Pinokkio.

Geplaatst door Wik 20 september 2017

Altijd wel weer iets te liegen. Of liever gezegd iets bezijden de waarheid vertellen. Dat klinkt een stuk minder beladen, dan wanneer je het over liegen hebt. Het is nu eenmaal zo voorspelbaar wanneer iemand naar je gezondheid vraagt. Het woord goed volstaat in de regel en het feit dat de ander nalaat om door te vragen, zorgt ervoor dat je de koetjes niet alleen van de kalfjes weet te scheiden, maar dat de ontmoeting die heeft plaatsgevonden ook door oppervlakkigheid wordt gekenmerkt. Neen, wanneer je selectief te werk moet gaan is het gegeven van die ontmoeting veelal een wassen neus. En, gelijk Pinokkio, wordt ons een afgang bespaard. Dat neemt niet weg dat het ergens blijft knagen, dat het eenvoudigweg je schouders ophalen toch met enige druk op de schouders gepaard gaat. En dat werkt enigszins verlammend, in die zin dat een bepaalde mate van lusteloosheid mij bekruipt. Iets willen doen zonder te weten wat je kunt doen, iets willen verlichten zonder werkelijk de last te verminderen, iets willen overnemen zonder in staat te zijn om dit ook fysiek op je schouders te nemen, en kwaad worden helpt ook al niet. Vloeken heeft weinig zin, hooguit dat de ontlading zich even op iets anders richt om niet veel later wederom de ontdekking te doen dat het mogelijk voor een moment oplichting heeft geboden om een volgend moment weer in alle hevigheid terug te komen. Een dag laten passeren zonder daar enig genoegen, zonder daar enige lol aan te beleven. Een verloren dag. Er valt dan ook weinig te lachen, gezien de situatie waarin Marlies verkeert. En wanneer zij dan een App uitdoet waarin zij steun vraagt wanneer het haar en Vincent allemaal teveel wordt, komen gelukkig ook goede reacties naar voren. Maar ook reacties die haaks staan op wat eigenlijk gevraagd wordt: of de energie die zij in dit verzoek doet ook door de ander als zodanig wordt verstaan. Zij noemt met name mensen uit haar ‘inner circle’, mensen die met haar situatie begaan zijn. En het is dan vervelend te constateren dat mensen zich distantieren van dit verzoek door te stellen dat zij dit groepsgebeuren aan zich voorbij willen laten gaan, maar zij altijd bereid zijn om op een persoonlijke manier benaderd te willen worden. En ook dat kost haar energie, naast de drempel die zij heeft moeten slechten om over deze vraag om hulp heen te stappen. Het is maar net hoe of je zelf zaken interpreteert. En wanneer die interpretatie zich voordoet zoals het zich voordoet in deze situatie wordt een ander oordeel wat mij betreft helder: het ego van die mens staat boven alle anderen.

P.s. zelfs de zonnebloemen laten hun kopjes hangen…IMG_9216

Tags: , ,

lachen en weer…

Geplaatst door Wik 19 september 2017

We kunnen rennen, vliegen, varen, rijden en weer doorgaan… we kunnen ook besluiten om overal de rem even op te zetten en eens geen dingen te gaan doen. Niet eens dingen voor te gaan nemen, laat staan dat we de agenda’s trekken om afspraken te maken voor de naderende toekomst. Want is er wel sprake van een toekomst wanneer Trump zijn gal over de wereld heen spuugt?! En zijn het de hoosbuien die ons te wachten staan, terwijl de temperatuur naar heet dreigt te gaan? Code rood dat dit keer staat voor de kennelijke staat van ons klimaat? Of wanneer een Prinsjesdag de voornemens voor een volgend kabinet mogelijk in de weg gaan staan? Wanneer Deijsselbloem als demissionair minister een jonge handlanger de kamer in meeneemt, gewapend met een rugtasje? Om alvast de jeugd van de toekomst zijn entree te laten maken in een kamer waarbij de landsvertegenwoordigers niet veel meer kunnen doen dan afwachten wat een volgend kabinet aan opportunistische plannen met het volk voor ogen heeft. En dat het uiteindelijk allemaal de schuld is van het kapitaal, ook dat durf ik ernstig te betwijfelen. Neen heel anders zag mijn dag er vandaag uit, na gisteren voor controle naar Starlet, was het vandaag een rondje hart en longafdeling, een ECG en een gesprek met mijn cardioloog, waarbij wij al snel aan het praten waren omtrent mijn ervaring in een zweefvliegtuig, wij tussendoor de uitslagen lieten passeren en ik mij, geheel bevestigt in mijn huidige staat van zijn, mijzelf heb getrakteerd op een drietal circusmodellen om dit heuglijke feit niet ongemerkt voorbij te laten gaan. Waar een ander geniet van een kledingstuk is het voor mij een genoegen om wederom mijn buit aan te kunnen vullen… En dan de mee-eters. Nasi Goreng had Marlies geopperd, Ellen belde om te vragen of Marlies foto’s wilde maken van een radslag en een handstand op twee dan wel een hand, hetgeen een fout mijnerzijds bleek te zijn. Een radstand op een hand bleek het ultieme standje te zijn wat zij in haar gedachten had, en dat een jaar nadat zij van het paard gedonderd was, haar ruggenwervel brak en maandenlang aan bed gekluisterd was. Een jaar gelden en wanneer er vandaag foto’s passeren is het verheugend dat zij alle drie voor dit moment even kunnen lachen!

IMG_9208IMG_9211

Tags: , ,

Verrijkend of ver reikend?!

Geplaatst door Wik 18 september 2017

Noem het geen beslommeringen. Neen, eerder komt de kwalificatie geluksmoment naar boven toe. Hoewel er van enig geluk in deze niet bepaald sprake kan zijn, wanneer Marlies hier een dag verblijft terwijl koorts haar in haar mogelijkheden beperkt. Maar dan nog is het goed dat zij haar ouderlijk huis weet te vinden. En wanneer Ria en zij naar het ziekenhuis gaan om bloed af te laten nemen, ik met een redelijk snelle slag de stofzuiger hanteer en niet veel later de telefoon gaat en Ellen aan de andere kant van de lijn het voorstel doet om een rondje Geestmerambacht te gaan lopen, kan ik mijn geluk voor vandaag eigenlijk niet op. Het is nu eenmaal een meer dan tevreden gevoel dat zich van mij meester maak, terwijl ik me gelijktijdig bewust ben van het feit dat onze dochters het allerminst op dit moment makkelijk hebben. Dat zijn de dingen die r toe doen, dat ijn de momenten waarop de dalen zich enigszins laten vullen en de bergen in heuvelen veranderen. En wanneer het gesprek dat wij hebben ook nog eens op de toekomst wordt gericht kom ik niet veel verder dan dat wat ik tot nog toe in mijn leven beleefd en geleefd heb, ik een uitermate tevreden mens ben. En dat staat in wezen haaks op die eerder genoemde beslommeringen. Stomweg stilstaan in dit moment in dit zijn zorgt ervoor dat mogelijke gedachten ten aanzien van de toekomst doen denken aan een ver van mijn bed show. Want wat ons morgen te staat, is ook pas morgen zichtbaar. Het is toch iedere keer weer een wonder wanneer bij het krieken van de dag mijn luiken zich openen. En daarnaast, het hoeft nu eenmaal niet altijd hoogdravend te zijn. Stilstaan bij de gewone dagelijkse dingen kan verrijkend zijn. Zeker voor en in een mensenleven!

Tags: , ,

D’oude keuken.

Geplaatst door Wik 17 september 2017

IMG_9205

Er zijn van die momenten waarop je denkt: hoe kan ik dit nu vergeten. Sommigen noemen dit een selectief geheugen, anderen omschrijven het als een lichte vorm van vergeetachtigheid en derden komen om in de afspraken die zij maken zonder hun agenda te raadplegen. Dat neemt niet weg dat wanneer een agenda niet voorhanden is, het mogelijk zo kan zijn dat niet alleen keuzes worden gemaakt, maar dat mogelijk andere prioriteiten in dit geheel een rol spelen. Let wel op het woord mogelijk. Want waar mogelijkheden liggen liggen kansen voor het oprapen. Neem nu bijvoorbeeld dat Willibrord ook vandaag weer door draait, dat de beelden van gisteren voor een totaal andere beleving garant hebben gestaan en dat het vandaag iets had van een sentimental journey. Terug naar een verleden waar ik, naast de oude keuken, eigenlijk niets meer te zoeken heb, waar Duin & Bosch veranderd is in Dijk & Duin, waar het Gulpener bier lauw wordt aangeboden en dat ervoor zorgt dat een tweeslag een drieslag wordt. En dan heb ik het niet eens over het feit dat ook vandaag de Willies niet voorhanden waren, dat de rit naar Castricum toch voor de nodige afleiding garant stond en dat het keuevelen wat zich gedurende de dag voordeed, wel degelijk van een inhoud werd voorzien. De ontmoeting met Harry en Wikje vond vandaag plaats en waar Heleen schitterde door de andere bezigheden die zij voor zichzelf vandaag gepland had (geen agenda in huis), was het een genoegen om dit keer zonder een bui de dag door te brengen, in tegenstelling tot dit moment waarop de regen er weer alles aan doet om land en straat blank te gaan zetten. Bevindingen zijn het in zekere zin en wanneer ik het heb over bevindingen bedoel ik daar niet veel meer mee dan dat niet alleen de gezelligheid hoogtij vierde, dat ik voor de komende week nog voldoende tonijnsalade op mijn boterham kan gaan leggen, maar dat vooral het feit dat deze reeds jarenlang bestaande traditie wederom een voorlopige afspraak in de toekomst betreft. En voor wat dat betreft kan ik daar nu reeds met veel genoegen naar uitkijken!

IMG_9206IMG_9207

Tags: , ,

Heldair draait door.

Geplaatst door Wik 16 september 2017

IMG_9167IMG_9204

Heldair draait door. Dat doet niets ter zake, maar voor vandaag zul je het daarmee dienen te doen. Want waar het Heldair zich met het luchtruim bezighoudt, houdt dat ander zich bezig met de geest. Geenszins een heilige geest, hoewel de geesten daar rijkelijk voorhanden zijn. Ik heb het over Willibrord dat, ondanks de plensbuien en natte voeten gras er alles aan doet om door te draaien. De Willies gaan over de enkele toonbank, een paraplu doet in de gegeven omstandigheden wonderen, en waar je soppend van de ene tent naar de andere tent geraakt, kan het haast niet missen dat… je mijn optreden hebt gemist. Gelukkig kwam ik Wilma Walet en Emmy de Boer nog tegen die mijn woorden tot zich genomen hebben. Dat dit de psychiatrie betreft, is zo klaar als een klontje, dat dit in de verhalenkamer geschiedde en dat de programmering mij naar een nog later tijdstip bracht, ach wat maakt het uit. De dichterskring was vertegenwoordigt, het ontvangstcomite niet helemaal op mijn komst voorbereid in tegenstelling tot de familie die ik trof in Den Helder. En waar de ouders van het verzamelde kroost schitterden door hun afwezigheid, onderweg als zij zijn naar Spanje, was het een genoegen om mijn neven en aanhang in de vorm van jonge spruiten daar alsnog te hand te kunnen schudden. En dan de luchtacrobatiek die zich voordeed in het hemelse gewelf wat zich tekende door de wolken en buien die zich voornamelijk elders uitleefden. Vliegveld De Kooi met een air-show vanwege het 100 jarig bestaan van de Marine Lucht Vaart. Dit keer voor volk en vaderland, hetgeen een knipoog betekent naar het roemrijke verleden dat dit jubileum vertolkte. Dat ik met de auto in de prut belandde, dat het nog een geluk is dat ik deze uit de modder wist los te weken, dat het openbaar vervoer het niet liet afweten, dat wil zeggen ze reden af en aan, dat de publieke belangstelling er niet om loog en dat ik ruim op tijd was voor mijn optreden in Willibrord, terwijl de regen bleef kletteren, dat alles neemt niet weg dat ook deze dag weer een bijzonder staartje kende. Er was niets te drinken, laat staan te eten tenzij je over willies beschikte, en die waren helaas niet in mijn bezit.

IMG_9173IMG_9180IMG_9186IMG_9197IMG_9201IMG_9203

Tags: , , ,

Goulash.

Geplaatst door Wik 15 september 2017

De zon schijnt, heel even, om niet veel later weer de wolken de gelegenheid te geven de hemelsluizen te openen. En dan te bedenken dat ik me vandaag mag buigen over een gerecht dat pas zondag op tafel zal gaan verschijnen: goulash. Waarom goulash? Wel, daarvoor moet ik terug in de tijd, ergens aan het begin van de jaren zeventig uit de vorige eeuw. Wanneer de afkorting PZ verschijnt, zal bij menigeen een belletje gaan rinkelen. En wanneer ik verder verhaal omtrent de maaltijden die in het toenmalige Personeels Ontmoetings Centrum in de loop van de avond werden opgehaald door de nachtdiensten, stonden de diepvriesmaaltijden reeds klaar om uitgereikt te worden. De drievaksmaaltijden waar mogelijk de hand van Iglo een rol in speelde, of de eenvaksmaaltijden die meestal voorzien waren van nasi- dan wel bami goreng. Opgewarmd dienden deze te worden op het gas waardoor een binnenplaat met gaten verhit werd en een aluminiumdeksel dit geheel op de gewenste temperatuur bracht. Het hoeft geen betoog dat ik in eerste instantie verrukt was omtrent de nasi goreng, tot het moment waarop ik me waagde aan die drievaks goulash. Een vak bevatte de rijst, een ander vak de doperwtjes en het derde vak kenmerkt zich door die verdomd lekkere goulash. En smullen maar, terwijl de nachtdienst op dat moment werd vervangen door de omloop. De keuken van de afdeling zich leende voor de geuren die zich van diezelfde afdeling meester maakte en ervoor konden zorgen dat menig patient op diezelfde geuren afkwam, niet alleen om mij een smakelijk eten te wensen maar mogelijk ook een blik te werpen in de koelkast en daar nog een overgebleven toetje soldaat wist te maken. Nachtdienst op de Brederodekliniek, momenteel ten gronde gegaan door het Park Brederode. Tot het moment waarop Santpoort zijn poorten sloot en de hele bevolking naar Amsterdam verhuisde. De Provincie zat met het terrein en gebouwen in de maag en besloot de commercie in te gaan schakelen om dit voormalige gesticht als het ware te gaan ‘ontginnen.’ Buiten clienten en medewerkers kende vrijwel niemand het gebied: er stond een groot, hoog hek omheen en op het terrein stond, naast vervallen oude gebouwen, ook een reeks aan foeilelijke gebouwen uit de jaren zestig en zeventig van de vorige eeuw. Nu staan de restanten van het Hoofdgebouw te verkommeren, terwijl de landhuizen die zijn verrezen er alles aan doen om ieder herinnering aan dat voormalige gesticht uit te bannen. En wanneer het beeld ter herdenking aan Johannes van Duuren en Maria van Vulpen met de tekst ‘veel meer leidde hen menschlievendheid en gevoel voor menschenwaarde’ op termijn naar het Dolhuys in Haarlem wordt afgevoerd… is het mijn goulash die als een ode aan Santpoort alsnog de herinnering levend zal gaan houden!

IMG_9165IMG_9166

Tags: , , ,

Verwachtingen…

Geplaatst door Wik 14 september 2017

Hagel en sneeuw, stormen, wind en regen, deren ons niet, wij kunnen er wel tegen. Lach er maar om en stap er flink doorheen, ’t is pech, maar zeg, als straks de zon eens scheen… maar die laat zich dit keer van geen kanten zien. Plensbuien van ongekende aard, en tussen de buien door blijft het lekker miezeren. Wat voor weer het vandaag is? Code Rood voor de buien, de windvlagen van gisteren hebben hun tol binnengehaald en dat er mensen in het ziekenhuis terecht zijn gekomen is nog beter dan dat zij als een van de doden naar het mortuarium zijn afgevoerd. Van opklaringen kan vandaag geen sprake zijn en de vooruitzichten geven niet direct een reden om van blijdschap een gat in de lucht te gaan springen. Nu valt het verdomd niet mee om dit gat volledig tot zijn recht te laten komen, gezien de fijnstof die zich tegelijkertijd van dat veronderstelde gat meester maakt. Ik bedoel maar, waar gaat het vandaag over?! Over niets, nadat ik in kennis ben gesteld dat het bericht omtrent Marlies door middel van fb wereldkundig is gemaakt. En wat heb ik een mazzel dat ik niet tot die club ben gaan behoren. Zo sociaal ben ik in de regel niet en dat wil ik ook zo lang mogelijk zo houden. Er worden al genoeg banaliteiten over anderen heengestrooid. Wanneer zelfs een president zich permitteert om door middel van een Twitter bericht de vogels doet opschrikken, wat is dan de waarde van een mens in dit totaal. Twitteren rond de voerbak? Ooit was daar de veronderstelling dat de hand die zorgde voor het brood ervan uit kon gaan dat de mond direct daarop zou volgen, of dat tegenwoordig nog het geval is durf ik steeds meer te gaan betwijfelen. En wanneer juist die gezegde geen opgeld meer doen, dan zijn het hooguit rapen die niet gaar wensen de worden. Dat voor wat betreft vandaag, opdat morgen de omstandigheden mogelijk anders zullen zijn. En voor wat betreft de verwachtingen voor de aankomende dagen…

Tags: ,

Er was eens en nu is er…

Geplaatst door Wik 13 september 2017

 

Geenszins chaos. Eerder een werkplaats dat doet denken aan een atelier. Waar creatieve gedachten kunnen leiden tot uitwerkingen die er toe doen. In die zin dat de creativiteit van de kunstenaar van alle kanten te bespeuren valt. Of dit nu gaat om een boekwerk, een creatuur waarin een zandloper de spil van het bestaan vertegenwoordigt, dan wel een lamineerapparaat dat ergens verscholen is, of een machine die in staat blijkt te zijn niet alleen gaatjes te maken, maar dit ook nog eens weet te ringeloren. Dat wil zeggen dat een ringband tot de mogelijkheden behoort. Ik doel dan op het atelier van Kees Kolaria. Waar wij vanmiddag een eerste brainstormsessie achter de rug hebben om het idee dat simpelweg door een carnet in mijn bezit is gekomen om te zetten in een ringbandboekwerk met een beperkte oplage van een tiental exemplaren. En waarbij de hand van de meester een uitwisseling zal gaan krijgen met de lens van mijn toestel. Waarbij de inleiding nog een vorm dient te gaan krijgen en waarbij de tijdsdruk, als in vele andere gevallen, absoluut niet de kans zal krijgen om hier een rol in te gaan spelen. Nu is dat niet zo verwonderlijk, gezien het feit dat wij reeds jaren geleden de pensioengerechtigde leeftijd zijn gepasseerd. Maar dit terzijde. Nadat gisteren het project deuren gestalte heeft gekregen is het vandaag dus de beurt aan Kaas Kermis, een titel die veel wegheeft van het feit dat ook hier een link te verwachten is naar de stad waar de beelden zijn vastgelegd. Alkmaar, en dat het hoofd van Victor Kaas Kloos dit keer zal gaan ontbreken. Tenslotte kun je vaak niet om deze persoon heen en heb ik er alles aan gedaan om zijn glansrol wat minder op te gaan poetsen. Hoe vaak deez’ man reeds met kop en schouders een rol weet te spelen tijdens de vrijdagse en dinsdagse kaasmarkten, valt waarlijk met geen pen meer bij te houden. Alleen… er dient nog een inleiding te komen en daar zal ik me in de aankomende tijd mee bezig gaan houden. Mogelijk onder de noemer van ‘er was eens en nu is er…’ of iets in die richting. En waar mogelijk wat nostalgische herinneringen een rol kunnen gaan spelen, zal het met name het huidige tijdsbeeld zijn wat in de nabije toekomst wederom een rol kan gaan spelen. In die zin dat de ‘jeugd van tegenwoordig’ mogelijk ook in hun tijd met een vergelijkbaar nostalgisch gevoel zullen worden opgescheept!

IMG_9159IMG_9161IMG_9160IMG_9162

Tags: , ,

Marlies.

Geplaatst door Wik 12 september 2017

Het is niet zo moeilijk om een rad voor je ogen te blijven draaien, maar op een goed moment vallen toch de schellen van je ogen. Het gaat niet goed met Marlies en het proces dat zich in haar lijf voordoet, vraagt steeds meer energie van haar. En dat heeft een weerslag op haar totale zijn: Lyme vergt meer dan dat behandelingen soelaas bieden. En dat is voor ons als ouders zeer verontrustend. Maar ook deze omschrijving getuigt niet van het machteloze gevoel waar wij aan bloot staan. Je wilt van alles doen, maar kunt helemaal niets. En dat doet mij denken aan de titel van dat boek van Milan Kundera: de ondraaglijke lichtheid van het bestaan. Ondraaglijk in het licht van een alledaags zijn, dat voor Marlies al jaren niet meer van toepassing is. Ze lijdt. Aan kou. Aan veranderende weersomstandigheden. Een uitkomst is de sauna maar ook dit biedt maar een beperkte opluchting. Niet veel later vraagt de temperatuur wederom het nodige van haar en van haar lijf. Moedeloos wordt zij ervan en een andersoortige moedeloosheid dreigt zich van ons meester te maken. Neen, het zit de beide meiden absoluut niet mee. En waar je als vader en als moeder niet veel meer kan doen dan een luisterend oor bieden, is juist dat wat in hoge mate frustreert. Het is ook niet eerlijk. Zo’n jonge meid die door dat beest teloor dreigt te gaan. Dat stomme beest dat niet valt te killen, en waar Nederland voor wat dat betreft, het bestrijden van Lyme, nog in de kinderschoenen staat. Terwijl juist die teken grootscheeps om zich heen slaan. En dat brengt hun op de volgende plannen: emigreren naar een land dat qua warmte meer mogelijkheden kan gaan bieden dan het Nederlandse kikkerlandje te bieden heeft. Zuid Europa lijkt een doel. Wanneer zij vertrekken staat nog niet helemaal vast, dat zij voorbereidingen hebben getroffen, dat is duidelijk. Een Camper die van alle gemakken is voorzien, is momenteel hun tijdelijke behuizing. Maar dat dit ook nog de nodige hoofdbrekens zal gaan kosten dat is iets wat ik op dit moment eigenlijk even voor me uitschuif. Want emigreren naar een ander land in Europa…

IMG_9121IMG_9125

Tags: , ,

Keer zijde.

Geplaatst door Wik 11 september 2017

IMG_9144IMG_9146

11 september. Vest uit de kast en aan mijn bast. De wind waait, de regen druipt, de bliksem slaat en de donder vangt aan. En dan te bedenken dat de herfst nog enieg tijd op zich laat wachten. Geef de klimaatverandering maar de schuld of, zoals Paul Kusters demonstreert in Toos en Henk, dat het achternichtje van Irma en Jose haar opwachting maakt in Nederland. Het gemaal Wouda weer onder stoom is gebracht om de overvloedige hoeveelheid regen in Friesland via boezems en kanalen naar een ander punt te gaan brengen. Nederland maakt zich op voor een koude herfst en de formatie laat nog niets van zich horen. Dat wordt een bijzondere Prinsjesdag, waarbij Jeroen nogmaals het koffertje onder zijn armen neemt of schuil gaat onder Moeders paraplu. Morgen nog een dag afzien om vervolgens de derde dinsdag in september welkom te gaan heten. De dans om de miljarden neemt een aanvang en het is niet waarschijnlijk dat de vlaktaks nog tijdens de aanstaande kabinetsperiode erdoorheen zal komen. En ik? Ik ben in het bezit gekomen van een bijzonder muntstuk. Waarbij de keerzijde een wat onbeduidende rol lijkt te spelen. Het heeft wat weg van een spiegel en het beeld dat het oproept zorgt vandaag voor de nodige vraagtekens. In die zin dat het 2500 fonds reeds dat bedrag aan de winnaar heeft uitgekeerd en dat de bitterballen als zodanig goed te verorberen waren. Het bitterballenfonds dat plaatsvond in de Kunst tot de Nacht in Hal 25. een creatieve broedplaats waar de gemeente op termijn waarschijnlijk andere bedoelingen mee zal gaan hebben. De economie groeit en bloeit, de economie draagt zorg voor de nodige steentjes en alles wat niet direct een bepaalde mate van winst oplevert, zal waarschijnlijk de nek om worden gedraaid zo ook die vele miljoenen kippen die, mogelijk op een andere manier het leven laten door simpelweg wat met gassen rond te gaan strooien. Want om al deze kippen met de hand de nek op te draaien, zou mogelijk een beroep kunnen gaan doen op medewerkers vanuit de Oost-Europese landen en daar… verdienen we ook al geruime tijd geld aan.

IMG_9158IMG_9157

Tags: , ,