed zijn. Zoals bijvoorbeeld op de World Press Photos. In de Oude Kerk. Gelegen aan het Oudekerksplein. In de buurt van de Oudekerksbrug. En voorzien van het nodige rood. Niet direct in een associatie met een Chinees. Hoewel de Zeedijk daar alle reden toe geeft…

Het wordt een aflevering in een x aantal delen. Waarbij ik op dit moment nog geen flauw idee heb ten aanzien van die afleveringen. Daarnaast zal het, voor de liefhebber, geenszins smullen worden. De tragiek van de wereld valt af te lezen in een aantal doorkijkjes. En die doorkijkjes lenen zich niet altijd voor al te jeugdige kijkers. Het heeft niets van doen met de sprookjes die Andersen de mensheid achterliet. Vandaar ook dat huilen. Ook om te lachen is…

Het gegeven dat dit toestel met mogelijkheden zijn 10.000e indruk vandaag laat zien. 9999 is een ietwat verlepte Parisienne, terwijl nummer 1 van een nieuwe map gelijktijdig zijn opwachting maakt. Ik begin dan ook al aardig op Jan Hemels te lijken. Alleen wat hij in 10 dagen schiet, daar heb ik jaren voor nodig. En daar ik nog uit het stenen tijdperk dateer, lukt het mij nog steeds niet om afscheid van genoten indrukken te nemen. Vandaar ook mijn regelmatig teruggrijpen naar reeds verleden gebeurtenissen…

c z da sitte’ In een nieuwe variant op vier op een rij. Zes dit keer op een rij. De een kijkt alsof het laatste oortje net versnoept is, de ander is nogal met zichzelf ingenomen, terwijl een derde, waarschijnlijk, in het verleden vertoeft. Toen, vanaf dit punt, er mogelijk uitzicht werd geboden op het galgenveld. Want juist dit gebouw leende zich in het verleden voor Anatomische lessen. Het zal dokter Tulp geweest zijn die de gehangene door de lijkensnijder liet openreten, om vervolgens, naast de geuren de kleuren aan te geven. Het behoeft geen betoog dat de Eau de Cologne, gelijk wierook, kwistig in het rond ging. Voor zover de handelsbetrekkingen met Keulen dit toelieten…

naar haren grijpen. Vandaag dan ook velerlei haardrachten tegengekomen. Misschien dat ik daar, op termijn nog op terug kom. Compensatiestarten waarbij de schedel de teint niet meer weet te verbergen, langharig en door de tijd achterhaalt, daarbij het mogelijke werkschuwe in het midden latend, dan wel kleurrijke petjes door kinderen gedragen…

en er was een kastje. Het stond dit keer tegen een muur, opdat de afstand enigszins beperkt werd. Het zal je maar gebeuren: je krijgt de opdracht om de huidige recessie in beeld te brengen, terwijl de opdracht omtrent geld wat op straat zou liggen geen handen en voeten vertoont. Hooguit een hand die probeert de armoede te pakken. Maar ook dat kan geenszins de bedoeling zijn…

prietpraat voor vandaag. Maar wel heel leuk was het om Bas Losekoot weer de hand te kunnen schudden. Bas met wie het goed gaat. Bas, die wel heeft ingestuurd, maar niet tot de uitverkoren behoort. Nog niet, denk ik zelf. Maar ik heb het idee dat op termijn…

wij nog meer van Bas zullen horen. Waarschijnlijk binnen het fotocafe! Al was het alleen maar streetwise in plaats van streetlife…

Nooit geweten! Het heeft dan ook iets weg van een openbaring. En voor ik mij waag aan een uitspraak omtrent het vers en dit gepaard laat gaan van een nummer, is het meer wik ipe dia dewelke uitsluitsel biedt. Of bood liever gezegd. De aanleiding liegt er dit keer niet om: Ruud Schmitz. Nu weet ik wel dat wel vaker integrale delen van deze man mijn revue zijn gepasseerd, maar het moet mij van het hart dat ik een mogelijkheid zie zijn frustratie omtrent zijn ver jaar dag toch enigszins van een feestelijk tintje te voorzien. Ik wil heel graag een van mijn Internationale dagen met hem delen! Niet direct in letterlijke zin edoch meer in symbolische zin. Want juist zijn stuk heeft mij geraakt. Dien ik echter wel terug te gaan in de tijd. Welnu, laat ik Ruud zelf aan het woord. Of, liever gezegd, aan de schrijf…

FRUSTRATIE

Allereerst, bedankt voor de tips en recepten over de rosbief (zie deze rubriek van dinsdag). Alleen weet ik nog niet waarom ze die huishoudfolie er overheen trekken. Niettemin ben ik door u wel wat wijzer geworden. Een lezer voeg zich af of er geen leukere onderwerpen zijn dan mijn frustratie. Zeker. Mijn andere frustratie: roomboter. Jaren geleden heb ik er al eens over geschreven, maar de ‘ware klont’ heb ik nog niet gevonden. Gek eigenlijk. Er zijn smaaktests van de meest vreemde zaken (wat is de lekkerste sprinkhanenlolly, bij wijze van spreken), maar nergens kom ik een roombotersmaaktest tegen. En kom nu niet aan met een Eko-keur of Demeter. Ik ken ze allemaal.

Voor echte roomboter mag u me wakker maken (Van de voormalige CZ Lutjewinkel, in een kartonnen omdoos ten tijde van het boek: ‘De bonte droom van het circus’, te sparen door rijkskeurzegels op te sturen en tegen betaling plaatjes te ontvangen…). Maar vervolgt Ruud:

Maar ik slaap nog steeds fantastisch, want ik ben die heerlijke smaak van vroeger nog niet tegengekomen. Ook niet bij de boer. Ik mis de smaak van vroeger. De nostalgie. En vooral, de pre-pasteurisatietijd. De enige echte boter schijnt Leidse boter te heten. Niet gepasteuriseerd. Maar waar haal je die in de regio? Bij Blankendaal uit de Piersonstraat schijn ik de boter te kunnen bestellen. Wellicht tot gauw. Maar als u een adresje voor me heeft? Dan vertel ik binnenkort over mijn derde frustratie: de wereldvrede.

 Schrijft Ruud op zaterdag 5 mei. Om dan maandags te vervolgen met

NAAKT

Weet u wat voor dag het is vandaag? Een dag van niets. En op die dag ben ik geboren. ……………….

Dank u, maar ik blijf bedroefd . Elke dag is een dag, maar vandaag is het geen dag. Een dag zonder thema. Gisteren was het de dag van de lach. Ik heb me rot gelachen. Morgen? U wilt het niet weten. De dag van het levenslied. Maar altijd nog beter dan mijn dag. De dag van niks.

Was ik wat eerder geboren, dan vierde ik mijn verjaardag op de dag van de persvrijheid. Daar zou ik trots op zijn geweest. Een maand eerder, en mijn dag was de dag van de schoenmaker. Maar zelfs dat niet. Hadden mijn ouders eerst niet even op de kalender kunnen kijken voordat ze aan mij begonnen? Te veel moeite zeker.

Al hadden ze het twee weekjes uitgesteld, was ik geboren op de dag van de hoogbegaafdheid. Hoe toepasselijk wil je het hebben. Kijk, mijn dochter is geboren op de dag tegen de vrouwenbesnijdenis. Ja, oke, ik weet het, maar het is wel een dag.

En ik? Niks. Twee dagen eerder en ik ging jaarlijks uit de kleren tijdens de dag van het naakt tuinieren. Heeft u daar een beeld bij?

Ach, misschien is het ook maar goed zo.

Vanwaar deze beide stukjes? Simpel. Op mijn ver jaar dag kan ik kiezen. Van de een heeft Ruud al melding gemaakt, terwijl de ander indirect aan de orde kwam. 6 mei kenmerkt zich door de Internationale Dag van de Lach (Een dag niet gelachen, is een dag niet geleefd. Vrij naar Charles Chaplin). Juist dat heeft Ruud wel gedaan: zich rot gelachen. Daarnaast staat 6 mei in het teken van de Internationale Anti-Dieetdag. En ik betwijfel het niet dat juist die dag nog een kans bij Ruud maakt. Gezien zijn voorkeur. Een sjekkie en een biertje, naast een eenvoudige doch voedzame maaltijd houden zijn lichaam in stand. Fysiek heb ik geen twijfels: voor zijn geestelijk welzijn durf ik echter, op dit moment, niet in te staan.

Waar ik wel voor insta is de datum van dit schrijven: de sterfdag van Florence is ooit uitgeroepen tot de Internationale dag van de Verpleging. Of dit vandaag ook met een traktatie gepaard is gegaan???? Ik zet daar de nodige vraagtekens bij. Mocht iemand Ruud in de aankomende tijd zien dan wel spreken: attendeer hem op dit feit. En mocht er dan nog tijd overblijven: geen drankje dit keer, want zijn prijscadeau is zojuist gevallen…

Soms is het een vlaag. Kan er sprake zijn van een verstandsverbijstering. Een zodanige verstandsverbijstering dat er sprake is van een echec. Wanneer dit zich voordoet, zal er veelal ingegrepen moeten worden. Of liever gezegd: dienen te worden. Want de betrokkene zal zich altijd kunnen beroepen op de eigen verantwoordelijkheid. Tot… het tegendeel bewezen wordt. En om dat tegendeel draait het vandaag. De aanleiding? Uiteraard weer eens triviaal. Maar juist triviale zaken vragen een nadere bestudering. Van de feiten in deze: feiten die dan weer aanleiding kunnen zijn tot het vormen van bewijs. En als het bewijs geleverd wordt… berg je dan maar!

Het betreft dit keer mijzelve. Maar dat behoeft geen betoog. Geregeld komt het voor dat ik mijzelve in het middelpunt van de belangstelling stel. Geheel belangeloos! Anders wordt het wanneer anderen proberen een plek naast mij te bemachtigen. Zoals gisteravond naar voren kwam. De opdracht was dit keer vrij eenvoudig. Ook door mijn geest te behappen. Cityscape. Hetgeen resulteerde in een wandeling langs dit en dat andere object. Nogmaals. ‘pas de problemas’… tot…

retour in het clubhuis. Een ruimte vol Mac’s. En daar viert dan de docent hoogtij! Want volgens Ton is het slechts een kwestie van wat lagen, een penseeltje en een toverstafje. Hetgeen mij even liet verdwalen in een sprookje van Moeder de Gans. Of was het nu Assepoester? Daar wil ik vanaf zijn. Vanuit de achterhoede stond ik ook dit keer garant voor het nodige commentaar. Want daar heb ik dan weer geen moeite mee. Nu weet ik verder niet of Ton zich ook door mij belaagd voelde, maar als dit zo zou zijn, liet hij hier weinig van blijken. Stoicijns liet hij zich dit keer niet door mij van de wijs brengen. Nu ben ik ook de laatste die hem zou kunnen wijzen, maar met zijn rug naar het aanwezige volk raakte hij compleet verslingerd aan het beeld. Kleuren verdwijnen en een stemmig zwart/wit komt daarvoor in de plaats. Juist dan komt de vraag naar accenten: rood in dit geval.

Juist dan wordt het voor mij onnavolgbaar. Op dat moment gaan zijn bewegingen mijn pet te buiten. Zweetdruppels vlieden ruggelings naar beneden en maken onstuimige salto’s langs mijn wervelkolom. Ik doe eenvoudig alsof mijn neus dit keer niet bloedt. Maak echter geregeld gebruik van een zakdoek. Al was het alleen maar om mijn onkunde in deze te verbergen. Het resultaat?

Op mijn kaartje vind ik een hoeveelheid ‘trash’. Hetgeen ik simpelweg maar laat staan. Want een nadere toelichting geeft aan dat deze hoeveelheid ‘trash’ niet zichtbaar is te maken door het ontbreken van een nader te specificeren programma. En ik huldig het adagium: ‘wat niet weet, kan nooit deren!’ Helaas voor mij denken anderen daar anders over. Met als gevolg: ook mijn kaartje gaat eraan geloven. Ik kijk even om me heen om een poging te doen te ontsnappen. Maar ook deze poging is gedoemd te mislukken. Dit keer zijn alle kasten dicht…

En toen was er bier. De bengels waren te vinden in de Bonte Bengel. Waarbij de naam alle eer werd aangedaan. Voor wat, wederom, mijzelve betreft. Niet veel later mocht ik huiswaarts keren. En toen kwam het: ‘t werd zomaar later en later…

de resultaten? Niet om direct over naar huis te schrijven! Ik was dan ook al thuis! Geen penseel getroffen, geen laag gezien maar dan nog… een abstractie welke mogelijk de hele aardkloot rond gaat! En dat alleen maar omdat…