LIVA’s tweede dag.

Geplaatst door Wik 23 juni 2018

‘ Hoe het voelt nu ik opa ben?’, vraag je. BIJZONDER BUITENGEWOON gewoon, zou ik willen stellen. Want de wereld rond mij heen draait door in een voorspelbare cirkel, de boodschappen dulden geen uitstel, het leven op aarde heeft toch weer een ander kleurtje gekregen en dat poppie dat een vergelijk laat ontstaan als een bolle wangen hapsnoet gezichtje, blijft lekker in haar eigen wereldje hangen. Dat wil zeggen de ogen dicht, maakt pruttelgeluiden, geeft aan wanneer zij aan het persen gaat, waardoor haar darmen even later de ontlasting in de luier laat glijden en niet te beroerd is om dit vergezeld te doen gaan van een plas. Waardoor de banale systemen in ieder geval duidelijk functioneren om even later door haar gehuil te laten blijken dat de borst in deze bijzonder op prijs wordt gesteld. Want een poppie is het, onze kleindochter en als grootouder kan ik niets anders zeggen dan dat het een mooi kind is. Ik heb ze weleens minder mooi gezien toen ik in opleiding was en een stage liep op de kraamafdeling, heel wat jaren geleden. En Marlies maakt het goed, gebruikt de nodige pijnbestrijding maar maakt niet de indruk onder de dope te zitten, hoewel door de buikoperatie die zij heeft doorgemaakt, morfine het middel is om de pijn onder controle te houden. Dat de vader en de moeder de nodige uren slaaptekort aan het opbouwen zijn, dat verhaal is van een latere orde. Beschuit met muisjes genoten Vincent en ik vandaag, roze met wit en van een stevige hoeveelheid roomboter voorzien, hetgeen mij weer terug voerde in ooit die tijd. En het gekeutel omtrent de boreling riep de nodige ontroering bij mij op, hetgeen ik achter een stalen gezicht wist te verbergen. Als vader en nu als grootvader sta je in de regel iets verder weg dan dat oma, moeder en Liva een andersoortige eenheid vormen. Niet zo zeer de buitenstaander maar het feit dat Ria ooit Marlies onder haar hart droeg, dat Marlies Liva onder haar hart droeg en dat wij, als eenvoudig zaadje ooit dit proces mede hebben kunnen bepalen, ach da’s in dit geval een wezenlijke bijzaak geworden. Met mijn ogen dicht zie ik dat kleine wicht, maar met mijn ogen open wordt het in de regel een ander verhaal, waar ik met de nodige beelden jullie ook weer mee wens te verblijden. En trots… dat ben ik met mijn krimpende lengte, een gegeven dat simpelweg gelegen ligt in het feit dat waar jong leven is, het oudere op termijn het onderspit gaat delven…

Tags: ,

LIVA

Geplaatst door Wik 22 juni 2018

LIVA

‘ons sterretje is geboren’

weliswaar op een andere manier dan wij hadden verwacht, een sectio ceasare was de weg die zij bewandelde, maar het levenslicht heeft zij aanschouwd en dat wij heel gelukkig zijn, dat behoeft geen betoog!

Marlies en Vincent als de gelukkige ouders,

Ben en Thea als de gelukkige grootouders en

Ria en Wik als stralende grootouders en

Omama Corry als overgrootmoeder.

Dat wij haar op voorhand een lang en gelukkig leven wensen, dat is wat zij, als stralend sterretje, op haar levenspad zal gaan vinden, een wens als zovelen anderen

die ons voor zijn gegaan,

vanzelfsprekend!

Breng een toost op haar uit

en proost!

Tags: ,

HOOGTE & diepte… Deel III

Geplaatst door Wik 22 juni 2018

Het klokje van zeven uur: dat betekent reveille. Althans, voor die tijd was Kees reeds wakker, lag ik nog in dromenland en had Michael alle tijd om zichzelf wakker te porren. Drie mannen, drie dagen onderweg en ook voor vandaag staat er nog het een en ander volgens onze reisleider op het programma. Dat kun je nu eenmaal met een gerust hart aan Michael overlaten. De Vulkan-express en de Brohntalbahn zullen ons het genoegen bereiden om met een boemelexpress over de smalspoorwegen naar ginds en weer terug gaan brengen. Dat de ietwat norse dieselmachinist zich van deze schone taak weet te kwijten, dat de conducteur diverse taken in zijn uitgebreide vrijwilligerspakket voor zijn rekening neemt, van overweg beveiliger tot de man die kaartjes kaartjes knippen kan, van uitlegger tot hap- en drankjesverkoper, dat zelfs in Duitsland mensen zijn die van het bestaan van Grootsppor op de hoogte zijn door de aanschaf van ooit een enkele wagon, dat alles doet geen afbreuk aan het feit dat wij ons in een uitgelezen gezelschap bevinden, waarbij de gereserveerde wagon een hoog gehalte aan grijze duiven mag gaan vervoeren. Dat het rijtuig waarin wij ons bevinden zich ooit in Interlaken aan de Seilbahnstrecke achter een tandradlocomotief omhoog heeft laten sleuren, is de kennis die de conducteur annex alleskunner ons duidelijk weet te maken. Het dieseltje boemelt over de rails, een twaalfcylinder tellende motor sleurt ons omhoog en het zijn diverse viaducten waardoor de geringe diepte ons van de nodige punten weet te voorzien, waardoor deze trip zich met name door die eerder genoemde HOOGTE- en diepte… als zodanig deze reis laat omschrijven. Ook figuurlijk gesproken is het een en ander gepasseerd, maar dat is van een totaal andere klasse. De weg waarlangs wij boemelen reist gelijktijdig met ons mee, de tunnel is even later een verrassing, gelijk wij gisteren op de reis langs de Rijn ook op verschillende tunnels werden getrakteerd. Een desolaat station, een ruimte om te toiletteren, de sleutel waarmee die ruimte werd geopend en na afloop werd gesloten en uiteindelijk op het hoogste punt aanbeland alwaar de koffie met taart (hausgemacht) ons wist te verleiden om het genoegen op een bepaalde manier af te ronden. Dat de vulling enigszins in de buurt kwam van de tompoucen die de HEMA geregeld in de aanbieding heeft, dat was geenszins een keerzijde in deze. Maar… in de wetenschap dat aan alles vroeg of laat nu eenmaal een einde komt, plaatste ons voor een dilemma. Wel of niet nog een Rijnreis maken? Een heen en weertje naar Bonn met een boot of… aan de kuierlatten trekken en ons voorbereiden op een terugkeer naar huis? Wij kozen voor dit laatste, echter niet eerder dan een blik te werpen in de loods die nog het een en ander voor ons in petto had. Wat rondwandelen over het terrein, een blik werpen op die stoomlocomotief die ons wachtte, het uitgebrande exemplaar dat mogelijk in een andere tijd als plukloc heeft gediend en nog zo het een en ander dat, achteraf beschouwd, de laatste prikkels van ons driedaags avontuur zou gaan bepalen. Want een avontuur in het avonduur was het in zekere zin wel degelijk geweest. Niets moest, en tijd was in dit gebeuren een relatieve bezigheid. Eten, slapen, praten en genieten was een vanzelfsprekendheid, bier een aangename afleiding, schnapps en cola dan wel fanta een belevenis en waar de schnitzels zich konden verheugen op de weg die zij later bewandelden, ach in zekere zin kon het allemaal niet op. Dat de man die dit allemaal voorschoten kan zich steeds meer bewust werd van het feit dat de beurs steeds lediger werd, ook daar had hij op voorhand rekening mee gehouden. Nog tanken in Duitsland, die kurven met een zelf bijsturende Audi, het circuit dat zich 27 kilometer verderop bevond (Nurburgring) en dat wij hetzelfde traject reden waar wij eerder met de diesel hadden gereden, maakt de afsluiting toch wel heel bijzonder. Dank dus Kees, dank dus Michael, dank dus Audi, de reizen, de treinen en niet in de laatste plaats Koblenz dat ons door een bijzondere nachtrust wist te bekoren!

 

Tags: , ,

HOOGTE & diepte… deel II

Geplaatst door Wik 21 juni 2018

Waren de Goden in het verleden astronauten, dan verplaatsten zij zich met de snelheid van het licht. Wij aardlingen, kunnen kiezen voor andere vormen van vervoer en halen bij lange niet die snelheid van toen. Een trein, een bus, een auto desnoods en bij grote uitzondering een vliegtuig opdat over geruime tijd een raket ter beschikking wordt gesteld. Hoe simpel kan het zijn om een reisje langs de Rijn ter linker en ter rechterzijde te beleven, wanneer daar wat uitgerangeerde wagons worden voorzien van een locomotief die ooit de Rheingold in andere tijden langs diezelfde Rijn mocht laten snellen. En dan te bedenken dat voor deze reis een reservering had dienen plaats te vinden, waar wij gelukkig genoeg geen gebruik van hoefden te maken. Waar NS geregeld bussen dient in te zetten was het Keulen dat ons over de Rijn heen bracht en eindigde bij het station van vertrek: Koblenz-Lutzel waarbij de umlaut dit keer niet aan te geven valt. Noblesse oblige, dat adeldom verplicht bleek niet veel later toen wij in een eerste klas coupe plaatsnamen om vervolgens naar een ander coupe te verhuizen. En dat de Rijn voor een deel te volgen viel om niet veel later uit ons blikveld te verdwijnen, ach een kniesoor of drie die daar nota van nam. Dat echter de reisduur wat langer duurde dan we voordien hadden verwacht, ook daar viel overheen te komen. En dat het eindpunt van deze reis niet op het Hauptbahnhof zou gaan plaatsvinden, de taxidriver die het drukker had om zijn vriendin te woord te staan, dat het hem weinig deed dat Duitsland die eerste wedstrijd verloren had en dat wij uiteindelijk in het restaurant van ons hotel de verschillende schnitzels met Benedikter weissbier wisten te verorberen, ook dat kon ons goede humeur alleen maar op een hoger plan brengen. Want goed gehumeurd met een bijzonder geslaagde dag achter de rug bleek achteraf wederom een HOOGTEPUNT in deze ervaring te zijn. Of in ieder geval uitnodigend genoeg om over een uitmuntende beleving maar te zwijgen. En het rugzakje van Michael wierp zich op als drager van kunststoffen geneugten. Dat wil zeggen dat ik verschillende modellen van mijn favoriete voorkeur (circusmodellen) aan het totaal van mijn verzameling kon gaan toevoegen… Dat het de dagen daaropvolgend niet tot deze modellen zou gaan beperken, is het verhaal dat ik jullie bij deze bespaar. De nacht in ledigheid doorgebracht, hooguit dat M. wat last had van gesnurk van zijn medereizigers, ach die kniesoor liet het dit keer duidelijk afweten. Dat drank en man en wijsheid uit de kan kwam, ook dat is nu eenmaal een zaak voor de reizigers in deze. Maar… de volgende dag kwam eraan en ook deze dag bleek van een vergelijkbare HOOGTE en diepte vergezeld te gaan, hoogtijdagen komen en gaan en van de diepte als zodanig zal ik verder over uit gaan wijden. Want de maandag bleek als ochtendstond de nodige pecunia in goud te veranderen. Eerst op naar Kratz en daarna via het hotel naar het Hauptbahnhof alwaar de Regiobahn ons alras langs de Rijn naar Mainz wist te brengen. Simpelweg een heen en weertje, maar ook daar werd mij een verrassing in de schoot geworpen, waarbij dat eerder genoemd rugzakje wederom uitkomst bood. Om over de HOOGTE in een nader vervolg maar even te zwijgen, hoewel de Seilbahn ons niet veel later alsnog naar die HOOGTE zou gaan brengen, opdat de diepte ons werd bespaard. Zo eenvoudig kan het leven zijn en zo simpel is het wanneer op een terras aan de Rijn de volgende Schnitzels werden bereid waarbij ik niet kan nalaten dat de Shaslick die ik had besteld, het water bij mijn mede reisgenoten ervoor zorgde dat het water alsnog hen uit de mond vloeide…

Tags: , ,

HOOGTE & diepte… deel I

Geplaatst door Wik 20 juni 2018

In letterlijke zin grensverleggend bezig, bleef ook de figuurlijke variant niet achterwege. Een schaap in wolfskleren dan wel een wolf in schaapskleren vertoonde niet alleen nukken, maar ook de nokken gingen op een bepaald moment bokken. Goede raad was in deze niet duur, een chauffeur met formule 3, 2, 1 aspiraties en een mechanieker als bijrijder annex chauffeur konden de onmetelijke paardenkrachten in bedwang houden en het was slechts een kwestie van op de toerenteller letten, wat gas terug nemen en wederom op een knopje drukken of daar begon ergens in het vooronder weer een turbokracht zich te ontwikkelen. Dat dit enige momenten voor strakke bilspieren heeft gezorgd, ook daar viel niet veel later een ontspannen wind in het achteronder, aan te ontkomen. De ANWB behoefde dit keer niet ingeschakeld te worden daar de automaat deed wat van deze mocht worden verwacht: automatisch schakelen waardoor de snelheid aanmerkelijk toenam. Drie heren van stand dan wel op leeftijd, drie dagen en nachten in elkaars gezelschap onderweg om eenvoudigweg dan wel simpelweg zich over te geven aan die gemeenschappelijke interesse: treintjes kijken, bewonderen om niet veel later zich over te geven aan een machinist van de DB. Nu moet ik eerlijk bekennen dat het ene rijtuig meer comfort bood dan de houten banken van een afgeveerde wagon, dat nam niet weg dat wij de eerste avond in de lederen zetels van een auto met een viertal ringen reeds danig van de geneugten van het leer hadden genoten. Wij klommen langzaam omhoog, begaven ons in de buitenwijken van Koblenz, vonden het hotel en zochten naarstig naar een parkeerplek. Dicht bij het Hauptbahnhof, opdat wij de volgende zondag naar het Sommerfest van het DB Museum Koblenz met diesels naar het feestterrein de reis, die uiteindelijk minder grenzeloos bleek te zijn dan de avond daarvoor, gereden zouden worden. Want dat dit feest een Sommerfest zou worden bleek ook uit de minder grote belangstelling door het feit dat Duitsland op die dag met 0 – 1 zou gaan verliezen, waardoor vele Duitsers het juist op deze dag af lieten weten. Dit echter terzijde, daar er toch nog voldoende te beleven viel. Want zij gingen ervoor, Michael en Kees, om voor een keer de blik van de machinist op de bok te mogen beleven. Geen van beide echter ervaringsdeskundige, daar zij kozen voor een wat eenvoudiger machine: iets wat doet denken aan die fabriek in Wolfsburg, maar daar dan weer een afgeleide van. Treintjes waar je tegenop moet kijken, machines met onvermoede krachten. Enkelen onder stoom, anderen met diesel en derden onder de draad. En waar Der Adler moeiteloos heen en weer bleef gaan, waar stokers kun best deden om de kolen in de vuurhaard te scheppen, de draaischijf overuren maakte en een simpele Kof zich het heen en weer sleepte met een volgende lok, een daarop volgende masjien om af te ronden met een nog eenvoudiger type. Begeesterd in de meest uitgebreide zin, begenadigd door het klimmen en niet in de laatste plaats onder de indruk van de kuiten van Kees, is dit het eerste deel van HOOGTE & DIEPTE…

Tags: , ,

een kort schrijfsel IV

Geplaatst door Wik 19 juni 2018

STILLE KRACHT.

GRAUWHANGENDE SLUIERVELDEN

HUILEN AAN GINDSE EINDER

SNIKKEN BOMEN, LATEN WINDEN

TAKKEN WAPPEREN, TEER BEMINDEN

SCHUILEN IN HET DORRE, GELE GRAS

winden zeulen met wat bla’ren

eeltdoorgroefde tuindershanden

trachten zwarte aarde te ontginnen

winnen slechts

VERDORDE GEWASSEN, VLASSEN

OP ANDERE TIJDEN, VERMIJDEN

STIL TE STAAN, OP TE GAAN

IN DES MENSENS EIGEN

vernietigingswaan.

Niet direct woorden die een uitnodigend karakter hebben, zelfvernietiging is nu eenmaal een makke die met het menszijn gepaard kan gaan. De ruiters van de Apocalyps verbleken hierbij en de toorn des Heren zal over de aardlingen worden uitgestort. Zo gewoon als ik dit schrijf, zo anders kan men tegen deze woorden aan gaan kijken. Ik schreef dit in een tijd dat mijn zijn toen bepaald niet een vrolijke kleur had. Maar dat is gelukkig achter mijn rug in de herinnering verdwenen, tot het moment waarop ik deze woorden weer onder ogen kreeg. Ja, ik weet dat ik je daar nu mee lastig val en vraag op voorhand de nodige clementie. Om van excuses in deze maar stil te zwijgen!

Dinsdag, 19-06-2018.

Tags: , ,

een kort moment III

Geplaatst door Wik 18 juni 2018

Wat je niet weet, hoef je niet nader uit te leggen dan wel toe te lichten. Zo simpel wil ik het vandaag doen voorkomen, terwijl ik weet dat ik gelijktijdig elders vertoef. Ik kan dit keer geen vraagbaak zijn, vraag daarom enige clementie en val je daarom lastig met het volgende:

Af en toe

kan mij het leven boeien

Af en toe

overvalt mij wederom

de kwelling

Af en toe

zie ik plotsklaps

nieuw leven opbloeien

Af en toe

gaan mijn principes

op de helling

Af en toe

kan ik het normale

onderscheiden:

Merendeels

boeit mij het

AFwijkENDE.

Maandag, 18-06-2018.

Tags: , ,

een kort moment II

Geplaatst door Wik 17 juni 2018

De zondag is nakend. Het verhaal heel kort. De zinnen bepalend, dat is mijn lot!

EPOS.

Om een lang verhaal / kort te maken: / ook Gij kent een / levensepos.

NEEM DAAR EVEN DE TIJD VOOR.

Doe het NU

voordat

het te laat is.

Zondag, 17-06-2018.

Tags: , ,

een kort moment I

Geplaatst door Wik 16 juni 2018

Laat ik het de komende dagen nu eens kort en bondig houden. Tenslotte kreeg ik gisteren een lift naar de ‘Klim naar de hemel’ en werden mij de nodige treden bespaard. En dan te bedenken dat ik dit met Vincent mocht ondernemen, waarna wij na afloop met Trijn aan het zitten zijn gegaan. Trijn, een Alkmaars biertje waarbij het etiket een indicatie gaf van het jaartal dat aan Trijn, de Kenau van Alkmaar gekoppeld is. 1573. een tijdje terug hetgeen aangeeft hoe betrekkelijk een jaartal kan zijn. Je zet simpelweg wat willekeurige cijfers in een reeks en dat is dan dat. Nu weet ik wel dat ik de lezer dezes niet moet lastig vallen met de schijnbare invallen die ik te berde breng, maar toch kan ik het niet laten om een zekere verantwoording naar voren te brengen. Ik beloof je echter op voorhand dat ik mezelf zal trachten te beperken, dat ik niet harder op de trom zal roeren dan je gewend bent en dat ik mijn schrijfsels die de noemer van een gedicht niet verdienen, hooguit even onder de aandacht breng. Hetgeen weinig noemenswaardig is, hetgeen niet direct hoogstaand zal zijn maar indirect toch even de gedachten die je hebt op een ander spoor gaan zetten. En hoe dat uitpakt? Ach, vergeet mijn zinnen, laat jouw gedachten de vrije loop gelijk een kip tot scharrelen wordt uitgenodigd.

Zaterdag, 16-06-2018.

Tags: , ,

Klim naar de hemel.

Geplaatst door Wik 15 juni 2018

Als die man in Amerika de wereld een poepie laat ruiken, blijkt dat zijn tegenhanger ook over een sluitspier beschikt. En wanneer een vlinder aan de oostkust zijn vleugels uitslaat, loop je de kans dat elders een tornado de kop opsteekt. De wereld is tegenwoordig een vergaarbak van ego’s en wanneer de een pretendeert meer te zijn dan de ander, komt Orwell geregeld om de hoek kijken. Een boerderij is nu eenmaal een verzamelplaats van dieren, waarbij de grootste monden het veelal voor het zeggen denken te hebben, terwijl anderen niet veel meer weten te doen dan die grote bekken leiders gehoorzaam te volgen. Zo groot als de wereld tegenwoordig is, zoveel kleiner zijn de bewoners geworden. En dat die leiders het beste met hun volk voor hebben, ook dat valt geregeld te betwijfelen. Ben ik ergens niet voor, dan ben ik automatisch tegen en wanneer ik mijn stem onthoudt, dat dan als blanco worden uitgelegd. Natuurlijk dien ik geregeld bij mezelf te rade te gaan, is het niet de overtreffende trap die ik beklim, maar het heeft er alle schijn van dat ik straks toch voor die uitdaging kom te staan. Simpelweg door de klim naar de hemel die ik, in gezelschap van mijn schoonzoon Vincent, voor vandaag op het programma heb staan. Een unicum voor Alkmaar, een overwinning voor hen die last hebben van hoogtevrees en een uitzicht dat zich zal gaan kenmerken door een enigszins bewolkte lucht. Je kunt nu eenmaal als mens niet altijd alles in de hand hebben. En waar een verrekijker wordt aanbevolen, zal ik mij daar verre van moeten houden. Je kunt nu eenmaal niet alles tot je beschikking hebben, simpelweg een kwestie van keuzes maken. En keuzes maken kan ik gelukkig nog, gelijk ook anderen in staat zijn om keuzes te maken. Als daar is geweest de vraag om de hand van Ellen. Door Juan gisteravond aan mij gesteld. Ontwikkelingen die ik niet direct voor mogelijk heb gehouden, zo ook afgelopen dinsdag Vincent en Marlies in een andersoortig bootje zijn gestapt. Ook zij zijn zich bewust van het feit dat samen een pad in slaan niet automatisch gepaard zal gaan van de veronderstelde rozengeur en maneschijn. Voor een aantal jaren terug had ik mij dit niet kunnen voorstellen en verbaasd het mij dat ik feitelijk van de ene verrassing in de andere duikel. Ik sta stil bij een dag als vandaag, pluk de dingen die zich nu voordoen en maak me minder druk om een aantal zaken die ik als vanzelfsprekend ben gaan ervaren. Bijvoorbeeld dat ik een berichtje ontving van Marlies waarbij zij mij feliciteerde omtrent mijn 10e verjaardag. Mijn 10e ?! Ja, mijn 10e verjaardag want het was 10 jaar geleden dat ik die drie infarcten mocht doorstaan. Ik ben een gelukkig ICD drager en zie dit voor mezelf als een moment waarop ik nog niet naar die andere wereld mocht gaan. Een klim naar de hemel… ik wacht het vrolijk en gelukkig af!

Tags: ,