Wanneer stemmen verstommen…

Geplaatst door Wik 23 mei 2019

Toch maar gaan stemmen, in de hoop dat dit de druppel is om de emmer te doen overlopen. Maar stel dat er een gat in zit, waar is dan Frans Brinkers om dit gat te dichten. Waarmee ik (in)direct mijn voorkeur uitspreek. Een van velen en allen voor een Verenigd Europa, waarbij de verschillende belangen aan de ene kant zoveel mogelijk worden gedeeld, de andere kant zal altijd in het ongewisse blijven. Is het een druppel op die veronderstelde gloeiende plaat. Een druppel die verloren gaat in een zee van hoedanigheden… Geen idee, maar het feit dat ik mijn stem heb uitgebracht, geeft toch wel enige voldoening. Natuurlijk is daar het gemak van die Euro, hoewel Polen en die Zloty’s je op andere gedachten brengen. Is het vaak de kunst om een Euro uit Malta te bemachtigen en zijn de verschillende landen in staat om zo nu en dan het beeld van die munten te wijzigen. En toch is daar, in zeker zin, een gemis. Het gemis van die bijzonder kleurrijke biljetten uit het Gulden tijdperk. Gelijk ook de postzegels van Nederland ook een grote mate van voorspelbaarheid vertonen. Neen, het is niet zo dat ik terug verlang naar het verleden, wel dat ik in zekere zin een bepaalde nostalgie mis. Maar dat is wellicht te wijten aan het feit dat ik de grens van zeventig gepasseerd ben, een senior die in een bepaalde tijd blijft hangen. Die oudere jongere, die man die ooit zijn haar liet groeien en niet veel meer heeft gedragen dan spijkergoed. Die net zo makkelijk op zijn versleten schoen blijft wandelen en er niet tegenop ziet om verschillende zaken te vermijden. Schoenwinkels bijvoorbeeld, kledingzaken en ik moet er niet aan denken om spullen te kopen bij webwinkels. Hooguit dat ik me de laatste tijd nog weleens te buiten ga wanneer ik het weer in mijn hoofd heb gehaald om bepaalde werken van een bepaalde kunstenaar (Joost Swarte bijvoorbeeld) te bemachtigen. En waar het een kick geeft wanneer dat werk van zijn handtekening is voorzien… Zo eenvoudig is het soms om in mijn leven te staan en te genieten van het middel waardoor ik dat doel probeer te bereiken. De jacht op een veronderstelde ‘schat’, het in ontvangst nemen van de verpakking waardoor de inhoud schijnbaar op een tweede plan komt te staan, attributen die wel wat kosten en waarschijnlijk op termijn minder zullen opbrengen… Maar ook daar taal ik niet naar, bezig zijn op bepaalde fronten biedt nu eenmaal de mogelijkheid om mezelf bezig te houden. En voor wat betreft dat stemmen… wanneer stemmen verstommen is het met mij gedaan!

Tags: , ,

SCHERVEN beeld

Geplaatst door Wik 22 mei 2019

Nog even volhouden! Dan mogen wij weer. Stemmen voor een ander Europa. Dat wil zeggen dat er mogelijk een aardverschuiving te wachten staat, dat populisme vanuit vele kanten oprukt, dat een vooronderstelde eenheid nog weer wat langer op zich laat wachten en dat de verschillende Nationale trots het eigen belang laten prevaleren. En dat het veronderstelde vakantiegeld minder zal zijn dan waar op gerekend wordt. Dat de VVD eieren voor zijn geld zal gaan kiezen, dat de mogelijkheid groter wordt dat Rutte III de eindstrijd niet gaat halen en dat veel beloftes hooguit op drijfzand zijn gestoeld. Eerlijk gezegd zal ik daar niet rouwig om zijn. Rutte is nu eenmaal goed in staat geweest om de verkeerde personen op de juiste ministeries te stallen of misschien is het wel net omgekeerd. En waar Nederland absoluut (niet) zit te wachten op een strijd van de twee haantjes die het tegen elkaar zullen gaan opnemen, ook daar valt misschien wat vuurwerk te verwachten. Maar eerlijk gezegd, nogmaals, dat van die soep die gegeten wordt, kan het mogelijk een lauw opdienen zijn van de feiten. Nederland maakt zich klaar om met een nog minder percentage de stemlokalen te gaan bevolken, niet veel later zullen de borden weer worden opgeborgen om misschien toch nog dit jaar wederom te gaan verschijnen. Pappen en nathouden, beloften doen die door de tijd worden achterhaald en voor je het weet is daar die volgende wereldwijde economische crisis. Waarbij de Nobelprijs voor de Vrede een jaar wordt overgeslagen. Waarin rampen zich zullen gaan herhalen, inzamelingsacties op een lager pitje komen te staan en waar degenen die het zich zouden kunnen permitteren, hun kapitaal zien verdampen. De werkzame bevolking wordt uitgenodigd om nog meer te gaan scheiden, de euro dubbeltjes en de twintig cent stukken in die ouwe sok te doen, je niet langer druk hoeft te maken dat het geld toch wel uit je beurs verdwijnt en de slager om de hoek, de bakker daar tegenover, de groenteboer met zijn streekproducten en de winkel waar je zuivelwaren kunt bemachtigen, weer terug in het straatbeeld te vinden zijn. Want hoe zuur kunnen druiven zijn wanneer ze uit India worden ingevlogen, de aardbeien van Hollandse bodem worden doorgedraaid bij de jamfabrieken, Flipje in Tiel een wederopstanding doormaakt en Tata steel gewoon weer Hoogovens gaat heten. Nationale Trots en Rita Verdonk als ondergaand boegbeeld, Bij1 met Sylvana en dan de omgekeerde wereld van Baudet. Houd mij een spiegel voor en ik zal een uitspraak doen, helaas, de spiegel heb ik laten vallen en de scherven… spiegelen allemaal een ander beeld!

Tags: ,

Superieur Technisch Intellect

Geplaatst door Wik 21 mei 2019

Sommige mensen zijn slim, anderen zijn nog slimmer en derden zijn superslim. Die behoren, in mijn ogen, tot de categorie Superieur Technisch Intellect. Een omschrijving uit een heel ver verleden te weten uit mijn Middelbare Schooltijd, toen bonte avonden nog een standaard was voor een schoolfeest. Emagosas, een omschrijving van de volgende woorden: Eendracht Maakt Goed Samenspel. Ter ziele gegaan in de loop der tijd, gelijk ook de school aan de Krelagestraat is vervangen door een hofje met eengezinswoningen. De Mulo (4 jaar) wat stond voor Meer Uitgebreid Lager Onderwijs en de Ulo die een opleiding van drie jaar inhield. Toen de Mammoetwet zijn intreden deed, daarvoor in de plaats de Mavo kwam en de HBS als Hogere Burger School werd vervangen door de Havo. En waarbij de naam Cals onverbrekelijk aan verbonden is. Een Mammoet van een wet dat ervoor zorgde dat het onderwijs in Nederland meer stroomlijn zou krijgen en waar, tot op de dag van vandaag, nog steeds de gevolgen van zichtbaar zijn. Leren en studeren, toetsen en evalueren, doceren en gradueren, cijfers nog steeds een belangrijke rol spelen en het rekenkundig onderwijs zich nog steeds laat gelden. Rekentoetsen bij een Middelbare Beroeps Opleiding, ROC’s die speciale docenten in hun aanbod hebben om zich in dit vak te laten bekwamen, het ouderwetse staartdelen is vervangen door machines, en waarbij het berekenen van een inhoud velen de pet te boven gaat. Gelijk ook tegenwoordig de supermarkten zich niet schamen om een BTW wat van 6 naar 9 % is gegaan, in klinkende afrondingen in hun aanbiedingen naar voren te brengen… Want iedereen gaat er op vooruit, iedereen vaart wel bij de welvaart en iedereen betaalt wat de kassa aangeeft, pint het een en ander en staat te kijken wanneer er opeens een rood getal verschijnt. Waarbij de lage rente plotsklaps in een hoge rente is veranderd. Rekenen met rekenrente en Jan Modaal is de man die Betaal(t). Het Eurovisie songfestival gewonnen, de Europese verkiezingen voor de deur, de participatie die wordt verondersteld en de voordelen van een Europese Wetgeving, een Europese commissie of veel en Europeanen die niet geheel en al loskomen van het land dat zij vertegenwoordigen. Grexit, Frexit, Nexit en Brexit, het heeft veel weg van die bekende Gordiaanse knoop wanneer belangen haaks op elkaar dreigen te staan. Veto’s die worden uitgesproken en de lachende derde die ons vanuit het Oosten nauwlettend in de gaten houdt. En ik doe een boodschap, geef biljetten en munten aan de dame achter de kassa, zij opent de lade en blijkt ook nog eens in staat om voldoende wisselgeld in mijn hand te leggen. Waarschijnlijk omdat de kassa aangeeft hoeveel munten zij dient terug te geven…

Tags: , , ,

Niet noemenswaardig, hoewel…

Geplaatst door Wik 20 mei 2019

Schermutselingen die zich voordoen in de geest, kunnen nog weleens tot vreemde capriolen leiden. Zo kan de werkelijkheid gepaard gaan met een illusionaire vervalsing, terwijl die werkelijkheid mogelijk als een angstaanjagende droom wordt beleefd. Om maar eens wat zaken nader te benoemen, dan wel voor de buitenstaander op de een of andere manier inzichtelijk te maken. Dat heb ik nog weleens wanneer ik met dat fototoestel in de weer ben en bij God niet weet waar het resultaat op slaat. Of op kan slaan, verbaasd als ik ben door de afdruk die dan als een vorm van werkelijkheid dat beeld van een totaal ander karakter heeft weten te voorzien. Een beetje zitten pielen op niets af, een vorm van vraagtekens plaatsen bij iets wat zich niet direct laat verklaren, laat staan dat een willekeurige kijker zich gaat afvragen wat de persoon die die foto heeft gemaakt bewogen heeft om dat beeld vast te gaan leggen. Zo eenvoudig wordt het wanneer ik met andere de balans aan het opmaken ben. En daar gaat het vandaag voor en belangrijk deel over. Het opmaken van wikswegen in de veranderende tijd. 10 jaar na het tweede begin kan er sprake zijn van een verandering, de wetenschap dat ik reeds aan mijn derde ICD begonnen ben en dat andere kijkers gelukkig in staat zijn om met een andere blik naar mijn wegen te kijken, dat zal de kijker in deze niet verwonderen. En, hoewel een man van de ouwe stempel, een overjarige hippie desnoods, iemand geboren voor 1950 van de vorige eeuw, reeds 10 jaar uit het arbeidsproces op een wijze die bij mij past, een voorbijganger die zich als een passant gedraagt en een niet noemenswaardig burger van de sta Alkmaar die zich mogelijk in de vaart der volkeren gaat bewegen, ik zie het wel. En voor wat betreft de toekomst, zolang het Carpe Diem zich nog steeds op mijn vaandel voordoet, hoor je mij niet noemenswaardig klagen. Want klagen is ook een teken van deez’ tijd, waardoor ik me toch behoorlijk aangepast gedraag!

Tags: , ,

toevoeging…

Geplaatst door Wik 19 mei 2019

om… vervolgens te ontdekken dat een aantal foto’s niet aan het totaal zijn toegevoegd…

Multitasken of veelzijdigheid?!

Geplaatst door Wik 19 mei 2019

Soms is het een kwestie van goed opletten. Opmerkzaam zijn. Maar veel zaken gaan onopvallend aan mij voorbij. Een kwestie van je gedachten erbij houden, dan wel met andere dingen bezig zijn waardoor niet alleen de aandacht ontsnapt, maar het geheugen zich op andere fronten richt dan waar de aandacht bepaaldelijk zich op had moeten richten. Waardoor toch weer naar voren komt dat het zogenoemde multitasken slechts voor een enkeling is weggelegd. Tenzij je multitasken vertaalt naar veelzijdigheid. Wanneer iemand in staat is niet alleen met het hoofd, maar ook nog eens met het hart en handen te kunnen werken. Gelijk in het verleen door Jan Nijhof, ooit Hoofd Verplegingsdienst op Duin & Bosch naar voren heeft gebracht. Een man die Rudolf Steiner in zijn kamer had hangen, die een eigen model had ontwikkeld ( het zogenaamde Chakra model en die in staat was niet allen mensen te inspireren, maar ook nog eens een belangrijke boodschap mee te geven. Meestal wanneer er weer een groep jong gediplomeerden hun diploma in ontvangst mochten nemen. Ik kreeg van hem zijn bundel met toespraken en ook dat eerder genoemde Chakra model. Maar, terwijl ik op zoek was naar dat werkstuk, kwam ik ook nog wat anders tegen: Suikergoed en Marsepein van Hugo Bart Hughes, het laatste nummer van Reflex (personeelsblad van D & B), leerstof voor het Staatsdiploma Ziekenverpleging B en nog zo het een en ander… En met dat een en ander ga ik vandaag maar wat aan de gang, een vorm van multitasken op een totaal ander niveau. Werken van anderen en met de mogelijkheid om op die manier een stukje veelzijdigheid aan dit medium toe te kunnen gaan voegen…

Tags: ,

Nazit…

Geplaatst door Wik 18 mei 2019

Kijk, wanneer ik iets doe dat strikt genomen niet is toegestaan, dan neem ik toch de vrijheid om dit vermoedelijke verbod te overtreden. Niet zozeer om daarna goede sier te gaan manen met deze ‘buit’, maar meer om voor de toekomst vast te leggen wat zich eerder heeft voorgedaan. Als bijvoorbeeld de laatste voorstelling van Het Volk, waarbij het vermoeden als een rode draad door de voorstelling was gegaan. En warempel, nadat ik mijn vrijgevestigde HEMA met een bezoek had vereerd, de nodige pecunia met een pin die van pas kwam in het apparaat had gestopt, kwam de voorstelling als zodanig wederom tot leven. Nu ben ik ook nog eens in het gelukkige bezit van het script, hetgeen ervoor zorgt dat ik een totaal beeld kan maken omtrent de inhoud van deze bijzondere uitvoering. Vandaar ook dat ik voor vandaag opteer om de reactie van Bert dit keer integraal te citeren:

‘Dag beste Wik, Zeer veel dank voor je mooie fotoboekje en dito woorden over onze voorstelling. Altijd een genoegen om waardering van de toeschouwer te horen, een van de redenen om dit werk te doen. Vele jaren geleden zei iemand mij ooit tijdens het applaus halen na een voorstelling: “Kijk, daar doe je het nou allemaal voor”! Zit wat in.

Leuk dat je tijdens de nazit kennis kon maken met zoon Floris, eminentie in Assendelft. Vader & zoon zijn beiden podiumkunstenaars, toch heel bijzonder, nietwaar?

We zien elkaar ongetwijfeld weder in De Veste, mijn hartelijke groeten, ook aan Gerda.

Het ga je goed, Bert

p.s.

In de bijlage een vroege versie van ons script. Er is later nog in gesnoeid, maar als basis gebleven.

Daar doe ik het voor, niet alleen in de zaal maar ook voor die nazit. En wanneer je zo nazit als dat wij nazaten, is het juist die nazaat die er nog meer waarde aan wist toe te voegen

Tags: ,

Gaat (n)ergens over…

Geplaatst door Wik 17 mei 2019

Studderen. Zo zou je een dag als vandaag kunnen omschrijven. Het gaat helemaal (n)ergens over, alhoewel dat niet helemaal waar is. Want waar het vandaag om draaide is de expositie die straks in De Trog op het landgoed Willibrord te bewonderen valt. En waar een aantal vooraanstaande leden van de DichtersKringAlkmaar, maar ook op dat vooraanstaande leden valt het een en ander af te dingen.

Wat te denken van Nina Barhorst, Agatha Bekker, Dick van Hoeve, Annemarie Kuster, Conny Lahnstein en op de laatste plaats mijzelve.

De dichterskring Alkmaar werd in 1984 opgericht om dichters in de regio een platform te geven waar zij hun poezie konden presenteren en deze door positieve feedback te ontwikkelen. Ofschoon het een meer naar binnen gerichte vereniging is, treden leden regelmatig naar buiten met optredens. Ook organiseert zij al ruim 25 jaar in de Cantina Architectura, de theekoepel van het herenhuis de ‘Arendshof’ aan de Geestersingel in Alkmaar een aantal keren per jaar een zogenaamde Cantinamiddag, waar naast leden dichters uit het hele land ondersteund door muzikale intermezzo’s hun poezie laten horen. Deze tentoonstelling laat een ander aspect zien. Verschillende leden zijn naast het schrijven met andere kunstvormen bezig. Zij geven als het ware hun poezie een beeld. Het motto voor deze tentoonstelling is dan ook: het leggen van een verbinding tussen horen en zien om te verbeelden.

Schreef Dick van Hoeve en ik sluit mij graag bij zin woorden aan. Ton Verplanke en Agatha Bekker waren de grondleggers van dit initiatief. En wat van belang is dat dit genootschap dan wel gezelschap al 35 jaar aan de weg timmert…

Tags: , ,

Houzo?

Geplaatst door Wik 16 mei 2019

‘Ik was mei 2003 in Griekenland en moest ook daar aan je denken. Aan de dingen die je had gezegd of zou gaan zeggen! Evan wat uitspraken van je…

  • ‘Met z’n kop tegen die transparante deur’
  • ‘Óf was hij nog zo onder de indruk van zijn eigen dwaasheid door steeds die transparantie te bestendigen?
  • ‘dankzij zijn eigen heilig vuur’
  • ‘Wie een mens redt, redt de wereld’
  • Sic Transit Gloria Mundi’
  • ‘in weinig woorden, laat ik blijken, hoe je naar de ander kunt gaan kijken. Kijk je goed, daar is iets mis mee, kijk je beter, abnormaal, uit dit kort verhaal blijkt steeds opnieuw: wat is normaal?’

Het leven is een groot vraagteken. (Zie het etiket op de fles). Ik zocht Goddelijk water ter inspiratie om “al hetgeen vaststaat, te gaan relativeren”, en ik vond een groot vraagteken. Speciaal voor jou.

Als dank (zeker ten aanzien van mij) om te mogen aanschouwen van lesdag 1 tot aan de laatste lesdag, dat kennis zichtbaar (letterlijk en figuurlijk) wordt gerelativeerd, niet als vraagteken.

HOUZO?

Ik heb veel geleerd van je, juist omdat ik ‘het niet hoefde’ en je me liet leren wat ik wou leren.

Als dank… voor bijgaand klein aperitiefje om aan je eigen kunnen en mijn woorden te denken voordat….. kennis vergaard in deze…… boze maar mooie wereld.

Geniet en drink met maten

Een tekst die ik vond op een kartonnen doos van een fles met spraakwater. Althans, wanneer ik op het etiket lees dat Houzo een variant kan zijn op Ouzo spreekt dit mij wel bijzonder aan. Hoezo klinkt als jeugd sentiment, waardoor de weerklank van een dagelijks gebeuren (bijvoorbeeld dat lijken uit de kast zich voordoen) een bijzonder variant kent. Dat ik dit bericht met name opdraag aan een bijzonder persoon, dat spreekt welhaast vanzelf. Dat hij na zoveel jaren alsnog met een verleden wordt geconfronteerd, dat dient een amen te krijgen en wanneer het zo zijt, dank ik hem ervoor dat dit lijk zo zuiver als wat naar voren is gekomen!


Tags: , ,

Een volle…

Geplaatst door Wik 15 mei 2019

Geen kaartje aan mijn linker grote teen waarop je las, wie ooit eens was. In november 1971 mocht ik hulp verlenen aan een stervende en de laatste zorg aan de overledene geven. Dat speelde gisteren even door mijn hoofd, voor ik mij overgaf aan de kundigheid van de cardioloog die mijn ICD verwisselde voor een nieuw exemplaar. Heel even maar, want ik had alle tijd om mij op deze ingreep voor te bereiden. Drie uur wachten in afwachting van dit gebeuren lijkt vrij weinig, maar duurt toch wat langer als gewenst. Gekleed in een badjas met daaronder een operatiehemd, de operateur die onder supervisie de operatie uitvoert, mijn vraag om mijn oude vertrouwde metgezel mee naar huis te mogen, dat verzoek werd afgewezen. Maar foto’s zijn gemaakt en het verschil tussen de een en de ander is niet direct zichtbaar. Het apparaat werkt, hetgeen bleek toen de vertrouwde toon wederom met het nieuwe apparaat hoorbaar werd. Een kwestie van afstelling wat door een andere ICD technicus niet veel later werd uitgezet. Ik heb mijn signaal vandaag gemist: te weten dat het 10 minuten over tien was dat ik de eerste keer een schrikreactie heb vertoond en daarna dagelijks naar het signaal uitkeek, een ‘makker’ die zijn wild geraas staakt, geeft toch wel een stilte van jewelste. En dan het drukverband dat dient te zorgen dat de wond, gehecht en gelijmd op zijn plaats blijft zitten en ik op die manier de nacht heb doorgebracht. En waar ik morgen de pleister zal gaan verwijderen, de vraag of het derde litteken op dezelfde plek zit als die eerste twee. Alleen… de nazorg had beter gekund. Een keurig gestencild briefje omtrent de in en outs van de hele operatie, het gegeven dat ik had verwacht ook nog de nodige informatie te ontvangen omtrent mijn gebruik van bloedverdunners en het moment waarop ik verwacht wordt voor de nacontrole, daar liep het gisteren enigszins mis. Bijna twintig minuten in de wacht om dan een toon te horen die erop wijst dat de ander kant de hoorn er op heeft gelegd, nogmaals een verbinding tot stand brengen en gedurende een volgende tijd het toestel over te horen gaan, de afspraak te krijgen dat ik diezelfde dag nog zal worden teruggebeld… een communicatiefoutje ligt in een klein hoekje verscholen. Maar verder hoor je mij niet klagen de ingreep zorgt tijdelijk voor wat beperkingen, de draden zijn aangesloten en mijn rikketik kan weer bogen op een volle blaa.. pardon batterij.

Tags: , ,