Max Woiski & BB&R

Geplaatst door Wik 25 mei 2018

Je grapt wat, je hapt wat, laat jouw wind de wijde wereld verkennen, klatert niet veel later water in de pot en staat verder niet stil bij het feit dat al die systemen optimaal op elkaar zijn afgestemd, tot het moment dat er sprake is van enige storing. En daarmee komt de vanzelfsprekendheid tot stilstand, begin je je druk te maken omtrent de haperingen die zich voordoen en ga je je zorgen maken omtrent jouw gesteldheid. En waar de Belg spreekt omtrent een lichte ongesteldheid van de Koning een griepje dat hem een aantal dagen aan het bed kluistert, is het in Nederland niet gebruikelijk dat wij onze Koning van een matige ongesteldheid voorzien. Zo is de moerstaal soms niet voor een buitenstaander uit te leggen, laat staan dat het eten dat wij in Nederland als vanzelfsprekend ervaren, voor een buitenstaander niet te volgen is. Wat bijvoorbeeld te denken van BB en R wat ooit door Max Woiski in een lied naar voren werd gebracht. Bruine Bonen met Rijst, terwijl hier een Bruine Bonen schotel zonder rijst gebruikelijk is. Of boerenkool met rookworst alleen te eten in Nederland, want wat moet je anders eten in dit koude kikkerland. Waar de macaroni uit het verleden zich kenmerkte door elleboogjes, misschien met ham uit blik dan wel afsnijdsel van de slager en het niet gebruikelijk was om daar nog iets roods aan toe te voegen. Een ui kon nog net en van kaas om het geheel te voorzien van een extra smaak, zelf daar had men geen kaas van gegeten.  Zaterdag was een geschikt moment om eens wat anders te eten dan aardappelen, groente en vlees. Zoals het toen bij mij thuis ook vanzelfsprekend was om tussen de middag warm te ten en ’s avonds aan de broodmaaltijd te gaan. Toen melk nog moest, want melk doet je goed. Toen er sprake was van de M brigade en de schoolmelk soms nog lauw door het keelgat verdween en de capsules nog een goede bestemming kregen. Nu wordt van alles als restafval gescheiden ingezameld, plastic en blik apart een bestemming krijgt, het glas op kleur in een bak verdwijnt, papier in een aparte kliko emmer wordt ingezameld waardoor de centen die daarmee bespaard worden niet meer bij de goede doelen terecht komt. De padvinderij voer daar wel bij en het heitje dat verdween wordt niet meer besteed aan het karweitje dat daar tegenover werd gesteld. De straat die werd geveegd, het raam dat werd gewassen, de boodschap die werd gedaan… Wij hebben van de week Chili Con Carne gegeten en het was Vincent die zich afvroeg of daar ook rijst aan te pas kwam. Ik keek hem verwonderd aan, maar wat in het gezin waar hij een spruit van is, was het gebruikelijk dat bij de bruine bonen rijst op tafel kwam, waardoor voor mij Max Woiski wederom tot leven kwam…

Tags: , ,

Laven

Geplaatst door Wik 24 mei 2018

Ieder menselijk wezen heeft een verhaal. Maar of ieder mens ook dat verhaal kan gaan vertellen, is een vraag die zich niet direct laat beantwoorden. En zeker niet wanneer die mens zijn levensverhaal niet allen vertelt, maar dit ook nog op papier zet. Zo’n levensverhaal heb ik sinds gisteren in mijn bezit. Het verhaal van Bruno, voor intimi Bruun en wanneer ik vandaag het besluit neem om een deel van zijn verhaal door middel van mijn ‘wegen’ naar voren ga brengen, weet ik dat zijn levensverhaal mij niet alleen weet te ontroeren, maar ook nog antwoorden geeft op de vragen die ook ik in mij meedraag. Het samen zijn in een jasje dat ruim valt en door ‘ontmoetingen’ alleen maar aan diepgang wint. Een weg die hij bewandeld heeft, een voornemen dat hij in een daad heeft omgezet, de loutering van die weg onder zijn titel: “MIJN WEG”

Ontmoetingen

Dit mens ‘zijn’ is een soort herberg Een flits van inzicht komt als een onverwachte gast Verwelkom en ontvang ze gastvrij en met eerbied Ook al is het een boel verdriet en extase Een benauwdheid, blijdschap of angst Een donkere gedachte, schaamte of venijn Laat ze binnen en erbij komen zitten Hun verhaal vertellen over jouw weg Met een diep luisterend oor Delend… stap voor stap.

Camino is ont…moeten… Het is een weg die je bewandelt soms in groep soms alleen je ontmoet, ver… bindt en laat weer los. Camino is oor…delen… Verwachtingen worden losgelaten en verhalen worden gedeeld met een diep luisterend oor hoor je en deel je. Camino is ont…dekken Je ziet en volgt je eigen pad Alles wat niet bij jou hoort verlaat je en je komt gewoon terug bij je eigenheid. Camino zit in je hart en in je voeten… stap voor stap neem je de wijsheid mee op je dagelijkse pad. Want deze weg zorgt ervoor dat je gewaar zijn verandert op een natuurlijke wijze…

Ik laat deze woorden vandaag bezinken. Ik laaf mij aan zijn woorden, zonder te verdrinken. Want wij dronken gisteren op ons zijn van toen…

IMG_0981IMG_0987IMG_0997IMG_0996

Tags: , , ,

Taboe.

Geplaatst door Wik 23 mei 2018

Batterij? Volgeladen. Humeur? Altijd wel wat wisselend. Portemonnee? Van enige inhoud voorzien. Pasjes? Aanwezig. Identiteit? Een tweetal. Ov kaart? Jawel. Museumjaarkaart? Idem. En daarnaast, ziektekostenverzekeraar, Cardiokaart, medicijnkaart, automutilatie kaart… een foutje, want op automutileren rust nu eenmaal een vloek dan wel een taboe. Waardoor ik toch weer blijk geef van een afwijking, een afwijking die mogelijk te wijten valt aan het feit dat de volgende stap in het proces van het Levenstestament heeft geleid tot een afspraak met een notaris. En waar ooit die Makelaar uit Schagen zijn zinnen heeft gezet op de veilinghallen in Beverwijk ( De Bazaar van B.Q. Van Kampen, voormalig makelaar in Schagen) is het nu weer Amsterdam dat lonkt. Waar Loetje niet langer Link is, waar de bestelling de laatste keer ruim twintig minuten op zich liet wachten en waar de cappuchino helaas in een zwarte koffie was veranderd. Zo spannend kunnen zaken zijn en zo eenvoudig is het om je gram maar weer in te slikken. Ben dan ook benieuwd wat ons straks weer te wachten staat, ben in ieder geval voorbereid en wanneer het de NS behaagt om mij wederom van nutteloze informatie te voorzien, weet ik zeker dat het met mijn privacy toch wel wat mistroostig gesteld is.

IMG_0927IMG_0929

Tags: ,

Ik pluk de dingen!

Geplaatst door Wik 22 mei 2018

Ben me van geen kwaad bewust. Doe mijn ding en sta daar verder niet bij stil. Komt een bericht binnen: NS extra. En allerlei weetjes vliegen mij om de oren, hoeveel tijd ik heb doorgebracht, hoeveel kilometer ik het gereisd, hoeveel kilo CO2 ik heb bespaard, wat mijn langste reis is geweest (Amsterdam Centraal), waarbij men vergeet dat ik ook andere trajecten heb afgelegd en waarbij ik niet heb geschuwd om eerste klas te gaan reizen. Dankzij dat vriendje van mij, die ervoor zorgt dat ik toch op een bepaalde manier de kas van de NS weet te spekken. En waarbij een zeker voorrecht ontstaat wanneer ik mogelijk in de spits mij had laten vervoeren. Maar dan is die 40 procent korting niet van toepassing, daluren bieden voordeel en spitsen maken zich veelal verdienstelijk op het groene veld. En ook daar ben ik zeker niet van gecharmeerd, gelijk ik weinig op heb met sport. Hooguit een chauvinistisch trekje vertoon wanneer AZ zich in de kijker speelt… neen het beste gedij ik in eigen huis en haard, waarbij die haard zich gelukkig bij de buren vertoont. De rook en de vleselijke geuren die mijn neusgaten weten te vinden, verklappen mij regelmatig het gebraad dat zich elders bevindt. Dat hamburgers daar voor een belangrijk deel een rol in spelen, dat worstjes voor een groot deel in de sauzen van Calve worden gedrenkt, en dat brood hooguit wordt gezien als een vorm van maagvulling, voor een slappe kadet schuil gaat over een goed doorbakken kroket, neemt niet weg dat een biertje dit geheel weet te doordrenken van een door alcohol gedreven smaak. En de wereld? Die draait in een tomeloze vaart door, en ik… ik pluk de dingen van de dag!

IMG_0692IMG_0693

Tags: ,

Gangbaar…

Geplaatst door Wik 21 mei 2018

‘Slap zitte’, dom kijke’, bier drinke’ en een onbetamelijk woord roepen.’ Dat is wat de gemiddelde twintiger dan wel vroegtijdige dertigers zich tegenwoordig kan permitteren. Dat is wat anders dan wat het voormalige langharig, werkschuw tuig in hun jaren naar voren bracht. En waar de gemiddelde oudere op leeftijd nog weleens aan terugdenkt. Andere tijden, andere mores, andere waarden en, voor een belangrijk deel ook andere omstandigheden. Neem nu alleen al de vermeerdering van het woongenot, de bar-b-que die voor een belangrijk deel de afgelopen dag zich kon verheugen in een glansrijke belangstelling, het feit dat je op je eigen terras beschikt over loungebanken, dat de rook om je hoofd nog steeds niet is verdwenen en dat liederen uit die tijd nog zich nog steeds in een bepaalde mate van populariteit mogen verheugen. En waar vorige geslachten zich mochten vergapen aan de opkomst van het vliegtuig, de automobielen steeds meer in aantal toenam en de wegen zich onder het zwart van het asfalt tot aan de einder uitstrekten, het tegenwoordig gangbaar is dat dat vliegmasjien van toen tegenwoordig vele honderden passagiers tegelijkertijd over de oceanen vervoert. Het aantal caravans afneemt en het aantal kampeermobielen zich mag gaan verheugen in een grote mate van toename. En dat de belastingen in deze ervoor zorgen dat de kist rijkelijk gevuld wordt en ook gevuld blijft, opdat de uitgaven in Europees verband uitsluitend kunnen gaan toenemen. Wat dat betreft is er weinig nieuws onder de zon die nog steeds van zich laat horen dan wel voelen. En waar ijverig gesmeerd wordt met vele factoren, is het nog steeds de bedoeling dat die witte rakker, omringd door vele gele rakkers de huid bruint en de anderen confronteert met dat geweldige kleurtje, wat op een ander moment ervoor kan gaan zorgen dat er sprake kan zijn van een vorm van discriminatie. Of de vraag naar welk ver land jij bent geweest. En wanneer je dit afdoet door te verklaren dat je de zon in Nederland op je bast hebt laten schijnen, wordt je meteen geattendeerd op het feit dat huidkanker je mogelijk een nabije toekomst kan gaan ontnemen. Ontferm U Heer, over mij en mijn huid zou een gebed kunnen worden, ware het niet dat ook gebeden aan inflatie onderhevig zijn. Het is vaak zoals het is en het zij zo is in de plaats van het Amen gekomen. Hetgeen weinig afbreuk doet aan de woorden die ik ‘in den beginne’ naar voren bracht: ‘slap zitte’, dom kijke’, bier drinke’ en gewoonweg KUT roepe’ want ook dat laatste woord is de laatste tijd het meest gangbare woord dat gebruikt wordt…

Tags: , ,

Omgekeerde evenredigheid

Geplaatst door Wik 20 mei 2018

Als dingen omgekeerd evenredig zijn, betekent dit dat je zaken volstrekt willekeurig kunt gaan draaien. Een vergelijk met een caleidoscoop dringt zich op. Of, in een geheel andere context, een wind die met alle richtingen meedraait, hetgeen een vermoeden van opportunisme naar voren brengt. Zoals de wind waait, waait mijn jasje, mijn rokje mijn bloesje desnoods. Ben begonnen in een boek van Annejet van der Zijl omtrent het leven van Bernhard. Waar je niet aan ontkomt is het feit dat zij in grote lijnen de geschiedenis van zijn voorouders de revue laat passeren, waarbij belangen in grote mate een rol blijken te spelen. Verhevenen, hoog verhevenen en laag verhevenen onder de noemer van Adel. En waarbij de ene partij een zeker misnoegen naar voren brengt, terwijl anderen worden verguisd en derden zich aangenaam verpozen in het gebied van roddel en achterklap. Wat dat betreft is deze mensen ook niets menselijks vreemd. Nu is een bevriende kennis van mij van plan om zijn bijdrage aan de cultuur van heden ten dage te gaan doorspekken met roddel en achterklap. Ik heb momenteel nog geen idee hoe de kunstenaar van plan is zijn idee gestalte te gaan geven, maar, op voorhand heb ik daar alle vertrouwen in. Het is nu eenmaal zo dat dingen die zich tersluiks voordoen, zeker op gegniffel achter de hand kunnen gaan rekenen. En wanneer iemand de Zwarte Piet krijgt toegespeeld, wanneer verdomde Lowietje zich niet bewust is van de rol die hem wordt toegedicht, kan het haast niet anders dan dat de overige aanwezigen zuchten… van opluchting. Dat zij dit keer niet het middelpunt zijn van spot dan wel kwaadsprekerij. Want zo af en toe bekruipt mij een gevoel dat zeer sterk in die richting gaat. Maar ook dat kan ik mis hebben, ook dat doet een vermoeden ontstaan in de richting van achterdocht waarbij een wantrouwen om de hoek staat te wachten op het mogelijke bewijs dat zich gaat voordoen. Tunneldenken kan daar een reden voor zijn, en wanneer dit denken zijn beslag krijgt… blijken de zaken als eerder verondersteld omgekeerd van evenredigheid te getuigen!

Tags: , ,

Het gaat zoals het gaat…

Geplaatst door Wik 19 mei 2018

Wanneer alles gaat zoals het gaat, is er verrekte weinig om je over druk te maken. Anders wordt het wanneer het een keer minder gaat, dan raken niet alleen de rapen gaar, maar dien je ook beslissingen te nemen omtrent de veranderde toestand. Te anticiperen op datgene wat straks komen gaat. Neem nu bijvoorbeeld de aankomende pinksterdagen. Wanneer winkels aankondigen ook op de eerste pinksterdag open te zijn, de woon- en caravanboulevards tegen elkaar gaan opbieden met nog meer aanlokkelijkheden, de showroomprijzen met duizenden euro’s dalen en mensen voor het gemak vergeten dat voor die tijd de prijzen tersluiks al omhoog waren gegaan. De mens wil nu eenmaal in zekere zin besodemieterd worden om niet veel later tijdens een verjaarspartij te vertellen hoeveel zij hebben kunnen besparen. En zo houdt de wereld een bepaald evenwicht in stand, wordt de wereld mooier voorgesteld dan ze in werkelijkheid is, blijft het eigen gras niet onder te doen voor het gras van de buren en wordt de mogelijke wanklank door vogelgefluit overstemd. De bijtjes en de bloemetjes die worden buiten gezet, de daden die aan anderen worden toegedicht de eigen daden in verlegenheid brengen, en wordt de mogelijke eigen wansmaak onder het tapijt geveegd. Edoch, dat weerhoud mij er niet van om mijn eigen discutabele smaak ook vandaag nog even naar voren te brengen. Was het alleen maar om te zorgen dat de beat nog steeds go on gaat, dat de muziek van een boor mij doet beseffen dat het verbouwen van huizen nog steeds doorgang vindt, dat het mij ook vandaag weer gegeven is om deze woorden uit een bepaalde context te halen en wanneer ik daarnaast constateer dat mijn huisleverancier niet in staat is om mijn bestelling volledig onder mijn aandacht et brengen, ik niet veel meer heb te doen dan wat onbenulligheden vandaag te gaan delen. Ja, ik leg in zekere zin een beslag op uw tijd, zie dit vandaag als een verpozen en weet dat de gezelligheid ontbreekt. Doe het er maar mee, geniet van de dag met in het vooruitzicht dat het morgen misschien ook zo gaat als het vandaag is gegaan!

Tags: ,

Stilstand

Geplaatst door Wik 18 mei 2018

Stilstand is achter uitgang. Of achteruitgang, het hangt er maar net vanaf waar de klemtoon op gaat vallen. En toch is het wel goed om zo nu en dan even stil te staan bij de veronderstelde stilstand. Als het ware een pas op de plaats te gaan maken in het besef dat alles in principe maar tijdelijk is. Of dat nu toekomstgerichte zaken zijn dan wel zaken die zich in het verleden hebben voorgedaan, dan wel memorabele momenten, stilstand maakt je op zeker moment bewust van de plek die jij inneemt. En die je, wat mij betreft, mag gaan koesteren. Want koesteren geeft je de gelegenheid om dat moment niet alleen te memoreren, maar ook nog eens te overdenken. In die zin dat alles wat zich nog gaat voordoen ervoor kan zorgen dat je je wat bewuster wordt van de keuze waar je op een ander moment voor komt te staan. Want keuzes zorgen ervoor dat je dat moment bewust bent van dat waar je je voor gesteld vindt. Niet dat ik de samenloop van omstandigheden wil ontkennen, dat het er soms alle schijn van heeft dat het lot jou op een zeker moment bepaald bevoorrecht, veelal is er sprake van een situatie die je niet voldoende had ingeschat. En dan heeft het er veel van dat het leven met jou aan de loop gaat, in plaats dat jij met jouw leven aan de wandel gaat. Zo eenvoudig kan het zijn in de ene situatie, zo moeilijk wordt het in een andere. Wanneer dan ook nog spijt om de hoek komt kijken, wordt het verhaal totaal anders. Verhalen herhalen vaak gebeurtenissen die zich in het verleden hebben afgespeeld, verhalen die overeenkomen met vergelijkbare verhalen van een ander of waar een ander met jouw verhaal aan de loop gaat. Als dat geen pas geeft is het beter te zwijgen dan dat je er alles aan doet om aan dat verhaal een eigen draai te gaan geven. Ik betrap me erop dat ook ik daar weleens gebruik van maak. Dat de draai die ik in mijn gedachten heb niet overeenkomt met de waarheid die de ander door mijn verhaal veronderstelt. Dat ik er eigenlijk maar een slag naar sla om de ander niet alleen te imponeren, maar die ander ook probeer te overtuigen van die waarheid die ik als een vorm van werkelijkheid ben gaan beschouwen. Mijn waarheid en werkelijkheid lopen dan vloeiend in elkaar over en het heeft veel weg dat de overtuiging waarmee ik dit verhaal naar voren breng ervoor zorgt dat de ander ademloos naar mijn belevenissen blijft luisteren. Men hangt aan mijn lippen en is razend nieuwsgierig naar de afloop. Dat ik mij onderwijl steeds meer in de nesten werk, ook dat is voor mij niet meer van belang. Uiteindelijk ga ik in mijn eigen verhaal geloven en wanneer het moment van de mogelijke ontluistering zich gaat voordoen, wentel ik mij rond in het rad van avontuur, de tredmolen van alledag dan wel is het einde zodanig dat ik de luisterende ander met een raadsel opscheep. En dat alles in het kader van die veronderstelde stilstand die ik, te allen tijde, probeer voor te zijn en blijven. Dat is mijn verhaal voor vandaag, even een moment voor mezelf, waarop ik die pas op de plaats wens te maken. Een bewuste stilstand dit keer opdat ik straks weer voorwaarts kan gaan. Met al mijn nukken en grillen, gemakken en ongemakken, met beelden van gisteren waar ik vandaag dan weer mee eindig. Opdat de toekomst op een ander moment vanuit de stilstand los kan gaan branden…

IMG_0961IMG_0973IMG_0974IMG_0975

Tags: , ,

Mens (ont) eren d

Geplaatst door Wik 17 mei 2018

UIT – verband – GERUKT mei 2018 En niet veel meer dan dat. Nu weet ik wel dat het altijd discutabel is wanneer ik mij op het pad van de ander begeef, in dit geval op het pad van Jan Banning die momenteel exposeert in het Fotomuseum in Den Haag, maar ik waag het er toch maar op. Hij heeft het op zich genomen om het abstracte begrip ‘bureaucratie’ in beeld te brengen, fotografeerde ambtenaren in acht verschillende landen allemaal gezeten achter hun bureau. Indringende beelden gelijk ook zijn indringende beelden die hij maakte van Japanse ‘troostmeisjes’, getekend door het leven en gevangen in hun ouderdom. De noemer is een Retrospectief 1981-2018. fascinerende beelden, onthutsende beelden, ontluisterende beelden van mensen, als eerder gezegd, getekend door het leven. Waarbij de verhalen ook nog eens de nodige ontroering teweeg brengen. Althans, ik betrapte mij erop dat ik met een zekere regelmaat iets weg moest slikken. Ik kocht een boek, gesigneerd, waarop Banning als enige witte fungeert in zijn serie The Sweating Subject. Stamhoofden in Afrika. In Ghana om precies te zijn. En waar direct ophef ontstond omtrent de positie van die ene blanke, beelden die deden denken aan het Koloniale tijdperk toen de Missie garant stond voor het bekeren van die, in onze Westerse ogen, minder bedeelden. Waar de Kerk zijn invloed kon gaan uitoefenen en het bekeren iets weg had van dat wat ooit de Kerk in Europa had uitgeoefend. Maar er was meer te zien. Werk van de Duitser Thorsten Brinkmann dat mij veel minder aansprak, waar installaties een deel van de tentoonstellingsruimte in beslag had genomen en er feitelijk een dependance van het Gemeentemuseum was ontstaan. Ash en trash als het ware en ook de Hoorn des Overvloed kon mij bepaaldelijk niet bekoren. Maar wie ben ik wanneer ik niet eens in staat blijk te zijn om die dingen te bedenken laat staan uit te gaan beelden…

Alphons Hustinx ging met zijn vriend Theo Regout (twee welgestelde jongemannen uit Limburg) uit rijden. Niet in een wagentje met een paard ervoor maar met een A-Ford cabriolet vanuit Maastricht via het Midden-Oosten naar eindbestemming Herat in Afghanistan. In 1932 en maakte tijdens die acht weken durende reis ongeveer 250 foto’s. Ook Hustinx was een begenadigd fotograaf. En wanneer een dam van rond de negentig haar dagelijkse opwachting maat in die zaal, zij haar residentievilla laat voor wat deze is, een chique verzorgingsverblijf, ik met haar in gesprek raak, waarbij zij blijk geeft nog goed bij de tijd te zijn, is dat een extra toetje op deze bijzonder buitengewonde dag. Vandaar ook dat ook zij vandaag een plakje krijgt in mijn ERE- galerij! Maar…

de afsluiting is vandaag ook schrijnend. In Alkmaar zijn portretten op de Paardenmarkt van mensen die in handen van Mensonterende Handelaren zijn gevallen. Een verlengstuk van de Troostmeisjes die Jan Banning in beeld heeft gebracht. Handel in welke vorm dan ook van mensen, tot op de dag van vandaag…

IMG_0938IMG_0940IMG_0947IMG_0951IMG_0957IMG_0966IMG_0972IMG_0977

Tags: , , , ,

Eerbetoon.

Geplaatst door Wik 16 mei 2018

Noem hen geen paria’s, zonderlingen of kluizenaars. Maar mensen die aan de zelfkant van de maatschappij terecht zijn gekomen. Die ooit een vader en een moeder hebben gehad, misschien ook nog weleens een bloemetje voor Moederdag meebrachten, die op een ander moment verdwaald raakten door omstandigheden de zelfkant zochten en vonden. Die misschien ook wel om een praatje verlegen zaten, nu wat binnensmonds murmelen en de dagen gelaten ondergaan. Die misschien hooguit wat eindjes aan elkaar weten te knopen, die zich in leven houden door alcohol te gebruiken, een joint opsteken en op die manier hun dromen kunnen dromen, hun waarheid als waarheid ervaren, op hun manier orde in de chaos van hun denken kunnen stellen, en niet veel meer dan dat. Die zich niet druk maken omtrent hun lichaamsverzorging, uren in de wind stinken en daar absoluut niet stil bij wensen te staan. Die de dingen nemen zoals ze zijn, de dagen koesteren wanneer de zon schijnt en de regen ervaren als een warme douche. Die springen door het gras, die genieten van een grasspriet in de mond, de tanden laten verrotten en er geen halszaak van maken wanneer het brood uitgedroogd in de mond wordt genomen. Mensen zoals jij en ik, mensen met een verleden, met herinneringen, met goede en kwade gedachten, mensen die zich niet wensen te gedragen zoals de kuddes om hen heen. Mensen die troost bij elkaar zoeken, belevenissen uitwisselen, waar mogelijk een draadje los is geraakt, waar op een bepaald moment geen land meer mee te bezeilen viel, van de regen nog verder in de drup raakten en waarbij de keerzijde in het water is gevallen. Voor die mensen houd ik vandaag een pleidooi, voor die mensen laat ik een andere schoonheid zien, neem ik als het ware een bloemetje mee, ik ken die mensen niet maar schoot wat beelden van hun behuizing. Een oude tjalk, een woonboot die nog op het water drijft, wat oude Romneyloodsen met een onbekende inhoud, het lood dat zich niet laat leiden om het oude ijzer dat roestig ligt te wachten op andere tijden. Dat zijn de beelden van vandaag, beelden die tot mijn verbeelding spreken en waar ik besluit met dat bloemetje, als een soort van eerbetoon aan hen die de zelfkant niet direct voor het uitzoeken hebben gehad.

IMG_0922IMG_0923IMG_0924IMG_0925IMG_0936IMG_0937

Tags: , , ,