Zwart/wit.

Geplaatst door Wik 19 februari 2019

Eerst gestoomd, toen gedieseld en van alles onder de draad. Op stroom, groen wel te verstaan. Of het nu treinen betreft, bussen of lichten, alles gaat tegenwoordig in het groen. Ik zie het steeds wanneer ik een lamp binnen aanzet, wanneer de lichten op rood springen en wanneer de bussen hun beperkte radius proberen voor elkaar te krijgen. Over actie maar niet gesproken. Kocht een boek. Nu koop ik in de regel wel meerdere boeken, maar dit boek gaat over ‘Met de trein door Nederland, 1947 – 1968’. Een belangrijke periode, vooral omdat in dit boek de kleur ontbrak. Doe het dit keer met zwart/wit om enig besef van ouderdom naar voren te kunnen brengen. 1947. Een bepaald niet onbelangrijk jaar. Zo ook 1968. Toen ik afzwaaide na het vervullen van mijn Militaire Dienstplicht. Toen wij nog geacht werden in uniform naar en van huis te reizen. MP’ers er hun beroep van maakten om je ter verantwoording te roepen wanneer je je baret niet op had. De rijtuigen veelal reeds afgedankt materiaal van de Nederlandse Spoorwegen betroffen. Er nog geen sprake was van enige stroomlijn, laat staan dat de wagons ooit in een windtunnel waren beproefd. De Blokkendozen nog geklonken waren en Allan en Beijnes nog aansprekende namen voor wat betreft het wagonpark. Werkspoor en Heemaf dan wel Stork garant stonden voor degelijkheid, er nog geen sprake was van een Europese aanbesteding en niemand kon vermoeden dat de Fyra ooit een aanfluiting zou gaan worden. De conducteur nog op een fluit blies en dit signaal niet digitaal werd herhaald. Dat er gecontroleerd werd of alle deuren wel gesloten waren en niet van een automatisme sprake kon zijn. Ik stond in twijfel, doe ik het… wel ik heb het dus gedaan. En bij deze kan ik reeds verklappen dat er morgen wat andere beeldjes zullen verschijnen: in kleur!

Tags: ,

Smullen maar!

Geplaatst door Wik 18 februari 2019

De kwaliteit van Kwalitaria laat het nodige te wensen over. De goed doorbakken patat zijn ternauwernood van de diepvries verlost en kenmerken zich als een slaap hap, waar de pindasaus niet aan kan gaan bijdragen om het geheel tot een grote hoogte te verheffen. Waarschijnlijk wat meer water gekregen dan dat de bedoeling was. De hete hond werd gemuilkorfd en is met de noorderzon vertrokken, de goulashkroket in Hongarije achtergebleven en de alternatieven blijken ook geen hoogtepunten te zijn te zijn. Waardoor het verheugen op een ‘vette bek’ eigenlijk in een teleurstelling resulteert. Dat was deel I van het weekend, de vrijdagavond, terwijl het concert van Barrelhouse te wachten stond. Maar dat was wel weer de moeite waard, hetgeen de entree naar het weekend toch wel wat glans gaf. Dan de zaterdag: de hazelnoottaart van de HEMA mocht zich verheugen op een tweetal gretige monden, waarbij de a.s. jarige zich te buiten ging aan… een suikervolle taart. Het avondeten van de dag kon mij niet bekoren: sperziebonen, uien, knoflook, gehakt en tomaten op het menu heb ik veranderd in een vijftal crackers met kaas en vlokken, van ver treed met UTZ certificaat door het leven gaand als Fair Trade. Waarschijnlijk buitenbeentjes hagelslag dat onder een wals vandaan wordt geplet waardoor die ronde vlokken ontstaan. En dat alles dan weer verpakt in een verantwoord kartonnen doosje, de roomboter dit keer op die crackers om de boel een beetje bij elkaar te houden. Ongezouten roomboter die het verlangen naar de boter van toen ( zo’n zestig jaar geleden van CZ Lutjewinkel) ongemerkt in kwaliteit niet meer teweeg weten te brengen. En nog is mijn leed niet voorbij: zondag uit eten in Aloha. Een strandtent in Wijk aan Zee die zich op de heenreis kenmerkt door een file van het dorp tot aan een rotonde die beperkt verkeer mogelijk maakt. Wij rijden aan de goede zijde, parkeren en de drukte van een lentedag in februari. En een hond die LIVA aangaapt terwijl zij aangapend terugkijkt. Communicatie op een ander niveau, een vierde dimensie als het ware. Maar dat is op onze terugweg. Want het eten smaakt de aangeschoven disgenoten goed, de rendang wordt geheel verorberd en Marlies eet zowaar haar bordje leeg. En ik? Moest weer zonodig mij beperken en ging mij verheugen op bier, bitterballen en patat. De kaart kon mij niet geheel en al bekoren. Bitterballen die niet goudbruin doorbakken waren, van een biologische kwalteit en patatten die deden denken aan die patatten van vrijdagavond. Ik dacht dat het aan mij lag, maar de smaakmakers rondom mij moesten het dit keer beamen voor wat betreft mijn mening. Even terug naar de keuken en niet veel later stond er een vergelijkbare hoeveelheid van die patatten voor mij klaar. Het grootste gedeelte ging ook dit keer retour… En toch was het leuk, LIVA die zich als een DIVA gedroeg, er niet tegenop zag om met haar handjes de tafel te kwellen en een droge cracker geregeld in haar snaveltje stak. Wel wat last had van haar oogjes waarin zij wreef, de slaap die om een hoekje in haar brein aangaf dat het tijd werd om naar bed te gaan en dat wij zo met z’n vijven aten. Dronken en genoten… Neen dan vandaag: aardappelen, een gehaktbal en spruitjes. Hotelspruitjes doordrenkt met ketjap en sambal. Dat was zowaar smullen. En gesmuld heb ik, vandaag!

Tags: , ,

Verandering

Geplaatst door Wik 17 februari 2019

Niet dat er veel verandert. Nou ja, hooguit een cijfer. Een drie wordt een vier en of dat nu weer uitnodigt om dit te gaan vieren, is een heel ander verhaal. Schoonheid gaat voor een deel verloren, leeftijd hobbelt daar weer achteraan. Rimpels en het vergrijzen van de haren valt door een bezoek aan de kapper te verbloemen, botox houdt zich verre van dit gegeven en de eerbied neemt toe. Ongemakken nemen toe, het lijf werkt niet altijd even uitbundig mee, en voor je het goed en wel beseft moet je je gaan opmaken om de ouderdom wat meer te gaan verbergen achter de zalfjes die garanderen dat het met die rimpels nog wel meevalt. Gelukkig zijn er dan nog zaken als Etos en Kruidvat, doet Douglas daar nog een schepje bovenop, laat je je kleding wat ruimer vallen en zijn het de schoenen die je de nodige steun dienen te gaan geven. Voorbij de tijd dat Ecco’s je standaardschoenen waren, zijn het nu de steviger soorten die gelukkig als sneakers door het leven gaan. Van orthopedische schoenen is nog geen sprake, de bril zorgt ervoor dat je ongekend op een pasfoto komt te staan en dat het bruin dat je gezicht zo typeert, witte vlekken rond je ogen worden. Je bent haast onherkenbaar en wanneer je een leeftijdgenootje ontmoet, sta je stil bij het feit dat die ander ouder is geworden en bagatelliseer je je eigen achteruitgang. Van de veronderstelde wijsheid die met de jaren schijnt te komen, ook daar sta je niet altijd bij stil. Zo eenvoudig kan het leven zijn, zo simpel had je je het in het verleden allemaal niet voorgesteld. Er valt nu eenmaal niet te dealen met dat veranderende cijfer. Het geeft je niet altijd die rijkdom die je voor ogen had. Maar het geeft wel weer iets anders: grootmoeder zijn. Oma in de volksmond en nog lang geen ‘opie’ wanneer het een achterkleinkind betreft. En wanneer op de radio Gert het over de eerbied heeft van grijze haren, laat je zijn zangkunsten aan je voorbij gaan. Dat is een nummer waar je nog lang niet aan toe bent, laat staan dat je dit op jou van toepassing vindt slaan. Maar desondanks, niettegenstaande dat, desalniettemin dan wel onbekommerd van dit feit te gaan genieten, zorgt ervoor dat de taart toch wordt aangesneden, dat de jarige trakteert en dat het een beperkt samenzijn teweeg gaat brengen. Dat dit in Wijk aan Zee zal gaan plaatsvinden…

Tags: , ,

Barrelhouse! Staat als een huis!

Geplaatst door Wik 16 februari 2019

Het voelt een beetje knullig, wanneer een professionele fotograaf gewapend met een tweetal camera’s en verschillende lenzen het concert van Barrelhouse vast probeert te leggen. En dat in de kleine zaal van Victorie, waar liefhebbers voor een uitverkochte zaal hebben zorg gedragen. Ik doe het met mijn kleintje, maar slaag er wonderwel in om een aantal bijzondere prenten op mijn kaart vast te leggen. 45 jaar bestaat Barrelhouse, waarbij Tineke Schoemaker als zangeres op 19 jarige leeftijd door de blues gegrepen werd. Een aparte stem, en musici die doordrenkt zijn van de muziek die zij vertolken. Rauw wanneer nodig, subtiel wanneer een ander nummer hierom vraagt, het bier dat in grote getale wordt genuttigd en het feit dat het voor een belangrijk deel Alkmaarders zijn die zich met deze bluesrock bezig houden. Waarbij de broertjes Laporte ondersteuning krijgen van Jan Willem Sligting op (contra)bas, pianist Han van Dam en drummer Bob Dros. Bijzonder ook dat het eigenlijk begon met het ter ziele gaan van de Oscar Benton Bluesband terwijl er ook nog een lijntje te vinden is naar The Rousers, waarbij de naam van Bonne Zigtema valt. Waardoor een zeker verleden naar het heden wordt getrokken. En zingen kan ze, spelen kunnen ze en wanneer Han van Dam uit zijn dak gaat, is er geen ontkomen meer aan. Geef die gitaarvirtuozen de vrije hand en je weet niet wat je overkomt. Wanneer Jan Willen dan ook nog eens de mondharp ter hand neemt, Guus met de koebel aan de haal gaat is het letterlijk oud en nieuw wat zich in de muziek voordoet. Een strakke dame in het zwart, een stem om op te klinken hetgeen ook zo klonk, muziek als afleiding en mogelijkheid om je sores op een andere manier te gaan delen, toonaarden die door de versterkers het publiek in vervoering brengen en daar heb je een band die staat als een huis. Barrelhouse!

 

Tags: , ,

Bar Bier

Geplaatst door Wik 15 februari 2019

Een bezoek aan de kapper? Je doet mij daar echt geen plezier mee. Ik onderga het geweld dan ook lijdzaam. Tondeuse wordt gehanteerd met de snelheid van een heggenschaar, de lokken vliegen rond mijn oren naar benee, een kleiner voor de plukjes die zijn achtergebleven en uiteindelijk de schaar die achter een kam verborgen was. Aan de binnenkant van de kapper staat een afbeelding: een open schaar die de klant in staat stelt om van dit bruut geweld op de hoogte te blijven. En vervolgens worden de laatste restanten naar de vloer gedirigeerd. Ik bedoel maar, hoe eenvoudig kan een metamorfose zijn en wat te doen met opmerkingen die stellen dat ik zo een stuk jonger lijk. Het is dan ook een kwestie van me overgeven, met in mijn achterhoofd mijn verleden, dat mijn moeder achter mijn rug om naar de kapper (Piet Janson van Figaro) belde om te zeggen dat zijn schaar wat haar betreft mocht uitschieten en ik daardoor bijkans werd veroordeeld tot een bloempotmodel, hetgeen in die tijd niet zo simpel meer was om met zo’n kop rond te lopen. Het zijn dan ook de jaren zestig, de Beatles worden gedoogd en de Stones verworpen. Langharig en werkschuw tuig worden in de volksmond omschreven en met de nek aangekeken. Outsiders zijn in, en wie niet weg is wordt gezien. Maar van een schuilhokkie kan geen sprake zijn, laat staan dat achter het fietsenhok wordt gezoend, gedronken, gevoeld en wordt gerookt. Want wij zijn pubers en tonen vergelijkbaar gedrag als dat de Jeugd van Tegenwoordig met diezelfde hormonen aan het worstelen is. Waarbij ik niet wil beweren dat mijn haardracht toen van enige invloed op mijn hormonen heeft gehad, hoewel… Kappers en navenante frustraties die ik in de loop der tijd heb opgedaan. Een kapper die mijn kruinen in kaart wilde brengen, een kapper die mij wees op het feit dat mijn achterkant bepaald meer van deze tijd was toen ik het tot in mijn nek wilde sparen, een barbier zonder bier en een bar met. Figaro, een ode van Dorus, een song waarin poesie mauw een rol later kreeg te spelen, Sevilla waar ik alleen maar van heb gehoord en waar ik mij geen voorstelling van kan maken en dat alles in een vrije val, mijn lokken achterna!

Tags: , ,

Geen gein met Valentijn

Geplaatst door Wik 14 februari 2019

Het heeft iets weg van koeioneren. Maar dat is niet geheel en al van toepassing. Ik besluit dat juk van me af te werpen, pak de tondeuse, ga naar de kapper en haal vervolgens mijn schouders op. Laat plaatsvinden wat dient plaats te vinden en ga over op mijn dag. Valentijnsdag waar ik geen enkele binding mee heb. Weer iets dat zonodig in Nederland werd geintroduceerd, waarbij in de regel weinig kraak dan wel smaak mee gepaard gaat. Een bloemetje van een onbekende, een hart zonder afzender, een doos bonbons van Mon Cherie, of een aanbidder die wel in de openbaarheid wenst te treden. Maar dat haalt de spanning eraf, dan valt er weinig te aanbidden en valt de anonieme gever door de mand. Geen plaats voor verrukking, hooguit dat de ontvanger met een blos op de wangen alsnog de gever vervloekt. Verwenst desnoods. Zo simpel kan het zijn, maar hoeft dit niet altijd zo te wezen. Het gaat om het wezen en niet meer dan dat, het gaat om het gebeuren en, alsof dat niet genoeg is, om het beleven. En de handel vaart daar wel bij, de economie krijgt een eenmalige boost, Post NL weet van gekkigheid niet wat zij aan het bezorgen zijn en wanneer een stel lippen op de envelop een postzegel overbodig maken, ach ook Sandd zal wel weg weten met dit fenomeen. Op deze manier wordt Nederland steeds internationaler, gaan we vooruit in de vaart der volkeren en zal het kinderpardon op termijn ook wel gaan verdwijnen. Gelijk de pulsvisserij te maken krijgt met een halvering van de vloot, opgewonden Fransen doorgaan met het klieven van de zeebodem en de vis op termijn nog duurder zal worden betaald. Van enige Couleur Locale kan welhaast geen sprake zijn, en wanneer eenvoud als kenmerk van het ware uit het zicht verdwijnt, zijn er praktisch geen veilige havens meer te ontdekken. Staat de douane voor het blok, zijn de formulieren straks niet meer aan te slepen en kan een eenvoudig appje geen weg meer door de bomen zien. Of het zou een bos met uien kunnen worden waarbij een enkel bosuitje nog voor wat smaak kan gaan zorgen… En waar dit geheel op slaat?! Een raadsel met een vergezicht en een koe die in de stal staat te verlangen naar het moment waarop deze van gekkigheid de wei in gaat springen. Neen, geen gekke koeien ziekte, hooguit de graskaas die niet veel later in de winkel ligt… Voorjaar duurt nog even maar op een dag als vandaag…

Tags: , ,

Russisch landschap NU

Geplaatst door Wik 13 februari 2019

Geen idee hoe groot Rusland is. Of de voormalige USSR, de Unie van Socialistische Sovjet Republieken. Of hoe de gemiddelde Rus het leven ervaart. Naast melancholisch en zwartgallig denken waarschijnlijk ook met een vrij korte levensverwachting. Waar de wodka zorgt dat de aderen blijven vloeien, waarbij het verleden nog steeds wordt gekenmerkt door de regimes die zih in het heden en verleden nog steeds voordoen, waar het leven voor een belangrijk deel uit legitimeren en controleren bestaat, en waar de gemiddelde arbeider ternauwernood weet rond te komen met de roebels die hem of haar ter beschikking staan. Maar mogelijk is dit een nergns op gebaseerd vooroordeel en waar de gemiddelde Amerikaan zich op een overvloed kan voor laten staan rukt ook daar Cola en MacDonald op. Zijn de Wolga’s uit het straatbeeld verdwenen, de Lada’ ternauwernood te vinden en hebben Duitse automobielen glansrijk de straten in Moskou veroverd. Zwoegt de boer nog met een enkel stuk vee op arme grond rond, valt het leven op het platteland nog steeds als een tranendal te omschrijven en weten de huidige dichters dan wel schrijvers nog steeds de ziel van de Rus te vangen. Maar wie leest nog een boek dat de Russische sfeer probeert te vangen? Wie komt een boek tegen in de ramsj dat in 2003 het Russisch landschap nu in woord en beeld naar voren brengt. Waarbij landschapsschilders als Plenov, Levitan en Sjisjkin op magistrale wijze het Russische landschap hebben vastgelegd? Nederlandse literatoren en een fotograaf op ontdekkingsreis naar het Russische platteland. Met foto’s die de tijd weer wat in tijd terug weten te zetten. Een poging om het wezen van Rusland in woord en beeld naar voren te brengen. Een bijzonder boek, een boek ook dat tot nadenken stemt. Want hoewel ontwikkelingen en veranderingen niet tegen te houden zijn, is het niet altijd zo vanzelfsprekend dat de dingen hier in Nederland gaan zoals ze gaan… ‘De natuur is de natuur en niet meer dan dat’, stelt Nelleke Noordervliet. Dat wij de natuur menselijke eigenschappen zijn gaan toedichten…

en dat buurman Roy T. een binnentuinjugle om probeert te toveren tot een verantwoorde tuin…

Tags: , ,

Vandaag: ouwe lullen praat!

Geplaatst door Wik 12 februari 2019

Het leven is mooi, zegt de een terwijl de ander dit als hard en bonkig omschrijft. Het leven vraagt een tol en het kind weet niet beter dan de tol met een zwiep de straat over te laten steken. Daarbij goed oplettend of er geen verkeer in de nabijheid verkeert. Want dat hebben zijn ouders hem wel bijgebracht. Zoals zoveel ouders hun kinderen iets bij proberen te brengen. Wat in de regel niet altijd lukt, hetgeen de ouders weleens in een radeloze staat van zijn kan gaan brengen. En dan borrelt er zomaar een vraag vanuit het duister op: hebben wij er wel goed aan gedaan om kinderen te krijgen…?! ‘Ja, natuurlijk!’ Alleen kun je niet overzien hoe het pad van het kind er op termijn gaat uitzien. Hele volksstammen herkennen zich in de Luizenmoeder. Hele volksstammen stemmen af op diezelfde luizenmoeder en vergeten de stalen netenkam tevoorschijn te toveren. En vragen zich in gemoede af… wat zullen die volksstammen zich eigenlijk allemaal gaan afvragen. Is het de herkenning van het gebodene, valt het nog wel mee in hun wijze van opvoeden, of is het slechts de hilariteit die de eigen onkunde laat ondersneeuwen? Terwijl er dit keer geen sneeuwvlokje te bespeuren valt. Waar in het verleden nog weleens een klinkende oorvijg werd uitgedeeld, wordt het huidige kind met een brutale mond naar zijn kamer gestuurd waar het ongelimiteerd kan gaan gamen. Of zijn gram spuit op het internet en vele ‘likes’ de duimen omhoog heffen. Het zal wel ‘ouwe lullen praat’ zijn waar ik me mee bezig houd. Het zijn dan ook de onnavolgbare tweets die een mondiaal gevolg kunnen gaan hebben. En men laat na om rechtstreeks met elkaar te gaan praten, elkaar in de ogen te zien en een vergelijk te laten volgen. Op die manier verstaan wij elkaar niet meer, is het een toevallig bezoek in de supermarkt dat wel een wezenlijk gesprek tot gevolg heeft. Maar ook daar is de haast die als een boemerang achter de betrokkene aanzit, een onvermijdelijk gevolg van de tijd die men nog tot zijn of haar beschikking heeft. Want dat tijd in de regel geld kost, dat zal in de loop der tijd niet gaan veranderen. Dat jonge mensen vroegtijdig met een ‘burn out’ worden opgescheept is ook al zoiets. We moeten zo nodig en we willen te vaak, te veel en de hooivork is in het geheel verdwenen. Competenties versus competities, de beste onder zijns gelijken, het streven naar het volmaakte en falen in plaats van stralen. Noem mij maar gerust een ‘ouwe zeur’ die ouwe lullen heb ik reeds naar voren gebracht. Niet hoofdschuddend achter dit apparaat, hooguit wat letters die woorden gaan vormen in zinnen veranderen. Waardoor de zin van zijn ogenschijnlijk weer een ander jasje heeft gekregen…

Tags: , ,

Juanez en de orde van de dag

Geplaatst door Wik 11 februari 2019

‘Juanez loopt op klompe’, simpe, sampe, sompe.’ Een variant op Hannes, waarbij de naam Juan vergezeld dient te gaan van Carlos. Juan Carlos liep gisteren op klompen, maakte zijn opwachting bij oma Corry die haar achtentachtigste verjaardag achter de rug heeft. JC is mijn schoonzoon, die ik ternauwernood ken. JC is ook met Ellen in verwachting van een zoon. Dat betekent dat haar zwangerschap vordert en dat ik niet het genoegen zal gaan smaken om de aanstaande boreling vroegtijdig mee zal gaan maken. Ik heb nu eenmaal een bericht van haar ontvangen dat ik een half jaar geen contact met haar/hen zal hebben. Dat betekent op voorhand een achterstand, waarbij ik een modus aan het vinden ben die het geheel voor mij wat leefbaar weet te houden. De afgelopen dagen was ik bezig met schuld en vervolgens de boete. Eerlijk gezegd weet ik niet of ik daar nu uit ben, een poging om het draaglijk te houden doet denken aan de lichtheid van mijn bestaan. Alleen sprak Kundera over de ondraaglijke lichtheid. Wanneer daarnaast Red Bull nergens te vinden is, zijn het de vleugels die ik mis. Dat het zeer doet, een gegeven dat een confrontatie zich gisteren voordeed en ander feit en dat ik niet goed weet hoe hiermee om te gaan, hooguit dat de conventies in deze een richtlijn zijn. Verwarring is nog steeds aanwezig, dat ieder huisje een kruisje kent ook dat is een vanzelfsprekendheid, dat er moet worden geroeid met de riemen die aanwezig zijn, en dat na deze dag waarschijnlijk nog een andere dag volgt, niet altijd zo vanzelfsprekend. De uiterste houdbaarheidsdatum die op vele verpakkingen in de supermarkt te vinden zijn, doen vermoeden dat het product nog wel een aantal dagen mee kan. Diekstra schreef daar vandaag een mooie column over. Dat daar het Carpe Diem tussen de regels door te vinden was, ook dat doet geen afbreuk aan het feit dat ik moet dealen met de situatie zoals deze is. Dus neem ik me vandaag voor om het hierbij voorlopig te laten, me te richten op de opdracht die voor het fotocafe in het verschiet ligt en om over te gaan tot mijn orde van de dag. En van het plukken van de vruchten op termijn… de tijd zal het leren!

Tags: , ,

Worsteling

Geplaatst door Wik 10 februari 2019

Wanneer je schuldig bekent, aanvaard je de boete en onderga je de straf. Anders wordt het wanneer je van plan bent om een straf op je te nemen, een schuldig zonder daar direct allerlei consequenties aan te gaan verbinden. Een onvoorwaardelijkheid die zich vooral kan voordoen tussen een ouder en een kind. Want het kind heeft er nu eenmaal niet om gevraagd om op de wereld te komen, de ouder draagt de verantwoordelijkheid voor het kind levenslang en het kind neemt, op een ander moment in zijn of haar leven, een eigen verantwoordelijkheid op de schouders. Dan zou het idee kunnen ontstaan dat de ouder op dat moment van een verantwoordelijkheid wordt verlost, maar vaak is dit niet het geval. Er doen zich nu eenmaal situaties voor die iets zeggen omtrent die verantwoordelijkheid, situaties die doen denken aan schuld. Wanneer die ouder besluit om de veronderstelde schuld op zich te nemen, kan het ruimte bieden aan het kind om zich als het ware verlost te voelen van iets dat hij of zij op haar schouders als een zware last is gaan ervaren. Waardoor mogelijk verstoorde verhoudingen in een ander daglicht kunnen komen staan. Er ruimte wordt geschapen om elkaar weer recht in de ogen te kunnen kijken, de relatie op een ander plan verder kan gaan en er van verwijten haast geen sprake meer kan zijn. Het zijn vooronderstellingen waarbij de verstreken tijd dan wel de tijd die nog te gaan is, tot het verlenen en de toekomst gaan behoren. Waardoor het nu meer de gelegenheid krijgt om tot bloei te komen, mits aan voldoende mitsen en maren ruimte wordt geboden. Of er simpelweg een andere weg wordt ingeslagen. De veronderstelde middenweg. Water bij de wijn, het aanlengen van een drankje dat absoluut geen toverdrankje zal zijn. Het inslikken van uitspraken die zich anders zouden hebben voorgedaan, het kijken naar de plussen en de minnen laten voor wat deze zijn. Oprecht met de nodige aanhalingstekens, eerlijk zijn maar het achterste van je tong voor je houden en een houding die neigt naar het spel dat leven zou kunnen worden genoemd. Een toneelspel op een ander niveau, waarbij het podium niet veel meer is dan de dagelijkse vloer. Belangstelling echter niet eer dan dat, genegenheid met een bepaalde reserve en het uit de weg gaan van zaken die er, op ander moment, wel degelijk toe deden. Een worsteling van ouder naar kind, waarschijnlijk is dit ook omgekeerd het geval. Maar die discussie durf ik eerlijk gezegd niet aan te gaan, communiceren is een parool maar omtrent het hoe en wat zullen er vraagtekens blijven. Een worsteling tussen schuld en boete, een weg op zoek naar de leefbaarheid van het menselijk bestaan, een zoektocht van de ouder naar zijn kind en omgekeerd. Dat ik er nog niet helemaal uit ben…

Tags: , ,