Kleerscheuren.

Geplaatst door Wik 24 april 2018

Liegen en bedriegen, zo waarlijk helpe mij God. En als ik het niet heb geweten, hoe kan ik dat nu met mijn geweten in evenwicht brengen. Ik denk dat ik het had moeten weten, maar in de strijd om tot een kabinet te komen, was het water in wijn veranderd, was de whiskey een goed glas cognac geworden en was de copieuze maaltijd die in het vooruitzicht was gesteld, helaas lauw geworden en moest deze alsnog opnieuw gegaard gaan worden. En daarnaast, waar het landsbelang prevaleert, kan het niet anders dan dat de economie daarvan profiteert, de zakken die zich vullen met ongekende getallen en de doorsnee burger die er hooguit een paar eurootjes bij inschiet. En de waarde van de B.V. Nederland die daar op termijn weer van profiteert, gezien het feit dat een goede VVD’er zijn afkomst in principe niet verloochent. En waar de lach ontbreekt is het dit keer dat uitgestreken smoelwerk dat er alles aan doet om de plooi van ernst in ere te houden. Ja, het leven van een man die zich dient te houden aan de Balken en de norm, mag zich verheugen op de schone schijn die dit kabinet uiteindelijk overeind zal gaan houden. Ook een goed gereformeerde is geneigd om in het aanzien van zijn Heiland alsnog op zondag de weesgegroetjes te laten passeren. Regenten waren het, komedianten die voorbij trokken en de paljassen die de jassen lieten voor wat ze waren: kleren die een groot deel van de inhoud konden verbloemen en waar de bloem tevoorschijn kwam, had de bij slechts een enkele opdracht: de koningin op te zoeken, het stuifmeel achter te laten en het zoet van honing aan de raat toe te vertrouwen. Het heeft zo veel weg van een sprookje, alleen is dit sprookje gebaseerd op halve en hele waarheden, leugens en over bedrog valt ook het nodige te beweren. Het voordeel van de twijfel en allen die nog blijven twijfelen worden geacht niet in te halen. Maar of dit ook voor dit kabinet van toepassing is: kleren maken de man en met kleerscheuren gaat momenteel menigeen door het leven. En waar het verdriet van de een de kommer voor de ander kan gaan betekenen: politiek, politiek, ik zie je wel maar hoor je niet! Memo’s en bonnetjes: soms ben je ze liever kwijt dan dat ze op een ander moment plotsklaps tevoorschijn komen en waar gehakt wordt, is het niet toegestaan om met de spaanders het vuurtje te ontsteken!

IMG_0795IMG_0800

Tags: , ,

Ik ben, ik was en… verdwijn.

Geplaatst door Wik 23 april 2018

Een dag, gevolgd door een nacht tot’ie onverbiddelijk toeslaat. Geen ontkomen aan, geen moederziel die daar iets aan kan veranderen, laat staan dat een vader een prevel gebed naar voren brengt. Het heeft veel weg dat niet alleen de weg naar Ispahaan zich voordoet maar dat het iedere willekeurige weg dan wel pad kan zijn. En daar heb je het eenvoudig weg maar mee te doen, geen mogelijkheid om te onderhandelen laat staan dat er iets te dealen valt. En waar wordt verondersteld dat dit reeds in de sterren geschreven staat, ook daar valt niet aan te ontkomen. Dromen hooguit over een ander bestaan in een niet werkelijke wereld lijken het voorland te zijn, maar ook dat voorland laat zich niet omschrijven. Het achterland verlaten, de overgang die met de grootst mogelijke impasses gepaard gaat, het recht op leven dat wordt ingeruild voor dat alles omvattende. En dan doel ik niet alleen op dat wat je achterlaat, waar je je leven lang aan hebt vastgehouden, wat de dagelijkse gang van zaken voor een belangrijk deel heeft bepaald, maar meer nog dat wat je hebt nagelaten, de voornemens die niet zijn vervuld en de uitkomsten die je in een zekere verwarring achterlaat. Hoe moeilijk kan het keven voor de een zijn en hoe makkelijk laat de ander problemen van zijn rug glijden? Hoe simpel staat de een in het leven en buigt de ander voor de last die op beide schouders is komen te drukken. Bezwijkt voor het leven dat hem of haar ten deel valt. Of fliederfladdert er zonder enig probleem doorheen. Veelal zonder last dan wel ruggespraak. Geenszins een overdenking, hooguit een samenraapsel van zaken die er weinig tot niets toe doen, hoewel daar de nodige vraagtekens bij voor te stellen zijn. Een dag als vandaag, waarop de temperatuur daalt en een rioolreinigingswagen er alles aan doet om de restanten die ergens onder de grond in een buizenstelsel huizen, van een reinigende ruimte te gaan voorzien. Het reinigen dat soms ook van belang kan zijn in het hoofd van de doorsnee mens, die zich geregeld druk maakt over zaken die het alledaagse lijken te overschrijden. Die geen genoegen neemt met de zaken die zich op het pad voordoen, de wegen die naar elders leiden en de klanken die de stilte verstoren. De rust die zich elders bevindt, de ruimte die zich ergens anders voordoet, het schuilen voor het duistere deel dat elders huist. En het genoegen dat mogelijk verloren gaat, de opgewekte klanken van een instrument, de snaren die worden beroerd en het gezang dat toeneemt. Een dreigend gezang voor de een, een lieflijk gezang voor de ander, de melancholie dat een uitweg zoekt en de heldere klank van de stem van een kind. Dat zich nog niet bewust is van de grilligheid van een mensenleven, dat de dood omschrijft als een langdurige slaap en geen idee heeft van het wezen van zijn. Ik ben, ik was en verdwijn…

IMG_0793IMG_0794

Tags: ,

Zo’n zondag.

Geplaatst door Wik 22 april 2018

Alles is eindig. De open deur nog wijder open. Alle begin kent immers een eind, en waar het eind niet altijd voorspelbaar is, kan het eind voor een nieuw begin garant gaan staan. Een open doekje dat zich niet leent voor het bloeden, applaus dat verstomt, een zin die niet uitgesproken wordt, een verhaal dat zich leent om de eigen plaatjes te kleuren, een verhaal over goed en kwaad, over eindig en oneindig, over hier te lang en daar te breed, een cabaretier die zijn vriendin constant aan het lachen krijgt en houdt, een grap die dood bloedt, een openluchttheater dat zich leent voor mensen die muziek maken, de zon die zijn of haar uiterste best doet om het geheel van een aangename temperatuur te voorzien, een vader en een zoon die elkaar net alleen aanvoelen maar ook elkaar aanvullen, de een met gitaar, de ander met zijn verhaal en wat later de zoon met gitaar en stem, mensen die zich laten verleiden om kennis te nemen van de man of vrouw die het woord tot hen richt om naderhand het applaus in ontvangst te kunnen nemen. De rode rozen die als dank worden uitgedeeld, het amfitheater dat zich niet constant leent om zonder microfoon het aanwezige publiek op woorden te trakteren, het drankje dat wordt aangeboden en de hoeden die langskomen waar de petten ontbreken, het met de pet rondgaan als een schim uit het verleden. Vermaak waar de een zich volledig aan weet over te geven waar de ander zich enigszins zit te verbijten maar wat er wel voor zorg draagt dat er sprake is van een enigszins onderhoudend vermaak. Hoewel vermaak van de nodige vraagtekens kan worden voorzien, het is dat een ander niet ingrijpt maar soms moet je de acteur dan wel cabaretier tegen zichzelf in bescherming gaan nemen, voor het tenenkrommend werk wordt. Edoch, in de rgel is het juist de oefening die de kunst baart en blijft het per definitie zo dat niet geschoten altijd voor missers zorg draagt. En voor wat betreft die missers… zij waren er wel en toch zorgden ze ook voor een bepaalde manier van vermaak. Want hoe vaak tref je een cabaretier die voor zijn publiek de broek laat zakken om zich vervolgens in een pak te hijsen… en juist dat gegeven bracht mij terug in het verleden toen ik voor de klas in Haarlem… maar dat is een totaal ander verhaal met een nogal dramatische afloop waar ik het voor vandaag maar weer bij zal laten!

IMG_0784IMG_0786IMG_0790IMG_0789

Tags: , ,

Verkondigen.

Geplaatst door Wik 21 april 2018

Tekst? Kwijt! Improvisatietalent? Verdwenen! Als het weer weer is als het gisteren was, is het weer weer net als vandaag, een wolkeloze hemel en het blauw dat wordt weggedrukt door het stralen van de zon. De kans dat het morgen verdwijnt neemt zienderogen toe en voor je het goed en wel beseft, is het maandag 10 graden lager dan vandaag. Neen, een weervoorspeller heeft het niet altijd even makkelijk. Gelukkig kan hij nog teruggrijpen op de beelden voor de aankomende dagen, kondigt een depressie bij de Azoren aan en verwacht dat het ’s nachts wel omstreeks het vriespunt zal zijn. Het is niet onwaarschijnlijk dat… Ik zou me kunnen voorstellen dat de hierboven geschreven tekst zich goed leent om daar een item van te maken en de noemer nepnieuws is hier ook geheel en al op van toepassing. Want we worden bedonderd waar we bij staan, we worden met kluiten belazerd en het is slechts een enkele wurm die zich niets van de trollen aantrekt. We worden gehackt zonder dit in de gaten te hebben, de Grote Broer staat om een hoek toe te kijken en Orwell draait zich ergens in een graf om. We maken ons op om ‘reality tv’ van commentaar te voorzien, branden de Zuidas af en kijken niet vreemd op wanneer de beide Maxen er in een Aston Martin vandoor gaan. Alleen voetbal en het weer lijken alle dansen te ontspringen. Het geeft het gemiddelde interesseniveau van een willekeurige burger in Nederland weer. Althans daar ga ik voor mijn gemak maar van uit. Ongetwijfeld zal ik het niet bij het rechte eind hebben, het kromme van die Kromme spreekt mij ook wel aan. AZ en Feijenoord. Een wedstrijd in de Kuip om de een of andere beker. Vraag mij niet welke maar dat er een beker te behalen valt, dat is mij wel bekend. Ook daar heb ik weinig last van. Maar wanneer ik in de gelegenheid ben om mijn eigen nepnieuws als waarheid te gaan verkondigen… zal ik dat bewust niet nalaten.

Tags: ,

Vaatwasser.

Geplaatst door Wik 20 april 2018

IMG_0672

Ach, zo’n dag die ik achteraf gezien misschien wel heel graag mag. 185 inzendingen, twintig uitverkorenen en een van die twintig ben ik geworden. Poezie in de branding, veel leden van de DichtersKringAlkmaar zijn mij reeds voor gegaan en ook ik behoor nu tot dit uitverkoren groepje. Niet dat ik me daar straks op voor laat staan, maar dat dit zich heeft voor gedaan is zeker het vermelden waard. Blooming Beach heet die tent en ik sta niet voor paal op een strandpaal. Hoewel, de geachte lezer wordt geacht hier nog geen kennis van te nemen. Maar wie is in Godsherennaam de lezer van dit bericht?! Ongetwijfeld heb je op dit moment wel wat beters te doen, mocht dit niet het geval zijn schenk dan ook alsjeblieft geen aandacht aan het volgende: Ton heeft weer wat bedacht en ik ben op zijn verzoek ingegaan. Nu is Ton niet alleen fotograaf maar ook kunstenaar en zijn chaotische brein is welhaast spreekwoordelijk. Onnavolgbaar in zijn overtuiging en onvoorspelbaar wanneer hij met zijn Mac aan het stunten is. De opmerking dat het apparaat het gisteren nog deed en het vandaag weer eens af laat weten, welhaast voorspelbaar. Blij dat ik daar niet van afhankelijk ben, geef ik mij in volle overtuiging over aan mijn overtuiging: de Hema. Niet dat de Hollandse Eenheidsprijzen Maatschappij mij geregeld een poot probeert uit te rukken, de prijsstijgingen gaan met veertig eurocenten de lucht in en de afhankelijke klant hoeft dit maar te slikken en anders moet die klant er maar in stikken. Hobby’s hebben nu eenmaal de neiging om geld te kosten, anders zou de wereld acuut stoppen met draaien. En dan heb ik het niet over Moeder Aarde! Keuzes maken blijft nu eenmaal mijn credo, maar wat achter de hand te houden heeft veel weg van een ooit in de loterij voorkomend reservegetal. Enige reserves zijn in de huidige tijd nooit weg, je weet nooit wat je morgen te wachten staat, maar ook dat kan een dooddoener zijn. En zo verloopt de dag geheel en al vol onverwachte wendingen. En is het de afwasmachine die mij wacht,de rondzending die te wachten staat en voor ik het goed en wel besef… Het weekend wacht en waar ik voorheen met groot genoegen naar uitkeek is het nu alweer zo gewoon dat ik ternauwernood besef dat het morgen weer zaterdag is…

P.s. Of is een vaatwasser meer op zijn plek?!

IMG_0728IMG_0770

 

Tags: , , ,

Snapshot

Geplaatst door Wik 19 april 2018

Het is maar net hoe je het bekijkt. Bekijk je het van de ene kant, dan vallen de zaken aan de andere kant je niet, bekijk het van de andere kant en je ziet nieuwe kanten. Waar de dimensie een rol speelt, kan een tweevlaksprint je op een dwaalspoor zetten. Tenzij je gaat schuiven, er zaken aan toevoegt die je op een ander been zetten. Iets wat niet alleen aan grafici is voorbehouden , maar wat tegenwoordig met alle vormen van bewerkingen ook in de fotografie heeft toegeslagen. En daar ben ik eerlijk gezegd niet zo handig in. Ik probeer wel eens wat uit, maar vind bepaald niet de bevrediging die een enkelvoudig plaatje veelal bij mij teweegbrengt. Omgaan met beperkingen dan wel tevreden zijn met wat je vastlegt, is meer mijn ding. Voor zover je van een ding kunt spreken. Neem nu de foto’s van vandaag. Een koude zaterdag en het kader van en bepaald perspectief is daarin bepalend. De overdekte rijwielstalling die qua naam het oude Overdekte (zwembad) in ere houdt. Dat zwembad is reeds lang verdwenen, net als de frietkraam van de gebroeders Blauw. Begrippen die er toen toe deden, de nostalgie bij ouderen doet druipen en de patat met mayonaise van met de hand geschilde piepers een ongekende lekkernij waren. Het wafelrooster dat de frieten in een bepaalde vorm dwong en er nog geen srake was van Vlaamse frieten laat staan Franse. Gewoon ouderwetse Hollandse piepers die mogelijk uit Friesland afkomstig waren en misschien wel de naam van Bintje droegen. Aan kroketten heb ik me toen niet bezondigd, laat staan de Friet van Piet van zich liet horen. Dan dien je ergens aan een Spaanse Costa te vertoeven… Een tweetal foto’s met een randje nostalgie. Onbewerkt en de suggestie dat het voor het beeld beter zou zijn geweest om het puntje van de Grote Kerk in het beeld mee te nemen… Het was koud, de wind zorgde voor Siberische temperaturen en de groep liep verder. Een snapshot in zekere zin, war het mogelijke op af te dingen valt…

IMG_0610IMG_0611

Tags: , ,

De laatste der… tulpen.

Geplaatst door Wik 18 april 2018

Daar staat’ie dan. Als een der laatste Mohikanen. Een boek dat zich ergens in de boekenkast bevindt, een boek nog van mijn opa. Izaak Valkhoff staat voorin geschreven, een boek dat uit elkaar valt van de keren dat dit boek gelezen is. Een man met een wapen in de hand, een romantisch beeld dat ik jullie bespaar. Simpelweg omdat het achter de ruggen van andere boeken verscholen is. En toch staat die tulp daar fier. Vorig jaar nog met een achttal anderen, veel geel en een verdwaalde rode, maar dit jaar in z’n uppie. Mag het na ruim drieendertig jaar voor een gevoel van voorjaar te hebben gezorgd? Ja dat mag en in een andere bak staat een nakomeling, die er alles aan doet om zich ook zichtbaar te maken, maar helaas aan leven heeft ingeboet. Zij vertolken vandaag de dag die zich kenmerkt door een aangename temperatuur, de wind die het af laat weten en mij heeft genood om het gras, gras?! Wat meer te gaan cultiveren. Maar ook dat is niet noemenswaardig, gezien het feit dat paardenbloem en klaver aan het oprukken zijn. En waar de ene dag nog een knop valt te bespeuren is het na een nacht het geel dat ik de nek omdraai, opdat de pluizen mij bespaard zullen blijven. Omringt door een aantal zoemende bijen die er alles aan doen om mijn hielen te likken, koester ik mijn lijf in de zon. Dat van een kleur sprake zal zijn durf ik eerlijk gezegd te betwijfelen, dat vitamine D ervoor zorgt dat ik mijn tekort aanvul, ook dat is de vraag. Maar dat het voorjaar zich aan alle kanten opdringt, dat gegeven daar kan ik niet omheen. En dat morgen een volgende dag in de tuin mij wacht…

IMG_0781IMG_0782

Tags: , ,

Belangstelling… zo af en toe verzuip ik daarin!

Geplaatst door Wik 17 april 2018

Het is maar net waar je belangstelling naar uitgaat. Sommigen doen er alles aan om achter zichzelf aan te hobbelen, terwijl anderen de stappen vergeefs proberen bij te houden om zich vervolgens over te geven aan een app die alle stappen in kaart brengt. Tenzij de batterij niet meer voldoende stroom kent en het veld op zwart dreigt te gaan. Stroom, we kunnen er niet meer buiten en terwijl binnen de verwarming uit staat, het gas op termijn wordt afgesloten, energiebedrijven je gek maken met de meest voordelige aanbieding, gaan de aardgasbaten achteruit terwijl de energiebelasting toeneemt. Zonnepanelen, windenergie en wanneer er een tekort ontstaat schakelen we over naar een Europees netwerk waardoor de groene stroom wordt vervangen door kernenergie. En geen mens die daarover taalt, noch een teken geeft dat hij van deze weldaad verlost wenst te worden. Afgesneden worden gaat veelal gepaard met op een ander moment weer aangesloten worden en de kosten die daarmee gepaard gaan zijn veelal overweldigend. Echter niet eerder dan dat je diverse aanmaningen via de email hebt ontvangen. De huidige tijd kent nu eenmaal naast vooruitgang, ook de nodige beperkingen. En daar gaat in de regel niet direct mijn belangstelling naar uit. Liever verwijl ik in een blad getiteld HO-berichten. Een schaalgrootte dewelke mij al zeer geruime tijd aanspreekt. Want wat ooit begon met een brandweerladderwagen van het merk Wiking, werd alras gevolgd door vele andere modellen, waar ik een kapitaal voor heb uitgegeven. Noem het verzamelen en op ee goed moment raak ik zelfs daar het overzicht in kwijt. Tot het moment waarop de dozen weer geopend worden, de kwestie van houden of wegdoen zich voordoet om op een ander moment tot de conclusie te komen dat het onmogelijk is om… Dan maar een deelcollectie gaan starten. De focus komt te liggen op circusmodellen en het zijn de fabrikanten die mijn honger proberen te stillen. Maar ook nu weet ik eigenlijk niet van een ophouden. Het heeft veel weg van een onverzadigbare honger, met name wanneer dit modellen betreft die de naam Krone en Roncalli voeren. Duitse circussen, waarbij Roncalli zich met name richt op het aloude circus, waarbij acrobatiek en vormen van variete de boventoon voeren. En toch… en toch is het juist die romantiek vanuit het verleden dat mijn voorkeur nog steeds naar Krone uitgaat. Een circus dat met de trein in Alkmaar arriveerde, de indrukwekkende stoet aan Olifanten die ooit over de weg van de Zeswielen naar die laadplaats werden geleid, de geur van zaagsel en die van roofdieren, het orkest dat schitterde en schetterde, de spanning die door de drummer werd opgevoerd en het applaus dat naderhand losbarst. Belangstelling… zo af en toe verzuip ik daarin!

IMG_0777IMG_0778IMG_0779IMG_0780

Tags: , , ,

Eerbetoon

Geplaatst door Wik 16 april 2018

Indrukwekkend. Geen woorden voor. Ieder woord dat je wisselt is eigenlijk ongepast. Stilte. Geen vogel noch vliegtuig doorbreekt de stilte. Zelf de bomen laten na te ruisen. Terrassen, gelijk sawahs doemen op, bomen die langzaam ontluiken. Een enkel groen blaadje probeert het van de matige wind te winnen. Verliezen. 298 dierbaren die elders ver weg hun leven hebben verloren, een enkeling, een gezin, een stelletje dat elkaar hier weer vindt. Namen. Leeftijden en geboorteland. Wat versiering bij de een, stomweg die boom met die naam ergens anders. Een Nationaal Monument. MH 17. En rillingen, wanneer die beelden van hun terugkeer in Nederland weer aan mijn geestesoog passeren. Eerbetoon. En rouwende achterblijvers. Het gemis dat zich blijvend voordoet. Herinnering. Het afscheid in een wolk van verwachtingen. De tranen die toen werden gelaten en de hartstochtelijke tranen die zich later voordeden. Heel andere tranen, woorden die toen werden gesproken. En die woorden ken ik niet. En toch bespeur ik die woorden, Lief, geluk, blijdschap, voorspoed, plezier, succes en nog talloze andere woorden die de reizigers mochten ontvangen. En dan, in een klap weg. Vernietigd. Een ramp. Een Nationaal Monument in Vijfhuizen. De polderbaan die leeg is. De polderbaan waar geen gebruik van kan worden gemaakt. Wegens werkzaamheden. Het Bulderbos waar ooit actie werd gevoerd. Een enkele boom die het heeft overleefd. En dan die bomen daar. 298 verschillende bomen. 298 verschillende mensen die het keven verloren. Op 17 juli 2014. Het onderzoek. De slachtoffers hebben een naam, de schuldigen hullen zich in stilzwijgen. Herdenken. Erkennen. Het heeft veel weg van wat ons straks weer te wachten staat:de Waalsdorpervlakte. De twee minuten stilte. En die stilte van straks die overviel mij gisteren. Geen woorden voor…

IMG_0771IMG_0772IMG_0773IMG_0774IMG_0775IMG_0776

Tags: , ,

… de spieren (2).

Geplaatst door Wik 15 april 2018

Na een nacht slapen kan ik mij verheugen op de spieren die vannacht gestaald zijn. Hoewel ik eerlijkheidshalve dien te erkennen dat de spieren zijn verdwenen en dat een ouder wordend, rimpelig vel de massa uit het evenwicht heeft gebracht. Sporten blijft als mogelijkheid te overwegen, maar het feit dat ik me dan in moet gaan spannen belet mij om van de sportschool gebruik te gaan maken. Hoofdgymnastiek trekt mij meer, maar een eenvoudige puzzel gaat mij verre van gemakkelijk af, laat staan sudoku of, wat nog meer een raadsel voor mij is, een cryptogram. Hoewel ik mij veelvuldig betrap op het feit dat ik heel goed in staat ben om mijn eigen cryptogrammen te duiden, waardoor ik vaak vraagtekens in de ogen van de ander mag verwachten… Onbeduidend dus in zekere zin net zo onbeduidend als de foto’s die vandaag dit bericht gaan vergezellen. Ook een K westie van een K maar niet zozeer van K unst dan wel dit keer van K euze. Keuzes in de Kunst en de vraag die opdoemt is wat heeft de Kunstenaar met zijn werk ooit willen zeggen? Niet iedere K unstenaar heeft het voorrecht dat er omtrent zijn leven, werken en zijn een Biografie verschijnt, en als deze verschijnt is het maar de vraag of de biograaf dat werk zodanig over het voetlicht brengt dat de gemiddelde leek daar ook zijn eigen invulling aan kan gaan geven. Want dat zal altijd wel de vraag blijven, in hoeverre is de biograaf objectief in zijn of haar beschrijving. Boven elke twijfel verheven is een woord dat bij mij opkomt, maar een zekere kleur kun je de ander niet onthouden. Kunst staalt de spieren, een uitdrukking die op een tweetal benen hinkt. Vooruit maar, tenslotte is het zondag en ook ik wil weleens de ander voor een raadsel zetten. En doe dat dus… bij deze!

IMG_0750IMG_0752IMG_0760IMG_0761IMG_0764IMG_0765

Tags: , ,