Utrecht

Geplaatst door Wik 18 maart 2019

Ik is. Ik ben. Ik was, stel ik voorlopig nog maar een tijdje uit, hoewel je dit niet voor het zeggen hebt. Ik was me, ik doe de was, ik bedien de droger en dat was alles wat er was. Zo kun je zomaar op een dwaalspoor terecht gaan komen, zo ben je in leven en zo ben je dood. Alsof het zo moet zijn, alsof je niet altijd dacht de dingen naar jouw hand te kunnen zetten. Maar zo is het in de regel niet, je dient je te schikken naar de omstandigheden die zich voordoen, kunt wel besluiten om daar je schouders over op te gaan halen, maar de kans dat het gebeuren je alsnog achtervolgt, is groot. Gewapend voor een zekere strijd om het bestaan, de roze strijd die gestreden dient te worden, de magnifieke kans die zich voordoet en de vraag hoe deze kans om te zetten in een daadwerkelijk iets, die kans loop je soms tegen het lijf maar vaak wordt het niets. Omwille van het een dan wel omwille van het ander, soms zit het mee maar vaak tref je tegenwind. Omwille van een bepaalde loutering, omwille van een eer, omwille van een kans, wraak desnoods, al deze mogelijkheden staan de mens tot zijn of haar beschikking. Anders wordt het wanneer er buitenstaanders mee gemoeid raken, mensen die door het lot getroffen worden, mensen die voor een boodschap onderweg waren of gewoon mensen die zich verheugden op een ritje. Met een tram desnoods. Dan te bedenken dat er 66 minuten wordt gestaakt, dat 66 de snelheid is van die colonne onderweg naar Den Haag, waar dan de betoging wordt overweldigd door een gebeuren ergens buiten die provincie. In Utrecht nota bene, de Domstad waar inwoners zich verschuilen achter het feit dat daar maar 1 Dom is. Hoe dom kun je wezen wanneer je denkt dat zo’n stad wel veilig zal zijn, centraal gelegen in het land waar de ene beurs de andere aflost. Waar Hoog Catharijne de reiziger lokt om in de winkels zijn ogen de kost te geven, waar het Beatrix theater de ene na de ander Musical tevoorschijn tovert, waar de binnenstad nog keldergrachten kent en waar het bier met een boot aan de kade wordt afgeleverd. Doe stad treft het vandaag, dompelt mensen in rouw en zorgt voor een verhoging van het dreigingsgevaar. Zet van alles op scherp en wanneer scherpschutters deel gaan uitmaken van deze verhoogde dreiging, maakt de mens, de burger, en ambtenaar dan wel een gemiddelde student, een ambachtsman, een simpele huisvrouw, een hooggeletterde, een kunstenaar en desnoods een kwakzalver, zich toch wel wat ongerust. En ik? Ik is, ik ben me ervan bewust dat ik wel kennis neem, maar mij in een eenvoudig provinciestadje als Alkmaar nog bepaald veilig voel. Maar voor je het weet… Alkmaar kent geen trams, hooguit bussen die zich minder lenen voor… alhoewel…

Tags: , , ,

Opzien baren

Geplaatst door Wik 17 maart 2019

Opzienbarend. Opzien baren. Dat staat in schril contrast met zaken die zorgen baren. Om over barensnood maar te zwijgen. Wat beweegt mij om met dit woord aan de loop te gaan? Is het indirect het gegeven dat onze oudste dochter straks een kind zal gaan baren? Het is nu eenmaal niet gebruikelijk dat een ouder die tot grootouder zal worden verheven, niet van de gelegenheid gebruik kan gaan maken om die jonge boreling te gaan aanschouwen. Hetgeen niet alleen verdriet maar ook de nodige pijn oplevert. En het moet gezegd, ik had het mij ietwat anders voorgesteld, maar dien mij bij deze situatie neer te leggen. Dat zal waarschijnlijk ook de reden zijn waardoor ik deze letters aan dit medium toevertrouw. Ik schijf het van mij af, nadat ik in Vrij heb gelezen hoe andere mensen met hun moeders zijn omgegaan. Hoe anders is dit in de regel voor vaders, zij die vanaf het moment van conceptie in een totaal andere rol terecht gaan komen. Waar de aanstaande moeder het kind onder het hart draagt, zal de aanstaande vader niet veel eerder met het gevolg van hun samenzijn worden geconfronteerd dan het moment waarop die baby in zijn armen komt te liggen. Hooguit de navelstreng mag doorknippen en het verder in de eerste tijd aan de moeder over te geven. Met borstvoeding, de eerste keer de fles zal gaan geven en de luiers verwisselen, het badje dat wacht en de Berg die het kind langdurig in de haartjes met zich mee zal gaan dragen. Om maar eens wat beelden uit het verleden naar voren te brengen. En wanneer ik heel eerlijk ben, bespeur ik bij mezelf een zekere afstand, een gevoel dat niet nader uit te leggen valt, als een vorm van bescherming voor mezelf waar ik niet om heb gevraagd. En ik dien dit met het nodige respect in acht te nemen. Hetgeen ik dan maar doe, al was het alleen maar om de ‘goede vrede’ te bewaren. Had het dan niet anders gekund, niet anders kunnen zijn dan dat het nu is? Waarschijnlijk niet, gezien het feit dat er ook nog andere zaken een rol zijn gaan spelen. Wezenlijk voor de een, onwezenlijk voor de ander. En dat zal vandaag de reden zijn dat ik met dat woord aan de haal ga: opzien baren met de hoop dat dit misschien wel anders wordt wanneer de boreling zijn longen zal gaan testen om de ‘primal scream’ de wereld in te zenden. Maar ook dat… blijft een kwestie van afwachten!

Tags: , , ,

Een desolate Koolmees

Geplaatst door Wik 16 maart 2019

‘Mag het ietsje meer zijn…?!’, hanteerden ooit de groenteboer en de slager en probeerden op die manier er toch nog een slaatje uit te slaan. Tegenwoordig is daar geen sprake meer van gezien de hoeveelheden voorgesneden broodbeleg, de verpakte groente en het fruit en alles wat de eenheid weet te bestendigen. Vloerkadetten die als smaakmakers zijn voorverpakt, van een streepjescode zijn voorzien en die langs een scanner worden gehaald. Een pinpas die of naast of in de gleuf van het apparaat wordt geduwd, de betaling die direct zichtbaar wordt bij de bank die garant staat voor die betalingen en ook nog eens aangeeft hoe laat de betaling heeft plaatsgevonden. Of die bonuskaart, die klantenpas, de zegeltjes die worden gespaard om over de aanbiedingen maar te zwijgen. Dat ze in bepaalde zin voor een deel belazerd wordt, door minder in een fles te doen en daar hetzelfde bedrag voor te vragen, daar trapt de gemiddelde Nederlander met beide benen in. Je bent jarig, hebt je laten registreren en voor je het weet ligt daar een extra kortingsbon voor je klaar. Dat rekenmeesters allang de prijzen van inkoop, opslag, voorraad en uiteindelijk verkoop hebben doorberekend, zelfs de uitverkoop in het plaatje hebben meegenomen, dat ontgaat de klant die zich vrolijk rijk rekent met de sale die hem of haar over de drempel heeft geholpen. ‘Die jas staat je goed, dat overhemd past precies bij uw gelaatskleur, die sokken geven nou net het verschil aan tussen doorsnee en apart, dat horloge is hooguit bedoeld om daar even sier mee te maken en wanneer de batterij het af laat weten, zijn de volgende modellen reeds in de etalage verschenen, op de markt in een kraam te koop, of gaan er drie voor de prijs van een de handtas in, de boodschappentas die reeds uitpuilt en gaan andere spullen meer kan dragen. Of doe je die drie horloges tegelijk om je pols… Tenminste houdbaar tot en de uiterste verkoopdatum vechten om de gunst van de klant. En wanneer er ook nog eens met percentages wordt gewerkt, kan het haast niet anders dan dat de rekenmachines in het hoofd het af laten weten. Dat er ooit tafels waren waarbij getallen belangrijk waren, zijn het nu klimaattafels waarmee de andere partij de gemoederen niet alleen weet te verhitten, maar ook nog eens probeert het gelijk aan zijn of haar kant te krijgen. Ik heb wat met desolaat. Pleeg zelfs plagiaat wanneer mij dit uitkomt. Ben niet wars van het feit om anderen te gebruiken om mijn gevoel hieromtrent naar voren te brengen. Dus vandaag dien je het te doen met de zes foto’s die ik uit het toverboek omtrent voormalige kolenmijnen dan wel staalbedrijven heb geplukt. En waar slechts een enkel persoon bij nader aanschouwen op terug te vinden valt, de waslijnen vol met met witgoed in de wind wapperen en waar wederom geen mens te bekennen valt. Het troosteloze, trieste leven van een arbeider die niet alleen zwaar werk verrichtte, maar ook nog eens constant met zijn gezondheid speelde. En dat alles in het kader van de aanstaande stakingen, waarbij de pensioenen en de leeftijd een belangrijke rol spelen. Waarbij de zwaar werk verrichtende arbeidersklasse het onderspit lijkt te delven. En waar ambtenaren vanachter een bureau de minister van informatie dienen te voorzien… Een koolmees heeft de neiging om de pimpelmees te verslaan!

Tags: , , ,

Ver Beeld Taal

Geplaatst door Wik 15 maart 2019

Ver Beeld Taal. Verbeeldtaal. En wanneer taal verbeeldt, loop je de kans dat het ietwat uit de hand loopt. Neem nu die getemde feeks, wanneer de rollen worden omgekeerd, de voorstelling is afgelopen terwijl het stuk nog moet gaan plaatsvinden. Een verkleedpartij dewelke op zich al een voorstelling is, de taal van Shakespeare aangepast aan de huidige tijd, een zekere gemoedsrust wordt ondermijnd, er sprake is van veelvuldige karaktermoord en voor je het weet wordt je meegesleurd in het gebeuren omtrent die feeks. Het temmen wat door het gezelschap niet alleen voorbeeldig naar voren wordt gebracht, de choreografie die gezamenlijk wordt uitgevoerd en het wisselen van de rollen dat door een gezamenlijk uitgesproken tekst verandert in de buurman, de andere buurman en een derde die niet veel meer hoeft te doen dan de rol van de vader op zich te nemen. Verwarrend, dan weer uitbundig, geschreeuw om de woorden kracht bij te zetten, de stilettohakken waar de man die vrouw speelt zich over het podium weet staande te houden, de strijkbout dat als wapen naar voren komt en uiteindelijk door een monoloog op het eind een moord met voorbedachten rade, ziedaar het temmen van de feeks, waar in de 15e eeuw reeds melding van werd gemaakt. De nederigheid, de onderdanigheid, het dienende karakter van de vrouw als man en het omgekeerde zorgen ervoor dat, nadat de verwarring een eigen plek heeft verworven, iedere keer opnieuw ervoor zorgt dat je op het verkeerde been terecht komt. Astrid van Eck, Roeland Fernhout en anderen weten de vaart erin te houden, het decor leent zich uitstekend om het publiek gevangen te houden en wanneer het bevel wordt gegeven om iemand uit het publiek (een oudere heer) als een lieftallige dame het hoofd te doen kussen, het voordeel wanneer je op de eerste rij van de kleine zaal terecht bent gekomen, kan het haast niet anders dan dat deze man/vrouw als dank het bloemetje krijgt wat eerder aan genoemde Roeland is overhandigd. Zo ongeveer zat de zaal zacht te gniffelen en liet het hele gebeuren over zich heen komen. Een bijzondere voorstelling, met bijzondere acteurs waarbij op bijzondere wijze met die aloude teksten werd omgesprongen, waar de zaal zeer van heeft genoten en met een zekere verwarring in het hoofd het gelag werd opgezocht. Want dat het een zwaar gelag was, dat zal de barkeepers niet hebben gedeerd, zij schonken de glazen vol en voor wat betreft het eerder genoemde Ver Beeld Taal kwam dit geheel en al tot zijn recht!

Tags: , , ,

Huiselijkheid II

Geplaatst door Wik 14 maart 2019

De luxe waarin wij verkeren, valt eigenlijk met geen pen te beschrijven. Vandaar dat ik dit medium gebruik. Niet alleen om mijn zielenroerselen naar voren te brengen, maar ook om mijn manier van zijn, kijken, genieten en bewonderen duidelijk te maken. En dat heeft alles te maken wanneer ik dat boek met die huiselijkheid doorblader. Waar foto’s in te vinden zijn van mensen die in plaggenhutten wonen, waarbij het ongedierte ruimschoots voorhanden is, waarbij de noeste arbeid dag en nacht onder de verschraling van het leven gebukt ging, mensen niet oud werden dan wel vroegtijdig de handjes moesten wapperen om een karig bestaan een levenskans te gunnen. En waar de dood iedere dag opnieuw zijn tol op kwam eisen. Mensen in hun naakte bestaan, het wel dan niet bidden voor een maaltijd die veelal uit pap bestond, waarbij de kool noch de geit bespaard bleven en huisdieren geen andere taak hadden dan het muizenaantal te decimeren. Water uit een put, geen odorex voorhanden en hygiene over het algemeen bestond uit een keer in de zoveel tijd met z’n allen van de tobbe gebruik te gaan maken. Nu weet men niet met wat voor geurtjes de authentieke lichaamsgeur de verbergen, met wat voor kledij men in de inloopkast uiteindelijk naar voren komt, het aantal schoenen wat ternauwernood gedragen, een bestemming krijgt richting kringloopwinkel. Van circulaire duurzaamheid had men nog nooit gehoord en wanneer men op een lamp was uitgekeken, vond deze een onherroepelijke weg naar de vuilnisbelt. Design was wel hot, maar niet voor eenieder weggelegd, de Tomadorekjes aan de wand kregen op zeker moment te maken met de oud ijzerhandelaar, Gispen sprak boekdelen en oma’s fauteuil kreeg een nieuw stofje aangespijkerd. Het batikkleed verdween in de voddenzak, de fotolijstjes verdwenen naar zolder, op de litho’s raakte men uitgekeken en de posters van Verkerke deden de oude schilderijen naar een antiekhandelaar verdwijnen. Die daar wel een paar grijpstuivers voor over had. En zo kwam een weinig bekend kunstenaar alsnog ergens in een loods terecht… De contraprestatie, een schilder die geen droog brood kon verdienen en uiteindelijk maar huisschilder werd, een beeldhouwer die zich geen steen kon permitteren en voor het vak van metselaar koos, de graficus die uiteindelijk zich maar ging richten op erotische prenten en dat alles onder een zweem van interieurverandering. Jan die van donker naar licht ging, binnenhuisarchitecten die zweepten met planten, de natuur in een glazen kweekkasje en je eigen tomaten die uiteindelijk toch niet vorst bestendig bleken te zijn. En aan al die veranderingen deden wij vrolijk mee, althans voor zover de portemonnee dit toeliet. Biezen tegels op de vloer die werden omgeruild voor parket (Uniska), de boekenkast die verdween uit de kamer, gestucte wanden met een enkel object en waar ruimte te winnen was, werd afscheid genomen van het object dat teveel plaats innam. Designstoelen die voor geen meter zaten, de hoekbank die zijn intrede deed, er wordt gelounged, gechilld, gelegen en een aperitief staat op een verantwoord onderzettertje. Gordijnen werden vervangen, dubbel glas de standaard en van de (kolen)haard werd met groot genoegen afscheid genomen. De kolenboer verdween uit beeld, aardgas de nieuwe remedie voor het verwarmen en voor je het weet… de open haard verdween en verscheen, hout wordt beschouwd als een klimaatverpester en op de beeldbuis kwam een doorlopende vlam… En nu weer terug naar de eenvoud, de Tiny Houses, het opvangen van regenwater en ook de compost van eigen ontlasting vindt wederom een weg op de biologisch verantwoorde (groente)tuinen. Voor je het goed en wel beseft is de beer van voorheen, weer terug te vinden in je eigen gekweekte bloemkool. Een circulaire economie. Door de huidige regering wordt dat er wel rap doorgedrukt. Maar volgens het planbureau, de rekenmeesters en de getallen in procenten achter de komma… komt het uiteindelijk wel weer goed!

Tags: , ,

Nieuwe huiselijkheid

Geplaatst door Wik 13 maart 2019

Nieuwe huiselijkheid versus nieuwe zakelijkheid valt waarlijk niet te rijmen. Dat is ook niet mijn bedoeling, maar wanneer ik een boek omtrent Nederlanders en hun interieur onder ogen krijg, is het eclectische wat zich in onze woonkamer bevindt in andermans ogen waarschijnlijk een raadsel wat te denken van een Henri Deux hoogoplopende kast zonder randversiering, een dienstbodenkastje zonder opstal met daar bovenop een plexiglas vitrine die een Poolse trein herbergt, een pick-up die het overgrote deel van de tijd niet meer als draaitafel functioneert, een videospeler die er staat voor de sier en een dvd speler die het ook niet makkelijk heeft. Om over de Denon geluidsinstallatie maar te zwijgen. Of dat ruimte innemend computergebeuren, de langspeelplaten die veelal dienst doen als afscheiding van de wand in een zelf geconstrueerd meubel dat reeds vele jaren aan vervanging toe is, de kastdeuren die de beeldbuis verbergen en nog wat meer opsmuk die de tand des tijds hebben doorstaan. De banken die veranderd zijn, de stoel die nog steeds als blikvanger functioneert, de canvasdoeken aan de wand en het werk van Lex dat al vele jaren ietwat schuin aan de muur hangt. Stoelen en tafels die zijn vervangen, het eiken van mijn grootouders zaliger, het vloerkleed dat uit tweede hand materiaal is vervaardigd en de PVC vloer die een eigen leven schijnt te moeten leiden. Wat bolt in de zomer en wat enigszins vervlakt in het najaar dan wel de winter, wanneer de zon aan kracht heeft ingeboet. En dan die salontafel: ooit gekocht bij Mobi, een uitermate geschikte tafel om met meerderen het glas te kunnen heffen vervangen voor een drietal in elkaar te schuiven ronde tafelen. Het staat heel anders, het hout kent een eigen werking en ook aan het stalen onderstel is weinig aandacht besteed. Nieuw als ware het tweedehands, de oorsprong ligt ergens in het verleden en waar het vandaan komt… een volgend raadsel. Maar gelukkig heb ik op de valreep van het verscheiden nog een foto kunnen maken, meegedaan in die race van nieuwe zakelijkheid en waar het interieur een boost heeft doorstaan, maak ik niet veel meer dan…

Tags: , ,

Gemoedsstemming

Geplaatst door Wik 12 maart 2019

Er was eens eens een tijd, dat mannen in het harnas stierven, dat de eer van een jonkvrouw op de valreep werd gered, dat mannen van ijzer op houten schepen de haven verlieten en soms met man en muis het leven lieten. Tegenwoordig sterven de mens aan een welvaartsziekte of, wanneer ze maar lang genoeg blijven ademhalen en het hart blijft kloppen, aan hun leeftijd. En waar artsen ooit de eed van Hippocrates hebben afgelegd, blijft ook nog het credo doorgaan vooral doorgaan en verder dan het gaatje reiken, van toepassing. Maar, waar ooit het gedicht “De Tuinman en de Dood” borg heeft gestaan voor het feit dat ik dit gedicht nog steeds kan citeren, een eigen leven aast het leven van mij is gaan leven, kan het niet anders dan dat niet alleen het plukken van de dag en morgen te zien als een onverbiddelijke toekomst bepalend voor de wijze waarop ik mijn leven tegenwoordig invul. Oud leven verdwijnt waar nieuw leven verschijnt. En met dat verdwijnen de verhalen, de tekenen van leven die ieder mens achter zich weet en achter zich laat. Wat even blijft zijn de herinneringen, de dagtekens die een spoor zouden kunnen oproepen en mijn geschrijfsel waar ik nog steeds een genoegen aan ontleen. Niet opzienbarend, hooguit wat gemoedstoestanden die mij bij de les houden dan wel tekens aan een onbeschreven wand. Jeugdherinneringen, terwijl ik de stem van mijn vader reeds jarenlang kwijt ben. Zijn toespraak bij ons trouwen, mijn toespraak bij zijn afscheid. De begraafplaats waar hij voor altijd in dat eeuwig durende graf bij zijn vader en oom zal rusten. Opa Klaas was immers plantsoenbaas bij de gemeente Alkmaar, kreeg een zilveren onderscheiding van diezelfde Gemeente en koos dat eigen plekje bij leven uit. Van zijn vrouw ontbreekt elk spoor, zo ook van mijn moeder die zich heeft laten euthanaseren en laten cremeren. Het feit dat ik beiden in leeftijd voorbij ben gestreefd, is niet zozeer een verdienste maar meer geeft het weer hoe mijn lichaam zich verhoudt tot het lijf dat zij ooit ter beschikking hadden. Andere tijden, andere omstandigheden. En wanneer ik dan op deze plaats de woorden laat vloeien die vandaag aan het totaal worden toevertrouwd, heeft het meer van doen met een mate van berusting, dan dat ik mij daar verder druk om maak. Tenslotte was het de babi pangang die mij in deze gemoedsstemming bracht…

Tags: ,

De wind huilt…

Geplaatst door Wik 11 maart 2019

Het wordt wel weer wat, vandaag de dag. Wanneer een gerespecteerde econoom voorspelt dat we wederom aan de vooravond staan van een volgende recessie, de klimaatmarsen doen denken aan de tijd van de neutronenbom, hagel en sneeuw de wakkere kameraden niet kan treffen en de wind rond het huis huilt. Mary niet wordt genoemd, en Jimmy helaas tot die club van 27tigen is gaan behoren. En dat alles rond een knipogende vuurtoren die niet veel meer heeft te doen dan een oogje in het zeil te houden. Waardoor de toon is gezet en ik mij opmaak om de bezigheden die voor vandaag op het programma staan, alsnog in goede banen te gaan leiden. Met als gevolg dat die banen tot het volgende hebben geleid: de dubbele boeking is enkel geworden, de reisverzekering wordt omgezet en tot overmaat van ramp heb ik ook nog eens een abonnement op Avast genomen. Het kan niet op! Maar vooralsnog is mijn zwager Jaap vandaag 55 geworden, hetgeen toch wel weer het vermelden waard is, gaat de salontafel van de week het huis verlaten en op naar de KooK, komt er een ander drietal binnen en kan het haast niet anders dan dat de aanbetaling heeft plaats gevonden en valt er weinig meer te melden dan dat de kapucijners uit het glas zijn getoverd, de uien gebakken, de rauwe op mijn tong gaan wachten en dat de piccalilly, het zuur en de biologische spekkies het geheel zullen gaan afronden. Opdat er weinig nieuws te verwachten valt, de nieuwsgaring wat vrijblijvend is, en de mol is ontmaskerd, de mollitis nog wel een tijdje zal gaan duren, voor er wordt overgegaan tot de waan van alledag. Want dat de waan een lang leven beschoren is, staat buiten kijf en dat de kruik net zo lang te water gaat tot deze is volgelopen draagt er zorg voor dat op termijn het halve glas ruimschoots vol zal gaan lopen en dat de gifbeker toch wel aan mij voorbij gaat! En dat de wind om Mary huilt…

Tags: ,

Onze neuzen (staan niet altijd dezelfde kant op…)

Geplaatst door Wik 10 maart 2019

Zeg maar gerust dat ik stom (bezig) ben. Dubbele boeking, dubbele dekking en wanneer ik probeer om alsnog mijn omissie te herstellen, gaat dat feest niet door. Dan maar een telefoon proberen, maar ook op zondag kan de rust niet verstoord worden. En dat terwijl ik het snode plan had opgevat om een stedentrip van de ANWB te gaan bewerkstelligen. De datum voor ons vertrek komt helaas niet overeen met de mogelijkheid van het hotel en, ten einde raad, zonder overleg het geheel naar de vrijdag verplaatst. Slim bezig gold voor een supermarkt wanneer die de prijzen weer eens aantrekkelijk probeerde te maken maar ook deze supermarkt valt in onze contreien niet meer te vinden. Het is voornamelijk geel wat zich van die keten meester heeft gemaakt en Max vaart daar wel bij. Leuker kan ik het vandaag niet maken, wat moeilijker gaat mij wat makkelijker af en waar de weergoden het ook nog eens af laten weten rest mij niet veel meer dan het bed op te zoeken, mezelf als een dwaas te omschrijven en alsnog een poging te doen om straks de slaap te gaan vatten, Preston & Child ter hand te nemen en mij in een avontuur van Pendergast te storten. Om even niet alleen de zinnen te verzetten maar ook nog eens de broodnodige zinnen tot mij te nemen. Ach het weet wat, het houdt wat en het doet wat met mij. Gelijk ook dit bericht weer eens de mogelijkheid biedt om het geheel van een afstandje nog eens te gaan bekijken. Het zal wel weer goed komen, het zal misschien niet helemaal gaan zoals ik het mij had voorgesteld, maar het houdt niet alleen mijn geest bezig maar ook nog eens de economie op peil. Neen, noem het geen opwelling, noem het zo simpel als dat het is: een keuze, waarbij de emotie waarschijnlijk heeft gezorgd dat de aantrekkingskracht van de advertentie een wezenlijk rol in dit geheel heeft gespeeld. En tenslotte is Brussel een stad die wij nog niet hebben meegemaakt, dat een Belgisch biertje daar een rol in kan gaan spelen en een upgrade naar een superiorkamer dankzij goud ook nog eens gratis parkeren bij het hotel naar voren brengt, eenvoudigweg omdat ik in het bezit ben van een Platina ANWB kaart. En dat onder de noemer van een ledenaanbieding die ik dit keer niet aan onze neuzen voorbij wilde laten gaan…

Tags: , ,

Bijzet.

Geplaatst door Wik 9 maart 2019

700 gram is 3,50 euro, zegt de jonge dame achter de toonbank. Verschrikt trek ik mijn portemonnee en raak op die manier wat losse muntjes kwijt. Afgepast en enigszins opgelaten verlaat ik de boekwinkel, waar ik me even later met een grijns op mijn gezicht zal gaan verantwoorden. Ik kan het nu eenmaal niet laten, mij meester te maken van een boek dat een volgende hoeveelheid foto’s zal bevatten. Gelukkig ben ik een andere klant een slag voor geweest… Een manier om de zaterdag ergens door te gaan brengen is door een bezoek aan de Middenwaard, heerlijk overdekt maar met een beperkt aantal winkels dat zich in mijn belangstelling mag verheugen. Ik heb nu eenmaal niet zoveel met kleren, schoenen of de lunch gelegenheden die van alles op de kaart hebben staan, veelal ontbreekt op die kaart het genot dat ik zoek in de vorm van een slap broodje kroket. Natuurlijk kan ik wel een Febootje pakken, maar dan wordt het verhaal van die kroket totaal anders. En ook dat is dit keer niet mijn bedoeling. De zaterdagmiddag is echter nog niet voorbij. Woonwijken in Heerhugowaard wachten ons en via een industrieterrein rijden we richting huis, tot Ria zegt: ‘zullen we nog even naar Woonrijk gaan ?! De naam zegt het al en gezwind rijden we weer terug richting Broek op Langedijk. En jawel hoor, daar staat het een en ander. De jacht is geopend en de bijzettafels (ver)wachten ons. Te kust en enigszins te keur, in allerlei hoedanigheden verdwalen we in de ene zaak dan wel in de andere. Voorkeur gaat uit naar tot het het moment waarop ik een suggestie doe omtrent een tafel die mij wel aanstaat. Daar onze smaken abs0luut niet overeenkomen, houd ik enigszins mijn hart vast. Goed dat deze zich nog kloppend in mijn borstkas bevindt, nog beter wordt het wanneer we niet veel later een andere set ontdekken die nog wat meer voldoet. En geloof het of niet wij zijn het beiden eens omtrent de keuze, voor een ander probleem zich voordoet. Hoe komen we van onze huidige bijzettafel af… Maar ook daar zal wel een oplossing voor gaan komen. En wat trof verder mijn blik. De bijgaande foto die geenszins recht doet aan de opdracht van Jan!

Tags: , ,