Toelichting op het dilemma van gisteren.

Geplaatst door Wik 21 februari 2018

Was het gisteren een appels en peren vergelijk, zal het vandaag waarschijnlijk niet veel anders zijn. Een verwarrende tekst in zekere zin, maar dat komt eenvoudigweg door het gegeven dat Kees mij geregeld weet te verrassen met de geniale invallen die hem zo tekenen. Want wat te denken van een tekendictee, het feit dat vele honden voor een honderdtal kunnen gaan zorgen, dan wel dat Kaas kermis ook nog eens zijn beslag heeft gekregen zonder dat daar een pannenkoek aan te pas is gekomen, laat staan een oliebol… Hoe komt hij op het idee om een Groene Groente Quiz aan te kondigen en dan tegelijkertijd ook nog de onnodige spelregels naar voren te brengen. Dan moet er wel ergens een belletje in zijn hoofd zijn gaan rinkelen, of heeft hij het niet zo begrepen op die botersla waar hij mogelijk aan refereert. Waar hij zich uit in daden is het mijn woord dat hem dan weer op een dwaalspoor zet. Verwardheid is een ding, het kanaliseren hiervan een ander. Om van een gebruiksaanwijzing maar te zwijgen. Dan neemt niet weg dat hij onder de noemer Kolaria het nodige teweeg weet te brengen. Wat te denken van het in beeld vangen van stoplichten, schetsen die hij her en der in Europa heeft weten te vangen dan wel het feit dat, wanneer meneer gereden wordt, hij in een oogwenk zijn gekrabbel van een herkenbaar stoplicht weet te voorzien. En wanneer ik dan weer het genoegen heb om door de post verrast te worden door de brief die bij mij op de deurmat belandt dan, ja dan sta ik veelal met een mond vol tanden en een grote grijns op mijn gezicht het volgende idee van hem likkebaardend in mij op te nemen. Hoe leuk kun je het maken en hoe makkelijk hanteert hij zijn tekenpen. Of dit nu linksom is of rechts, ook daar draait hij zijn hand niet voor om. En morgen heb ik wederom het grote genoegen om de man de hand te schudden, zullen wij ons in de pauze van het fotocafe gaan vermeien omtrent zijn voornemen. En da te bedenken dat ik voor een aantal jaren gelden nog nimmer had gehoord van de beeldend kunstenaar Kees O. die er zelfs zijn hand niet voor omdraait om tijdens de Kunst10daagse in Bergen met een eigen performence inhoud te gaan geven aan dit overvloedig kunstenaarsspektakel!

Tags: , ,

Dilemma…

Geplaatst door Wik 20 februari 2018

Heeft rood dan wel groen fruit iets met politieke voorkeur te maken, heeft een tomaat hier niets mee van doen. En toch word ik vandaag voor een dilemma geplaatst. De vraag: ‘hoe lang duurt een krop sla voordat de sla is verkropt?’ , bezorgt me niet alleen hoofdbrekens, maar zorgt er ook voor dat mijn gedachten zich in een rollercoaster gaan begeven. Kees O. onderbouwt zijn vraag met de volgende explicatie: ‘Het komende tuinproject presenteer ik in de vorm van een Groene Groente Quiz. Prijzen mogen niet worden geweigerd. Deelname leidt tot irritatie, agressie, neerslachtigheid en onverantwoord gedrag. De organisatie is koelbloedig. Met wie doet de peer HET? Hangfruit zit in een verdomhoekje.’ En ga ik er maar aanstaan, in de wetenschap dat een appel wordt gedaan maar nu in de vorm van een meer dan vriendelijk verzoek. Niet dat ik te beroerd ben om met hem mee te gaan denken, de kronkelingen die in zijn hersenpan hoogtij vieren kan ik voor een ander deel in mijn pan wel onderschrijven, maar dan blijft het in zekere zin toch van belang om een bepaalde (gender) neutraal antwoord te gaan formuleren. Want de vraag wie HET met wie doet is dezer dagen toch een heikel punt. En wat kan daar nu weer het resultaat van zijn? Het sap van de peer dat zich mengt met de hardheid van de appel, het zuur dat het zoet overstijgt, dan wel dat wanneer er gezocht wordt naar een vergelijk de peer waarschijnlijk het onderspit zal delven, omdat dit nu eenmaal een seizoensgebonden vracht is, die zich niet zo makkelijk in koelhuizen laat bewaren. En dan die krop sla. Is dit botersla dan wel rucola, dan wel ijsberg, dan wel eikensla of een mix in alle vormen, soorten en maten. En dient dit dan te worden voorzien van een dressing of kan een eenvoudige Zaanse mayonaise in deze volstaan. Laat staan dat er ergens onderweg een mispel opdoemt, een muilpeer dit keer wordt uitgedeeld, gevolgd door een oorvijg waar een dadel geen weg mee weet. En hoe verhouden zuidvruchten zich tegenover noordvruchten en terwijl in het oosten de zon opkomt, bewolking de zon in het westen laat verdwijnen. Of wanneer veelvraten als rupsen, torren, slakken er alles aan doen om in wijngaardslakken te veranderen, waar knoflook geen partij in speelt en de rode de witte radijsjes hebben verdrongen, rettich de smaak van de knolselderij afbreuk doet aan grootmoederssnert, om over de smaak van water maar te zwijgen… Wat als dit alles gaat leiden tot een steekspel, het mes wordt getrokken om de krop sla van zijn wortels te klieven en voor je het goed en wel beseft, je met karrenvrachten vol eerlijk biologisch voedsel huiswaarts wordt gestuurd. Daar heeft de goede man waarschijnlijk ook al over nagedacht en mocht dit niet het geval zijn: een rode roos schijnt in deze ook wel op een politieke voorkeur te duiden!

Tags: , ,

vrije zinloosheid

Geplaatst door Wik 19 februari 2018

Het zijn niet de eersten de beste. Vele illustere denkers en filosofen waren hen reeds voorafgegaan. Daniel was een vijftiger, een ex-leraar klassieke talen die op een dag besloot om de lessen van zijn grote voorbeelden Nietzsche en Sartre in praktijk te brengen: de les dat het leven weliswaar totaal zinloos is, maar dat de mens binnen dat absurde en zinloze bestaan zijn vrijheid moet gebruiken om een eigen ethiek op te bouwen. Hij stond voor de klas toen hij de consequenties van dat denken opeens haarfijn onder ogen zag. Hij was het lokaal uitgelopen, had met onmiddellijke ingang ontslag genomen en was gaan zwerven, eerst door Europa en later in steeds kleinere concentrische cirkeltjes, tot hij uiteindelijk opnieuw belandde in de stad waaruit hij jaren geleden vertrokken was. Citaat uit het boek “De zaak Magritte’, van de hand van Toni Coppers. Maar tussen denken en doen ligt de wereld. Of de werelden van verschil. En juist dat verschil is bepalend hoe de mens met zijn leven omgaat, doet, denkt en handelt. Of juist besluit om niet meer te gaan handelen, noch te onderhandelen. Want waar de tredmolen wacht, is het slechts een enkeling die dit gedachtegoed niet alleen eigen maakt, maar daar ook nog eens die eigen zinloze invulling aan weet te geven. Iets wat neigt naar ‘niet van dat benauwde’ maar gebruik maken van het fenomeen van klare taal. Neen, ik zie het mezelf nu niet meer doen en vraag me af of ik ooit, in een ander tijdsbestek ook die stap had kunnen zetten. Misschien toen ik Santpoort achter me had gelaten en mezelf terugvond in het Bois de Boulogne. In dat nylontentje met mijn Gazellefiets tegen een boom. Toen ik, als om mijn leven een andere inhoud te kunnen gaan geven, in Afscheid van mijn oude zijn werd verlost…

Tags: , , ,

Nar CIS

Geplaatst door Wik 18 februari 2018

Wat heeft Narcissus met een narcis van doen en een daf met een daffodil? Is hier sprake van een spiegelbeeld of van zelfingenomenheid? Of gewoonweg verliefdheid op jezelf. En wie heeft dan de narcis van een naam voorzien? Is die ooit ergens spontaan uit de grond gekomen, of was het een ware hartstocht van de bedenker? Iemand die verrukt was op zijn eigen kwaliteiten en wenste dat eenieder hier kennis van zou gaan nemen. Want je moet nogal gek zijn op jezelf om deze naam te bedenken… In ieder mens gaat wel iets van narcisme schuil, bij de een wat meer uitgesproken en bij de ander wel in de schaduw vertoevend maar op momenten van het daglicht genieten van de volle glorie die wordt tentoon gespreid. Ook ik maak me daar ongeregeld schuldig aan, ook ik geniet van de mate wanneer ik op enig moment volop in de schijnwerpers sta om vervolgens weer die veilige schaduw op te gaan zoeken. Een vorm van welbehagen dat niet direct te omschrijven is. Iets van een hogere orde, waardoor ik door mijn woordgebruik toch weer wat van mij narcistische kant naar voren laat komen. Of om uit het Definitief diagnostisch naslagwerk om iedereen gek te verklaren (De Sigmund Methode) te citeren: ‘een narcist is een wolf in designerschaapskleren. Hij of zij is buitengewoon charmant en zeer welbespraakt en kan mensen heel makkelijk voor zich innemen. Achter dit assortiment toeters en bellen verbergt zich een egoistische, manipulerende, arrogante machtswellusteling. Een narcist zoekt hoe dan ook altijd aandacht en wil overal het stralende middelpunt zijn. Het is dus niet vreemd dat narcisme verreweg de populairste stoornis is. Mijn workshop ‘NarcisME’ zit de komende maanden stijf volgeboekt. Maar iemand met aanleg op dit terrein zou het geen enkele moeite moeten kosten om mij in te palmen en mij ervan te overtuigen zijn of haar geval met voorrang en met korting te gaan behandelen. Simpelweg gezegd: ‘IK, IK, IK en geen ruimte voor een echo bieden!

IMG_0284IMG_0285

Tags: ,

leef tijd

Geplaatst door Wik 17 februari 2018

Niet iedereen is happig op voortschrijdende getallen. Vooral niet wanneer dit de leeftijd betreft. Het feit echter dat met iedere verandering van dat getal sprake is van een ander levensjaar, een nieuw desnoods, maakt het juist zo bekoorlijk. Alhoewel de leeftijd op een goed moment ook valt af te lezen aan het uiterlijk dan wel de gestalte die langzamerhand aan het krimpen gaat. Iedere leeftijd kent nu eenmaal een eigen bekoring, maar of de betreffende daar wel zo gelukkig mee is, een totaal andere vraag, soms van een totaal andere orde. Botox draagt zorg voor een masker, maar veelal is het de nek die uitsluitsel biedt. Een kippen nek geeft veelal een goede indicatie omtrent de werkelijke leeftijd, terwijl de schaduwen die zich rond de ogen kunnen voordoen goed met mascara te maskeren valt. Ik bedoel maar, waar zouden we zijn en blijven wanneer op een goed moment de leeftijd doorgaat, alleen het lijf nog steeds doet denken aan die Adonisfiguur die mogelijk in het verleden daar een rol in speelde. Toen sixpack nog stond voor een in plastic omhuld aantal bierblikjes, en het geenszins te maken had met de buik van een goed getraind dan wel afgetraind lichaam… Ja, Ria is vandaag weer een jaartje ouder geworden en heeft hier wat moeite mee. Want niet alleen de tijden veranderen met haar mee, maar ook die eerder genoemde leeftijd. Automatisch krijg je de daarbij behorende felicitaties, de voorspelbare kussen en het nalaten van een lied dat wordt aangevangen. Iets met lang en leven, wat dan geheel en al wordt ontkend. Dus blijft het beperkt tot gelukwensen om vervolgens een aanvang te nemen met de hapjes en drankjes die worden geserveerd. En het praatje pot dat veelal een verjaardag kenmerkt. Wat niet bij iedereen in goede aarde valt, waar mensen de gelegenheid krijgen om op een ander moment misschien… maar dat misschien verdwijnt veelal in de tijd…

IMG_0283IMG_0282

Tags: ,

Een kort bericht.

Geplaatst door Wik 16 februari 2018

IMG_0274IMG_0275

Terwijl in Alkmaar de aftrap plaatsvindt van 500 jaar Groote Kerk, waren wij in Tuitjenhorn te vinden. Wij, leden van onder ander het fotocafe Alkmaar, als leden van hetzelfde cafe in Heerhugowaard. Carolien en Loek als oude bekenden en Jan als verbindingsman. Een ene Erica als gids die ons door het gebouw heen loodste. Want van loodsen was welzeker sprake. Ruimtes die voorheen plaatsboden aan gemeenteambtenaren, een verlaten receptie, een toegangssluis en de balie waar voorheen paspoorten en andere identiteitskaarten konden worden afgehaald. En griffiekosten waarschijnlijk over de balie werden uitgewisseld… Drs. Roel de Wit die het gebouw in 1992 heeft geopend en waarbij de huidige leegstand als het ware schrijnend aandoet. En waar de huidige bezitters grootse plannen mee hebben. Een conglomeraat van kleine ondernemers, die ruimte kunnen gaan huren in dit grote gebouw. En waar wij vanaf maart 2018 tot en met mei van ditzelfde jaar onze werken zullen laten bewonderen. Dat hier kosten aan verbonden zijn, spreekt voor zich. Dat het mogelijk een broeinest van creativiteit zal worden, is de stille hoop. Maar dat de huidige eigenaren hier reeds de nodige ervaring mee hebben opgedaan, bijna voorspelbaar. En dat Warmenhuizen op deze manier hoopt in de vaart der volkeren te worden voortgestuwd… Ik houd u op de hoogte voor wat betreft de verdere ontwikkelingen!

IMG_0276IMG_0277IMG_0278IMG_0280IMG_0281IMG_0279

Tags: , , ,

HB (ohne Kronen filter).

Geplaatst door Wik 15 februari 2018

IMG_0269IMG_0270

Hallucinatoire Begeisterung. (HB, ohne Kronen filter, naar dat voormalige Duitse sigarettenmerk…) Illusie, fantasie en onwerkelijke werkelijkheid vechten letterlijk om een plek in dit toneelstuk, waar geen woord wordt gezegd maar door het zwijgen het stuk letterlijk in beweging brengen en in beweging houden. Het is ook niet het eerste stuk dat ik van Jakop Ahlbom heb gezien, maar het gegeven dat de man gepreoccupeerd is door de werkelijkheid van die andere ander, de obsessies die zich van e man meester hebben gemaakt en de wilde fantasie van zijn niet voorspelbare geest, geeft de spelers/dansers in deze de mogelijkheid om letterlijk alles uit de kast te halen. Want kasten spelen in de voorstelling een zelfstandige en haast maniakale rol. Wanneer de een achter de deur verdwijnt, is een ander daarvoor in de plaats gekomen en waar het in de voorstelling voornamelijk om de dame in het rood draait, wordt zij met grote regelmaat met door een meervoud van zichzelf uit de kast getoverd, tot een viertal identieke vrouwen op het podium zichtbaar zijn. Waar het bed een wezenlijke rol speelt, waar onder een deken mensen verdwijnen om wat later elders tevoorschijn te komen, is het een vorm van duistere magie die aan het geheel zaken toe gaan voegen wat het publiek, in zekere zin op het puntje van de stoel laat kluisteren. In een tijd dat #metoo de pagina’s halen, is het een opgeblazen vrouwen lichaam waarbij het geslacht letterlijk wordt gebruikt om de man in het verhaal te laten verdwijnen, zou je het stuk ook als enigszins pornografisch kunnen omschrijven. Het publiek wordt stelselmatig bij de neus genomen, is het niet door een ogenschijnlijk eenvoudige goocheltruc, is het wel door de muziek die de duistere crypten van het menselijk brein naar voren brengt. Waar weemoed een deel van de voorstelling ondersteund, is het op een ander moment de dreiging van een volgend moment dat de agressie die zich voordoet, van een echo weet te voorzien. Een voorstelling die je niet alleen moet zien, maar waar je je ook open voor moet zetten om het geheel tot in je botten te kunnen meemaken. Opkomst en ondergang, de totale mens komt tot leven en wordt verankerd in de dood. Waar je vooral op de benen moet letten, want je wordt constant op het verkeerde been gezet. Innenschau revisited, een genadeloos, geniale voorstelling die iedere werkelijkheid te boven gaat…

IMG_0260IMG_0264IMG_0266IMG_0267

Tags: , ,

Voornemen…

Geplaatst door Wik 14 februari 2018

Innenschau de titel van de voorstelling. Wat daarvan te denken? Laat ik mijn hersenen maar weer eens kraken en een mogelijke overdenking eens de ruimte geven: inkeer is een woord dat spontaan naar voren komt. Maar dat slaat waarschijnlijk nergens op. Bij jezelf te rade gaan is ook niet direct van toepassing. Dus maar een andere poging gaan wagen door op het wereld wijde web mogelijk iets te vinden dat recht doet aan deze titel. Een blik naar binnen werpen misschien?! Introspectie! Da’s het juiste woord, waar ik niet op kon komen. Een observatie van je eigen mentale processen waarbij in dit stuk sprake is van een obsessie gepaard gaande met waanvoorstellingen, een vorm van theater die door David Lynch veelal in films naar voren werd gebracht. En waar Thijs van Leer ooit in van leer trok. Om maar weer eens een andere weg naar voren te brengen. Maar dat neigt naar associatie waar ik ook een groot liefhebber van ben, hetgeen iets over mijn eigen duistere krochten zegt. Geen inkeer dit keer maar het heeft meer weg van een ommekeer, waarbij obsessies en vormen van jaloezie mogelijk de vervormde wereld dan wel de beleving van de hoofdpersoon naar voren laat komen. Jakob Ahlbom heeft me al eerder verrast. Het is ook zijn hand die de spelers stuurt, de man die zich verplaatst in die wondere wereld van de ander en daar zijn personages een vorm laat vertolken die iets van de wereld van die ongekende ander, meestal iemand bij wie we vermoeden dat er een steekje los is, dan wel mensen die duidelijk met een psychiatrisch beeld door het leven gaan. Gediagnosticeerd om vervolgens gestigmatiseerd hun verdere levenspad te gaan vervolgen. Het blijft mij in zekere zin triggeren, hoewel de trigger in deze voorspelbaar is. Ik laat het over me heen komen, neem ik me voor vanavond voor. Ik ga stomweg kijken en zet mijn verstand op nul, maar mijn blik gericht op het schouwspel dat zich aan mij zal gaan voordoen. Is er toch nog sprake van enig voornemen, hoewel ik me bewust ben dat dit voornemen niet is gebaseerd op wat zich tijdens de jaarwisseling veelal voordoet…

Tags: , , ,

Een Halbe Rode ster.

Geplaatst door Wik 13 februari 2018

Beter ten HALBE bekeerd, dan leugenachtig gedraai. Of een premier die op de valreep nog weer een lans probeert te breken. Zijlstra kun je niet betichten van een jeugdzonde a la Lucebert, maar meer van een politicus die, niet helemaal gepokt en gemazeld door het politieke bedrijf , van een faux pas kunt gaan betichten. Gelijk wij allen als mensen ons met grotere dan wel kleinere regelmaat op het scheve pad begeven. Laat staan dat ik op een dag als vandaag het woord scheve schaats uit de kast trek. Ik geef het je te doen in de huidige tijd in de huidige democratie en waar een stem een doorslag kan gaan geven. Waar de Eerste Kamer met een tweetal stemmen genoegen neemt. 36 – 38 en wij gaan mee in de wet die Pia Dijkstra op haar manier binnen heeft gehaald. Het lezen van journaals en het plaatsnemen in de Tweede Kamer vraagt niet alleen doorzettingsvermogen, maar ook nog een portie overtuigingskracht. De eerste deuk dan wel een beschadiging van Rutte III valt te bespeuren. En waar Zijlstra het nog had over krassen, blijkt nu wel dat de beschadiging van de man veel ernstiger is dan het zich in eerste instantie liet aanzien. Maar waar ik me totaal geen zorgen over maak is dat het ‘Old Boys’ netwerk er op termijn voor zal gaan zorgen dat de man op een andere plek, in een andere positie, gedwongen in de schaduw wel weer zijn boterham zal weten te beleggen. Ik weet niet of de man in kwestie ook in het bezit is van een Groot Rijbewijs, anders zou hij zijn andere kwaliteiten mogelijk in Friesland tentoon kunnen gaan spreiden. Want ondanks alles heeft de man wel degelijk kwaliteiten, anders had hij het nooit zover geschopt als hij heeft gedaan. De eer aan jezelf houden, niet een motie van wantrouwen afwachten en de pijp als verluidt, aan Mark terug gegeven. Mark dit keer met nog meer fronsen in zijn voorhoofd als we gewend zijn en dit keer zonder lach. Niet eens een glimlach of het zou een grimlach moeten zijn. Zo simpel kan politiek zijn en zo makkelijk kan onze Koning zich uitleven op de mensen die gouden plakken aan een bandje worden omgehangen. Dat is nog eens uit een ander vaatje tappen dan wat heerlijk helder ons heeft voorgehouden. Een dikke rode streep op de beurs en een Rode Ster die iets van zijn glans verliest. En als je dat ziet in het licht van Halbe in een land waar de Rode Ster nog steeds wordt aanbeden…

Tags: , ,

Een loffelijk streven…

Geplaatst door Wik 12 februari 2018

IMG_0250IMG_0251

Het blijft een loffelijk streven: in harmonie te leven. Een opgaaf voor het leven dat niet direct door alle sores die zich voordoet wordt opgeslokt. In harmonie zijn met jezelf, je naasten, je omgeving met de natuur desnoods. Een enkele dissonant kan voldoende zijn om je uit het gareel te slaan, de balans de verkeerde kant op te brengen. Of door stomweg de verrukkingen van de harmonie in het stralende licht te zetten. De teleurstellingen als het ware uit je leven te verwijderen en uitsluitend bezig te gaan met de positieve energie die daar vaak het resultaat van kan zijn. Let wel kan zijn en niet is. Het duister kennen wij immers allen wel en juist het licht is de kern waarop wij focussen. Niet dat dit een manier is die doet denken aan die bekende struisvogel, maar wel de mogelijkheid biedt om dalen te vullen met de hoogten die zich voordoen. Waardoor de harmonie, het evenwicht dan wel de balans ervoor zorgt dat je je als een tevreden, een verzaligd mens door het andere deel van je leven door te kunnen gaan. Het klinkt wat onbeholpen, dat is het dan ook maar de schijnbare verwarring die momenteel door mijn brein heen woekert, zorgt er juist voor dat ik me wat onbeholpen uitdruk. Maar wat ik eigenlijk zeggen wil is dat ik (dat wij als gezin) een veelbewogen weekend achter de rug hebben. En waardoor juist door de harmonie er zaken besproken konden worden die als het ware in de schaduwen van ons bestaan een rol speelden. En op termijn wel weer een rol kunnen gaan spelen, waar door dan te refereren aan dit doorleefde weekend niet zoveel woorden meer nodig zullen hebben om dat verhaal van een wezenlijke inhoud te kunnen gaan voorzien. Harmonie, met een enkele valse noot, een enkele dissonant, maar voor het merendeel een luisterrijk gebeuren. Waarbij vragen werden gesteld en antwoorden naar voren kwamen. Waarin een terugblik werd verantwoord en de keuzes die zich toen voordeden, mogelijk in een ander daglicht zijn komen staan. Zaken die niet simpelweg met een excuus konden worden afgedaan, zaken ook die ervoor zorgden dat wij elkaar recht in de ogen kunnen blijven kijken, dingen die op termijn een eigen andere plek kunnen gaan krijgen, en in zekere zin garant staan voor een loutering. Dat klinkt wat hoogdravend, dat klinkt ook wat religieus maar ook dat maakt nu eenmaal deel uit van wat ik eerder heb gesteld”een loffelijk streven!

IMG_0252IMG_0253

Tags: , ,