Voorspellers

Geplaatst door Wik 21 november 2017

‘Een goede fee strooit liefde, een slechte veegt het weg.’ Koningin van alle buren, maar de koning is nooit thuis. Oost, west, noord, zuid. Noem het geen tegeltjeswijsheden eerder een aantal quotes die er weinig toe doen. En wanneer de kat van huis is, loop je de kans dat je over de muizen struikelt. Ook dat zou een quote kunnen zijn, ware het niet dat een huismuis tot de mogelijkheden zou kunnen gaan behoren. Als ooit de huismus, die zo langzamerhand sporadisch zichtbaar is in tuinen, om alsnog het loodje te leggen vanwege een verwilderde kat, dan zijn de poppen aan het dansen. En ook dat is maar de vraag, want welke poppen laten zich verleiden om te gaan dansen. En waar voorheen het Dansen bij Jansen een begrip was, is het met vele begrippen uit het verleden totaal anders verlopen dan wij ons kunnen voorstellen. Ik bedoel daarmee te zeggen dat ik vandaag weer eens elders verkeer en dat gegeven zorgt ervoor dat ik wederom een voorschot neem op dat wat mij mogelijk nog te wachten staat. En wat mij dan te wachten staat laat zich nu eenmaal op voorhand niet voorspellen. Hooguit dat de regen die gisteren in overvloed gevallen is, morgen niet zal vallen. En dat de voorspellers de kans op zon voor deze week op een andere dag laten vallen dan gisteren en vandaag is voorgevallen, ook dat geeft de gemiddelde burger weinig moed. Gelukkig ben ik in het bezit van een paraplu en zou het mij toch niet verbazen wanneer het weer zich niets aantrekt van dat wat de voorspellers ons voorhouden. Maar dat achter de wolken ergens de zon schijnt, ook dat neem ik vandaag met een grote berg JOZO zout!

Tags: , ,

Het naakte bestaan

Geplaatst door Wik 20 november 2017

Eenzaam was zij, maar niet alleen. Hoe velen verkeren onder anderen en zijn desondanks toch geregeld alleen. Eenzaamheid als gegeven, eenzaamheid ook dat zich niet direct laat zien. Althans, dat viel mij op toen wij vanmiddag bij een vriendin verkeerden. Gelukkig heeft zij nog kinderen die, hoewel hun eigen leven leidend, toch niet kunnen voorzien in de eenzaamheid die hun moeder kenmerkt. Er alleen voor staan, een vrouw in de bijstand die zich met alle mogelijkheden die zij tot haar beschikking heeft, zichzelf staande weet te houden. Petje af voor het feit dat zij, op een plek die zij niet direct voor het uitkiezen heeft gehad, zich een weg weet te banen in de jungle van allerhande instanties. Die voor haar het schuldsaneringstraject proberen te duiden, maar wanneer een coach die haar begeleid opeens niet meer werkzaam is, zij met anderen te maken krijgt om vervolgens een volgende hoeveelheid aan papieren tevoorschijn te toveren, dan is dat een mijl te ver. Nu is het in de regel bekend dat ambtelijke molens zeer langzaam draaien, maar wanneer je aan een volgend persoon wederom je verhaal dient te vertellen, kan het zijn dat de moed je in de schoenen zinkt en je besluit alsnog van het overhandigen van die papieren af te zien. Waardoor je weer kwetsbaarder wordt in de jou overkomen situatie. Ik weet niet wat ik in die gegeven situatie zou gaan doen, maar het zou me niet alleen moedeloos maken, maar waarschijnlijk zou ik ook mijn moede hoofd laten zakken. Wanneer de waterlanders tevoorschijn komen, haar energie opraakt en zij zich vertwijfeld afvraagt of dit wel het leven is dat zij zich ooit had voorgesteld, wordt het ook mij licht te moede. Maar ik ben dan die bekende buitenstaander en ga over naar mijn orde van de dag, terwijl zij met andere gevoelens weer met haar alleenstaande bestaan wordt geconfronteerd. Eenzaam was ooit Wilhelmina, maar niet alleen. Zij schreef er een boek over en kon op die manier haar bestaan als voormalig Koningin zaken van haar afschrijven. Een boek dat ik niet heb gelezen, maar alleen de titel gaf voldoende inspiratie voor deze woorden. Maar of woorden in deze enigszins de reikwijdte van de eenzaamheid zullen benaderen…

Tags: , ,

de Toekomst

Geplaatst door Wik 19 november 2017

IMG_9818

De Toekomst heet het etablissement waar ik vanmiddag, nietsvermoedend, binnentreed. En ik word terug gesmeten in de tijd, zo ongeveer de eind jaren zestig begin jaren zeventig. Een kroeg waar de Perzische tapijtjes wel van de tafels verdwenen zijn, maar nu een plek op de vloer hebben gekregen. Het loopt vol, er wordt entreegeld geheven en na betaling blijkt, na een kruip door sluip door route, daarachter een zaal die zich openbaart. Dat wil zeggen een aangeklede zaal dit keer met aan het eind een podium dat gelegenheid biedt aan het plaatselijk harmonie orkest dan wel teert op de restanten van ooit een bloeiende toneelvereniging die, in de vaart der volkeren, waarschijnlijk het loodje heeft gelegd. Een biljart en een stamtafel resteren nog uit die goeie ouwe tijd, het typische van een bruin cafe dat zich ooit ook in Amsterdam voordeed voor er sprake was van de hausse van Grand Cafe’s wordt nog in ere gehouden. Het is dat mijn zwager en neef vanmiddag een uitvoering hebben in dit plaatselijke cafe met navenante toneelzaal. Anders was dit pareltje totaal aan mijn aandacht ontsnapt. Het is gemengd gezelschap dat zich vanmiddag laat vermaken met muziek van eerder genoemde harmonie dat gepaard gaat met hapjes afhankelijk van het continent waar de muziek gewag van maakt. Van Nederland naar Mexico is een kleine stap als de Zangeres zonder Naam dit keer haar stem verstek laat gaan. En dat het Wilhelmus ervoor zorgt dat wij allen gaan staan en ook de vraag wordt gesteld of iemand in de zaal op het CDA heeft gestemd bewaarheid wordt, is de stap naar Zuid Amerika snel gezet. Een aparte beleving wordt ons voorgeschoteld en wanneer een tweetal coupletten omtrent Sinterklaas door het aanwezige publiek luidkeels worden meegezongen, er pepernoten dan wel kruidnoten door de zaal heen gaan kan het haast niet anders dan dat de aanwezigen ook nog eens worden getrakteerd op een chocoladeletter. Hapjes en drank zijn voldoende voorradig en wanneer uiteindelijk ook nog eens sangria wordt rondgedeeld, is deze tour rond de wereld tegen vijven voorbij. Apart en bijzonder een bijzonder aparte belevenis die, mij ook nog kon verleiden, om wat beelden van die tijd vast te leggen. Noem het desnoods nostalgie, maar die kroeg krijgt, wat mij betreft, een aparte vermelding. De Toekomst in Barsingerhorn! En de rook van Haringhuizen ging dit keer de andere kant op!

IMG_9812IMG_9813IMG_9814IMG_9816

Tags: , ,

Signeren…

Geplaatst door Wik 18 november 2017

Het is de schrijver Dimitri Verhulst die de essentie van de mens in een viertal woorden genadeloos naar voren brengt: vreten, poepen, neuken, vechten. Een Belgisch schrijver die sinds zijn boek ‘de helaasheid der dingen’ ook in Nederland de nodige lezers heeft weten te verleiden om zijn boeken niet alleen te gaan lezen, maar ook nog eens in menig boekenkast een plaats te geven. Althans, zo is het mij vergaan. Nu ben ik de laatste tijd toch wel in de ban van Belgische schrijvers, waar mijn Belgische vriend Bruno een kleine rol in speelt, het feit dat ik het graf van zowel Hubert Lampo als van Ferre Grignard en Roger van der Velde heb mogen aanschouwen in de Schoterhof in Antwerpen daar onomstotelijk een rol in zijn gaan spelen, hetgeen niet wegneemt dat die genoemde Dimitri Verhulst op zijn eigen aardige wijze zaken aan de kaak stelt die er mijns inziens toe doen, zal daar ongetwijfeld een rol in zijn gan spelen. 10 jaar geleden brak Verhulst door en onderwijl ontving hij onder andere de Libris literatuurprijs met zijn ‘Godverdomse dagen op een godverdomse bol.’ Een ‘sardonische’ komedie, hetgeen dit boek tot een omstreden boek maakt. Zeker gezien door de ogen van christelijke boekhandels die dit boek in hun winkel weigerden. Verhulst beschrijft op zijn manier de geschiedenis van de mensheid, van oerknal tot atoomknal. Verhulst doet mij een beetje denken aan wijlen Herman Brood, die ook zo zijn eigen manier van optreden had. Want dat Verhulst samen met Corrie van Binsbergen de planken opgaat in een muzikale show is eigenlijk het omgekeerde van wat van een schrijver verwacht mag worden. Maar ook Brood liet zich in het verleden verleiden om de planken op te zoeken, niet met muziek maar wel met het delen van stukken met Deelder. Dat was echter in een andere tijd, onder andere omstandigheden. Woensdag hoop ik het genoegen te hebben om Verhulst en van Binsbergen in het plaatselijke theater mee te mogen maken, dat ik zal proberen om een aantal boeken van zijn hand te laten signeren…

IMG_9810IMG_9811

Tags: , ,

in Goede Handen?!

Geplaatst door Wik 17 november 2017

Ik verkeer momenteel in een leesmodus. Dat wil zeggen alles wat los en vast zit bevindt zich direct in goede handen. En over goede handen gesproken, ooit was er die serie boeken ten aanzien van verpleegkunde dat onder diezelfde noemer mij een weg wees in de zorg. Waar die boeken gebleven zijn is tot dit moment een raadsel. Alhoewel ik het donkerbruine vermoeden heb dat zij alsnog een weg naar elders hebben gevonden. Boeken met voor toen een gedegen uitwerking, waarbij de nietsvermoedende leerling verpleegkundige gedurende zijn of haar opleiding in meer of mindere mate mee te maken kreeg. En hoewel de werken meer gericht waren op de A ontbrak ook een boek voor de B niet. Want is het niet zo dat momenteel aanwijzingsborden worden gebruikt om van A naar Beter te gaan?! Ik bedoel maar, ook die zorg in Nederland heeft een vlucht genomen. Maar daar gaat het vandaag niet om. Neen, het gaat over de uitdrukking omtrent mensen die wat afstand hebben tot de arbeidsmarkt. Goed dat ook deze mensen een traject aangeboden krijgen waardoor zij in staat zijn om ‘tools’ te verwerven opdat zij op termijn in staat zijn om hun eigen inkomsten te kunnen genereren. Maar het heeft er alle schijn van dat gelijktijdig een appel wordt gedaan naar die mensen die daar absoluut geen moeite mee hebben. Gelijk ook het fenomeen van Brownies en Downies her en der de kop opsteekt. Maar wat te denken van die mensen die totaal niet in staat zijn om op de een of andere manier in een beschermde omgeving hun talenten naar voren te brengen? Mensen die hun sociale leven steeds meer zien afbrokkelen, waarbij vrijwilligerswerk een brug te ver schijnt te zijn en niet alleen verpieteren maar ook nog eens verkommeren? Mensen zoals jij en ik die alleen van de ene tegenslag in de volgende terecht zijn gekomen. Mensen ook die niet assertief genoeg zijn om voor zichzelf op te kunnen komen. En zolang deze mensen onzichtbaar blijven, zal er ook geen haan naar kraaien. Dat lees ik in de krant tussen de regels door, maar dat verhaal haalt het niet bij de ongein die zich elders in de wereld voordoet. Ik ken die mensen niet en dat vind ik niet alleen jammer, maar dat geeft mij ook weleens een wat ongemakkelijk gevoel. Nu weet ik wel dat ik het leed van de wereld absoluut niet op mijn schouders dien te gaan dragen, maar als eerder vermeld, dat verhaal van die zorgboeken onder de titel Goede Handen geeft dan toch te denken. En wanneer verzekeringsmaatschappijen het credo gebruiken om te gaan ‘ontzorgen’, wanneer de premies gaan stijgen en de zorg van de een voor de ander in ijltempo naar beneden gaat, waar blijven dan die veronderstelde Goede Handen?! Of zijn dat slechts de handen van dat grote leger van Mantelzorgers?!

Tags: ,

Afgunst.

Geplaatst door Wik 16 november 2017

Het is niet altijd zo als je denkt dat het is. En dat geeft te raden. Wanneer je je in je hersenpan druk maakt omtrent de dingen die je op je programma hebt staan, daar uitvoering aan gaat geven, loop je de kans dat de kermis alsnog koud is. Nu weet ik wel dat de uitvoering van de kermis kaas anders is gaan lopen dan ik mij had voorgesteld, dat neemt niet weg dat het geheel toch een bijzonder goed indruk op de ander maakt. En wanneer die ander met een groot genoegen zijn deel in ontvangst neemt, kan ik niet meer dan tevreden zijn. Geregeld lees ik de laatste tijd iets omtrent de weg die bewandeld dient te worden en ga voor het gemak voorbij aan het doel wat ooit gesteld is. Wat dat betreft is er weinig nieuws te melden maar toch heb ik de neiging om deze overweging toch naar voren te brengen. Het is zo vanzelfsprekend, maar als anderen het hebben over ‘targets’ die behaald moeten worden, bekruipt mij toch een gevoel van benauwdheid. Wat ben ik dan blij dat ik niet meer deel hoef te nemen aan die ‘ratrace’ die zich elders voordoet. Mij blijven slapeloze nachten bespaard, hooguit maak ik me druk om een boek binnen een bepaalde tijd tot mij te nemen, dan wel uit te lezen. En dat gaat me in de regel goed af. Anders ligt het op het gebied van mijn dichtkunst, waar ik met bewondering naar het werk van anderen kijk. Probeer ik me met een kwinkslag een poging te wagen om met mijn beperkte woordenschat toch iets zinnig te berde te brengen, gaat een ander hier dieper op in om zijn poging van een vergelijkbare diepgang te voorzien. Dan komen ook een tweetal tegenstrijdige gevoelens boven drijven: bewondering en een mate van afgunst. Oh, wat zou ik dan graag… maar dat is mij helaas niet gegeven. Dus doemt er maar een conclusie op: ik heb me daar maar bij neer te leggen. Wanneer ik me daarbij neerlig kan het haast niet anders dan dat ik mijn grenzen van kunnen heb bereikt en dat het mij niet gegeven is om tot andere woorden te komen. Dus schrijf ik mijn belemmeringen dan wel beperkingen op deze manier van mij af. Het is nu eenmaal niet anders en ware het anders… dan had ik waarschijnlijk dit bovenstaande niet hoeven te schrijven!

IMG_9776IMG_9777

Tags: , ,

Miezerigheid.

Geplaatst door Wik 15 november 2017

De Zangeres zonder Naam zong er reeds over. Om voorzichtig te gaan rijden. Zij waarschuwde voor die schaduw die geregeld met de bestuurder meereed. Maar als je aan haar zou denken, zou dat dan niet afleiden?! Hetzelfde geldt tegenwoordig voor die mobieltjes die geregeld een piep laten horen wanneer er weer een bericht binnenkomt. Er wordt wat afgeappt dan wel getwittert en ware het niet dat die twitteraars straks de gelegenheid krijgen om te gaan verdubbelen, loop je de kans dat de hoeveelheid onzin navenant toe gaat nemen. Nu wil ik absoluut niet beweren dat mijn blog kwalitatief van een hoogstaand niveau is, hooguit heb ik de bedoeling om mijn grijze cellen voldoende te activeren om mijn prijspeil op niveau te houden, maar dan nog is het veelal vermakelijkheid dat ik in de aanbieding heb. Hoewel daar natuurlijk anders over gedacht kan worden. Zo af en toe kan ook ik weleens serieus zijn, maar dan hoef je dit als lezer gelukkig niet aan te trekken. Hooguit kun je je verbazing onder ogen komen wanneer je de onzin die ik uitkraam als serieus zou gaan interpreteren. Het leven is nu eenmaal kostbaar genoeg om daar wat klakkeloos mee om te gaan. Hoewel vermaak in de regel ook wel op prijs wordt gesteld. Neem nu mijn ontmoeting met Paul in ons beider supermarkt. Even voor mij door de kassa om vervolgens zijn weg te banen naar de afgescheiden afdeling waar drank te kust en te keur wordt aangeboden. En wanneer ik hem attendeer dat er dit keer geen fles rode wijn te bespeuren valt, hooguit een doorzichtige fles met wodka op het etiket, wordt mij allengs duidelijk hoe hij zijn vaten op peil houdt. Bewonderenswaardig zeker als hij me vertelt vanmiddag bij een radioloog op bezoek te zijn geweest die wat beelden van zijn onderstel genomen heeft. De uitslag zal nog een tijdje duren en het zou hem niet bevreemden wanneer er geen belangrijke afwijkingen te vinden zijn. En dan krijg je waarschijnlijk weer de opmerking mee dat je ‘daar maar mee moet leren leven…’ Want ook zo zit de gezondheidszorg in Nederland tegenwoordig in elkaar. Je hebt het er maar mee te doen en het amen ligt geregeld om de hoek. Dat waren nog eens tijden, dat je na het amen weer de wegen kon gaan bewandelen die je ook voor die tijd deed. Iets nieuws vandaag onder de zon? Ik heb vandaag geen zon gezien, hooguit sluiers van miezerigheid!

Tags: ,

Laagtij

Geplaatst door Wik 14 november 2017

Het is maar net hoe je er tegenaan kijkt. Het ene moment vanuit een niet bewuste blik om een ander moment heel duidelijk te gaan focussen op dat wat zich voordoet. Om vervolgens eenvoudigweg je schouder op te halen en het geheel afdoet met een simpel ‘het zal wel zo zijn…’ In het midden latend wat daar nu weer mee bedoeld wordt. Zo vergaat het mij wanneer ik mij op de opdracht stort die deze maand op het programma van het fotocafe staat. Neem een peertje en schets daar een nostalgisch beeld bij. Dat van dat peertje staat dit keer garant voor een gloeilamp en wanneer ik die peer letterlijk neem is het of een conference dan wel een Doyenne du Commerce. Maar in beide gevallen is deze strikt letterlijke betekenis niet van toepassing, zal het eerder een nostalgisch beeld dienen te zijn dan dat er sprake is van… ja,van wat eigenlijk. Stopt mijn creativiteit op de drempel van die peer, of is het gegeven dat Sint Maarten voorbij is en ik weer een jaar dien te wachten voor ik een appel dan wel die peer aan dat argeloze kind kan gaan overhandigen?! En waar in de regel creativiteit hoogtij viert, dien ik me nu bij laagtij neer te leggen…

Tags:

Andersom?!

Geplaatst door Wik 13 november 2017

Laat ik vandaag eens rustig beginnen, er is praktisch geen wind van buiten noch binnen. En in dat laatste geval klopt dit niet helemaal, want in theorie is mijn darmflora gedurende vierentwintig uur, zeven dagen in een week mijn leven lang bezig met het produceren van methaangas. En het bewijs dat er per dag gemiddeld 13 flatussen het lichaam verlaten, is onderzocht door ooit een psychiatrisch verpleegkundige die op dit onderwerp is gepromoveerd. Hij had in eerste instantie een totaal ander onderwerp uitgekozen maar kwam tot de ontdekking dat hier niet voldoende wetenschappelijk onderbouwd bewijs voor te vinden was. Waarschijnlijk dacht hij toen om van zijn wind, of misschien in zijn geval een scheet toch maar die donderslag te maken waar wijlen Herman Brood met zijn Breedbekkikers furore mee heeft gemaakt. Zo valt van zelfs een wind een olifant te maken. En waar ooit winden rond de rotsen waaiden, waai ik geregeld uit mijn tuig dan wel staat mijn broek bol van de gassen die ik de wijde wereld in help. Want het is nu eenmaal beter dit te doen, dan benauwdheid rond de anus. Althans wat mij betreft, hetgeen nochtans geenszins als smaakmaker bedoeld is. Ik ben bang dat er vandaag geen zinnig woord van mij te verwachten valt, voor zover iemand het idee heeft om van mij vandaag iets zinnigs te verwachten. Ook ik ben maar een mens en ken niet alleen mijn beperkingen, maar sla ook mijn mogelijkheden bepaaldelijk niet hoog aan. Je kunt nu eenmaal niet alles hebben, als je al zoveel hebt. En om dan nog meer te gaan vragen is, wat mij betreft, dit keer een brug te ver. Maar ook daar heb ik reeds melding van mogen maken. Eigenlijk heb ik vandaag weinig te melden en dat wat ik te melden zou hebben daar rust een embargo op. Wanneer dit embargo wordt opgeheven zal het mij een groot genoegen doen om daar melding van te maken maar tot dat moment: ‘oogjes toe en snaveltjes dicht.’ Gelijk ooit Meneer de Uil de goegemeente toesprak! Of was het nu precies andersom?!

IMG_9794IMG_9795

Tags: ,

Nu even wel, niet?!

Geplaatst door Wik 12 november 2017

Natuurlijk zijn het mannen die nullen over onbelulligheden. Want slap ouwehoeren is in de regel mannen wel toevertrouwd. Ja, je leest het goed nullen en onbelulligheden, terwijl het in de regel andersom is. Lullen over onbenulligheden, dat is de man wel toevertrouwd. Simpele jongens die elkaar proberen te overtroeven, die hun veroveringen van jaren geleden nog eens de revue laten passeren, en dat onder het genot van spijs en drank, waarbij vooral de drank hoogtij viert. Hetgeen de wijsheden die naar voren worden gebracht als het ware door die drank laten verzuipen. Hoe flauwer de grap, hoe hoger de lach en waar het een verloren gaat in het gebulder van de ander, neemt een derde nog eens een glas tot zich. Maria Goos staat garant voor de vlijmscherpe observaties die zij deed en met een vileine pen aan het papier heeft toevertrouwd, terwijl de vrouw in het tweede deel van de voorstelling alle gelegenheid krijgt om het onderhuidse venijn dat voortwoekert naar voren te brengen. Nu even wel, nu even niet en het behoeft geen betoog dat het overgrote deel van het publiek uit dames bestaat. Nu weet ik wel dat wij gedoemd zijn om van Mars te komen en is de rol van die andere planeet aan de vrouw voorbehouden, maar hoeveel mannen zouden er in de regel van Venus afkomstig zijn geweest ware het niet dat wij op voorhand gedoemd waren? Want ook dat is de spiegel die Maria ons voorhoudt en de herkenbaarheid van beide partijen doet bijkans niet voor elkaar onder. Waar lalligheid en lulligheid ervoor zorgt dat het spel van de heren zich eindeloos laat rekken, viert bij de vrouwenpartij vurigheid hoogtij. De vaart erin, ongezouten waarheden die naar voren komen, het verleden wat ontrafeld wordt en de gezapigheid van het deel van voor de pauze is totaal verdwenen. Pluusj nam dit stuk op haar programma en het is niet alleen de kracht van de spelers maar ook de kracht van de regisseur die niet alleen mij maar ook de anderen wist te trakteren op een avond met een boodschap. En dat dit gezelschap bestaat uit gedreven semi-professionals die gedrevenheid hoog in hun vaandel hebben staan, laat de toeschouwers van dit stuk met open mond versteld staan. Een avond uit in een klein theater als van Artiance staat nu eenmaal garant voor een avond van zowel vermaak als de spiegels die alle kanten met de toeschouwers aan de loop gaan. En dat het podium draaiend een rol heeft gekregen in dit stuk is een vondst die het publiek de gelegenheid geeft om al die verschillende trekken die zich bij de acteurs voordoen, optimaal tot zich te nemen. En ook dat maakt deze voorstelling wederom gedenkwaardig. Dat de zaal gisteravond was uitverkocht… Het is nu eenmaal de kniesoor die achter het net mocht vissen!

IMG_9799IMG_9801IMG_9804IMG_9805IMG_9807IMG_9808

Tags: , , , ,