BBHH

Geplaatst door Wik 11 december 2018

Ben wederom geslaagd voor mijn jaarlijkse check. Niet dat ik daar met gemengde gevoelens naar heb uitgekeken, integendeel zoals ik me momenteel fysiek voel kan het wat mij betreft nog wel een tijdje door. Alleen loopt mijn batterij langzaam leeg en ziet het ernaar uit dat ik volgend jaar wederom een nieuwe in mijn bast zal gaan krijgen. Dam heb ik het over mijn klapkast waarvan de ter,mijn om te dragen zo langzamerhand ten einde loopt. Daar hoop ik in januari meer duidelijkheid over te krijgen, maar voorlopig zit de kast nog op de juiste plek en wanneer die kast uit de kast komt, hoop ik op de kundigheid van mijn cardioloog in wie ik alle vertrouwen heb. Het is een zekere geruststelling in de bijzondere tijden waarin ik en met mij alle anderen ben komen te verkeren. Tenslotte maken wij van direct mee hoe LIVA steeds maar weer alle belangstelling naar zich toe weet te trekken, het feit dat zij sinds kort haar buik heeft ontdekt en het een sport is om dit geregeld tentoon te spreiden, doet niet alleen oma glunderen, maar ook mij, hoewel ik nog steeds wat moeite heb met het woord opa. Dat ben ik natuurlijk wel, het feit van dat opa zijn laat mij gelijktijdig beseffen dat ik een bepaalde gezegende leeftijd heb behaald. Dat Ellen de helft van mijn leeftijd heeft, dat Liva haar leeftijd nog steeds in maanden wordt aangegeven en dat haar vader en moeder met haar hier huizen, maakt het toch wel heel bijzonder. Dat ik, wanneer de droger weer haar taak heeft gedaan wat met haar rompertjes loop te stoeien, dat de sokjes soms niet meer een paar vertegenwoordigt en dat de jurkjes over de broekjes worden gedragen, ik merk dat ik daar geregeld mee loop te klungelen. En met alle goede bedoelingen ten spijt weet ik niet veel meer dan de mouwen naar binnen te vouwen en het geheel dan maar in een oogwenk op elkaar te leggen. Om daarna de wasmand te vullen en de hoop dat Marlies wel zal weten waar het schone goed een plaats dient te krijgen… Beslommeringen te combineren met de dagelijkse, die boodschap gaan doen, een bijdrage te leveren voor het Schaakspektakel wat straks in de Grote Kerk zal gaan plaatsvinden en Artiance die daaromtrent een oproep heeft gedaan. Eigenlijk weer een bericht waarbij de waarde niet hoog hoeft te worden ingeschat, hooguit dat het mij gelukt is om de Bezigheden die ik vandaag Buitens Huis Hebbende (BBHH) voor de liefhebber nog eens onder de aandacht te brengen…

Tags: , ,

voor zicht ig

Geplaatst door Wik 10 december 2018

Blij?! Nou nee. Opgelucht? Ook niet helemaal van toepassing. Goed dan? Met gevoelens die doen denken aan dubbelzijdig plakband. Of, om Den Uijl te citeren: ‘aan de ene kant, en aan die andere kant’ kleeft toch nog steeds een schaduwrand. Die laat zich nu eenmaal niet binnen drie tellen wegpoetsen. Dubbelzijdig plakband, waardoor de mogelijkheid bestaat dat wat voor hangt vervangen wordt door dat wat aan de achterkant schuilgaat. Het is ooit de titel geweest van een boek: ‘hoe ik mijn verjaardag vierde’, hetgeen in 1969 verscheen onder die titel van verhalen van de hand van Remco Campert. Hetgeen toch al een behoorlijk lange tijd geleden is, terwijl Ellen in 1983 het levenslicht aanschouwde. En dat duidt op die mate van dubbelheid die ik voor mijn gemak maar koppel aan dat dubbelzijdige plakband. Want ik heb dit jaar haar verjaardag niet gevierd, heb wel van mij laten horen en in die zin een drempel achter mij gelaten. Of ik daar blij van ben, die vraag laat ik op dit moment onbeantwoord. Of het mij heeft opgelucht? Ook daar kan ik op dit moment geen zinnig woord over zeggen. Het zoeken naar een mogelijke middenweg, ook dat laat ik even voor wat deze kan zijn. Maar dat ik vandaag de idee heb dat ik mijn beide boompjes weer heb begoten, dat een enkel bloemetje heel voorzichtig de kop op steekt, dat dank ik aan Nina, die mij op deze mogelijkheid wees…

Tags: ,

Samenleven

Geplaatst door Wik 9 december 2018

Het is maar een woord, maar de impact is groot: samenleven. De vraag hoe je dit doet, valt niet een, twee, drie te beantwoorden. En waarschijnlijk is dit terecht. Het heeft te maken met de persoon die je bent, de omstandigheden waaronder je verkeert en wie op jouw pad terecht zijn gekomen. Soms door een samenloop, op andere momenten is daar een bewuste keus aan vooraf gegaan. Samenleven veronderstelt een omstandigheid waarbij geven en nemen een belangrijke rol in speelt. In het groter groeien terwijl je leeftijd toeneemt en je steeds meer, door de tijd, op je bordje krijgt. Waardoor andere prioriteiten om aandacht vragen, het samenleven versmelt met de ontwikkelingen die zich elders voordoen, het onderdeel zijn van een constant veranderende maatschappij. De vraag opdoemt hoe verder te gaan met dat eerder genoemde samenleven. Samenleven doe je nu eenmaal niet alleen, samenleven doe je met de anderen, maak je deel uit van de maatschappij waarin je leeft met de cultuur die je omringt en de mensen die je lief hebt. Dat vraagt geregeld om een offer, om het belang van de ander te laten prevaleren boven het belang van jezelf. Op velerlei gebied, waarbij cultuur, een wezenlijke rol kan gaan spelen. Samenleven vraagt andere verantwoordelijkheden wanneer dat samenleven door de gewenste kinderen een andere dimensie krijgt. Waarbij jouw gewoontes, rituelen en belangstelling voor anderen een totaal ander beeld naar voren brengt. Het kent, na de ontdekking gedaan te hebben van totaal andere dimensies, een beperkt deel van een geheel uit te zijn gaan maken. Waar je je nog meer van bewust bent juist door dat samenleven. Waar je alleen in je zijn je ogen had kunnen sluiten, is er nu die ander die ook recht heeft omtrent jouw aandacht, jou confronteert met die andere gevoelens, dan wel vraagt naar jouw gevoelens omtrent de noodzakelijke dingen. Dagelijkse beslommeringen die gedeeld dienen te worden, het verantwoorden van de keuzes die zich voordoen, het feit dat je nu eenmaal niet altijd de rol van Remy kunt gaan nemen. Zijn mijn overdenkingen vandaag, terwijl de houten kerstboom is opgetuigd, de slee wederom een andere functie heeft gekregen, drager van die boom met licht en de tierelantijnen die een jaar verscholen op zolder hebben doorgebracht. Een samenleven met beperkingen maar ook met ongekende mogelijkheden!

Tags:

Een vat vol…

Geplaatst door Wik 8 december 2018

Een vat vol tegenstrijdigheid. Lijden en last. Geen slachtofferrol dit keer, hooguit dat de omstandigheden waaronder ik verkeer invloed heeft op anderen, mijn naasten in dit geval. Op Ria, Marlies en Vincent terwijl LIVA er alles aan doet om mij te onthalen op een volgende glimlach. Want de glimlach van een kind, doet je beseffen dat… en daar gaat het mank. Al een behoorlijke tijd. Ik vind het dan ook uitgesproken KUT (excusez le mot) dat het gaat zoals het gaat. Ik had een heel ander idee aan het begin van dit jaar, maar ben daarin helaas teleurgesteld. En waar in de regel met een teleurstelling wel valt te leven, zit ik mezelf geregeld in de weg. Niet dat de goede suggesties mij laten nadenken, alleen de brug die ik in het vooruitzicht heb, is op dit moment nog eigenlijk een brug te ver. Waar ooit de hoop aan de doos van Pandora bleef hangen, is zelfs die hoop aan het verdwijnen. Dat ligt nu eenmaal voor een belangrijk deel aan mij, de omstandigheden en het gevoel waarvan ik soms de indruk heb dat die met mij aan het verdwijnen is. Schadelijk voor mijn zijn en ongetwijfeld speelt dat ook een rol ten aanzien van mijn gezondheid. Terwijl ik eigenlijk weinig te klagen heb over mijn fysieke gezondheid. Maar een vorm van zelfmedelijden is eigenlijk een vorm van masochisme, wat mij eerlijk gezegd ook niet helemaal vreemd is. Zeker niet wanneer dit ervoor zorgt dat de grenzen die je aan jezelf stelt, de neiging vertonen om bepaald voor die grenzen een halt te houden. En waarbij een bewijs van zijn in die streken als het ware niet van belang is. Een vorm van anonimiteit die de nodige vraagtekens zal gaan oproepen. Waarbij ik, voor dit moment, eigenlijk het antwoord op schuldige dien te blijven, met een eenvoudig het zij zo er niet vanaf kom. Want het was het Sinterklaasspel dat ervoor zorgde dat ik de tegenstrijdigheid aan gemengde gevoelens tot mij nam…

Tags:

Genadeloos onstuimig!

Geplaatst door Wik 7 december 2018

Genadeloos onstuimig! Althans, wat het weer betreft. Waar de herfst de bladeren van de takken rukt, heeft die Goede man zijn hielen gelicht en staat ook Amerigo met zijn soortgenoten van wat overgebleven wortelen en hooi staat te genieten., maken wij ons op voor het Sinterklaas spel waarbij een zeker inhaligheid de spanning ten top voert. Dat dit gepaard gaat met snert en roggebrood met katenspek durf ik, eerlijk gezegd, te betwijfelen. Want ook de snert is als zodanig aangepast om voor iedere mond een bevredigende oplossing te kunnen maken. Dat er getwijfeld kan worden aan mijn kookkunsten, ook dat verwijs ik door naar het land der fabelen. Met een krant als zodanig hoef ik me niet bezig te houden, daar doen anderen hun stinkende best voor. Kerst doet ruimschoots zijn intrede en het zal mij niet verbazen wanneer in januari de eerste Paaseieren hun opwachting komen maken. De BTW ervoor zorgt dat de PWN die een prijsdaling voor water voorziet, geconfronteerd wordt met een prijsstijging voor de gemiddelde Nederlands huishoudens, opdat het huishoudboekje van de Staat der Nederlanden zich direct weer buigt omtrent de gelden die door een matige loonsverhoging direct weer worden afgetopt. Zo eenvoudig kan het zijn en zo eenvoudig is het ook voor Rutte III. De man heeft niet voor niets geschiedenis gestudeerd en weet het over het algemeen wel te klaren. Of hij meer van jonge dan van ouwe klare geniet, ook daar durf ik geen uitspraak aan te wagen. Hooguit dat Hooghoudt bij hoog en te laag volhard in het produceren van dubbel graanjenever en dat Bols ooit garant stond voor ‘elken dag een glaasje’, waarop het beende lied ‘acht vader lief, toe drink nog meer’, in de vergetelheid is verdwenen. Gelijk ook met de rook het geval is. En ik vandaag het plan heb opgevat om 2018 te gaan verbeelden in een boek dat mij ettelijke uren inspannende ontspanning heeft bezorgd. Ik, ten einde raad, de klantenservice van de HEMA heb gebeld en alsnog mijn bestelling (vanwege 30 % korting!) heb kunnen plaatsen, Martin mij de bijzondere finesses van mijn nieuwe tweedehansie uit de doeken heeft gedaan , mijn toestel wel mee had echter het verbindingsdraadje thuis had gelaten, de regen ophield en zelfs de wind zich koest wist te houden. Geen beelden vandaag, hooguit dat het spel van morgen nog enige aandacht behoeft, het toch weer in zeker zin om pakjes draait en ik voor vandaag maar aan dit bericht een simpele daari ga geven!

Tags: , , ,

doe eens… RUIG!

Geplaatst door Wik 6 december 2018

Goed! Doe eens ruig! En dan bedoel ik ook echt RUIG! Nu weet ik wel dat je alles in een zeker perspectief moet zien, maar wanneer je op de drempel van een volgend jaar alweer de eerste jaaroverzichten in de winkel ziet verschijnen, kan ik het niet laten om mijn eigen jaaroverzicht smoel te gaan geven. Het is en was me het jaartjes wel! Wanneer je bedenkt hoe dit jaar is gestart, komt het einde van datzelfde jaar totaal niet overeen met wat ik me van dit jaar had voorgesteld. Dat doet er echter geen fluitenkruid toe. Hooguit biedt een persoonlijk jaaroverzicht op termijn voldoende aanknopingspunten om de gaten die zich nu reeds in mijn geheugen voordoen, van een jaartal te voorzien. Om van de maanden maar te zwijgen. Ik val nu eenmaal voor het fit dat er weer gesproken wordt over een aanbieding, een korting en de wetenschap dat ik me morgen met het maken van snert mag gaan bemoeien, hebben me nu doen besluiten om reeds vandaag dit jaar naar een bepaald einde te gaan loodsen. Dat bepaalde zaken zich dit jaar op een bepaalde manier hebben voorgedaan, ik noem de Eerste Bergensche Pub Quiz, musea bezoek en een reisje naar Hamburg, een aantal dagen naar Koblenz en diverse momenten waarop museum bezoek voor een bepaald gevoel van hoogtij vieren een niet onbeduidende rol hebben gespeeld, Kamargurkistan in Den Bosch, Fort Kijkduin en een rog, een dagje uit met zus en zwager, een avondje uit met Ellen en Harrie Jekkers, de verschillende voorstellingen in Theater De Vest, een toneelstuk van Pluusj, de Lamoraal van Egmond die zijn hoofd afstond door de beul te laten hakken, 12 dagen in Polen en ook nog eens een week naar Sicilie, de Kunst tot de Nacht of het omgekeerde, Kranenburgh en Han Bennink dan wel de zijluiken van de triptiek uit Zweden, AIA in de Grote Kerk, de 8 oktober optocht als een vorm van denken aan wat er die dag nog meer plaatsvond, de geboorte van Liva en het grootouderschap dat mij in de schoot werd geworpen, en alles wat dies meer zij, die beelden dienen straks voor zichzelf te gaan spreken. En als ze niet gaan spreken, dan… zijn er altijd nog die beelden in dat boek!

Tags: ,

Opinie

Geplaatst door Wik 5 december 2018

Het Parool, lees die krant! Lees naast uw krant, Vrij Nederland. Kranten die tijdens de bezetting de illegaliteit opzochten. Om de mens in Nederland op de hoogte te houden van de ontwikkelingen aan het front, de opmars van de Geallieerden en probeerden mensen bewust te maken van de fake berichten die in handen van de Duitsers naast Volk en Vaderland een ander licht te doen schijnen op de ontwikkelingen die zich in Nederland voordeden. Tegenwoordig heeft het er alle schijn van dat de grote krantenuitgevers (vooral in Belgische handen) er alles aan gelegen is om datzelfde volk geregeld een rad voor ogen te draaien gevoed door het getwitter van de een dan wel geconsumeerd door al die anderen. Er zijn nog steeds opiniebladen voorhanden maar mij overkomt het geregeld dat ik door de veelheid van bladen het bos uit het oog heb verloren. Om over de bladen van Bekende Nederlanders maar te zwijgen, laat staan dat de sportbladen hun oor te luisteren leggen bij een stel betweters die op de beeldbuis allerlei kul de huiskamer inschieten. Van een directe vrije trap kan geen sprake meer zijn, hooguit van een indirecte, en waar De Wereld om de as van het bestaan Door Draait is het Twan, Jeroen of koffie tijd waar nog een enkel lid van de Nederlandse bevolking zijn of haar oor te luisteren legt. En waar meningen overeen komen, blijken alras de verschillen de overhand te krijgen. Kijkcijfers worden heilig verklaard, en uit de tijd dat Nederlandse programma’s hele kudden aan de beeldbuis wist te kluisteren, is het nu Utopia, de Mol of zijn het helden die, in de sporen van ene Robinson, proberen te treden zonder een spoor van Vrijdag te ontdekken. Geen bericht uit Nostalgische overwegingen, hooguit een constatering die nergens op slaat. Van ondergrondse, provocerende blaadjes is geen sprake, voor soft porno wordt verwezen naar Playboy en waar Chick vanonder de toonbank tevoorschijn werd getoverd, is allang geen sprake meer. Zelfs stripboeken ontkomen er niet aan om steeds meer geweld en gruwelijkheden aan de lezer kenbaar te maken, hoofden worden afgehakt en de restanten lenen zich hooguit om door de gehaktmolen als biologisch verantwoord mensenvlees alsnog over de toonbank te gaan. Figuurlijk een fluitje van een cent, letterlijk zou je daar een kluif aan hebben…

Tags: , ,

Klimaat in Katowice

Geplaatst door Wik 4 december 2018

Sommige mensen rijden het liefst tegen de storm in. Anderen laten zich ruggelings vooruit stuwen. En weer anderen doen er alles aan om zich te wapenen tegen de vlagen die hen van hun stormparaplu verlossen. En nog weer anderen wachten gelaten het moment af dat de storm niets van zich laat horen. De schade overziend, de handen uit de mouwen, de clausules van de verzekering vergetend en met frisse moed weer aan de gang. Wat veel weg heeft van een economisch principe waar we met grote regelmaat op worden getrakteerd. Is het niet door de natuur, dan zal het de overheid wel zijn. Want geregeld worden we geteisterd door alarmerende berichten, geen G20 top die in staat blijkt te zijn om tot mondiale afspraken te komen, dan wel dat in Katowice een bijeenkomst wordt belegd ten aanzien van datzelfde klimaat. Waarbij de kans op een verdergaande doorbraak in de aanpak zeker wordt uitgesloten. Wij, dat wil zeggen Bruno en ik, waren afgelopen zomer in Polen. Ook in Katowice, naast Krakau en Breslau. Katowice maakt op mij een wat schizoide indruk, in die zin dat oud naast nieuw, hypermodern naast vervallen glorie eigenlijk de opbouw en afbraak waar tegenwoordig in Polen sprake van is, ruim vertegenwoordigt is. Of liever gezegd, want zodra ik weer voeten op Nederlandse bodem zet, is er sprake van een was. Maar wat ook voor de nodige ophef heeft gezorgd was de demonstratie van Koerden in deze stad die zich voornamelijk in het weekend afspeelt. Waarbij niet geringe hoeveelheden politiemensen die betoging begeleiden, maar er geen sprake was van oproer dan wel geweld. ’s Nachts was het luidruchtig en overdag leidde de demonstratie voor een scanderende groep mensen, waarbij het onduidelijk bleef wat zij eisten of om wat voor steun zij vroegen…

Maar terug naar Katowice, de beelden van vandaag doen een poging om dat wat tweeledige karakter te illustreren. Niet dat ik de illusie heb dat de beelden voldoende zijn om dat karakter naar voren te brengen, een poging daartoe is een mogelijkheid maar of dat voldoende is…

Tags: ,

Almacht(ig).

Geplaatst door Wik 3 december 2018

Hij hield zich aan God noch gebod en had de mazzel dat God geregeld een oogje dichtkneep. Een enkel schietgebedje was voldoende om dat ene oog te sluiten, opdat dat andere oog in staat bleef om de wereld te blijven bekijken. Dat God geregeld zijn hoofd schudde, af en toe een glimlach rond zijn mond te ontdekken viel en hij in staat was om zijn oogappel niet uit het oog te verliezen, dat ontging hem volledig. En waar hij de rijken bestal, deelde hij zijn buit onder zijn eigen armen, tot het moment dat die ene lamp hem in het spotlicht ving. Tot overmaat van ramp liep hij direct in de armen van de plaatselijke koddebeier en belandde niet veel later in het cachot. Daar hielp hem geen lieve moeder en ondanks het feit dat zijn schietgebedjes in het verleden hem voor veel onheil had behoed, was het nu enkel een zaak van water en brood dat hem te wachten stond, om van het gerecht maar te zwijgen… Met zo’n verhaal werd ik vanochtend wakker en heb bij God geen idee hoe dit verhaal verder verloopt.

Alhoewel, dat valt te betwijfelen. Gisteren reeds melding gemaakt over de Paus en vandaag een bericht hieromtrent in de courant gevonden: PAUS TOBT OVER HOMO’S IN KERK. ROME * De paus maakt zich zorgen over homoseksuelen in de rooms-katholieke kerk. “Het lijkt er op dat homoseksualiteit in de mode is, en die mentaliteit beinvloedt de kerk tot op zekere hoogte. “ De uitspraken staan te lezen in een boek over priesterroepingen dat binnenkort uitkomt, geschreven door Fernando Prado. De paus noemt het een vergissing om te denken dat homoseksuelen in het priesteronderwijs ‘niet zo slecht zijn’ en dat homoseksualiteit een vorm van genegenheid is. “In het gewijde leven en in het priesterlijke leven is voor dit soort genegenheid geen plaats. “

Nu heb ik als niet ingewijde ooit weleens gelezen dat de Paus de plaatsvervanger zou zijn van die Almacht. Waarschijnlijk heeft die Almacht voor even beide ogen gesloten…

Tags: ,

Hemelbestormers deel II

Geplaatst door Wik 2 december 2018

Je kunt er bijkans niet aan ontkomen: het wereldnieuws. En als het nog ergens over gaat, is dat mooi meegenomen. Maar in de regel gaat het vaak over niets. Dat een Paus een uitspraak doet omtrent homofilie, dat een dame in Egypte wordt aangeklaagd wanneer zij gewaagde kleding draagt, dat Macron kennis neemt van een uitspraak op de voet van de Arc de Triomphe, en dat die man in Amerika het voor een keer nalaat om zijn licht over de problematiek van de wereld te laten schijnen, dat het de G20 lukt om die Saoudie Arabier naast iemand uit Zuid Afrika plaats te laten nemen of dat het weerbericht bericht over de grauwe luchten waar deze zondag mee gepaard gaat, dat vreemd gaan waarover ik berichtte geen andere voeten in de aarde heeft gehad dan dat ik me wederom aan een tweede hansie heb gewaagd en het hooguit voor de goed verstaander niet altijd met een half woord gepaard hoeft te gaan. Waardoor gepaard in zekere zin vandaag een rol gaat spelen en ik Amerigo voor ogen heb, dat mijn zakken nog steeds gevuld zijn van vanzelfsprekende voorwerpen en dat het er niet naar uitziet dat ik vandaag nog enkele voetstappen buiten zal gaan zetten. Terwijl het gisteren zoveel anders was. Neem nu die boeken waar ik het over had, het feit dat ik de hand van Eric J. Coolen mocht drukken en hem heb bedankt voor zijn signatuur, dat het mij toch weer gelukt is om een tweetal circus gerelateerde modellen aan te schaffen, dat het niet altijd goud is wat er blinkt en dat van enige rozengeur in deze geen sprake kan zijn, om over die roze schijn van de maneschijn maar geen andere woorden aan vuil te maken. Zo’n dag die zich feitelijk niet laat benoemen, waar ik echter wel wat niet ter zake doende beelden aan wil gaan koppelen, namelijk de beelden die het gisteren niet hebben gehaald. Spreek niet van een revanche, ook geen doorbraak maar hooguit van een tijdverschijnsel gerelateerd aan de woorden die voorafgaan aan de beelden hier getoond. Hemelbestormers deel II, zou een titel kunnen zijn…

Tags: , ,