Materie

Geplaatst door Wik 17 augustus 2018

Ik?! Materialistisch?! Wel zeker! Hoe ik daarbij kom? Heel simpel, mijn wieg stond in Alkmaar, een Provinciestad in Noord-Holland, in een land dat Nederland heet, een onderdeel van Europa, als continent te onderscheiden van andere continenten en dat geheel geplaatst in een wereld die onder de noemer Aarde door het heelal heen suist. Herken je deze omschrijving nog, of doe ik stilletjes een beroep op jouw voor mij onbekende verleden?! Waar het Westen zich kenmerkt door het hechten aan materie, is in het Oosten het gebruikelijk dat er een onthechting plaats gaat vinden waarbij de geest andere ruimten opzoekt dan dat de huidige geest voornamelijk gericht is op het ego, desnoods het individu en het eigen ik een voorname plaats heeft ingenomen. Waar een samenzijn, een samen doen een samen maken hooguit in de vorm van een utopie voor een kort moment te vinden is, alvorens als een ster uiteen te spatten. Vuurwerk van de Lage Landen, een ster die zijn flonkering verliest alvorens te doven voor het moment dat het zwarte gat zich meester maakt van die gevallen ster. Het is maar net hoe je dit bekijkt, maar enig blijk van meewarigheid wordt in deze bijzonder op prijs gesteld. Om maar eens een eufemisme naar voren te brengen, want daar zijn wij heden ten dage bijzonder goed in geworden. De schone schijn gaat gepaard met wat dubieuze zegeningen, problemen dienen als kansen te worden beschouwd en waar de factor tijd in het verleden de kans kreeg om zich over zaken te ontfermen, worden deze achterhaald door de losbandigheid die zich voordoet aan de hand van die verlengde handen waar de beelden voor zich lijken te spreken. Wanneer iets niet duidelijk is zoeken we dit op, wanneer het weer zich anders manifesteert dan ons is voorgehouden, wanneer een plaatselijke bui zich als een stortbui over ons ontfermt en wanneer de wind plotsklaps uit een andere hoek komt te waaien, Heer ontferm u over uw schapen, en voor je het weet is een nieuwe religie ontstaan. En ik?! Ik word bedolven door spam uit het oosten, het Verre Oosten nota bene, waar ik geen gelukskoekje in kan ontdekken, en waar de karakters die zich voordoen nog nimmer in de verhalen van Rechter Tie naar voren zijn gekomen. Nu was Doctor Robert van Gulik sinoloog en ambassadeur in Japan, maar ook dat doet vandaag nauwelijks ter zake. Neen, de materie die ik aanhang is niet alleen beperkt, maar kenmerkt zich hooguit door de stapels die zich als onoverkoombare bergen in het kleine kamertje voordoen. En wanneer daar weer een boek zijn opwachting maakt… ik schroom niet om mij achter die stapels te ver bergen!

Tags: , ,

on schuld

Geplaatst door Wik 16 augustus 2018

Ik ben geen rammelaar! Dat kun je beter aan een hitsig mannelijk konijn overlaten. Ik heb ook geen rammelaar. Dat wil zeggen dat LIVA nog steeds geen rammelaar heeft. Daar zou ik als grootvader wel in kunnen voorzien, maar zolang zij rustig doorslaapt terwijl haar vader haar trakteert op Metallica, denk ik dat het paard daardoor achter de wagen komt te staan. En dat schiet in de regel weinig op, tenzij haar vader bereid is om voor de wagen gespannen te worden. Maar of haar vader bereid is zich voor dit wagentje te spannen, ook daar zet ik de nodige vraagtekens bij. Zeker gezien de Car-a-van die zij kortgeleden hebben aangeschaft. In kennelijke nieuwstaat, terwijl deze Hobby al zeven jaar oud is, hetgeen nog lang niet op LIVA van toepassing is. Dat betekent dat de foto’s van vandaag de onschuld laten zien, het verblikken noch verblozen van haar en het moment waarop de muziek ophoudt, zij bereid is om haar droomland te verlaten. De oogjes opent, zich eens lekker uitrekt en laat blijken dat zij wederom in staat is om haar voeding tot zich te nemen. En dat een moederborst dan zoveel genoegen biedt dat zij haar maag weet te vullen, een oprisping tot besluit verpakt in een boertje, waarbij de stimulans door kloppen op haar door pampers beschermde billetjes, ach het wonder blijft zich herhalen… Dat is het ene deel van dit bericht terwijl ik weinig kieskeurig op dit letterbord blijf rammelen. Hetgeen de ouverture is van de woorden die ik uit dit apparaat weet te ontlokken. Soms dien je nu eenmaal wat andere wegen te gaan bewandelen dan de gebaande paden je zullen toestaan. En waar bordjes ontbreken, kunnen kaarten uitkomst bieden, zodra echter de trom wordt beroerd loop je de kans dat TomTom zich aan je opdringt. Neen, vandaag ook nog wat beelden van de tentoonstelling dan wel expositie van Kamargurka, waarbij ik me bewust ben van het feit dat cartoons ervoor kunnen zorgen de werkelijkheid niet al te serieus te nemen. Maar ook dat kan weleens voor kwaad bloed zorgen, gelijk in het verleden Charlie Hebdo is overkomen. Nog leuker is het bericht dat ook vandaag met een illustratie in de krant verscheen: ‘Vergiet op hoofd is geen religie ‘ Verplicht een vergiet op je hoofd zetten. Geloven in een godheid van spaghetti en gehaktballen. Een hemel van bier en strippers. Zulke opvattingen waren voor de Raad van State het bewijs dat het pastafarisme geen echte godsdienst is. Daarom mogen aanhangers geen vergiet dragen op hun pasfoto. Pastafari Mieke de Wilde is aanhanger van de Kerk van het Vliegende Spaghettimonster. Een satire volgens de Raad van State. Maar een vorm van belijdenis is het volgende: Het geloof heeft geen geboden, maar acht zogeheten liever-nieten, zoals “ik heb echt liever niet dat je mensen beoordeelt op hoe ze eruit zien, hoe ze zich kleden, hoe ze praten of hoe ze lopen, maar wees gewoon vriendelijk, oke? “

Als dat geen wereldverbeteraars zijn…

wereld

Tags: , , ,

KamaGuRkistan

Geplaatst door Wik 15 augustus 2018

Het is niet zo zeer dat ik bepaalde zaken verloochen, maar zo af en toe bekruipt mij toch een gevoel van benauwdheid. En nu ben ik iemand die zichzelf een taak heeft gesteld, waar ik hooguit zelf het slachtoffer van kan gaan worden. Maar hoe is dit bij een man die onder de naam Luc Charles Zeebroek door het leven gaat? Een alleskunstenaar die zich iedere dag opnieuw voor een uitdaging te weer moet stellen? Of dit nu cartoons betreft, schilderijen, ruimtelijke objecten dan wel theater- en televisieoptredens, ogenschijnlijk draait hij daar zijn hand niet voor om. Ook hij zal te maken hebben met plannen, de uitvoering nog even laten voor wat deze is om vervolgens over te gaan wat tegenwoordig schering en inslag schijnt te zijn, verbeterplannen. Een trap die bepaald niet uit drie treden zal bestaan en, wanneer je terugblikt, bijkans tot in de hemel reikt. En waarbij humor absoluut niet wordt geschuwd, gezien de reacties van bezoekers op zijn tentoonstelling in het noordbrabants museum in Den Bosch. En waar wij onbewust de werken van Jeroen Bosch hebben gelaten voor wat deze zijn. Want dat dit museum ook nog een entree was naar het Designmuseum, dat was ons niet direct duidelijk. Maar dat de man in kwestie aanwezig was, een mogelijkheid om ook hem een handtekening te ontfutselen. Want daar heb ik toch wel wat mee, hoewel Kamargurka, want daar heb ik het over, zich mag verheugen in hetzelfde gebouw te resideren waar een verzameling moderne en hedendaagse kunst ook te genieten zijn. En genieten deden wij, we staken een grens over en vertoefden geruime tijd in KamaGurkistan, waarbij de grenzen van de ernst overschreden werden. Gelukkig waren er geen beambten die onze identiteit controleerden, waarschijnlijk omdat het Schengen akkoord ook hier van toepassing was en waar een enkele arm te ontdekken valt, was het niet de sterke arm van een handhaver, hoewel suppoosten er alles aan deden om de werken als zodanig te behoeden voor een mogelijke onverlaat die dit land betrad. Maar om met woorden van Peter Vandermeersch te besluiten, hoofdredacteur NRC Handelsblad:

‘Kamargurka is het Vlaamse van Bruegel, het wellustige van Rubens en het surrealistische van Magritte. En Kamargurka is ook Luc, een bijzonder zachtzinnige man.’

Tags: , , ,

Fantasia in Kamargurkistan

Geplaatst door Wik 14 augustus 2018

Het kan ook anders op een dag als vandaag. Soms dien je letterlijk afstand te nemen door figuurlijk een andere bril op te zetten. Om op een bepaalde manier de schijnbare werkelijkheid onder ogen te komen en je over te geven aan dat wat zich vandaag de dag op jouw pad voordoet. Waar je echter niet los van komt zijn de beslommeringen die blijvend deel uitmaken van je leven, waarbij maximale nabijheid gepaard gaat met behoud van afstand. Lessen die in de psychiatrie in het verleden konden zorgen voor een invulling die overweldigend was. Maar dat was voorheen, de invulling van deze abstractie werd toegepast in de leersituatie die zich voordeed op een afdeling, waar anderen in staat waren om dit gegeven van een eigen inhoud te gaan voorzien. Een vorm van onderwijs die heden ten dage voor een belangrijk deel uit de opleiding schijnt te zijn geschrapt. Niet dat het toen altijd goed was, niet dat er toen geen fouten werden gemaakt, niet dat er van de leerling werd verwacht dat deze zich optimaal zou gaan verdiepen in de problematiek van de psychiatrisch gestoorde medemens, de krankzinnige uit een nog langer geleden verleden, een periode ook dat er werd geworven onder mensen die mogelijk belangstelling hadden voor dit vak onder de noemer: ‘Psychiatrie zo gek nog niet’ of de vraag ooit een normaal mens te hebben ontmoet, waarbij de zilverkleurige afbeelding de spiegel was die werd voorgehouden. En de vraag die beantwoord diende te worden: ‘en beviel het?’ momenteel heeft het er veel van dat die eerder genoemd medemens steeds meer aan zijn of haar lot wordt overgelaten. Dat een zwervend bestaan zich kenmerkt door het feit dat ‘de maatschappij’ steeds meer haar handen daarvan terugtrekt. Dat verslavingen hand in hand gaan met de psychosen die als een verwarring naar voren worden gebracht wanneer de hulpdiensten het in feite af laten weten. Of dat die mensen in een cel geraken, dan wel dat de ambulance met loeiende sirenes onder het lied ‘they are coming tot take me away, aha, ahie aho’ alsnog een plaatsje op een gesloten afdeling weten te bemachtigen… Vandaag staat Jeroen Bosch op het program, staat Kamargurkistan te trappelen en zal den Bosch er alles aan doen om Zoete lieve Gerritje de weg te wijzen in het land van de ongekende mogelijkheden. Fantasia en Utopia als het ware ineen…

Tags: , ,

Flarden

Geplaatst door Wik 13 augustus 2018

Fragmentarisch kan functioneel zijn. Maar veelal ontpopt het zich als disfunctioneel. Uit elkaar gerukte verbanden die de toeschouwer op een dwaalspoor zetten. En waar ooit de goed verstaander aan een enkel woord genoeg had, is het nu een raadsel wat de brenger te vertellen heeft. Hooguit kan er sprake zijn van een herhaling van zetten. Wanneer het kunst betreft is het de conservator die ervoor kan zorgen dat een bepaalde lijn zichtbaar wordt, de kunst van de luisteraar om mee te gaan wat die conservator schetst om uiteindelijk tot de conclusie te komen dat het een vorm van abracadabra is geworden waar geen pap dan wel pudding van te maken valt. Hooguit dat verwarring garant staat voor een vacuum waardoor een iets in het niets oplost. Als ik het zo zou kunnen omschrijven. En dat geeft ogenschijnlijk een beeld dat vandaag in verschillende facetten de revue gaat passeren. Beelden die als geheel recht doen aan de fragmenten die ik bewust heb uitgekozen. Een pop in een verschijningsvorm die het nodige laat raden, die veronderstelt dat de kijker daar zelf een beeld van maakt, waarbij de invulling totaal aan de fantasie van de ander wordt overgelaten. Fragmenten uit een verband gerukt, stukken die mogelijk om een toelichting vragen maar waarbij ik bewust voor die beelden heb gekozen. Om mijn verwarring van een beeld te kunnen voorzien in de situatie die zich momenteel voordoet. Een beleving waarbij ons gezin op dit moment in stukken schijnt te zijn gescheurd, waarbij veronderstelde heling aan flarden een weg naar elders zoekt en het de vraag is op welke termijn er weer sprake kan zijn van een nieuwe poging aan elkaar duidelijk te maken waar eenieder zich bevindt. Kapotmaken gaat nu eenmaal makkelijker dan het lijmen van de brokstukken, de breuklijnen zullen als rimpels immers blijvend bestaan.

Tags: , ,

De tijd en het leren

Geplaatst door Wik 12 augustus 2018

Het kan haast niet anders dan dat de dingen gaan zoals ze gaan. Het heeft veel weg van de jaargetijden die ons de seizoenen brengen, waar wolken het zwerk van beelden voorzien en waar het blad van de boom zijn voorspelbare weg zal weten te volgen. Gelijk kuikens ooit kippen worden, gelijk kleine kinderen groter zullen groeien en het fenomeen dat het boompje groot gepaard gaat met het feit dat het plantertje reeds lang vertoeft op de eeuwige jachtvelden. Om maar eens een gezegde van stal te halen wat een waarheid als een koe in zich bergt. Maar wat als er sprake is van een herhaling van zaken die zich in het verleden hebben voorgedaan en vandaag de dag wederom in de herhaling naar voren komen. Wanneer het wedstrijden betreft waarbij oude records zijn gesneuveld, kan het geen ander bedoeling hebben dan de kijker wederom te trakteren op het succes wat is behaald. Anders wordt het wanneer sprake is van een groter groeien en de idee krijgen dat van dat groter groeien absoluut geen sprake kan zijn. Wanneer stilstand achteruitgang betekent, kan het haast niet anders dan dat bij een voorwaarts schrijden overtollige ballast overboord dient te worden gegooid. Maar wat nu wanneer die ballast als een rugzak vol zwaarte als een juk wederom op de schouders wordt gelegd?! Dan kan er geen sprake meer zijn van ‘de lichtheid van het bestaan, die ondraaglijk schijnt te worden.’ Wijze woorden die ooit aan de geest van Milan Kundera zijn ontsproten, waar een boek een eigenzinnig verhaal vertelt en waar ik met een grote mate van herkenning ooit in zijn woorden in ben verslingerd geraakt. Maar wat zich momenteel bij ons voordoet, heeft veel weg van een slang die er genoegen in schept om in de eigen staart te blijven bijten, zichzelf daardoor pijnigt en zich tegelijkertijd bewust is van het feit dat er geen sprake kan zijn van enige voor- dan wel achteruitgang. Het kan haast niet anders dan dat het een poging is om van je af te bijten, ongeacht de gevolgen van deze actie. Maar wanneer de zaken gaan zoals ze gaan heeft het er ook veel van dat ik me maar bij deze zaken neer dien te leggen. Maar dat neerleggen zal nog wel enige tijd gaan duren, en wanneer de tijd in deze de raadgever is wat mij zal gaan leren…

Tags: , , ,

dis Functioneel

Geplaatst door Wik 11 augustus 2018

Het is eigenlijk heel eenvoudig: om je zinnen te verzetten kun je je gedachten in een bepaalde richting sturen. Of omgekeerd. Het heeft veel weg van een ander pad in je hersenpan inslaan dan het pad waar je door omstandigheden op terecht bent gekomen. Maar meestal blijft er dan een schaduw met je meelopen, een wolkje dat zich als het ware niet laat verdrijven dan wel opgaat in het hemelruim. Alsof het je constant attendeert op dat wat je in gedachten steeds maar bezighoudt, terwijl je een ui uit de rokken helpt, de prei in kleine onderdelen aan het water toevoegt en de aarde die zich los maakt van het blad dat juist zo typisch is voor die prei: grond dat zich meester heeft gemaakt van de trechtervorm die een prei tot zijn beschikking heeft. Nog weer anders wordt het wanneer je fysiek aan het werk gaat, je gedachten bij dit werk dient te houden en op het scherp van de snede aan het balanceren bent. Een ongeluk zit zo in een vinger en wanneer het bloed vloeit, een pleister al snel doordrenkt zul je mogelijk over dienen te gaan op hulp van een ander. Een arts die in staat is de wond te hechten, de verdoving die wordt toegediend en op termijn het geruststellende van het kloppen van het hart op die desbetreffende plaats. Waarbij de pijn ondergeschikt is aan de wond die op termijn als een litteken overblijft. Want littekens kenmerken de mens, littekens die echter verborgen gaan in de hersenpan zijn lang niet altijd zichtbaar voor de ander, hooguit wanneer je in de een of andere bui je inwendige drempels weet te slechten. Het valt als het ware te vergelijken met een heidebrand: op het moment dat je denkt het vuur onder controle te hebben, vlamt iets verderop weer de val op. Afplaggen geeft een mogelijkheid om het alsnog onder controle te krijgen, maar ook inwendig vuur vertoont de neiging om over te gaan in een waakvlam alvorens als een vulkaan van zich te laten horen. Ik kan me voorstellen dat voor de niet op de hoogte zijnde lezer dit bericht een bepaalde mate van abstractie vertegenwoordigt, kan me ook voorstellen dat wanneer je in een gezinssituatie met verschillende personen en persoonlijkheden te maken krijgt, er mogelijk een herkenning van deze woorden kan ontstaan. Want welk gezin mag uitgaan van een harmonie als er sommigen zijn die wel kunnen zingen, maar de ware noot niet van de afwijkende noot weten te onderscheiden. Dan kan er sprake zijn van een bepaalde vorm van disfunctioneren, zullen alle zielen dienen te worden bijgezet om de schuit niet alleen op koers te halen maar er ook nog een bepaalde snelheid te verwachten valt. Maar… wanneer een bemanningslid besluit om een sleepanker buiten boord te gooien, zal de boot niet meer zo functioneren als de bedoeling was. Om dan direct een sleepboot in te zetten…

Tags: ,

ook ik probeer mijn pen in vrije associatie

Geplaatst door Wik 10 augustus 2018

Het een kan niet zonder het ander. Wanneer je opstaat loop je de kans dat je plaats vergaat. Wanneer je de nachtkaars uitblaast, zit je in het donker. De kat de bel aanbinden en alle muizen maken dat ze wegkomen. Wie wind zaait loopt de kans om storm te oogsten. En wanneer oost west wordt gevolgd door zuid noord, kijkt de ander je wat meewarig aan. Toch is een boek dat bol staat over spreekwoorden dan wel gezegden een uitstekend middel om de Nederlandse taal tot een genoegen te maken. Jammer is alleen dat meer woorden niet te vertalen zijn omdat ze in het Angelsaksische deel van de wereld geboren zijn. Waarbij Angel en Saksisch dan weer veel weg heeft in deze omschrijving. En wanneer de Angelen, Saksen en Juten het Verenigd Koninkrijk binnen vallen en onderwerpen wordt in zekere zin een wereldtaal geboren. Wat rest zijn de restanten die ooit op het vaste land van Europa hun wortels hebben gevonden en wanneer iemand blijkt geeft dit als vertrouwd te beschouwen, kan het haast niet anders dan dat de school geslaagd is in het bijbrengen van kennis omtrent de Nederlandse taal. Maar in de courant staat dat vandaag de dag de wolf in opmars is. Een wolf die schapen doodt en de restanten laat voor wat deze zijn: karkassen. Anders wordt het verhaal wanneer de vos zijn entree doet: een passie sprekende vos die er met de kippen van de boer vandoor gaat. Wanneer echter die eerder genoemde wolf zich hult in schaapskleren, wordt het verhaal totaal anders. Om over zijn haren maar te zwijgen. Dan ben ik echter weer terug bij Reinaert en waar Reinaert verschijnt, zijn het meestal fabels die er met het verhaal vandoor gaan. Om maar even wat ezelsbruggetjes naar voren te laten komen. Een boek uit het verleden doet denken aan de letters en woorden die ik nu tot mijn genoegen naar voren breng: ‘ik probeer mijn pen’, een werkje uit 1979. En wanneer ik stel dat de appel de neiging vertoont om dicht bij de boom te blijven, worden de appels dit jaar een stuk duurder dan voorgaande jaren, maar kunnen we de tomaten makkelijk gaan gebruiken om daar de SP mee te gaan bekogelen! Waardoor de politiek ook vandaag nog even om de hoek komt kijken, de PVV zich gaat beraden omtrent te nemen stappen en dat onze Mark bezig is om de Yen te gaan veranderen…

Tags: , ,

weer bericht en zo

Geplaatst door Wik 9 augustus 2018

‘Bakt u nog ijstaarten?’, vroeg mijn oom zaliger ooit. In een tijdperk dat ijs nog een voorrecht was voor de meer gegoede klasse, dat ijs niet vanzelfsprekend in de buurtwinkel in het schap lag en dat de zelfbedieningswinkels zich nog verregaand dienden te ontplooien. Dat De Gruyter niet alleen een begrip was, dat sigarettenboeren zich nog mochten verheugen op een royale bestelling wanneer familiefeesten zich aandienden, dat de taartjes nog echte taartjes waren en de de houdbaarheid van producten zeer beperkt was. Van E nummers had nog niemand gehoord en roomboter lag nog niet opgestapeld in de boterbergen die zich niet veel later voordeden. Ook toen ging ieder pondje door het mondje, werd er op een calorie meer of minder niet gekeken, en gingen de heren in pak met een stropdas, de werkman gehuld in een manchester broek en was de plusfour bijkans uit het straatbeeld verdwenen. Werden de waterstanden om twaalf uur doorgegeven via de distributie radio en was het aantal zenders beperkt. Maar ook toen werden de weerberichten al kenbaar gemaakt aan het luisterende publiek, hadden de boeren niet veel meer nodig dan naar de luchten te kijken, werden de voeten drooggehouden door de hoogheemraadschappen en waren de dijkgraven toen over het algemeen niet alleen notabelen, maar werden ook nog eens goed betaald. De onderhoudsmedewerkers konde rondkomen van het geld dat hun 1 keer in de week in een bruin loonzakje werd uitbetaald, scholen op zaterdag ook lessen verzorgden en wanneer je de mazzel had om in de buurt van een fabriek te werken, het genoegen om de stoomfluit te horen waarop het werkvolk zich naar huis begaf m daar van de warme maaltijd gebruik te gaan maken. En wij hadden met de familie het genoegen om aan een feestdis aan te schuiven, waarop mijn oom die woorden in het telefoontoestel aan de desbetreffende leverancier van dit ijs duidelijk kon maken. Dat opa’s Renault 4 in beweging werd gebracht en het ijs, al langzaam smeltend, in een gebakken koude staat zich mocht gaan verheugen op de uitgedroogde kelen, is een ander verhaal. Het weer, het weerbericht, buienradar en een voorspelling voor de aankomende weken zijn tegenwoordig bijkans vanzelfsprekend. Dat heel Europa op de kaart aan de orde komt, je weet niet beter, dat ook verre landen tegenwoordig daar deel van uitmaken en dat vliegmachines niet alleen het hemelrijk doorkruisen, maar ook nog eens uren achter elkaar de gang erin weten te houden, het is allemaal zo gewoon. Maar dat het weer in al zijn eenvoud op een bord in Edam te voorschijn kwam…

Tags: , , ,

Portret & galerij

Geplaatst door Wik 8 augustus 2018

Ik kan me niet voorstellen dat iemand hierop zit te wachten. Een uit zijn en mijn verband gerukte portretten galerij, waar levenden dan wel doden een rol in kunnen gaan spelen. Zie dit vandaag meer als een ‘spielerei’ en laat het wat mij betreft, hierbij. Over andere zaken valt nu eenmaal meer te melden dan dat ik je lastig val met deze vandaag geschoten beelden onder de noemer, kijk eens goed en wat je ziet…

Tags: , ,