Uit BALANS

Geplaatst door Wik 15 juli 2018

Natuurlijk valt er het nodige op af te dingen. En de weinige criticasters die van zich laten horen, schromen niet om met de nodige ‘alsen’ naar voren te komen en stellen in de regel suggesties voor die overeen komen met de indruk die een werk op hun netvlies is gebrand en zich hebben genesteld in de grijze massa onder hun hersenpan. Het kost nu eenmaal wat moeite om over die drempel die zij voor zichzelf hebben gelegd, heen te stappen. Maar wanneer zij een bepaalde mate van objectiviteit aan zichzelf toedichten, dan is het leed voor de kunstenaar alras geleden. Wanneer er ook nog wordt gesteld dat zij een andere interpretatie, een niet geheel overeenkomen indruk van het geheel hebben, dan zal de kunstenaar in kwestie de zaak voor zichzelf als het ware kunnen sluiten, het boek dichtslaan en de waarde van de ander aan het totaal mogelijk proberen te vergeten. En toch… hebben de opmerkingen de mogelijkheid geboden om de twijfel die de kunstenaar ongetwijfeld heeft gekend, toch geregeld weten te actualiseren. Dan blijkt ook dat de goed verstaander meer dan een half woord nodig heeft. Ik heb het zo zo begrepen op de huidige vormen van communicatie. Maar dat mag als bekend worden verondersteld. Het liefst praat ik face to face met iemand anders, dat je de ander in de ogen kunt zien en dat je de mogelijkheid hebt om woorden die je gebruikt wat nader toe te kunnen lichten. Maar als dit niet gaat vind ik de telefoon een goed alternatief. Maar wanneer dit neigt naar een stortvloed van verwijten, bestaat de mogelijkheid om een einde aan deze vorm te geven door de hoorn op de haak te gooien dan wel te zeggen dat je nu de verbinding verbreekt. Ik app nog niet, tweet niet en laat faceboek zijn voor wat het is. Neen, ik communiceer omtrent mijn beslommeringen door middel van dit werkje, te weten mijn blog. Maar ook dat is in de regel voornamelijk een eenzijdig gebeuren. Op die manier kan ik echter mijn eieren kwijt, dwing ik mezelf om mijn gedachten te verwoorden en houd ik mezelf van de straat. Althans, die illusie weet ik ruimschoots te koesteren. Leven gaat nu eenmaal niet altijd van een leien dakje, er zijn nu eenmaal momenten waarop je op feiten wordt gedrukt die je niet hebt aan zen komen, waardoor mogelijke verbanden in diskrediet worden gebracht. Wanneer sprake is van enige harmonie moet je niet vreemd opkijken wanneer die veronderstelde harmonie in disharmonie wordt omgezet. Wanneer je in een situatie terechtkomt waar niet om is gevraagd, maar die zich wel voordoet. En dat doet dan weer geen recht aan de vreugde aan de ene kant, kleindochter LIVA die er alles aan doet om de onschuld van het leven te vertegenwoordigen, en de balans die aan de andere kant tot stand is gekomen. Vormen van verwijten, vormen die even pijnlijk zijn en een verdriet naar voren laten komen die haaks op dat eerste komen te staan. En daar loop ik de laatste tijd mee rond, het voelt als een zelfkastijding waar ik part noch deel aan heb gehad, dan wel dat ik dit had kunnen voorzien. Ook dat is het leven maar daar valt op dit moment weinig aan te doen. En wanneer ik dan een amen naar voren breng lijkt het wel alsof ik mij aan een zonde bezondig…

Tags: , ,

Easy Rider(s)

Geplaatst door Wik 14 juli 2018

‘Als je niets te doen hebt, doe het dan niet hier. I.v.m. mijn afwezigheid ben ik er niet. De reden is dat ik weg ben.’ Draken van uitdrukkingen die er geheid om vragen om een glimlach bij de lezer te bewerkstelligen. Maar ook dat valt te betwijfelen. Anders wordt het wanneer een goedwillende motorclub zich met mensen met mogelijkheden op het asfalt begeeft om ze te ‘pleasen’ met een rondje om de kerk terwijl er geen kerk te bespeuren valt. Hooguit een winkelcentrum dat brandt in een oververhitte zon, de mensen aanspoort om karrenvrachten vol geladen aan voer voor het weekend gebeuren in te laten slaan. De aanbiedingsijsjes die ervoor zorgen dat schappen leeg raken, dat het gemarineerde vlees zich mag gaan verheugen op het vreugdevuur dat hen te wachten staat, dan wel dat de wijsheid waarschijnlijk aan het einde van een overgoten avond te wachten staat. De dorstigen laven en de hongerigen voeden en de mensheid de gelegenheid biedt om zich over te geven aan een uitbundig Bacchanaal… Waar de Hoorn des Overvloed ervoor zorgt dat mogelijke vetes die zich voordoen onder de noemer van drank en man, alsnog ervoor zorgen dat aan dat uitbundige feest een andere wending wordt gegeven. Het zal niet de eerste keer zijn dat zaken naar voren komen die anders bedekt zouden blijven onder de mantel der liefde. Wat dat betreft is er nog weinig nieuws onder de zon wat de mensheid betreft. En terwijl de Donald zich buigt over zijn balletje, met zijn MacDonald vingers ergens in de Schotse Hooglanden zijn gasten shockeert, maakt hij zich op voor die ontmoeting met ene P. ergens in Helsinki. Want zo is de man die niet alleen het geluid van een Olifant presenteert, hij trompettert dat het een lieve lust is, hij is zich in de regel niet geheel en al bewust wat hij met zijn grappen en grollen allemaal teweeg weet te brengen. Dalende koersen, de ene veeg is nog niet uit de pan of een volgende veeg doet zich reeds voor. En terwijl zijn adviseurs er alles aan gelegen is om hem voor ernstige fouten te behoeden, waant hij zich als een olifant in een porseleinkast. Rollend en bollend, een vette Mac in de ene, een bal in zijn andere hand jongleert hij zich door de wereld van vandaag. Mogelijk dat dit de reden is van mijn beoog, simpelweg door het feit dat naast die dubieuze motorclubs er ook nog anderen zijn die juist die keerzij naar voren weten te brengen, hun motoren laten brullen juist om mensen bij wie de mogelijkheid zich niet zo direct voordoet, op een uitje te trakteren. Maar of die man uit Amerika ook zo begaan is met de mensheid…

Tags: , ,

Gouden lijstje

Geplaatst door Wik 13 juli 2018

Ik houd er niet van, maar op een bepaald moment ontkom je er niet aan. Dat je vooruitzicht achter de geraniums je leven gaat bepalen. Noem het geen zen moment, maar meer de weerklank van je dagelijks verleden. Om maar eens een gemeenplaats ( een platitude voor de liefhebber) naar voren te brengen. Nu weet ik wel dat gemeenplaatsen over het algemeen een zinnig gesprek op een eenvoudiger niveau weet te brengen, het zinnige gesprek dat zich vandaag voordeed heeft ervoor gezorgd dat Astrid haar verhaal kwijt kon en dat wij de glimlach van onze volgende bedienster met ons hebben meegenomen. Dat het Kees wederom gelukt is niet naar het vogeltje te kijken had meer te maken met een meeuw die er alles aan gelegen was om zich van een koekje meester te maken. Zo eenvoudig kan het leven zijn wanneer ‘buurman en buurman’ zich vervoegen op het terras van de Binnenkomer waar geen uitsmijter aan te pas kwam. Hooguit die twee bruine rakkers die onder de noemer van een kroket het aangenaam verpozen op een ander niveau wisten te brengen, want waar gaat het leven van een gepensioneerde in dit tijdperk om?! Simpelweg om bezigheden buitens huis hebbende en dat laten volgen door bezigheden die zich in de sfeer van de huiselijke dagelijkse beslommeringen voordoen. De was, de plas, het eten en de geneugten die zich voordoen wanneer de alcohol de mogelijke drempels weten te slechten. Nu is dat in ons verhaal niet eens zo moeilijk gezien het karakter waarop onze conversatie zich voordoet. Het ene moment van een diep filosofische inhoud om vervolgens het meest banale aan de orde te stellen en wanneer een keur aan mensen aan ons oog voorbijtrekt, is Kees niet te beroerd om daar zijn mening over naar voren te brengen. Een aantal voorbijgangers heeft in zijn ogen de finish niet gehaald en het heeft er veel van weg dat die luyden ook niet een plaats achter de geraniums hebben weten te behalen. Zo’n dag die als het ware in een gouden lijstje had moeten worden ingelijst. Helaas is dat lijstje door de dag henen teloor gegaan…

Tags: , ,

Hachelijk…

Geplaatst door Wik 12 juli 2018

Als je niet oppast kan zelfs bootje varen nog uitdraaien op een hachelijk avontuur, wanneer je nietsvermoedend een stuk touw om je as ziet wentelen. Gelukkig slaat de motor direct af, zijn geen peddels voorhanden om je een weg te banen door het riet, zijn het slechts de rietkragen die het water omhelzen en is het een enkele fuut met wat jongen die dit geheel verbijsterd even aanziet alvorens zijn duik onder water te gaan vervolgen. Wat verdwaalde zwaluwen voegen zich in het zwerk, een alleenstaande reiger vliegt als een drone over dit geheel en zijn het de helpende handen van de baggeraars die ons uit deze benarde positie weten te bevrijden. Even later pruttelt eht motortje weer en kunnen wij onze waterweg vervolgen, een bries geeft het geheel wat kleur door de golfjes die niet veel later worden gevolgd door de golfslag waarmee het motortje stoicijns als voorheen, het water onder de spiegel in beweging houdt. Molens en rietkragen tiny houses, beelden van de Bede-Vaart, de Geestersingel waarin kinderen het water trotseren, wolken die uiteen worden gedreven en de zon die zijn of haar licht over dit geheel laat schijnen, baggeraars die er alles aan gelegen is om het water voldoende uit te diepen, een enkele meeuw die verdwaald schijnt te zijn en het water dat constant tegen de boeg aanklotst, de schipper Dick naast God die het vandaag voor een belangrijk deel af laat weten, en wij gevieren varen langs de akkers die om Gods water smeken. Ogenschijnlijk geen vuiltje aan de lucht, op dat ene moment van vertwijfeling na. Had dit zich niet voor gedaan, dan had ik daar aanmerkelijk minder woorden aan vuil gemaakt, nu zijn het de reddende handen van die eerder genoemde baggeraar die ons van die knoop wist te verlossen. En het is zuiver toeval dat het bedrijf de naam voert van de Heer, om over de samenloop maar te zwijgen. Dat hij dit keer met ons was, ach de Molen in Koedijk wachtte ons en dat de Skuumkoppen zich slikvingerend een pad wisten te banen door het uitgedroogde, gulzige keelgat, dat, ja dat is van een geheel andere orde! Een daggie Dick en Nic, Ria en ik in de wateren van de Bergermeer, een stukkie Egmondermeer en niet veel later een natte broek voor Nic in haar pogen het vaste land wederom te betreden, meer zat er voor vandaag niet meer in.

Tags: , ,

Dingetje

Geplaatst door Wik 11 juli 2018

Snap jij dit nou?! Dat onderstaand kiekje is uitverkoren? Ik begrijp daar geen barst van, een doornenkroon van ijzer om vandalen tegen te houden en iets van een kerkraam dat zich ten hemel strekt. Terwijl het juist mijn idee was dat tegengesteld eerder voor een nominatie in aanmerking zou gaan komen. Want dat plaatje steelt voor mij nog steeds de show. Op Artiance worden de twintig uitverkorenen zichtbaar gemaakt, wanneer perspectief wordt aangeklikt. En wanneer daar verschillende namen prijken van het fotocafe, kan het haast niet anders dan dat vier leden van dit illustere gezelschap op deze manier van hun mogelijke kwaliteiten getuigen. Waar de een kiest voor een zwart/wit beeld, maakt de ander gebruik van een simpelweg gekleurd plaatje. En waar een derde kiest voor een mate van bewerking, houd ik mij daar verre van. Zo heeft eenieder een eigen interpretatie, een eigen dingetje als het ware, maar dat de regel de uitzondering ook dit keer bevestigt…

Tags: , , ,

Vissen…

Geplaatst door Wik 10 juli 2018

Ik heb niets met vissen. Niet qua sterrenbeeld, noch met een hengel. Laat staan dat een dobberende dobber mij hooguit doet denken aan een dobberende tobber. Het ene moment duidelijk in zijn element, het andere moment zwaar onder invloed van de last van het leven. Melancholisch is dan niet meer van toepassing en het gevaar dat een depressie de overhand krijgt, in de regel niet uitgesloten. Maar wat kan van toepassing zijn op vissen die, zo lijkt het althans, achter glas doelloos rondjes zwemmen, de bek geopend en de kieuwen die als een soort van turbo’s de kracht van het verplaatste water naar achteren drukken. Op hen is de Wet van Archimedes niet van toepassing en ik heb tot op heden nog geen vis Eureka horen stamelen. Was het gisteren die dansende rog, zijn het vandaag zeebaarzen aan de vooravond van een mogelijk maal dat in de Basalt in Den Oever wachten op het moment van bereiding. Te weten dat de dagprijs van een tong variabel is, gisteren nog een bedrag van 37 euro aan de haak deed slaan, zijn het de drie slibtongetjes die er alles aan deden om de consumenten te verrassen met hun uitstekende smaak dankzij de roomboter waarin zij werden opgediend. Want het zien van die vissen en het later consumeren van die gevangen soortgenoten, dat doet niet alleen wonderen, maar zorgt er ook voor dat de vis uit het verleden de rampspoed van vandaag doet vergeten. Of het nu gaat om pulsvisserij of ouderwets met netten, of de scholen vis na de vangst direct in het ijskoude water bewust onderkoeld worden, de Trawlers en Treilers die als varende visfabrieken Kapitein Iglo ten dienste staan, dat doet er in vele gevallen niet toe. Neen, doe het vandaag maar met wat beelden van gisteren en wanneer het laatste beeld een indruk geeft van de wijze waarop die drie aan het einde van hun reis een reis in het binnenste van mijn lijf tegemoet hebben geien… de pot verwijt dit keer niet de ketel, maar ontving met veel genoegen de restanten van mijn eigen inwendige proces.

Tags: , ,

Dansende rog…

Geplaatst door Wik 9 juli 2018

Niet alles blijkt lood om oud ijzer. Een museum bijvoorbeeld, gecombineerd met een aquarium gevestigd in een verlaten fort aan het eind van Nederland onder de rook van Lands End met uitzicht op het Marsdiep waar ooit Dorus Rijkers zijn reddingsactiviteiten ten toon spreidde, waar Napoleon op een ander moment andere forten het levenslicht liet aanschouwen en waar, tot de dag van vandaag, de Marine nog steeds gebruik van weet te maken, Lange Jaap nog steeds in een gietijzeren harnas is gehuld, daar verkeerden wij een aantal uren alvorens naar het desolate centrum van Den Helder te gaan. Nu weet ik niet of de maandag een uitgelezen dag is om in deze Marinestad te vertoeven, het feit dat bakkerij Bays een armoedige aanblik vertoonde en dat de roemvolle taai uit het verleden ook al teloor is gegaan, desalniettemin valt wel te vertellen dat een enkele rog vandaag de show heeft gestolen. In weerwil van zijn soortgenoten die niet veel meer te doen hadden dan een enkel rondje te zwemmen, vertoonde deze rog danscapriolen die er simpele weg om vroegen vastgelegd te worden. Een wonderschone, wervelende show waar bijkans geen einde aan kwam. Te weten dat juist de onderkant van dit beest er veelal voor zorgt dat dit deel in duisternis gehuld is, dat het en enkeling gegeven is om mond en kieuw aan zijn of haar geestesoog voorbij te zijn glijden, houd ik het voor vandaag bewust tot dit voor mij bijzonder genoegen. Dat andere vissen zich ook aan mijn lenzen in hun volle glorie toonden, dat het effect van gebogen glas voor andere aspecten heeft gezorgd dan ik in eerste instantie had gedacht dan wel verwacht dat kan, wat mij betreft tot morgen wachten. Maar dat van die dansende rog…

Tags: , ,

Hagel slag

Geplaatst door Wik 8 juli 2018

Als ‘Mister Sandman’ door de buurt heen klingelt, probeert de ijscoman zijn ijs te slijten. Gegeven de huidige weersomstandigheden is zal het mij niet verbazen wanneer hij vroegtijdig zijn spullen inpakt en met genoegen terug kijkt op een stralende zondag. Kinderen verrukt aan hun ijsje likkend, papa’s die hun portemonnee trekken en mama’s die ook aan hun trekken komen, door de oublie die de man voor haar als verrassing heeft meegenomen. Niet alleen een daad van goede wil, maar ook een poging om het zonnige humeur nog wat langer vast te kunnen houden. En voor wat het eten betreft, ach zolang er een Chinees in de buurt is, de Pizza’s razendsnel mop hun brommers de bestellingen afleveren, er weer wat geimproviseerd op de bar-b-que zal een haantje meer dan wel minder zich nogmaals aan het spit weten om te draaien. Althans, wanneer de hamburgers, de braadworstjes, de satepennen en de shashlick niet voor die tijd verkoold het grilltableau hebben verlaten. En dat het bier in deze omstandigheden niet de tijd krijgt om lauw te worden, de wijn flonkert in de glazen en het kind tevreden van zijn ijs geniet, niet veel later gevolgd door een sprankelend glas aangelengd mineraalwater, ouderwetse ranja met een rietje en Johnny Lion op de achtergrond, zolang is het leven goed en een dag als vandaag bijna volmaakt. Maar sommige dingen vragen nu eenmaal om wat meer aandacht: de toestand in de wereld, de zegeningen waar niet iedereen van overtuigd is, het feit dat er morgen wederom een dag vol arbeid wacht en het aftellen van de weken die nog resten voor de vakantie een feit is. Het vakantiegeld dat voor een belangrijk deel al een andere bestemming heeft gekregen, het inpakken op termijn en het afwerken van de lijsten die garant dienen te staan opdat er niets vergeten wordt. Want de dingen die je in Nederland gewend bent, zijn niet altijd in het buitenland voor handen. Maar de tijd dat de piepers meegingen, dat de potten pindakaas en de vacuum verpakte kaas in een koelbox een plek hadden verworven, die tijd zal voor een belangrijk deel zijn achterhaald, maar de droppot gevuld, de hagelslag op een geheime plaats en de nootjes… die zijn gelukkig elders net zo voorradig!

Tags: ,

De wereld is… KRAS of VITAAL?!

Geplaatst door Wik 7 juli 2018

Vitaal stamt van het Latijnse woord Vita (leven) en betekent onder meer ‘kracht en lust tot leven bezittend, energiek en levenslustig.’ Vitaal associeer je automatisch met ‘jong.’

Juist daarom hoef je niet apart te vermelden dat iemand van achttien of tweeentwintig vitaal is. Aan het woord twintiger is het betekeniskenmerk ‘vitaal’ inherent, waardoor een combinatie als vitale twintiger net zo’n pleonasme is als oude grijsaard. In de taalwerkelijkheid wordt vitaal daarom gecombineerd met namen voor oudere mensen. Aan zulke benamingen is het aspect ‘vitaal’ kennelijk niet inherent. Uit de grote verzameling hedendaagse teksten ten behoeve van woorddefiniering blijkt dat de woordcombinaties als vitale vijftiger en vitale zestiger zo’n zeven a acht keer vaker voorkomen dan vitale twintiger. Blijkbaar vinden taalgebruikers de kwalificatie vitaal niet betekenisvol in combinatie met twintiger, maar wel in combinatie met zestiger.

Vanaf zeventiger neemt de combinatiemogelijkheid met vitaal af. Dat komt mede doordat vitaal concurrentie ondervindt van kras (‘‘flink voor zijn leeftijd’). De combinatie vitale zeventiger komt vier keer minder vaak voor dan vitale zestiger, terwijl krasse zeventiger drie keer vaker voorkomt dan krasse zestiger. Een twijfelgeval is veertiger. De combinatie vitale veertiger komt drie keer minder vaak voor dan vitale vijftiger, maar drie keer vaker voor dan vitale dertiger. Vitaal is blijkbaar voor sommigen wel en voor anderen iet een inherent betekeniskenmerk van het woord veertiger. Daarmee zijn veertigers, uit het oogpunt van vitaliteit, dus een tussencategorie. Een beetje energiek, maar soms ook al (vroeg) oud.

Aldus sprak ooit de Dikke van Dale op de vraag waarop ik dit keer mijn antwoord schuldig blijf…

Tags: ,

Daalimpex van Blanckendaell Park

Geplaatst door Wik 6 juli 2018

Je hoeft niet eens zo ver te rijden, om apies te bekijken. Laat staan een exotisch gevederde vogel, maar brulapen laten zich niet horen. Of het dient een kind te zijn dat zijn zin niet krijgt. En een moeder die er alles aan doet om het kind tot stilte te dwingen. Wat dat betreft staan wij immer niet ver af van die andere wereld, verscholen achter de hallen waar Blankendaal zijn cold stores als opslag voor diepvries aaneen heeft geregen. Piet Blankendaal die, om de gemeenschap te dienen, ervoor heeft gezorgd dat zijn dierenpark van Blanckendaell de goegemeente ten goede komt. Een soort van meacenas die zich niet heeft gestort op de kunst, maar meer een liefhebber is van Natura Artis Magistra. En daar de nodige gelden ten goede voor heeft gemaakt. Geen hoogdravende laan als de Plantage Middenlaan maar meer de eenvoud van de Veilingweg 9 te Tuitjenhorn. Te weten dat de kop van Noord-Holland nog een tweede dierenpark kent, Hoenderdael te Anna Paulowna zorgt ervoor dat de Beekse Bergen hiervan daar wat minder snel op het lijstje van te bezoeken parken valt. En een safaritour valt hier ook niet te beleven, een tweetal Giraffen, wat struisvogels en die beesten in die bajeskleding, een viertal dat zich weet te vermaken door constant te grazen, ook dat kan de dieren niet kwalijk genomen worden. Maar dat Piet ons ook weet te trakteren op een bezoek aan zijn museum, de was die door de teil alsnog door de wringer wordt gehaald, de broodkar van een voormalig bakker uit Heiloo dan wel een bokkenwagen en een lessenaar met een aap noot mies plankje, dat doet wonderen in de wereld van de nostalgie. Een soort van Museum van de Twintigste eeuw, maar dan in het klein met ook het accent op de streek rond Tuitjenhorn, waarbij poppen wat kleur geven aan een ambtenaar dan wel een wethouder van die voornoemde plaats. Een borstbeeld van Albert van Dalsum, daar Eenigenburg ook deel uitmaakt van de voormalige gemeenste Warmenhuizen, tegenwoordig deel uitmaakt van de Gemeente Schagen. Niet zomaar iets voor eenvoudig man uit die contreien, die ooit zijn bedrijf verkocht aan een IJSlandse firma, die op een faillissement afstevende en waarbij eerder genoemde Piet zijn toenmalige bedrijf Daalimpex, ten einde raad, heeft teruggekocht, hetgeen de man geen windeieren heeft gelegd. Waar van Blanckendaell park daar maximaal getuige van is!

Tags: , ,