Niet bekoren…

Geplaatst door Wik 15 december 2018

Het overkomt me niet vaak, maar vandaag ontbreekt het mij aan enige inspiratie. Dat er in dit huis momenteel anders geleefd wordt dan een tijdje terug, zal mogelijk van invloed zijn. En waar ik mij letterlijk achter de krant kan verbergen, roept dit nu de nodige opmerkingen op. Dat opa de krant leest en dat Liva zich niet constant mag verheugen in mijn aandacht, zal zeker van invloed zijn, terwijl oma, papa en mama er alles aan doen om het moppie wel die nodige aandacht te geven. Waardoor ik mij, in zekere zin, wat overbodig voel in dit aandachtsgebeuren. Maar misschien ook doordat ik wat moeilijk met een meisje van bijna zes maanden oud kan communiceren, om maar eens een platitude naar voren te brengen. Ze brabbelt, vraagt op haar manier om aandacht, lacht en kijkt fronsend naar mij wanneer ik het mij permitteer om een raar gezicht op te zetten. Nu hang ik wel vaker de clown uit, maar de wijze waarop zij mij dan trakteert met haar verbaasde gezicht, roept bij mij de nodige vraagtekens op. Waardoor ik de neiging vertoon dan maar weer in mijn schulp te kruipen, me achter die krant te verbergen en de dingen te laten passeren zoals ze passeren. Waardoor geen sprake kan zijn van een mogelijke doorbraak, laat staan dat ik me wat ongelukkig voel in de rol die ik heb gekregen: opa. Want daar moet ik toch nog steeds aan wennen. En dan is een telefoontje in zekere zin een redding: dat wil zeggen dat ik om een boodschap word gestuurd. Niet dat ik met dit weer een genoegen beleef om naar buiten te gaan, het feit dat er enig gezamenlijk belang een rol in speelt, is de drempel die ik dien te slechten. Vooruit met de geit, op naar die zaak en zodra ik thuis ben… warme deken aan, een boek in de hand en gaan! Zonder banaan want ook dat ooft kan me geheel niet bekoren!

Tags: ,

Van Rossem (zonder troost!)

Geplaatst door Wik 14 december 2018

Rienk Kamer en Jean-Paul van Rossem. Ooit een gouden beleggersduo voor de modale man. Panorama bood hen de gelegenheid om hun strategie uit de doeken te doen. En zij slaagden er voor een belangrijk deel in om kleine spaarders aan een gouden toekomst te helpen. Opeens waren zij weer verdwenen, waarschijnlijk omdat hun beleggingen absoluut geen windeieren opleverden. En wat betreft die kleine, huis, tuin en keukenspaarders: ook die zullen voor een deel hun gelden te gelde hebben weten te maken. Een verbouwing aan het huis, een extra duur uitgevallen vakantie, een vlet die een sloep werd, dan wel dat ij zich op de goudhandel hebben gestort, de glimmertjes voor eigen genoegen in een inbraakvrije kluis, dan wel die ene, dure en onvervangbare auto ingeseald in een afgesloten garage hebben neergezet. Maar voor een belangrijk deel zal een groot deel verdampt zijn, opgegaan in eten, drinken en vooral het doen van uitzonderlijke uitstapjes. Te denken valt aan Yab Yum, een reisje naar Thailand dan wel een wereldreis aan boord van een Cruiseschip… En nu is ook van Rossem dood, een man die miljoenen aan de belastingdienst heeft weten te ontfutselen en er niet tegen opzag om met briefjes van 500 euro zijn belangstelling voor zaken als modeltrein en nog wat van die buitenissigheden aan zijn bezit toe te voegen. Tot zijn voormalige vrouw daar geen genoegen meer mee nam, zijn verzameling in grote grijze vuilniszakken donderde om hem een poot dwars te zitten. Want de andere kant van het verhaal is dat zijn levensstijl nu niet direct respect bij anderen afdwong. Sic transit gloria mundi, dan wel zo vergaat ’s werelds glorie, om maar eens een dwarsstraat naar voren te brengen. Ook ik lijd aan verzamelzucht, weliswaar beperkt maar ik heb ook een tijdlang de idee gehad dat alles wat ik in het verleden aan modelspoor heb uitgegeven, op een ander moment mogelijk de hebzucht van een ander zou kunnen oproepen, waardoor die bekende appel alsnog van belang zou kunnen zijn. Want hebzucht kan mogelijk een drijfveer zijn om juist die dingen te gaan doen, die in de ogen van een ander onbegrijpelijk zijn. En nu is de man dood, kan hij niet meer over de zaken beschikken waar hij bij leven mogelijk enig genoegen aan heeft beleefd. Staan zijn zaken er anders voor en scheept hij zijn nabestaanden op met dat waar hij waarschijnlijk wel enige genoegdoening in heeft gevonden. Veronderstellingen die doen denken aan de herhaling van het voorafgaande. Ik ben me dat bewust maar lijd daar bepaald niet onder. De wetenschap echter dat ook ik straks mijn nabestaanden opzadel met een vergelijkbaar iets…

Tags: ,

Handreiking

Geplaatst door Wik 13 december 2018

Dag en nacht wordt hij belaagd. Door zijn demonen. Te vuur en te zwaard aanvaardt hij iedere dag opnieuw de strijd: pillen geen bezwaar. Zijn behandelaar is uitbehandeld en als zovelen kreeg hij de opdracht om zijn lot te aanvaarden. Van enige vorm van beterschap kon in zijn geval geen sprake meer zijn. Er mee moeten leren leven was een boodschap waar hij geen kant mee uit kon. Aanvaarden van zijn lot was uit den boze, laat staan dat zijn mede lotgenoten enig soelaas konden bieden. Ook zij waren gedwongen om in dit geestelijke keurslijf, dat veel weg had van een dwangbuis hun eigen lot in handen te nemen. Een enkeling slaagde erin om te ontsnappen en waar de hemelpoort hen wachtte, verscheen geen engel en wachtte slechts de man met de zeis, de verlosser van het leven en simpelweg de dood.

Het zal je gebeuren wanneer de deuren zich achter je sluiten, in je leven niet veel meer rest dan geregeld een time-out, je maaltijden met gif zijn doordrenkt en de wanen die je verondersteld slechts de waarheid vertegenwoordigen, omdat anderen geen idee hebben van alles dat je bezighoudt. Wanneer kleurrijke bloemen niet veel later veranderen in kwaadaardige slangen die er alles aan doen om je met hun gespleten tong toe te sissen je over te geven aan de elementen die je te wachten staan. De kookpot borrelt, de afgrond nakend en geen schijn van kans om op enige handreiking voldoende kracht te hebben om hiervan gebruik te kunnen maken. Hel en verdoemenis, nog erger dan in de schilderijen van Jeroen Bosch, gedrochten die er alles aan gelegen is jouw handen af te hakken, je geslachtsdelen eraf te bijten en genadeloos je ribben bloot te gaan leggen. Je hart uit de borstkas te rukken en onderwijl klaagvrouwen de gelegenheid geven om hun jammerlijk gekrijs tot ver in je hersenen door te laten dringen. En dat alles voorzien van een rood vlammend hellevuur dat zich niet laat temmen en dat alles weg heeft van een marteling, een kastijding die menig zweep laat knallen. Om van al die stomme gezichten die je omringen maar te zwijgen, geen die een poging onderneemt om jou te hulp te schieten en waarschijnlijk wacht om ook zijn aandeel in het kopje kleiner maken van jou, nog even afwacht. De stemmen beloven je gouden bergen, van een zondvloed kan geen sprake zijn en je verdwijnt, op zeker moment, in het schuim van de aarde, staat op, wankelt door een lege straat waarbij lantaarnpalen een vaal licht op je gezicht werpen, ratten vluchten met een doordringend gepiep in het riool dat zich opmaakt om zich over jou te ontfermen. Zelfs daar kan geen sprake meer van zijn, wanneer je verscheurd en gescheurd, van je kleren verlost de naakte waarheid onder ogen komt. Om van je verdere lotsbestemming maar te zwijgen je ogen worden uit de kassen gerukt, je tong wordt doorkliefd en je gespleten realiteit kun je niet meer onder ogen komen. Wat is waar, wat is waarheid, wat is leugen, wat bedrog? Je raakt nog meer zinnen kwijt en waar je blijft…?!

Tags: ,

Geen slettenbak

Geplaatst door Wik 12 december 2018

Een slettenbak. Zo’n grote Amerikaan met vinnen (vleugels mag ook), die minimaal twee parkeerplaatsen in beslag neemt. Ooit geliefd bij criminelen die Amsterdam ( Big City) onveilig maakten en over de wallen en de grachten stuiterden. Kom daar tegenwoordig nog eens om, te weten dat de huidige crimineel zich verplaatst in minimaal een Porsche mogelijk voorzien van wat aangebrachte sporen die duiden op een vier wiel aandrijving, waardoor modder en een enkel strohalmpje, dan wel een uitgeklede eend de indruk moeten wekken dat het niet zo lang geleden is dat hij de mobiel automatisch heeft uitgeprobeerd. Om indruk te maken op mogelijke afnemers van zijn niet direct legale goederen. Witte boorden doen het anders: die laten onder hun huis een royale garage bouwen, waardoor de automobielen die zij zich kunnen veroorloven niet voor iedereen zichtbaar zullen zijn en slechts een enkeling in staat wordt gesteld om van die niet zichtbare rijkdom even te gaan lekkerbekken. Het veronderstelde water opgevangen in een tissue… Het beeld van vandaag geeft een totaal andere indruk. Een enkel model dat er alles aan doet om zo er zo opvallend onopvallend uit te zien. Een wagen die gebruikt zou kunnen worden voor een reis naar een onbekende bestemming, met de mogelijkheid dat er nog vele koffers, een bankstel, een enkele schemerlamp dan wel wat Perzische tapijten op een andere plaats worden gebruikt om die huiselijke sfeer van hier letterlijk naar daar te exporteren. Ook daar is geen sprake van gezien de skilatten die op het dak zijn bevestigd, terwijl het interieur een uitgeleefde indruk maakt. Toch heeft dit beeld wat mij betreft de nodige charme, een bekoorlijkheid die geweld aan doet aan de omgeving waarin deze auto huist. Tegenover een kerk, de Blije Mare, waar kerkdiensten en uitvaarten zich geregeld voordoen, waar de kraaien nog steeds in het zwart gekleed zijn en waar, afhankelijk van welke religie, een pastoor dan wel een dominee dit geheel begeleidt. En waar mogelijk bezoekers zich aan zouden kunnen storen, ware het niet dat deez’ automobiel nog steeds als gebruiksvoorwerp in gebruik is. Ik trof het vandaag en om dat treffen kwam ik op deze tekst, dit bericht dat weinig meer om het lijf heeft dan… dit bericht ik je!

Tags: , ,

BBHH

Geplaatst door Wik 11 december 2018

Ben wederom geslaagd voor mijn jaarlijkse check. Niet dat ik daar met gemengde gevoelens naar heb uitgekeken, integendeel zoals ik me momenteel fysiek voel kan het wat mij betreft nog wel een tijdje door. Alleen loopt mijn batterij langzaam leeg en ziet het ernaar uit dat ik volgend jaar wederom een nieuwe in mijn bast zal gaan krijgen. Dam heb ik het over mijn klapkast waarvan de ter,mijn om te dragen zo langzamerhand ten einde loopt. Daar hoop ik in januari meer duidelijkheid over te krijgen, maar voorlopig zit de kast nog op de juiste plek en wanneer die kast uit de kast komt, hoop ik op de kundigheid van mijn cardioloog in wie ik alle vertrouwen heb. Het is een zekere geruststelling in de bijzondere tijden waarin ik en met mij alle anderen ben komen te verkeren. Tenslotte maken wij van direct mee hoe LIVA steeds maar weer alle belangstelling naar zich toe weet te trekken, het feit dat zij sinds kort haar buik heeft ontdekt en het een sport is om dit geregeld tentoon te spreiden, doet niet alleen oma glunderen, maar ook mij, hoewel ik nog steeds wat moeite heb met het woord opa. Dat ben ik natuurlijk wel, het feit van dat opa zijn laat mij gelijktijdig beseffen dat ik een bepaalde gezegende leeftijd heb behaald. Dat Ellen de helft van mijn leeftijd heeft, dat Liva haar leeftijd nog steeds in maanden wordt aangegeven en dat haar vader en moeder met haar hier huizen, maakt het toch wel heel bijzonder. Dat ik, wanneer de droger weer haar taak heeft gedaan wat met haar rompertjes loop te stoeien, dat de sokjes soms niet meer een paar vertegenwoordigt en dat de jurkjes over de broekjes worden gedragen, ik merk dat ik daar geregeld mee loop te klungelen. En met alle goede bedoelingen ten spijt weet ik niet veel meer dan de mouwen naar binnen te vouwen en het geheel dan maar in een oogwenk op elkaar te leggen. Om daarna de wasmand te vullen en de hoop dat Marlies wel zal weten waar het schone goed een plaats dient te krijgen… Beslommeringen te combineren met de dagelijkse, die boodschap gaan doen, een bijdrage te leveren voor het Schaakspektakel wat straks in de Grote Kerk zal gaan plaatsvinden en Artiance die daaromtrent een oproep heeft gedaan. Eigenlijk weer een bericht waarbij de waarde niet hoog hoeft te worden ingeschat, hooguit dat het mij gelukt is om de Bezigheden die ik vandaag Buitens Huis Hebbende (BBHH) voor de liefhebber nog eens onder de aandacht te brengen…

Tags: , ,

voor zicht ig

Geplaatst door Wik 10 december 2018

Blij?! Nou nee. Opgelucht? Ook niet helemaal van toepassing. Goed dan? Met gevoelens die doen denken aan dubbelzijdig plakband. Of, om Den Uijl te citeren: ‘aan de ene kant, en aan die andere kant’ kleeft toch nog steeds een schaduwrand. Die laat zich nu eenmaal niet binnen drie tellen wegpoetsen. Dubbelzijdig plakband, waardoor de mogelijkheid bestaat dat wat voor hangt vervangen wordt door dat wat aan de achterkant schuilgaat. Het is ooit de titel geweest van een boek: ‘hoe ik mijn verjaardag vierde’, hetgeen in 1969 verscheen onder die titel van verhalen van de hand van Remco Campert. Hetgeen toch al een behoorlijk lange tijd geleden is, terwijl Ellen in 1983 het levenslicht aanschouwde. En dat duidt op die mate van dubbelheid die ik voor mijn gemak maar koppel aan dat dubbelzijdige plakband. Want ik heb dit jaar haar verjaardag niet gevierd, heb wel van mij laten horen en in die zin een drempel achter mij gelaten. Of ik daar blij van ben, die vraag laat ik op dit moment onbeantwoord. Of het mij heeft opgelucht? Ook daar kan ik op dit moment geen zinnig woord over zeggen. Het zoeken naar een mogelijke middenweg, ook dat laat ik even voor wat deze kan zijn. Maar dat ik vandaag de idee heb dat ik mijn beide boompjes weer heb begoten, dat een enkel bloemetje heel voorzichtig de kop op steekt, dat dank ik aan Nina, die mij op deze mogelijkheid wees…

Tags: ,

Samenleven

Geplaatst door Wik 9 december 2018

Het is maar een woord, maar de impact is groot: samenleven. De vraag hoe je dit doet, valt niet een, twee, drie te beantwoorden. En waarschijnlijk is dit terecht. Het heeft te maken met de persoon die je bent, de omstandigheden waaronder je verkeert en wie op jouw pad terecht zijn gekomen. Soms door een samenloop, op andere momenten is daar een bewuste keus aan vooraf gegaan. Samenleven veronderstelt een omstandigheid waarbij geven en nemen een belangrijke rol in speelt. In het groter groeien terwijl je leeftijd toeneemt en je steeds meer, door de tijd, op je bordje krijgt. Waardoor andere prioriteiten om aandacht vragen, het samenleven versmelt met de ontwikkelingen die zich elders voordoen, het onderdeel zijn van een constant veranderende maatschappij. De vraag opdoemt hoe verder te gaan met dat eerder genoemde samenleven. Samenleven doe je nu eenmaal niet alleen, samenleven doe je met de anderen, maak je deel uit van de maatschappij waarin je leeft met de cultuur die je omringt en de mensen die je lief hebt. Dat vraagt geregeld om een offer, om het belang van de ander te laten prevaleren boven het belang van jezelf. Op velerlei gebied, waarbij cultuur, een wezenlijke rol kan gaan spelen. Samenleven vraagt andere verantwoordelijkheden wanneer dat samenleven door de gewenste kinderen een andere dimensie krijgt. Waarbij jouw gewoontes, rituelen en belangstelling voor anderen een totaal ander beeld naar voren brengt. Het kent, na de ontdekking gedaan te hebben van totaal andere dimensies, een beperkt deel van een geheel uit te zijn gaan maken. Waar je je nog meer van bewust bent juist door dat samenleven. Waar je alleen in je zijn je ogen had kunnen sluiten, is er nu die ander die ook recht heeft omtrent jouw aandacht, jou confronteert met die andere gevoelens, dan wel vraagt naar jouw gevoelens omtrent de noodzakelijke dingen. Dagelijkse beslommeringen die gedeeld dienen te worden, het verantwoorden van de keuzes die zich voordoen, het feit dat je nu eenmaal niet altijd de rol van Remy kunt gaan nemen. Zijn mijn overdenkingen vandaag, terwijl de houten kerstboom is opgetuigd, de slee wederom een andere functie heeft gekregen, drager van die boom met licht en de tierelantijnen die een jaar verscholen op zolder hebben doorgebracht. Een samenleven met beperkingen maar ook met ongekende mogelijkheden!

Tags:

Een vat vol…

Geplaatst door Wik 8 december 2018

Een vat vol tegenstrijdigheid. Lijden en last. Geen slachtofferrol dit keer, hooguit dat de omstandigheden waaronder ik verkeer invloed heeft op anderen, mijn naasten in dit geval. Op Ria, Marlies en Vincent terwijl LIVA er alles aan doet om mij te onthalen op een volgende glimlach. Want de glimlach van een kind, doet je beseffen dat… en daar gaat het mank. Al een behoorlijke tijd. Ik vind het dan ook uitgesproken KUT (excusez le mot) dat het gaat zoals het gaat. Ik had een heel ander idee aan het begin van dit jaar, maar ben daarin helaas teleurgesteld. En waar in de regel met een teleurstelling wel valt te leven, zit ik mezelf geregeld in de weg. Niet dat de goede suggesties mij laten nadenken, alleen de brug die ik in het vooruitzicht heb, is op dit moment nog eigenlijk een brug te ver. Waar ooit de hoop aan de doos van Pandora bleef hangen, is zelfs die hoop aan het verdwijnen. Dat ligt nu eenmaal voor een belangrijk deel aan mij, de omstandigheden en het gevoel waarvan ik soms de indruk heb dat die met mij aan het verdwijnen is. Schadelijk voor mijn zijn en ongetwijfeld speelt dat ook een rol ten aanzien van mijn gezondheid. Terwijl ik eigenlijk weinig te klagen heb over mijn fysieke gezondheid. Maar een vorm van zelfmedelijden is eigenlijk een vorm van masochisme, wat mij eerlijk gezegd ook niet helemaal vreemd is. Zeker niet wanneer dit ervoor zorgt dat de grenzen die je aan jezelf stelt, de neiging vertonen om bepaald voor die grenzen een halt te houden. En waarbij een bewijs van zijn in die streken als het ware niet van belang is. Een vorm van anonimiteit die de nodige vraagtekens zal gaan oproepen. Waarbij ik, voor dit moment, eigenlijk het antwoord op schuldige dien te blijven, met een eenvoudig het zij zo er niet vanaf kom. Want het was het Sinterklaasspel dat ervoor zorgde dat ik de tegenstrijdigheid aan gemengde gevoelens tot mij nam…

Tags:

Genadeloos onstuimig!

Geplaatst door Wik 7 december 2018

Genadeloos onstuimig! Althans, wat het weer betreft. Waar de herfst de bladeren van de takken rukt, heeft die Goede man zijn hielen gelicht en staat ook Amerigo met zijn soortgenoten van wat overgebleven wortelen en hooi staat te genieten., maken wij ons op voor het Sinterklaas spel waarbij een zeker inhaligheid de spanning ten top voert. Dat dit gepaard gaat met snert en roggebrood met katenspek durf ik, eerlijk gezegd, te betwijfelen. Want ook de snert is als zodanig aangepast om voor iedere mond een bevredigende oplossing te kunnen maken. Dat er getwijfeld kan worden aan mijn kookkunsten, ook dat verwijs ik door naar het land der fabelen. Met een krant als zodanig hoef ik me niet bezig te houden, daar doen anderen hun stinkende best voor. Kerst doet ruimschoots zijn intrede en het zal mij niet verbazen wanneer in januari de eerste Paaseieren hun opwachting komen maken. De BTW ervoor zorgt dat de PWN die een prijsdaling voor water voorziet, geconfronteerd wordt met een prijsstijging voor de gemiddelde Nederlands huishoudens, opdat het huishoudboekje van de Staat der Nederlanden zich direct weer buigt omtrent de gelden die door een matige loonsverhoging direct weer worden afgetopt. Zo eenvoudig kan het zijn en zo eenvoudig is het ook voor Rutte III. De man heeft niet voor niets geschiedenis gestudeerd en weet het over het algemeen wel te klaren. Of hij meer van jonge dan van ouwe klare geniet, ook daar durf ik geen uitspraak aan te wagen. Hooguit dat Hooghoudt bij hoog en te laag volhard in het produceren van dubbel graanjenever en dat Bols ooit garant stond voor ‘elken dag een glaasje’, waarop het beende lied ‘acht vader lief, toe drink nog meer’, in de vergetelheid is verdwenen. Gelijk ook met de rook het geval is. En ik vandaag het plan heb opgevat om 2018 te gaan verbeelden in een boek dat mij ettelijke uren inspannende ontspanning heeft bezorgd. Ik, ten einde raad, de klantenservice van de HEMA heb gebeld en alsnog mijn bestelling (vanwege 30 % korting!) heb kunnen plaatsen, Martin mij de bijzondere finesses van mijn nieuwe tweedehansie uit de doeken heeft gedaan , mijn toestel wel mee had echter het verbindingsdraadje thuis had gelaten, de regen ophield en zelfs de wind zich koest wist te houden. Geen beelden vandaag, hooguit dat het spel van morgen nog enige aandacht behoeft, het toch weer in zeker zin om pakjes draait en ik voor vandaag maar aan dit bericht een simpele daari ga geven!

Tags: , , ,

doe eens… RUIG!

Geplaatst door Wik 6 december 2018

Goed! Doe eens ruig! En dan bedoel ik ook echt RUIG! Nu weet ik wel dat je alles in een zeker perspectief moet zien, maar wanneer je op de drempel van een volgend jaar alweer de eerste jaaroverzichten in de winkel ziet verschijnen, kan ik het niet laten om mijn eigen jaaroverzicht smoel te gaan geven. Het is en was me het jaartjes wel! Wanneer je bedenkt hoe dit jaar is gestart, komt het einde van datzelfde jaar totaal niet overeen met wat ik me van dit jaar had voorgesteld. Dat doet er echter geen fluitenkruid toe. Hooguit biedt een persoonlijk jaaroverzicht op termijn voldoende aanknopingspunten om de gaten die zich nu reeds in mijn geheugen voordoen, van een jaartal te voorzien. Om van de maanden maar te zwijgen. Ik val nu eenmaal voor het fit dat er weer gesproken wordt over een aanbieding, een korting en de wetenschap dat ik me morgen met het maken van snert mag gaan bemoeien, hebben me nu doen besluiten om reeds vandaag dit jaar naar een bepaald einde te gaan loodsen. Dat bepaalde zaken zich dit jaar op een bepaalde manier hebben voorgedaan, ik noem de Eerste Bergensche Pub Quiz, musea bezoek en een reisje naar Hamburg, een aantal dagen naar Koblenz en diverse momenten waarop museum bezoek voor een bepaald gevoel van hoogtij vieren een niet onbeduidende rol hebben gespeeld, Kamargurkistan in Den Bosch, Fort Kijkduin en een rog, een dagje uit met zus en zwager, een avondje uit met Ellen en Harrie Jekkers, de verschillende voorstellingen in Theater De Vest, een toneelstuk van Pluusj, de Lamoraal van Egmond die zijn hoofd afstond door de beul te laten hakken, 12 dagen in Polen en ook nog eens een week naar Sicilie, de Kunst tot de Nacht of het omgekeerde, Kranenburgh en Han Bennink dan wel de zijluiken van de triptiek uit Zweden, AIA in de Grote Kerk, de 8 oktober optocht als een vorm van denken aan wat er die dag nog meer plaatsvond, de geboorte van Liva en het grootouderschap dat mij in de schoot werd geworpen, en alles wat dies meer zij, die beelden dienen straks voor zichzelf te gaan spreken. En als ze niet gaan spreken, dan… zijn er altijd nog die beelden in dat boek!

Tags: ,