WAARSCHUWING!!!!

Geplaatst door Wik 21 juli 2018

WAARSCHUWING: niet schrikken wanneer het beeld niet geheel en al overeenkomt met de werkelijkheid. Een schrikbeeld staat je te wachten wanneer je deze woorden laat voor wat ze zijn. Je kunt nu nog besluiten om de woorden te laten voor wat ze zijn en zonder omhaal verder te gaan met de bezigheden die op dit moment te wachten staan. Je kunt ook besluiten om de opgewekte nieuwsgierigheid aan de kaak te stellen in de wetenschap dat dit je op een ander moment ook spontaan kan overkomen. NOGMAALS: voor alle duidelijkheid: JE BENT GEWAARSCHUWD. Acquisitie wordt niet op prijs gesteld, wanneer de schrik er eenmaal inzit, loop je de kans een proces aan je broek te krijgen. En voor je het goed en wel beseft, wordt er een klacht ingediend omtrent een fotografische vorm van kindermishandeling. Want dat doe je zo’n kleintje toch niet aan?! Zij kan er toch niets aan doen dat de schrik door haar opa veroorzaakt, haar leven lang blijft achtervolgen? Dat kun je toch niet maken en de wetenschap dat het haar vader is geweest die dit beeld heeft vereeuwigd, ook dat valt de man toch niet kwalijk te nemen? Neen, het is niet zijn schuld dat hij op dat moment op het knopje heeft gedrukt, waardoor dit beeld voor altijd op haar netvlies komt te staan. Zij heeft nog het genoegen om haar onschuld aan alle kanten naar voren te brengen. Zij is en blijft voorlopig dat onschuldige kind en eigenlijk is dat maar goed ook. Heeft zij een keer haar ogen open, schrikt zij niet door de schrik kenbaar te maken en is het hooguit een vloedgolf borstvoeding die het overhemd van opa een iets ander kleurtje geeft. En daar wil ik het voor vandaag bij laten, nogmaals: JE BENT GEWAARSCHUWD!

Tags: , ,

een daggie & een ijssie

Geplaatst door Wik 20 juli 2018

Kwakman, Schilder, Zwarthoed, Veerman. Smit desnoods, te weten Bart en Jan. En paling natuurlijk, de Dijk, een toeristenstroom en hotel Spaander. Om over de sound als zodanig maar te zwijgen. Sure he’s a cat, one way wind, en al die andere nummers die Volendam op de kaart heeft gezet, om maar te zwijgen over al die BN’ers die zich hebben geleend om in een toepasselijk kostuum zich aan die verkleedpartij hebben overgegeven. En waar die eerder genoemde fotowinkels de hele wereld hebben veroverd, een Aziaat, een Colombiaan, een Amerikaan en een verdwaalde Belg zich hebben laten vereeuwigen. Een groot commercieel genoegen, winkels die van gekkigheid niet meer weten wat te verkopen en die bekende tulpen die voor een aanlokkelijke prijs de aardbol over vliegen. Waarbij het te betwijfelen valt of zij ook in andere grond tot leven zullen komen. Maar een tulp is een tulp en war Ilja Gort daarvan vindt, een geheel ander verhaal. Stel dat de een er met de naam van een ander vandoor gaat, dan heb je zomaar een proces aan je broek. En worden het pek en veren die je te wachten staan, in plaats van de veren die in je achterste gestoken kunnen gaan worden. Neem nu bijvoorbeeld pindakaas. Er zijn echt Noord-Hollandse mensen die absoluut niet van (Beemster) kaas houden, maar een moord plegen wanneer het om pindaKAAS gaat. Er zijn ook ondernemers die er niet voor schromen om koffie aan de pindakaas toe te voegen, chocolade aan het geheel toevertrouwen om niet veel later met uien en knoflook in de weer te gaan. Kaneel, kokos, en wat nog meer op een bepaald moment voor handen is in een pot te douwen en dit onder de noemer pindakaasfabriek in de markt te zetten. Dat je daar dan weer veel meer voor betaald dan voor een andere pot (twee halen en een betalen) is van een totaal andere koek. Stroopwafel met kruimeltjes als ingredient, dadels die de strijd aan gaan met vijgen olijven die mogelijk wachten op een moment dat spinazie in de aanbiedring is, waardoor Popeye en Olijfje op de etiketten zullen verschijnen. Want de wereld is nu eenmaal gek op gadgets en of de smaak er uiteindelijk toe doet, karamel met zeezout, dropijs en earl grey, je kunt het zo gek niet bedenken of er zal een liefhebber voor opstaan. Ons daggie begon in Etersheim, het schooltje van Dik Trom en eindig uiteindelijk in de Koeienhemel in Schagen, waarbij ze een varkenskotelet op het menu hebben staan. En om dan met een ijssie het geheel af te ronden en een verloren gegane pot pindakaas alsnog in bezit te kunnen nemen, daarvoor dien je naar Edam te gaan…

Tags: , ,

ARTIANCE FOTOCAFE jaarboek 2017 – 2018

Geplaatst door Wik 19 juli 2018

Wat (on)zinnige beelden vandaag. Tenslotte staat voor vanavond de afronding van het fotocafe voor dit jaar op het programma, en ben ik in blijde afwachting van het boekwerk dat Jan Meurs dit jaar voor elkaar heeft gewrocht. Een beetje van dit, van dat en dal alles vermengd met nog het een en ander. En of het nu het reiken is naar de hemel(poort), of dat het ga-os betreft, de noemer is simpelweg wederom ARTIANCE FOTOCAFE jaarboek 2017 – 2018. Wat dat betreft is het goed dat sommige zaken niet aan verandering onderhevig zijn. Maar dat het een dik boek zal gaan worden, dat is iets wat op voorhand vaststaat, gezien het aantal leden dat zich heeft verenigd. Een woensdag- en een donderdag wat zich kenmerkt door een keur aan interpretaties die zich voordoen bij de uitwerking van de verschillende opdrachten. En waarbij de eigen kijk een belangrijke rol in dit geheel speelt. Waardoor de beelden ook nog eens de nodige vraagtekens zullen oproepen, anderzijds het een feest der herkenning zal gaan worden. Althans, dat is mijn idee omtrent het boek dat straks tijdens de feestelijke maaltijd naar voren kan gaan komen. Waarbij ooh’s en aah’s mogelijk de belangrijkste gesprekken zullen zijn… Nu weet ik niet of mijn gedachten met mij aan de loop dreigen te gaan, of ik me niet te zeer bezighoud met het invullen van wat anderen mogelijk zouden kunnen denken dan wel zeggen, dan dat het geel zich meer zal gaan begeven op het pad dat straks te wachten staat. Waarmee ik eenvoudigweg doel op de vakantie die tegelijkertijd voor een belangrijk deel ervoor zorgt dat belangstellenden voor het feestelijk bekend maken van de prijzen in het kader van Perspectief, elders zullen verblijven. Dus doe het maar met de willekeur van vandaag, maak je niet druk om de beelden die je bespaard zullen blijven en geniet… van het genot dat spijs en drank kunnen gaan bieden wanneer je besluit om in een wolk van alcohol een weinig later het bed op te gaan zoeken!

Tags: , ,

Een andere kijk…

Geplaatst door Wik 18 juli 2018

Er zijn altijd mensen die mij blijvend verrassen. Een van die figuren is Kees O. waarbij de O dit keer staat voor zijn achternaam. Kees is een verzamelaar die er niet voor schroomt om, als een morgenster, de spullen van een ander niet alleen van een kritische blik te voorzien, maar zich ook over de afgedankte zaken te ontfermen. Hetgeen bij mij enkel verbazing oproept wanneer hij zich meester heeft gemaakt van een stadsplattegrond van Moskou, waar de Rivier de Moskwa zich door die stad heen slingert. En wanneer het cyrillisch schrift plaats maakt voor ons geschrijf, het Gorki park van een pier is voorzien, kan het haast niet anders dan dat zijn tekeningen voor velerlei uitleg vatbaar zijn. Nu weet ik wel dat ik een vooringenomen standpunt wat hem betreft inneem, dat neemt niet weg dat hij, door zich over deze afgedankte spullen te ontfermen, er wederom in is geslaagd om met zijn ongebreidelde geest en dito handen er weer een boekwerk van heeft gemaakt dat ik gaarne toevoeg aan mijn verzameling. Dat dit bij anderen de nodige vraagtekens oproept dat, ja dat, is juist het geheim van de meester. Tenslotte heeft ook Kees de nodige onderwijsbevoegdheden aan zijn palmares weten toe te voegen. Te weten dat Kees en Marijke op termijn inwoners van Alkmaar zullen worden, ook dat is iets dat ik nu reeds met hem kan gaan delen, gelijk die man met die cape die garant stond voor een bepaalde sherry. Sinds de kurken echter uit de flessen zijn verdwenen, de geest uit de fles is gegaan wil dat niet zeggen dat Kees minder creatief is. Waarbij ik bepaaldelijk wil opmerken dat Theo en Thea soms een voorbeeld aan deez’ man zouden kunnen nemen…

Tags: , ,

VOC in Haarlem.

Geplaatst door Wik 17 juli 2018

Je kunt nu eenmaal niet altijd alles naar jouw hand zetten. Maar daar hebben die twee mastodonten geen boodschap aan. Door elkaars ogen te vermijden, zijn zij in staat om slechts de hand te schudden en gaat de een up, terwijl de ander one down gaat. Of misschien nog wel wat dieper buigt, gezeten op stoelen die het gewicht van de wereld doet kraken. Enge mannen in zekere zin die proberen het achterste van de tong voor zichzelf te houden. En waar de een de achterdocht van de ander weet te bestendigen. Eigenlijk wel een normale menselijke reactie ware het niet dat zij uit zijn op een machtsongelijkheid. Waarbij de een het licht in de ogen van de ander niet gunt, waar verschillen van dag en nacht niet met elkaar te vergelijken zijn en waarbij een derde zich opvallend rustig houdt, mogelijk zijn kansen afwacht om op een ander moment met het wereldwijde bot ervan door te kunnen gaan. Wat is het dan een rijkdom, wanneer je simpel door het leven kan gaan. Je niet drukt hoeft te maken omtrent de wereldproblematiek, je hooguit ergert aan stijgende benzineprijzen, de belastingen die worden verhoogd en de parkeertarieven die de pan uitrijzen. En, wanneer je in je portemonnee kijkt, ontdekt dat het veelal pinbetalingen zijn die ervoor zorgen dat je uiteindelijk toch weer in het rood belandt. Op die manier bijdraagt aan de economie, toch weer besluit om een pilsje te pakken om vervolgens te ontdekken dat ook hier de prijzen navenant zijn gestegen, zodat een tweede pils er even niet inzit. Het glas, de plas en alles dat verandert. Waarbij een volgende variant zich opdringt, dan wel opdrinkt. Niet noemenswaardig, maar ik wil dit toch even gezegd hebben. Gelijk vandaag het voornemen is om naar Haarlem te gaan, een ander moment Marlies een verzoek doet om bijstand, de was aan de droogmolen hangt en de stofzuiger staat te wachten op het moment dat ik daarmee aan de slag ga. Omdat het gisteren ook al iets anders liep dan wij hadden bedacht en vandaag de Flamboyant op het programma staat. Indisch dan wel Indonesisch eten opdat de verloren gegane kolonie toch nog wat in ere wordt gehouden. De Oost, die andere wereld waar wij ooit de Verenigde Oostindische Compagnie naar toe lieten varen, de peper die duur werd betaald en de Sambal Oelek, de Babi Pangang, de sate Kambing als volkseigen voedsel zijn gaan beschouwen. Waarbij Adoe Addy en een gamelanorkest op de achtergrond de weemoed gaan vertolken. Waarbij Tante Lien haar gedachten de vrije loop liet gaan, waar Soerabaja garant stond voor een brandend zand, de Tielman Brothers werden vervangen door Ruud en Riem en Sandra Reemer als een koepoekje werd omschreven, daarom gaan wij vandaag naar Haarlem. Om nog iets van die oude wereld tot ons te kunnen nemen…

Tags: , ,

In gedeelten…

Geplaatst door Wik 16 juli 2018

Altijd weer verrassend wat zich op ons pad voordoet. Het ene moment op de pier bij IJmuiden, het andere moment rond een wit kerkje in Groet. Alwaar een braderie in het zomerseizoen de toerist weet te trekken. Met de mogelijkheid om iets waarvan het dubieus is om aan te schaffen, door het verhaal de nietsvermoedende toerist over de streep weet te trekken. Want het heeft er veel van dat wij in de derde week van Ria’s vakantie toch een beetje de toerist gaan uithangen, gewoonweg in Noord-Holland met een keur aan evenementen. Tot zover deel I want het eten wacht alvorens op stap te gaan!

Maar…. uiteindelijk is het slechts een schrale oogst. Wat beelden van meeuwen, een gezin op een uitgestrekt strand, een kerkje in Groet, een huis daar aan huizend en de boeken die ik mocht scoren. En die boeken maken het geheel toch wel weer de moeite waard, te weten een boek over een circus Leporello van de hand van Linda de Haan, 100 tekeningen van Redmer Hoekstra, waarbij zijn verbeelding met zijn werk aan de loop is gegaan en niet in de laatste plaats Alkmaar uit de Kunst. Hoe chauvinistisch wil je het hebben en hoe memorabel kan Alkmaar zijn…?! Maar voor de rest… hul ik mij dit keer in stilzwijgen! Waarbij deel II ten einde loopt.

Tags: , ,

Uit BALANS

Geplaatst door Wik 15 juli 2018

Natuurlijk valt er het nodige op af te dingen. En de weinige criticasters die van zich laten horen, schromen niet om met de nodige ‘alsen’ naar voren te komen en stellen in de regel suggesties voor die overeen komen met de indruk die een werk op hun netvlies is gebrand en zich hebben genesteld in de grijze massa onder hun hersenpan. Het kost nu eenmaal wat moeite om over die drempel die zij voor zichzelf hebben gelegd, heen te stappen. Maar wanneer zij een bepaalde mate van objectiviteit aan zichzelf toedichten, dan is het leed voor de kunstenaar alras geleden. Wanneer er ook nog wordt gesteld dat zij een andere interpretatie, een niet geheel overeenkomen indruk van het geheel hebben, dan zal de kunstenaar in kwestie de zaak voor zichzelf als het ware kunnen sluiten, het boek dichtslaan en de waarde van de ander aan het totaal mogelijk proberen te vergeten. En toch… hebben de opmerkingen de mogelijkheid geboden om de twijfel die de kunstenaar ongetwijfeld heeft gekend, toch geregeld weten te actualiseren. Dan blijkt ook dat de goed verstaander meer dan een half woord nodig heeft. Ik heb het zo zo begrepen op de huidige vormen van communicatie. Maar dat mag als bekend worden verondersteld. Het liefst praat ik face to face met iemand anders, dat je de ander in de ogen kunt zien en dat je de mogelijkheid hebt om woorden die je gebruikt wat nader toe te kunnen lichten. Maar als dit niet gaat vind ik de telefoon een goed alternatief. Maar wanneer dit neigt naar een stortvloed van verwijten, bestaat de mogelijkheid om een einde aan deze vorm te geven door de hoorn op de haak te gooien dan wel te zeggen dat je nu de verbinding verbreekt. Ik app nog niet, tweet niet en laat faceboek zijn voor wat het is. Neen, ik communiceer omtrent mijn beslommeringen door middel van dit werkje, te weten mijn blog. Maar ook dat is in de regel voornamelijk een eenzijdig gebeuren. Op die manier kan ik echter mijn eieren kwijt, dwing ik mezelf om mijn gedachten te verwoorden en houd ik mezelf van de straat. Althans, die illusie weet ik ruimschoots te koesteren. Leven gaat nu eenmaal niet altijd van een leien dakje, er zijn nu eenmaal momenten waarop je op feiten wordt gedrukt die je niet hebt aan zen komen, waardoor mogelijke verbanden in diskrediet worden gebracht. Wanneer sprake is van enige harmonie moet je niet vreemd opkijken wanneer die veronderstelde harmonie in disharmonie wordt omgezet. Wanneer je in een situatie terechtkomt waar niet om is gevraagd, maar die zich wel voordoet. En dat doet dan weer geen recht aan de vreugde aan de ene kant, kleindochter LIVA die er alles aan doet om de onschuld van het leven te vertegenwoordigen, en de balans die aan de andere kant tot stand is gekomen. Vormen van verwijten, vormen die even pijnlijk zijn en een verdriet naar voren laten komen die haaks op dat eerste komen te staan. En daar loop ik de laatste tijd mee rond, het voelt als een zelfkastijding waar ik part noch deel aan heb gehad, dan wel dat ik dit had kunnen voorzien. Ook dat is het leven maar daar valt op dit moment weinig aan te doen. En wanneer ik dan een amen naar voren breng lijkt het wel alsof ik mij aan een zonde bezondig…

Tags: , ,

Easy Rider(s)

Geplaatst door Wik 14 juli 2018

‘Als je niets te doen hebt, doe het dan niet hier. I.v.m. mijn afwezigheid ben ik er niet. De reden is dat ik weg ben.’ Draken van uitdrukkingen die er geheid om vragen om een glimlach bij de lezer te bewerkstelligen. Maar ook dat valt te betwijfelen. Anders wordt het wanneer een goedwillende motorclub zich met mensen met mogelijkheden op het asfalt begeeft om ze te ‘pleasen’ met een rondje om de kerk terwijl er geen kerk te bespeuren valt. Hooguit een winkelcentrum dat brandt in een oververhitte zon, de mensen aanspoort om karrenvrachten vol geladen aan voer voor het weekend gebeuren in te laten slaan. De aanbiedingsijsjes die ervoor zorgen dat schappen leeg raken, dat het gemarineerde vlees zich mag gaan verheugen op het vreugdevuur dat hen te wachten staat, dan wel dat de wijsheid waarschijnlijk aan het einde van een overgoten avond te wachten staat. De dorstigen laven en de hongerigen voeden en de mensheid de gelegenheid biedt om zich over te geven aan een uitbundig Bacchanaal… Waar de Hoorn des Overvloed ervoor zorgt dat mogelijke vetes die zich voordoen onder de noemer van drank en man, alsnog ervoor zorgen dat aan dat uitbundige feest een andere wending wordt gegeven. Het zal niet de eerste keer zijn dat zaken naar voren komen die anders bedekt zouden blijven onder de mantel der liefde. Wat dat betreft is er nog weinig nieuws onder de zon wat de mensheid betreft. En terwijl de Donald zich buigt over zijn balletje, met zijn MacDonald vingers ergens in de Schotse Hooglanden zijn gasten shockeert, maakt hij zich op voor die ontmoeting met ene P. ergens in Helsinki. Want zo is de man die niet alleen het geluid van een Olifant presenteert, hij trompettert dat het een lieve lust is, hij is zich in de regel niet geheel en al bewust wat hij met zijn grappen en grollen allemaal teweeg weet te brengen. Dalende koersen, de ene veeg is nog niet uit de pan of een volgende veeg doet zich reeds voor. En terwijl zijn adviseurs er alles aan gelegen is om hem voor ernstige fouten te behoeden, waant hij zich als een olifant in een porseleinkast. Rollend en bollend, een vette Mac in de ene, een bal in zijn andere hand jongleert hij zich door de wereld van vandaag. Mogelijk dat dit de reden is van mijn beoog, simpelweg door het feit dat naast die dubieuze motorclubs er ook nog anderen zijn die juist die keerzij naar voren weten te brengen, hun motoren laten brullen juist om mensen bij wie de mogelijkheid zich niet zo direct voordoet, op een uitje te trakteren. Maar of die man uit Amerika ook zo begaan is met de mensheid…

Tags: , ,

Gouden lijstje

Geplaatst door Wik 13 juli 2018

Ik houd er niet van, maar op een bepaald moment ontkom je er niet aan. Dat je vooruitzicht achter de geraniums je leven gaat bepalen. Noem het geen zen moment, maar meer de weerklank van je dagelijks verleden. Om maar eens een gemeenplaats ( een platitude voor de liefhebber) naar voren te brengen. Nu weet ik wel dat gemeenplaatsen over het algemeen een zinnig gesprek op een eenvoudiger niveau weet te brengen, het zinnige gesprek dat zich vandaag voordeed heeft ervoor gezorgd dat Astrid haar verhaal kwijt kon en dat wij de glimlach van onze volgende bedienster met ons hebben meegenomen. Dat het Kees wederom gelukt is niet naar het vogeltje te kijken had meer te maken met een meeuw die er alles aan gelegen was om zich van een koekje meester te maken. Zo eenvoudig kan het leven zijn wanneer ‘buurman en buurman’ zich vervoegen op het terras van de Binnenkomer waar geen uitsmijter aan te pas kwam. Hooguit die twee bruine rakkers die onder de noemer van een kroket het aangenaam verpozen op een ander niveau wisten te brengen, want waar gaat het leven van een gepensioneerde in dit tijdperk om?! Simpelweg om bezigheden buitens huis hebbende en dat laten volgen door bezigheden die zich in de sfeer van de huiselijke dagelijkse beslommeringen voordoen. De was, de plas, het eten en de geneugten die zich voordoen wanneer de alcohol de mogelijke drempels weten te slechten. Nu is dat in ons verhaal niet eens zo moeilijk gezien het karakter waarop onze conversatie zich voordoet. Het ene moment van een diep filosofische inhoud om vervolgens het meest banale aan de orde te stellen en wanneer een keur aan mensen aan ons oog voorbijtrekt, is Kees niet te beroerd om daar zijn mening over naar voren te brengen. Een aantal voorbijgangers heeft in zijn ogen de finish niet gehaald en het heeft er veel van weg dat die luyden ook niet een plaats achter de geraniums hebben weten te behalen. Zo’n dag die als het ware in een gouden lijstje had moeten worden ingelijst. Helaas is dat lijstje door de dag henen teloor gegaan…

Tags: , ,

Hachelijk…

Geplaatst door Wik 12 juli 2018

Als je niet oppast kan zelfs bootje varen nog uitdraaien op een hachelijk avontuur, wanneer je nietsvermoedend een stuk touw om je as ziet wentelen. Gelukkig slaat de motor direct af, zijn geen peddels voorhanden om je een weg te banen door het riet, zijn het slechts de rietkragen die het water omhelzen en is het een enkele fuut met wat jongen die dit geheel verbijsterd even aanziet alvorens zijn duik onder water te gaan vervolgen. Wat verdwaalde zwaluwen voegen zich in het zwerk, een alleenstaande reiger vliegt als een drone over dit geheel en zijn het de helpende handen van de baggeraars die ons uit deze benarde positie weten te bevrijden. Even later pruttelt eht motortje weer en kunnen wij onze waterweg vervolgen, een bries geeft het geheel wat kleur door de golfjes die niet veel later worden gevolgd door de golfslag waarmee het motortje stoicijns als voorheen, het water onder de spiegel in beweging houdt. Molens en rietkragen tiny houses, beelden van de Bede-Vaart, de Geestersingel waarin kinderen het water trotseren, wolken die uiteen worden gedreven en de zon die zijn of haar licht over dit geheel laat schijnen, baggeraars die er alles aan gelegen is om het water voldoende uit te diepen, een enkele meeuw die verdwaald schijnt te zijn en het water dat constant tegen de boeg aanklotst, de schipper Dick naast God die het vandaag voor een belangrijk deel af laat weten, en wij gevieren varen langs de akkers die om Gods water smeken. Ogenschijnlijk geen vuiltje aan de lucht, op dat ene moment van vertwijfeling na. Had dit zich niet voor gedaan, dan had ik daar aanmerkelijk minder woorden aan vuil gemaakt, nu zijn het de reddende handen van die eerder genoemde baggeraar die ons van die knoop wist te verlossen. En het is zuiver toeval dat het bedrijf de naam voert van de Heer, om over de samenloop maar te zwijgen. Dat hij dit keer met ons was, ach de Molen in Koedijk wachtte ons en dat de Skuumkoppen zich slikvingerend een pad wisten te banen door het uitgedroogde, gulzige keelgat, dat, ja dat is van een geheel andere orde! Een daggie Dick en Nic, Ria en ik in de wateren van de Bergermeer, een stukkie Egmondermeer en niet veel later een natte broek voor Nic in haar pogen het vaste land wederom te betreden, meer zat er voor vandaag niet meer in.

Tags: , ,