Vormloos…?!

Geplaatst door Wik 23 april 2019

Niet alles laat zich in een vormpje gieten. Het resultaat zou eenheidsworst kunnen zijn. Of wanneer een koekenpan zich uitsluitend zou lenen voor het bakken van pannenkoeken, waarbij de suiker er mogelijk als basterd overheen wordt gestrooid. Of wanneer de kaas, ternauwernood gesmolten, er alles aan doet om als draden de tong te gaan ontmoeten. Wat voor vorm zou er dan nog overblijven en wanneer sprake is van een keurslijf, wie is dan degene die het korset van de inhoud verlost?! Waardoor een plumpudding kan gaan verschijnen, de baleinen uit de walvis zijn verwijderd en je, voor je het goed en wel beseft, met een vormloos exemplaar wordt geconfronteerd. Dat overvalt mij nu ik vanmiddag een poging heb ondernomen om het gras te kortwieken, de paardenbloemen van hun kleur heb ontdaan en het geheel in de GFT bak heb gedeponeerd. Schijnt goed te zijn voor het milieu en de oogst kan worden gedeponeerd in de HuisVuilCentrale om de mogelijke brand aldaar te blussen. Of wordt op termijn als compost aan de gegadigden verstrekt. Eigenlijk word ik niet goed van al dat gescheiden spul en de grote bakken van plastic waarmee dit geheel gepaard gaat. Grote grijze bakken, kleinere groene bakken, nog veel kleinere blauwe bakken en het aanzicht in de straat wordt er niet beter van. Waar groen had kunnen bloeien is het nu die veelkleurigheid die het aanzicht teniet doet. En waar we doorgaans worden gewezen op het belang van dat scheiden, gaat dit veelal gepaard met een verhoogde heffing. Is het geen transitie dan is het wel een exercitie van dit huidige kabinet. Van 19 naar 21, van 6 naar 9 en geen hond die bereid is om te gaan demonstreren. Gele hesjes worden wit, blauwe hesjes maken zich op om vlaggen te gaan tooien, vloggers doen er alles aan om zich in de schijnwerpers te plaatsen, Kaaspop viel wat tegen en waar een entreeprijs van 42 euro wordt gevraagd, zijn er toch nog zo’n tweeduizend man die zich het geweld van de wild romance over zich heen laten komen. En waar Jett Rebel zich uitleeft, blijft het tentdak bestand tegen dit geweld. Althans, volgens de krantenberichten. En waar Nederland zich opmaakt om de nodige factoren op de huid aan te gaan brengen, serveersters zich uit de naad werken en de paviljoen houders de eerste buit aan het tellen zijn, kan het haast niet anders dan dat ook dit bericht wederom nergens op slaat. En toch… ontving ik een bericht van een mij totaal onbekende, hoewel dit ook de nodige vraagtekens heeft opgeroepen. Zou het kunnen zijn dat de man in het zwart een poging onderneemt om tot een life contact te komen, of is dit een raadsel waar ik mijn geheugen voor op de proef dien te stellen? Het feit dat hij refereert aan PZS is een teken aan de wand, het feit dat Santpoort reeds lang van het scherm verdwenen is, dat er sprake is geweest van zalen met dertig bedden… Ziekenzaal, toezichtzalen en andere ingredienten als Paraldehyde, Mellerill en Nozinan, DP’ers die hun Luesinfect tot op het laatste bot dienden uit te zingen, het “hupfalderiere, hupfaldera, de meester broeder speelt harmonica, mag ik een sigaretje…” van Kees van Son… Wieringenland A en alles wat dies meer zij, was bepaald niet vormloos!

Tags: ,

Geneugten

Geplaatst door Wik 22 april 2019

Wanneer dat’ lachebekkie’ uit verlegenheid haar hoofd in de hals van haar moeder verbergt, is het even later de nieuwsgierigheid die de kop op steekt. En waarom niet? Wat kun je anders doen op zo’n zonovergoten paasdag, waarbij de winkels voor even gesloten zijn om de volgende dag alle ruimte te gaan bieden aan het publiek dat uit is op koopjes. En waarbij even niet op de vergankelijkheid van geld wordt gekeken. Waar de komkommers ontdaan zijn van het plastic, waarbij de soep op z’n Spaans koud wordt gegeten en waar de vlam van het paasvuur de pan uitrijst. Of waar aanslagen de gemoederen weer in beweging brengt, de beurzen in Amerika weer trendsettend zijn, de benzineprijzen aan de pomp uit de hand dreigen te lopen en waar het Affligemse Belgische bier er in gaan gelijk dat woord van die ouderling. Pasen dus en over zes weken Pinksteren, met alle geneugten van dien. Het een valt niet los te zien van het andere en Liva kraait in al haar glorie. De eieren raken voor een deel zoek, het Gourmetstel maakt overuren en het vlees is verantwoord. Dat kan helaas niet gezegd worden van de aanwezige sauzen, die weliswaar verantwoord zijn, maar niet als zodanig smaken. Er dient nu eenmaal een wat kritische blik over het totaal der geneugten aanwezig te zijn, waar Liva zich niets van aantrekt, haar komkommer met veel genoegen oppeuzelt om niet veel later met een voldane grijns voor de camera te poseren. Waar ik dan maar kond van doe, de paaswens die elders is uitgesproken aan mij voorbij laat gaan. En dat het wederom de bloemen uit Holland zijn: ook de Keukenhof viert dit jaar hoogtij. En daar zullen wel weer de nodige gebeden aan vooraf zijn gegaan…

Tags: ,

Verdiepen

Geplaatst door Wik 21 april 2019

Parallaveren. Tussen de klippen door proberen te omzeilen. De mogelijkheid dat zich tegelijkertijd iets anders voordoet is groot, gelijk ik op zoek ben naar een geschrift van Dr. van Gulik en vindt in de nachte van de tijger. Evenwijdige zaken onder de Pereboom. Ik wil niet beweren dat parallaveren daar een mogelijkheid biedt om met die evenwijdigheid aan de loop te gaan, maar daar heeft het veel van. Wanneer iets zich voordoet bestaat de kans dat zich tegelijkertijd iets anders voordoet. Alleen, wij zijn dat ons niet altijd bewust. Het ongerijmde dat naast het gerijmde kan bestaan, een andere dimensie die als het ware de realiteit overschaduwt, het een noch het ander te duiden valt en waar de niet te benoemen dimensie mogelijk haaks op komt te staan, noem het en ik zal het op voorhand gaan beamen. Waar de I Tjing als het boek van de waarheid wordt beschouwd, kan het haast niet anders dan dat alles wat zich in een mensenleven voordoet, een bedoeling heeft. Neem nu het volgende citaat dan wel gedicht. Een vrouw, vrouwe Koean (zij was van adel), schreef een gedicht na een ruzie met haar man die een nieuwe bijvrouw wilde aanschaffen.

GEDICHT VAN JOU EN MIJ

Tussen jou en mij / Leeft te veel emotie /En dat veroorzaakt onze gloeiend-hete ruzies / Neen nu maar een brok klei / En boetseer het in de gelijkenis van jezelf / En neem nog een brok / En boetseer dat zodat het op mij lijkt / Sla de twee beelden daarna stuk en meng het gruis / En gebruik ’t om je eigen beeltenis nog eens te scheppen / En die van mij / In mijn klei is er dan iets van jou / En in de jouwe iets van mij – / Levend slapen we onder dezelfde dekens / En dood delen we dezelfde kist (blz. 155, Nacht van de tijger)

Maar er is nog iets om onder de aandacht te gaan brengen. Omaidasu to wa = Het Herinneren Herinneren / Is om weer te vergeten / Herinner u niet / Dan behoeft ge niet te vergeten

Het is Janwillem van de Wetering die zich met het leven van robert van Gulik is gaan bezighouden, het is ook diezelfde Janwillem die het boek Het lijk in de Haarlemmerhouttuinen schreef. Het behoeft geen betoog dat ik zowel de Rechter Tie verhalen in mijn bezit heb, dan wel de hele serie boeken die van de Wetering schreef. En waar ik op een ander moment misschien wel de nodige wijsheid uit kan gaan putten. Ze staan daar maar, ik kan over ze beschikken wanneer ik dit wil en mogelijk is het mij gegeven om nogmaals in die verhalen te gaan verdrinken. Was het alleen maar om te komen tot een verdieping die ik op dit moment nog ontbeer….

Tags: , ,

Joie de vivre

Geplaatst door Wik 20 april 2019

Het ‘Joie de vivre’ gevoel is op dit moment ver te zoeken. Natuurlijk is het fijn dat de zon schijnt, dat de paashaas er alles aan doet om de eieren te verstoppen, dat de winkels overladen zijn met aanbiedingen en dat er niet op een willekeurige euro wordt gekeken, de terrassen vol mensen zitten die zich niet alleen laven, maar daar ook nog de nodige hapjes tegenaan smijten, de pinautomaten overuren maken en dat de toekomst in zekere zin even rooskleurig schijnt te zijn, dat neemt niet weg dat ik dat gevoel nog steeds niet kan ontdekken. En waar ik dat de laatste tijd gelaten heb, ook dat is voor mij een raadsel. Terwijl er toch de nodige leuke dingen te doen zijn, was het alleen een stilleven dat aan de hand van discutabele foto’s mogelijk een brug dan wel een stap te ver is, wacht ik vergeefs op een doorbraak die zich steeds weer elders schijnt te bevinden en waar ik oeverloos aan de kant wacht, mezelf trakteer op een busreis naar de stad en voldoening schep bij Frederiek en Bob, naar huis laat brengen in een Toyota diesel om onderweg nog het een en ander te delen, niet veel meer te doen heb dan mezelf op te laden zonder ergens een stekker in te steken, kan het haast niet anders dan dat ik mezelf een zielenpoot vind. Wat heb ik nu te klagen in de rijkdom van een tweetal kleinkinderen, de bomen die hun bloesem dragen, het gras dat welig tiert en de paardenbloemen die straks veranderen in pluisjes, opdat ook in de toekomst hun bestaan wordt gegarandeerd. Zie maar, doe maar, denk maar en geniet van dat wat je te wachten staat. Maar daar zit juist het probleem, alsof ik voor een onoverkomelijke dijk kom te staan. Beschermd tegen gevaar en geen idee hebben hoe de zee aan die andere kant zich voortbeweegt. Zijn het de zachte golven of staat er straks weer een beukende storm te wachten? Is het kabbelen aan de ene kant geruststellend, kan het zomaar weer omslaan. En waar een zuchtje wind de zeilen laat bollen, is het de giek die het geheel tegenhoudt. Bij wijze van spreken dan. En ik sta wat aan de kant te tobben, vermaak me enigszins alleen de lol… ja die ontbreekt op dit moment, dus zal ik mijn vertier elders dienen te gaan zoeken! Maar waar…?!

Tags: , ,

Waarheid

Geplaatst door Wik 19 april 2019

Wat is waarheid waard, in relatie tot de realiteit? Wanneer de realiteit geweld wordt aangedaan, de werkelijkheid zich op een tweetal benen in stand weet te houden, de waarheid wellicht ergens in het midden verkeert, kan het haast niet anders dan dat ik mij onthoud van enige mening. En geen mening kan me dan weer op een ander moment kwalijk worden genomen, de stilte die ik rond mij heen laat duren tot een pijnlijke situatie gaan leiden en voor je het weet raak je in een gevecht gewikkeld waarbij hooguit de stemmen zullen staken, de muren nog hoger zullen worden en het doel waar het uiteindelijk om draaide, door de emoties naar de achtergrond verhuizen. Dilemma’s die ontstaan en golven er met een willekeurige beweging vandoor gaan. Het heeft er veel van dat ik de laatste tijd constant in mijn eigen staart aan het bijten ben, dus… op zoek naar de afleiding. En wat is dan aanlokkelijk?! lijnb. Met het busje heen en toeval of niet met zus en zwager terug. Een openingsdatum afgesproken: 1 mei. De dag van de Arbeid en waar deze adelt, staat de winkel open voor het te verwachten publiek. Een rare dag eigenlijk, een woensdag waarop door het uitnodigen van anderen mogelijk sprake kan zijn dat zus en broer en broer en zus hun opwachting komen maken. Het zou toch wel bijzonder zijn wanneer daar sprake van kan zijn en de wetenschap dat het een winkel wordt vol snuisterijen, design en andere creatieve uitingen, hetgeen een aanwinst kan zijn voor de Stad Alkmaar, waarbij het ‘ghemeen u roept en besorgt dit als uw eigen’ indachtig de spreuk op het stadhuis een reden zou kunnen zijn om dit met een gepast spektakel van start te laten gaan. Waarbij verrassingen op voorhand niet zijn uitgesloten, waarbij de vloer dankzij de groene zeep glimmend de voetstappen zal gaan verwelkomen, waarbij de muren een totaal ander verhaal zullen gaan vertellen en waarbij de grondleggers Frederiek en Bob met gepaste trots de ooh’s en aah’s in ontvangst zullen gaan nemen en velen waarschijnlijk met een open mond het geheel zullen gaan aanschouwen. Stel ik me zo voor, hoewel de tijd ook in deze nog vele andere verrassingen kan gaan onthullen. En het mag geen toeval zijn dat Marjolijn en Jan juist vandaag aanwezig waren, dat het glaswerk alsnog een plek zal gaan krijgen en dat er wederzijds kaartjes zijn uitgewisseld… Maar genoeg voor vandaag, laat ik toch maar weer een impressie van vandaag naar voren brengen, en niet veel meer dan dat. Of dit ook een waarheid is…

Tags: , ,

Het ongerijmde.

Geplaatst door Wik 18 april 2019

In mijn jacht naar het ongerijmde, raak ik steeds meer draden kwijt. Nu hoeft dat op zich niet zo’n groot probleem te zijn, maar wat er rondom mij gebeurt, daar heb ik weinig invloed op. En dat is meer mijn makke, voor zover er van een makke sprake kan zijn. Een kleinzoon. Een kleindochter die steeds groter groeit. Een dochter met een ziekte. Een andere dochter die het over een totaal andere boeg gooit. Het heeft wat weg van een niemandsland, een bestaan tussen het een en het ander waar ik weinig grip op heb. Dat alles heeft in belangrijke mate met de persoon die ik ben te maken. Aan de ene kant is er een niet terecht gevoel van schuld, aan de andere kant kan ik me niet geheel en al openstellen voor juist deze belangrijke periode in mijn leven. Want om op mijn leeftijd alsnog opa te worden en mogelijk ook nog een tijdje opa te kunnen zijn, dat geeft juist dat dilemma weer. Genieten met een bepaalde reserve, een vorm van waakzaamheid waar ik eerlijk gezegd ook niet op zit te wachten, een geboortekaart van Iye, waarbij uit de doeken wordt gedaan hoe zijn volgende namen te weten Yicawi Caleda tot stand zijn gekomen, het feit dat zijn roepnaam ‘Rook’ betekent en dat er geen sprake is van het feit dat wij als zijn opa en oma daar ook nog een rol in hadden kunnen spelen, dat maakt het wat zwaar. Goed dat Ellen op de kaart staat, maar dan nog is dit wat mij betreft een heel dun lijntje. En dat geeft enigszins weer waar ik me op dit moment bevind: ergens tussen A en B, waarbij het de vraag is of onderweg nog een C opdoemt. Het gaat om hun leven, hun keuzes, hun manier van in het leven staan en de verantwoordelijkheid die zij op hun beider schouders hebben genomen. En misschien ben ik wat dit betreft een zwartkijker, mogelijk dat ik ook andere denkbeelden heb gehad, misschien zelfs dat ik een doemdenker ben. Toch kan ik me niet onttrekken aan een gevoel dat ontbreekt. Dat maakt het waarschijnlijk dat ik nog steeds in een staat van kennelijke verwarring verkeer. De tijd zal het leren en waar loslaten een ding is, het neerleggen bij de huidige situatie is een ander. God, was ik maar Katholiek. Dan zou ik het kunnen afkopen met de nodige ‘wees gegroetjes’, of iets anders in die geest. Helaas, je kunt nu eenmaal niet alles hebben en de rijkdom die ik zou willen ervaren, is van een totaal andere orde. Welke orde? Een raadsel!

Tags: , ,

Volharden

Geplaatst door Wik 17 april 2019

Tussen blijdschap en droefheid, gaat een heel scala aan emoties verscholen. Wanneer goed kwaad ontmoet, zal er sprake zijn geweest dat iets dat niet goedschiks plaatsvond door kwaadschiks is overmand. Edoch, als er sprake is van een wikken & wegen loop je de kans om alsnog met dat voormalige illustere gezelschap te worden geconfronteerd. Ook dat is veelal een gevolg van een bepaalde mate van samenloop dat door de tijd is achterhaald en waarbij mogelijke emoties die ooit speelden, een plek in de herinnering hebben verworven. Nostalgie in een andere dimensie en waar ooit de monden de meest waanzinnige uitroepen pleegden, heeft dit plaats gemaakt onder de mantel der tijd. Om over de liefde maar te zwijgen. Een begin van iets wat op dit moment niet direct een vaststaand doel kent, waarbij de golven mogelijk een rol gaan spelen en waar ik eerder aan refereerde, namelijk ‘(be)leef je leven op de golven van je gevoel’, heb ik zelf de neiging om die golven enigszins te ontkennen. Waar ik ooit sprak van een schulpdier, bekruipt me nu het gevoel dat dit mezelf betrof. Voortschrijdend inzicht is ook zo’n gezegde waarmee de toets der kritiek op een ander moment zichtbaar wordt. En waar ik me, achteraf gezien, ook regelmatig aan schuldig heb gemaakt. Dat van die eerste steen werpen, ook daar heb ik een handje van gehad alleen deed ik dit met een steen richting golven. Waarbij de steen geregeld zeilde…

Geregeld sta ik dan ook van mezelf te kijken. Weet niet wat mij overkomt, maar ga met een idee aan de loop. Waar dat eindigt blijft immer de vraag. Of er sprake is van een begin, laat zich raden. Veelal is het een kwestie van doorzetten en waar een goede doorzetter aan het eind een bepaalde voldoening te wachten staat, blijft dat de vraag. Zo ook vandaag. Ik heb nog het een en ander te doen en zal niet nalaten om dit te doen, maar wat dit uiteindelijk oplevert… Ik zie wel en ik zie maar en wanneer ik het eindresultaat uiteindelijk onder ogen kom, ach het heeft mij bezig gehouden, de straat is niet zover weg en de boodschap niet duidelijk. Maar dan nog blijf ik volharden, opdat de dag een eigen voorspelbaar einde kent.

Tags: ,

Vol verwachting…

Geplaatst door Wik 16 april 2019

Anders dan gewoon blijft gewoon toch anders. Wanneer Amsterdam vandaag weer op mijn lijstje voorkomt, bestaat de grote kans dan de Heer van Heumen, bijgenaamd Jan en ik ons ergens in Mokum verpozen. Het ie iedere keer weer een verrassing wat zijn grote geest weer heeft uitgedacht en de wetenschap dat ik me graag aan zijn voorstellen overgeef, zorgt niet alleen voor een meer dan genoeglijke dag maar kenmerkt zich ook nog eens door het vermaak dat wij onderweg zullen tegenkomen. De batterij geladen, de kaart die van een volgende inhoud wordt voorzien, de bieren die wij zullen gaan genieten en het feit dat de dagelijkse beslommeringen de revue zullen gaan passeren, dat alles onder het genoegen van een gedeeltelijk verleden. Laat ik echter niet op de dag van morgen vooruitlopen, maar mij slechts schikken in het moment nu. En dat is gisteren, wanneer ik een begin maak met dat wat morgen zal gaan volgen. Vol verwachting…

Altijd wel iets bijzonders met die andere Jan. als het goed is hebben we nu alle begraafplaatsen in Amsterdam bezocht en waren wij op zoek naar de algemene graven van van Heumen. De kans dat wij deze nog zouden treffen, vrij kansloos. Er was sprake van algemene graven en die worden in de regel geruimd. Anderzijds was het heel bijzonder dat een buitenlandse begrafenis van klank werd voorzien door een vijftal musici. Hetgeen dan toch wel weer buitengewoon was, waardoor dood in een ander daglicht komt te staan. En dan de lunch in de omgeving van de voormalige Bijlmerbajes. Aan de oevers van de Weespertrekvaart staan de nodige optrekjes. Dat deze waarschijnlijk meer dan een miljoen hebben gekost, dat de een er nog heel anders uitziet dan de ander, dat een nostalgisch sleepbootje de oevers op een kleine golfslag onthaalt, ach dat doet de mens in mij genieten en dat een vaasje Amstel de Amstel eer aan doet… Niet zoveel gewandeld als wij op andere dagen deden, de metro, tram en trein bracht uitkomst en dat het geheel vandaag met de nodige nieuwe graffiti wordt geillustreerd, ook dat mag iets van de nostalgie naar voren brengen. En dat ik Jan wederom bedank voor een meer dan genoeglijke dag, waarbij Wijnand Fockink in de Pijlsteeg (waar links en rechts Krasnapolsky te vinden valt), de Prael ons onthaalde op bier en bitterballen en wij de dag besloten bij onze vertrouwde Chinees die met pensioen is… Met 71 jaar wordt het dan wel weer eens tijd!

 

Tags: , , , ,

Tulpen

Geplaatst door Wik 15 april 2019

Om over je eigen schaduw heen te springen, valt om de drommel niet mee. Laat staan dat er ergens nog een vat vol tegenstrijdigheden aan het pruttelen is, en ziehier het dilemma waar ik me voor geplaatst voel. Verwarring is een ding, een gevoel van algehele malaise neemt op een slinkse manier de overhand en voor je het goed en wel beseft, gaat een gevoel van lusteloosheid met je aan de loop. Waardoor ik mezelf betrap op het feit dat de tweede persoon enkelvoud afbreuk doet aan de ik die mij zo kenmerkt. Het zal niet aan het weer liggen dat ik dit bespeur, het zal meer aan de huidige omstandigheden te danken zijn dat ik me in deze situatie ben gaan bevinden. Natuurlijk is er blijdschap omtrent de kleinzoon die al heeft kennis mogen maken met de zorg, maar nu weer thuis verkeert, natuurlijk is het niet mis wat moeder Corry is overkomen, natuurlijk is het ook een gegeven dat ik Marlies, Vincent en Liva ternauwernood heb gezien dan wel gesproken en heeft het er veel van dat de dagelijkse dingen een eigen beloop kennen, dat neemt niet weg dat die veronderstelde verwarring er toch voor zorgt dat de kleur van het totaal wat aan het verleppen is. Voor zover een kleur kan verleppen en dit hooguit voor bloemen geschikt is. Toch is het heel bijzonder dat ruim dertig jaar oude tulpen het weer hebben gewaagd om hun koppen boven het maaiveld uit te steken, trekken zich niets aan van het feit dat zij in de winter niet uit de grond worden gehaald, het vorig jaar tot slechts een tulp brachten en er dit jaar met z’n twaalven van het weer als zodanig genieten. Ik zou daar een voorbeeld aan kunnen nemen, maar de fut ontbreekt enigszins. Een schop op een bepaalde plek zou misschien een rol kunnen spelen, maar mijn andere gedachten vieren tot nu toe de overhand. Morgen zal het anders zijn, maar voor vandaag… Neen, ook dit keer neem ik geen bloemen voor je mee, hooguit die plaatjes van die tulpen.

Tags: , ,

kleur

Geplaatst door Wik 14 april 2019

Wat je er ook van vindt, zij heeft het toch voor elkaar gekregen. Nu is zij niet een van de eersten, hangt in musea ‘all over the world’, heeft haar naam gevestigd en kreeg de vrije hand om de werken van barmhartigheid in Gent vast te gaan leggen. Woont in de contreien rond Alkmaar (Heiloo nota bene!) en mag haar werken exposeren vooruitlopend op de World Press Foto dewelke ook dit jaar wederom in de Grote Kerk te bezichtigen valt. Maar waar haar werken secundair aan het worden zijn, is vooral het kleurgebruik van diezelfde grote Kerk een steen des aanstoots. Waar veelal commissies in het leven worden geroepen om ervoor te zorgen dat het geen ‘zooitje’ wordt, heeft dit keer de commissie gefaald. Worden er andere commissies straks benoemd om een herhaling in de toekomst vroegtijdig af te gaan wimpelen en zal de mogelijke schade op de aanbrengers worden verhaald. Staat de directeur van De Vest met een mond vol tanden, wordt er schande over gesproken maar zal men niet zover gaan om de betrokkene met pek en veren de stad uit te gaan jagen. De vrije hand in Nederland laat zich nu eenmaal op voorhand beperken en waar ik mijn betoog zal gaan illustreren met de kleuren die momenteel de witte muren bedekken, ik laat het geheel en al aan de ander over om daar wat van te vinden. Maar dat het buiten kijf staat is dat de werken van Hellen van Meenen zich mogen verheugen op de ogen van een ander, dat staat buiten kijf. Een enkel plaatje waar ik op heb ingezoomd, maar het gaat vandaag vooral om die kleur. En dat er sprake is van een scheefstand, dat heeft vooral te maken met het feit dat ik geregeld moeite heb met een horizon. Hetgeen ik dan wel weer gepast vind, gezien het feit dat er de nodige ophef is ontstaan. De zingeving van de zondag als het ware en waar zingeving in een kerk op zondag nog weleens voor een boeiende lezing garant wil staan, met de Kift als muzikale smaakmaker en soep toe, daar werd gisteravond de Mattheus Passion uitgevoerd, waardoor een geselecteerd publiek alsnog met de kleurrijke wanden mocht komen kennis maken. En zo zorgt een gevierd kunstenaar er alsnog voor dat de nodige beroering in de stad kan gaan plaatsvinden…

Tags: , ,