Noord- Roc TOP – Zuidlijn

Geplaatst door Wik 17 oktober 2018

Een vraag waar ik niet direct een antwoord op heb. Zij brengt het echter met een rotsvaste overtuiging. ‘Mag ik voor u bidden?’, vraagt zij. En natuurlijk mag zij dit, staande voor het Centraal Station in Amsterdam. Het mooie weer en het feit dat vriend Jan nog even onderweg is, geeft mij de gelegenheid om tjd aan haar te besteden. Het is weer eens wat anders dan een ‘praatje pot’. En dan te bedenken dat de reis van Alkmaar naar Amsterdam ook al zo genoeglijk is verlopen. Een treingesprek met Mirjam, de vrouw van Paul, lid van de dichterskring. Het zijn niet de koetjes en kalfjes die zich in het gesprek voordoen, die staan wat gelaten in de wei. Of liggen daar het droge gras te herkauwen. Over kleven gaat het en over de dood en het licht van de eeuwigheid. Over God die dit alles bestiert en zijn zoon, die voor ons… Ik vraag haar wat haar op het pad van het geloof heeft gebracht en zij vertelt dat ze gescheiden is, wel kinderen heeft en van huis uit de christelijke beginselen heeft meegekregen, op een bepaald moment van haar leven de kerk de rug heeft toegekeerd om op een ander moment hier terecht te komen, om voor mensen die veelal haast hebben, te mogen bidden. Dat het die dag wederom een zonovergoten dag zal gaan worden, ongetwijfeld zal haar gebed hier wel iets mee te maken hebben… Maar wij, nu Jan is gearriveerd, hebben geheel ander plannen. De koffie bij Loetje gaat dit keer goed, en wanneer wij aanstalten maken om ons voorgenomen plan ten uitvoer te gaan brengen, is het de Metro die om de zes minuten arriveert en ons in eerste instantie naar Noord zal gaan brengen. De Noord-Zuidlijn waar ik gisteren gewag van maakte, is voor het grootste gedeelte leg en een paar haltes verder is daar het eindpunt. Zonnig is het, zonnig blijft het en de eerste wandeling doet zich voor. Pratend en verhalend, vertellend en genietend, komen wij de tussen halte niet meer tegen, de Meeuwenlaan van een half jaar terug is bekend terrein en wanneer wij het sluisje zijn gepasseerd, is het de pont die ons naar de overgang brengt. Een volgend bezoek aan die overtuigde dame zit er niet in en wanneer wij het Damrak en het Rokin al wandelend achter ons laten, is het het Rembrandtplein waar de bal en de kroket smachtend wachten op de alcoholische versnapering het geheel zal weten te doordenken. Jan speelt, als een volleerd Minister van Pecunia een glansrol, bewaart de bonnetjes ergens in zijn achterzak waarbij hij er niet voor schroomt om ook nog andere briefjes tevoorschijn te toveren en duiken wij later ondergronds de Metro Vijzelstraat dan wel gracht, alwaar ons een roltrap wacht van een ongekende lengte dan wel diepgang. Geen wonder dat de diepte bepalend is geweest voor de ophef die bij de panden is ontstaan en voor een vertraging van vele jaren garant heeft weten te staan. De Pijp ondergronds en de wetenschap dat wij die bovengrond reeds hebben verkend, het Europaplein en dan uiteindelijk het eindstation. We stappen uit en gaan op weg naar een Campus. RocTOP is de naam en waar er sprake is van een steeds groter wordend probleem ten aanzien van leerlingen, de naam wordt veranderd in MBOTOP, er sprake is van een combinatie van health & sport, is het gebouw een uitgestorven bende. Dan te bedenken dat Jan B. hier nog een aantal jaren heeft doorgebracht, slechts een bordje Academie voor Psychiatrie als een fossiel boven een deur te vinden is, en het geheel wordt opgefleurd met uitnodigende kreten, geen leerling zichtbaar is en ik alleen nog een collega uit het verleden van Duin & Bosch ontmoet, zorgt ervoor dat wij niet weten hoe snel dit pand weer achter ons te laten. Wanneer wij richting Rai, de indruk achter ons gelaten wederom de Metro het eerder genoemde Europaplein induiken en op het Rokin de uitgang richting Dam nemen, is het Scheltema dat mij wacht. Warmoesstraat, de Prael en de bieren ons de uitgedroogde kelen laat laven, de bekende Chinees ons wacht en we na enige tijd wederom naar het Centraal Station wandelen, is de dame van die ochtend in rook verdwenen, doorbreekt het geluid van rolkoffertjes het geroezemoes wat ons die dag voor een belangrijk deel heeft vergezeld, de avondlijke dag die wij daar samen hebben doorgebracht. En dat het Jan was die ons zonder plattegrond door deze dag heeft gebracht, daar kan ik hooguit mijn grote dank voor betuigen. Bij deze dus, Jan!

Tags: , , ,

Prima…

Geplaatst door Wik 16 oktober 2018

‘Prima de luxe…’, stamt uit de tijd dat de beeldbuis mij nog kon bekoren. Nu taal noch maal ik daarom, met van die reality reeksen waarin bekende Nederlanders proberen een wit voetje te halen bij het verslaafde volk. Waar voorheen het Colosseum garant stond om het volk met ‘Brood en Spelen’ te vermaken, zit nu menigeen met een bord op schoot naar al die populariteit spektakels op zo groot mogelijk beeld te kijken. Van de doorlopende voorstelling die onder dezelfde noemer al jarenlang velen aan de beeldbuis weet te kluisteren, naar alles wat naar liefde riekt, tot het tweede deel van Utopia en de veronderstelde talenten die er alles aan doen en er ook alles voor over hebben om met hun face (zonder boek dit keer) de goegemeente te behagen, van onbekend en ongekend talent tot een doorbraak van jewelste, om later als een eendagsvlieg, alsnog neer te storten en te ontdekken dat die val op aarde, een onvergetelijke ervaring is. En wanneer HET het heeft over de zin om op te staan, met de blote poten op het koude zeil beland en de baas vergeefs wacht op een bericht dat de medewerker helaas vandaag een dag zonder zin in bed wenst door te brengen, kan ik me nu reeds verheugen op een dag als vandaag, waarbij de Noord-Zuid lijn zonder enig haperen de Stad Amsterdam zijn palen showt. Waarbij de Vijzelstraat voor enige vertraging borg stond en waarbij de kosten navenant uit de hand zijn gelopen, waarbij de rekenrente als zodanig de pensioenpot van enige vele nullen heeft verlost, waarin de krakersrellen tot het verleden zijn gaan behoren en waarbij charges van de politie toen, nu in zwart/wit beelden alsnog herinneringen actualiseren. Oost-West, Noord-Zuid en de veronderstelde verbinding wat tegenwoordig het nieuwe item ‘verbinden’ blijkt te zijn, een mogelijkheid om mensen op een andere manier van kijken te gaan overtuigen, elkaar zien in plaats van kijken en daar navenant gedrag bij te gaan vertonen, heeft veel weg van dat veronderstelde Utopia. Maar of dat gaat voldoen aan de veronderstellingen in deze… Ik ben benieuwd en ga er vanuit dat ook de volger/lezer van deze berichtgeving daar de nodige ????? bij zal weten te zetten!

Tags: , ,

Niet noemenswaardig

Geplaatst door Wik 15 oktober 2018

Vandaag weinig noemenswaardig te melden. Of het zou het verhaal van Marlies en Vincent kunnen zijn, terwijl zij een rit in een uitgestorven hak van Italie dachten te kunnen maken, waar de campings gesloten zijn, winkels navenant en waar zij zich verheugden op een aangenaam vertoeven op een wit strand, werden geconfronteerd met het feit dat hotels de stranden hebben afgesloten. Van een toeristisch vertier kan geen sprake zijn en de boottocht naar Dubrovnik kenmerkte zich doordat een aftandse boot en het feit dat de caravan zonder personenauto zich nogal moeilijk op het dek liet rijden. Een foutje dat een extra bedrag van ruim zeventig Euro tot gevolg had. Maar juist dit soort van niet noemenswaardige activiteiten maakt een dag als vandaag toch wel weer speciaal. Dat er weinig op politiek gebied te vermelden is, dat de sport ervoor zorgt dat de pagina grote foto’s van en elftal in opkomst toch nog voor enige opwinding kan gaan zorgen, dat de Klim naar de hemel aan de vooravond van de afbraak staat en dat het 500 jaar feest van de Grote Kerk straks tot het verleden zal gaan behoren, dat velen getuige zijn geweest van het tijdelijke spektakel en dat de zijluiken wederom richting Zweden gaan, kan niet verhinderen dat deze aflevering zich kenmerkt door een bepaalde vorm van armoede. En waar mogelijk gerekend had kunnen worden op verschillende plaatjes: slechts een plaatje kleurt vandaag deze aflevering…

Tags: , ,

Illusie(s)

Geplaatst door Wik 14 oktober 2018

Wanneer je je leven op illusies baseert, kijk dan niet vreemd op wanneer je in drijfzand ten onder gaat. Maar soms zijn het de illusies die een zekere vorm van houvast bieden. Een soort van sprookjes, waarin het einde een grote mate van voorspelbaarheid kent, waarin de hoofdrolspelers en de fenomenen goed en kwaad naar voren zijn gekomen, wanneer de heks ten onder is gegaan en de pot waarin een persoon gekookt zou gaan worden, als door een wonder van deze dood wordt vrijgesteld. Wanneer Marco B. zijn lied zingt waarin dromen doorgaan voor het bedrog dat in de aard des mensen schuilgaat, is het veelal de realiteit die de toekomst voor een belangrijk deel bepaald. Nu zijn er mensen die in een andere wereld verkeren, die niet schuwen om van oogkleppen gebruik te maken, die het leven als een pijp kaneel tot zich nemen en de dag van morgen laten voor wat deze is: morgen. Ergens bevind ik mij in zekere zin weliswaar in het moment nu, de andere kant van dit verhaal is dat ik niet mijn ogen sluit voor morgen. En dat ik me heerlijk en onvoorwaardelijk kan overgeven aan de inhoud van een boek, dat voor mij soms vensters opent en op een ander moment bepaalde deuren sluit. Zwalken is niet het goede woord, maar mijn gevoel vertoont de neiging om wat heen en weer te zwalken, waarbij de koers niet te bepalen is en de stromingen voor een belangrijk deel de richting lijken te bepalen. Ik ben in zekere zin afhankelijk van de getijden en het weer speelt ook een voorname rol in dit geheel, het ene moment onstuimig, het andere moment word ik overvallen door een windstilte, dat de zeilen laat klapperen om plotsklaps met het geheel aan de haal te gaan. Dat levert een dag als vandaag op, een zondags ritje en de terrassen die vol zitten met mensen die zich laven, die bitterballen consumeren of, zoals wij vandaag deden, zich te goed doen aan poffertjes. Dan is er geen sprake van enige onstuimigheid, is er hooguit sprake van een neerdalende rust, van een zon die zich niet laat ringeloren door wolken die hun opmars maken, laat staan dat de rustpauze als zodanig voor een bepaalde rust zorg weet te dragen, opdat morgen… dat alles weer anders kan zijn dan het vandaag is geweest. En de beelden? Ik grijp terug op de Grote Middagoptocht vanwege Alkmaar ontzet, juist morgen een week geleden en de dag van toen. Opdat al dat andere langzamerhand een plek zal weten te bemachtigen.

Tags: , , ,

Vrijdag, vrijdag (een week later) en zaterdag (een week geleden).

Geplaatst door Wik 13 oktober 2018

Dat er gisteren zo’n abrupt einde aan mijn bericht kwam, betekent niet dat ik niets te melden zou hebben. Want de vrijdag had toch wel een ietwat minder verwachte verrassing in petto. De donderdag in Palermo verliep meer dan genoeglijk, de stad en ommelanden hebben we op een bepaald moment achter ons gelaten en de beelden van vandaag zijn eigenlijk een terugblik op gisteren.

Dat ik gisteravond in het Theater De Vest van een wat absurdistische voorstelling genoten heb, dat het kringgesprek na afloop vergezeld ging van bitterballen, dat de groepsleidster zich uitmuntend van haar taak kweet, dat het gesprek over zingeving ging en een bepaalde aanpak had van vraagstukken die garant staan in het menselijk leven, dat een groot gedeelte van de voorstelling in het donker naar voren kwam en dat onheilspellende geluiden voor een zeker beklemming bij voornamelijk dames in het publiek, Theatergroep Rotterdam stond garant voor een bijblijvende, opvallende voorstelling. Gelijk ook wij op donderdag een week geleden ons niet konden voorstellen wat de volgende dag voor ons in petto had. Marlies en Vincent maakten zich wat ongerust omtrent een blauwe plek en een doorzichtig oortje van Liva, in die zin dat daar adertjes zichtbaar waren. Besloten werd om via een arts toch maar even naar het ziekenhuis te gaan, waar wij uitgebreid mochten kennis maken met de Spoed Eisende Hulp van het hospitaal aldaar. Een kinderarts verscheen op het toneel, excuseerde zich wat later om een volgende vrouwelijke kinderarts uitgebreid naar het oortje van Liva te laten kijken. Bij Liva wordt een heamangioom geconstateerd, hetgeen een dicht op elkaar gepakte hoeveelheid bloedvaatjes en Lymfevaatjes inhoudt. En dat komt met grote regelmaat bij baby’s voor. Dat dit een zekere opluchting naar voren bracht is voor te stellen, dat het tijden duurde voordat er actie werd ondernomen om een diagnose op papier mee te krijgen, Liva duidelijk blijk gaf van het feit dat ze het niet helemaal met deze actie eens was, zorgde ervoor dat wij het ziekenhuis verlieten en niet veel later op een terras neerstreken, om de eerste emoties een plaats te kunnen geven. Dat ijs op een kadet toch wel te behappen was, dat Marlies zich ook niet onberoerd liet, dat Ria een Latte combineerde met ijs en dat ik van de weeromstuit een biertje dronk, Liva zich helemaal goed voelde in de draagzak en wij niet veel later wederom terugkeerden naar de camping, kon niet verhinderen dat wij ’s avonds neerstreken op een terras van een etablissement genaamd La Travernetta en ons tegoed deden aan 4 coperto, 1 caprese, 1 Tagl. TonnoFucola Pom, 1 tonno crosta piatacchio, 1 grigl mista verdure, 1 Sicilianna, 1 vegetaria, 1 tiramisu della casa, 1 semifred pistacchio. 1 aqua nat 100 cl en 2 Ciavola Bianca 33cl. Dat dit laatste op mijn naam is komen staan, bier van het eiland, terwijl ook Heineken op de kaart terug te vinden was…

Dat het donker zijn intrede deed, dat het onze laatste nacht op Sicilia was en dat wij de volgende dag wederom op het vliegveld van Palermo afscheid van elkaar moesten nemen, neemt niet weg dat wij weerom met intervallen van 1 ½ uur de terugreis aanvaarden. Dat het echter een onvoorstelbare belevenis is geweest, dat wij met en van elkaar hebben genoten en dat het eigenlijk een voorrecht is geweest dat wij ons dit kunnen permitteren, dat Liva steeds groter groeit en dat wij nu al uitkijken naar het einde van het jaar, wat gaan ontwikkelingen snel en wat is het mooi om zo’n wurm in je handen te houden, dat er steeds meer sprake is van vormen van contact, zeker wanneer zij haar opa verblijdt met een lach op haar gezicht, dat maakt het gebeuren nu reeds ONVERGETELIJK! Dank daarvoor, Liva, Marlies en Vincent en ook dank aan oma Tukkie, die gelukkig haar tranen even kon beheersen! Alhoewel…

Tags: , , ,

Donder-, vrij- en zaterdag…

Geplaatst door Wik 12 oktober 2018

Aan alle leuke dingen komt een eind, en vaak geldt dit ook voor minder leuke dingen. Maar ik richt mij met name op de vorige week en sluit af met een expose van de donder-, de vrij- en de zaterdag. Want als je eenmaal heen gaat komt onvermijdelijk de dag dat weer terug gaan de enige optie is. Maar zover is het voor nu nog niet, want de zon is ons op donderdag bijzonder genadig. Waarschijnlijk om de dag van gisteren goed te maken. Een verregende vakantie is immers niet goed voor het humeur, hoewel Liva er alles aan gelegen is om de buien die ons overvallen met gekwebbel en een glimlach op haar gezicht het weer leed te vergeten. Palermo, een stad in de zon en ruim een uur onderweg. De afstanden en de tijd zijn immers aan e hand n Vincent rijdt als een Italiaan, vergaat echter regelmatig van zich te laten horen. Dat wil zeggen, hij laat de claxon onberoerd. En waar opgewonden standjes zich een weg banen, er niet tegenop zien om luidkeels hun (on)genoegen te laten blijken, blijft hij heel relaxt. Palermo, dat heel anders oogt dan ooit die disco in Bergen. Brede wegen die steeds smaller worden, een witte tram die zich door de straat heen slingert en een hele auto is vrijwel nieuw, de iets oudere kennen minimaal een kras en maximaal… is de verf verweerd en ontbreekt het een en ander. Toch zijn die Sicilianen al een hele tijd van paard en wagen verlost. In La Kalsa is het oude Palermo nog zichtbaar, dat wil zeggen dat Graffiti ook hier zijn stempel op heeft weten te drukken. En voor wat betreft de beelden… Maar… er komt een vervolg want na de donderdag kwam er een heel bijzonder vrijdag

Tags:

Weer omslag of weeromslag?!

Geplaatst door Wik 11 oktober 2018

Weer omslag of weeromslag. Maar nu nog even niet! Marlies is 32! Kaarten, kussen en wat dies meer zij, zijn helemaal naar dit eiland gevlogen met Alitalia. En er dan nog voor zorgen dat je onder de 8 kilo met je koffertje blijft… Ook ik mag wat op de kaart schrijven en het feit dat gisteren Arnold ons trakteerde op zijn levensverhaal, bracht mij tot de volgende wens voor Marlies: (be)LEEF JE LEVEN OP DE GOLVEN VAN JOUW GEVOEL! Een hartenwens als zodanig, een wens ook die ik haar van harte toewens. De dalen en de hoogtepunten zijn nu eenmaal van belang, wanneer je zo in het leven balanceert als dat zij al jaren doet. Ij houdt nu eenmaal haar spontaniteit, haar optimisme en de lach die rond haar lippen krult. En waar het mogelijk wat tegenzit, is het Liva die har opbeurt en Vincent die haar met al zijn liefde weet te omarmen. En dan kun je redelijk rustig als grootouder al hun plannen onder ogen zien. Hoewel de afstand als zodanig wel een rol blijft spelen. Hun keuze, maar door alle mogelijkheden die zich voordoen… blijft zo’n wezentje in je armen vertederen. Dus wordt het oog gericht op december, als de plannen die zij nu hebben, niet worden gewijzigd. Maar eigenlijk wil ik het verder hebben over die dinsdag, waarbij de reveille vroegtijdig was (rond 8.00 uur), maar wij heel veel later pas vertrokken. Een rit van zo’n 5 ½ uur stond ons te wachten en de binnenlanden van dit eiland kenmerken zich niet door een uitgebreid snelwegennet. Heuvelen en dalen, veel groen op de hellingen, dorpen die zich nog mogen huldigen in het feit dat de vooruitgang hier niet bepaald voortgang kent, en Tom T. die ervoor zorgt dat we niet verdwalen, hoger en hoger, de weg is goed en dan weer slecht. Dat het in Cefalu giet van de lucht, dat de wissers overuren maken en dat Liva zich meer dan uitstekend weet te vermaken (zij slaapt de slaap der rechtvaardigen!), doet weinig afbreuk aan het feit dat de uitzichten naar mate we meer naar het midden van die eiland rijden, helder zij en wanneer we uiteindelijk bij Gineva terecht komen klaart het op en blijkt dat de lunch (witlofsalade en gebakken aardappelen) zich nog in de koelkast bevinden… De weg terug gaat een stuk sneller over de snelweg (die er toch blijkt te zijn!) en waar wij het midden achter ons laten op weg naar de kust, worden we wederom getrakteerd op de buien van die ochtend. En Nederland?! Wisselvallig weer weer maar ook Sicilie kan er wat van. ’s Nachts buien en dat zal de hele woensdag dan ook zo blijven. Een rustdag in zekere zin, na zonneschijn komt nu eenmaal regen en het blijft regenen. Je zou er bijkans chagrijnig van gaan worden… weinig kans op een uitstapje, de hele dag in het Hobbithol en de deken… biedt ook geen uitkomst, laat staan dat de risotto wat op het programma staat, een andere uitkomst biedt. Ui, tomaat en ei op stokbrood staat op mijn programma, het biertje waarmee dit gepaard gaat is een Benediktijner ( de Leffe is uitverkocht!) en de witte wijn waarvan de alcohol vroegtijdig verdampt, nodigen Vincent uit om ook zijn glas te gaan heffen. Binnen eten, het bord op schoot en de avond valt steeds vroeger in… En de nachtrust? Zeer voorspoedig en het ochtendgloren laat Bums dit keer koud!

En de taart?! Een chocoladetaart op een kaart! Maar het aardbeienijs ging er weer eens slikvingerend in!

Tags: , ,

september/oktober 2018

Geplaatst door Wik 10 oktober 2018

En als de zondag dan de laatste dag van de maand is, de zon er alles aan doet om ons te verblijden, Liva ervoor zorgt dat veel aandacht naar haar toe gaat, de auto een ideaal vervoermiddel is om onderweg te gaan en te blijven, Cefalu en de supermarkt wederom deel uit maken van de trip, de kustweg heen en naderhand weer terug, wandelen door de toeristische straatjes, ijs etend en uiteindelijk toch weer dat Belgische Leffe bier een uitstekend drankje blijkt te zijn, kan het haast niet anders dan dat wij deze 2e dag op Sicilie bivakkeren. Het huisje in de schaduw dat nog steeds veel weg heeft van een Hobbithuis en de douche nog steeds buiten is, de maaltijd bestaat uit de kookkunsten van Vincent en verantwoord smaakt, dan is het echt vakantie. En Liva er niet tegenop ziet om de nodige aandacht op haar te vestigen. Dat het slapen niet echt geweldig was en het hoofdkussen nog steeds spijkerhard, ach het is rap de volgende dag, maandag 01-10-2018. Vincent toert door heuvelen en dalen, voor 50 euro benzine getankt (met een biljet) en met Liva in haar comfortabele wieg de paden op de lanen en het kontje dat wiebelt en blijft het rijden in een wagentje. De omgeving is hier prachtig, maar aldra wordt de weg van verhard naar niet verhard en maken hobbels en kuilen de rit als zodanig tot een avontuur waar Vincent al zijn rijkunsten op los laat. Het is droog maar als het zou hebben geregend, was dit een onmogelijke toer geworden. Uiteindelijk bij een satelliettoren geparkeerd en de vier dapperen Ria, Marlies, Liva en Vincent begeven zich op een steil pad naar boven waar zij berggeiten voor de lans krijgen. Ik besluit om dit pad niet op te gaan, daar de klinkers nogal los liggen en ik geen zin heb om mogelijk een val te gaan riskeren. En morgen… dan wordt Marlies 32 en zullen wij een rit van van zo’n 5 ½ uur gaan rijden. Maar wat nog wel van belang is het gegeven dat Arnold v/d Lee niet alleen het verhaal van zijn fietstocht naar Nepal uit de doeken doet, hij heeft ooit lawaaischade aan zijn oren opgelopen en hoort zichzelf graag praten. Het leven heeft hen bepaald niet bespaard, en hij heeft de overtuiging dat hij mijn werkzame leven wel aan het einde van de avond zal weten te ontfutselen. Hij trekt er in zijn eentje op uit, heeft een camper tot zijn beschikking en spaart zijn dagen om er op de fiets op uit te trekken. Drinkt zijn eigen bier van de Lidl, rookt zijn sigaretten maar op de vraag of hij eenzaam is (die indruk maakt hij op Vincent en mij), blijft hij ontwijkend antwoorden. Dat ik hem wijs maak mijn leven lang bij de Boer’s tentenbedrijf te hebben gewerkt… En toch ben ik hem dankbaar. Voor de woorden die op het graf van zijn jongste zoon prijken, die de hand aan zichzelf heeft geslagen. En die variant… die stel ik uit tot… morgen!

Tags: , ,

Een week geleden…

Geplaatst door Wik 9 oktober 2018

Ik sta op met een gevoel uit een ver verleden: een regelrechte kater! Maar die verdwijnt alras wanneer ik teruggrijp op een week geleden: tenslotte bivakkeerden wij toen elders. En dan te bedenken dat wij op zaterdag allereerst een fles Leffe soldaat hebben gemaakt, de zon uitnodigend bleef schijnen, het goed toeven is daar en dat de warmte aan alle kanten om ons heen straalt (dat wil zeggen dat oma en kleinkind, moeder en dochter elkaar aan alle kanten weten te vinden) en vader en vader zich de geneugten des levens via het glas weten te verheffen, kan het haast niet anders dan dat ons een pracht week in het vooruitzicht wordt gesteld. En laat dat nu nog eens plaatsvinden ook! Maar dan vindt het eerste succesnummer plaats: op naar de supermarkt! Maar… omdat Ria rap is met het verwijderen van de bonnetjes, kan ik de naam van die supermarkt niet meer achterhalen. Met een karrenvracht aan ingredienten wordt de koelkast royaal gevuld en neemt Vincent als niet onverdienstelijk ‘kok’, de eerste pasta maaltijd voor zijn rekening. Dat alles biologisch verantwoord is, dat er geen gluten in de maaltijd te vinden zijn, dat Liva en oma Tukkie elkaar bezig weten te houden, dat Marlies straalt en dat het keukengerei nogal aan de botte kant is, dat een samenraapsel van pannen er alles aan doen om de maaltijd tot een culinair niveau te laten stijgen, dat alles maakt dit keer geen enkele indruk. De perziken die niet te eten zijn, dus worden afgekeurd, de vijgen die niet te pruimen zijn en dat wat later de gele meloen de weg van het afgekeurde fruit zal gaan volgen, ach de kniesoor is dit keer in Alkmaar achter gebleven. Maar dat in de avond een volgende fles Leffe de eerste volgt, is stomweg te danken aan het feit dat juist in die supermarkt nog verscheidene andere flessen te vinden zijn, kan hooguit de feestvreugde maar verheugen…. Dat het slapen weldadig is, na 17 uur op te zijn geweest, daar kan het harde kussen weinig aan doen. Het bed kent een kuil, in de nacht staan muggen garant om de een dan wel de ander met prikken te verblijden en komt zelfs Vincent tot de ontdekking dat een lange broek en sokken niet voldoende blijken te zijn om dat ongewenste volkje tegen te houden. De jeuk is navenant, het krabben voorspelbaar en het idee dat na een minuut of vijftien het grootste leed wel geleden zou zijn… blijkt wederom een illusie.

En een Post Scriptum is ook hier op zijn plaats: Gourmet Deco Gruppo Arena, waarbij de Leffe Birra Blonde voor slechts 4,59 euro op het bonnetje is komen staan, om van de rest maar te zwijgen! Simpelweg door even in de vorige afvalzak de bonnetjes onder koffiedrek vandaan te toveren.

Tags: , ,

Vervreemdend

Geplaatst door Wik 8 oktober 2018

GROOTS

We willen vieren het grootse

van de strijd, de legendarische moed

van helden. We willen het gejuich

ontvangen, met eerbied herdenken.

‘We Are The Champions,

No Time For Losers’

klinkt uit duizend dorstige kelen

-maar op het pad langs het Bolwerk

staat in lichte letters geschreven

‘ik ben hier, dat is genoeg.’

De helden lopen stil op straat

ongekend in hun worsteling

om de triomf van het dagelijks leven.

Dicht Petra van Rijn en dat geeft iets van mijn gevoel van vandaag weer. Want mijn gevoel van vandaag kent een ongekende dubbelheid. Wat een feest had kunnen zijn, een dag dat je oudste dochter gaat trouwen en ook nog eens duidelijk maakt zo’n vijftien weken zwanger te zijn, had iets feestelijks moeten hebben, maar was dit absoluut niet. Het had veel weg van een toneelstuk waarin ik was verdwaald, een feest van ongekende mensen en een trouwerij die buiten mij omging. Als vader zal ik ongetwijfeld hebben gefaald, heb ik het nodige af laten weten, is mij dat met regelmaat ook duidelijk gemaakt en ik was er wel maar ben er niet. Nu weet ik wel dat dit niet alleen aan mij heeft gelegen, maar de verwarring van een week geleden, met Marlies, Liva en Vincent zorgt ervoor dat dit haaks komt te staan op de week aan deze dag voorafgaand. Het gevoel een dochter kwijt te zijn door stomweg een herhaling van voorgaande verwijten, de rijkdom van de een en de relatieve armoede die ik bij de ander ervaar, staan nu eenmaal haaks op elkaar. Dus ga ik daar op mijn manier vandaag melding van maken opdat deze dag, 8 oktober 2018, wel een litteken zal gaan krijgen. Wat dat betreft is de veronderstelde triomf van het dagelijks leven, ook de treffende zin van eerder genoemde Petra. Dat sprak mij aan, dat spreekt mij aan en waar ik bij de een naar voren kon brengen dat ‘(be)leef je leven op de golven van jouw gevoel’, zou ik dat ook Ellen mee willen geven. Dat de zee echter een eigen draai aan de golven weet te geven, is dat andere verhaal…

8 oktober 2018: gedenkwaardig merkwaardig!

Tags: , ,