een kort moment II

Geplaatst door Wik 17 juni 2018

De zondag is nakend. Het verhaal heel kort. De zinnen bepalend, dat is mijn lot!

EPOS.

Om een lang verhaal / kort te maken: / ook Gij kent een / levensepos.

NEEM DAAR EVEN DE TIJD VOOR.

Doe het NU

voordat

het te laat is.

Zondag, 17-06-2018.

Tags: , ,

een kort moment I

Geplaatst door Wik 16 juni 2018

Laat ik het de komende dagen nu eens kort en bondig houden. Tenslotte kreeg ik gisteren een lift naar de ‘Klim naar de hemel’ en werden mij de nodige treden bespaard. En dan te bedenken dat ik dit met Vincent mocht ondernemen, waarna wij na afloop met Trijn aan het zitten zijn gegaan. Trijn, een Alkmaars biertje waarbij het etiket een indicatie gaf van het jaartal dat aan Trijn, de Kenau van Alkmaar gekoppeld is. 1573. een tijdje terug hetgeen aangeeft hoe betrekkelijk een jaartal kan zijn. Je zet simpelweg wat willekeurige cijfers in een reeks en dat is dan dat. Nu weet ik wel dat ik de lezer dezes niet moet lastig vallen met de schijnbare invallen die ik te berde breng, maar toch kan ik het niet laten om een zekere verantwoording naar voren te brengen. Ik beloof je echter op voorhand dat ik mezelf zal trachten te beperken, dat ik niet harder op de trom zal roeren dan je gewend bent en dat ik mijn schrijfsels die de noemer van een gedicht niet verdienen, hooguit even onder de aandacht breng. Hetgeen weinig noemenswaardig is, hetgeen niet direct hoogstaand zal zijn maar indirect toch even de gedachten die je hebt op een ander spoor gaan zetten. En hoe dat uitpakt? Ach, vergeet mijn zinnen, laat jouw gedachten de vrije loop gelijk een kip tot scharrelen wordt uitgenodigd.

Zaterdag, 16-06-2018.

Tags: , ,

Klim naar de hemel.

Geplaatst door Wik 15 juni 2018

Als die man in Amerika de wereld een poepie laat ruiken, blijkt dat zijn tegenhanger ook over een sluitspier beschikt. En wanneer een vlinder aan de oostkust zijn vleugels uitslaat, loop je de kans dat elders een tornado de kop opsteekt. De wereld is tegenwoordig een vergaarbak van ego’s en wanneer de een pretendeert meer te zijn dan de ander, komt Orwell geregeld om de hoek kijken. Een boerderij is nu eenmaal een verzamelplaats van dieren, waarbij de grootste monden het veelal voor het zeggen denken te hebben, terwijl anderen niet veel meer weten te doen dan die grote bekken leiders gehoorzaam te volgen. Zo groot als de wereld tegenwoordig is, zoveel kleiner zijn de bewoners geworden. En dat die leiders het beste met hun volk voor hebben, ook dat valt geregeld te betwijfelen. Ben ik ergens niet voor, dan ben ik automatisch tegen en wanneer ik mijn stem onthoudt, dat dan als blanco worden uitgelegd. Natuurlijk dien ik geregeld bij mezelf te rade te gaan, is het niet de overtreffende trap die ik beklim, maar het heeft er alle schijn van dat ik straks toch voor die uitdaging kom te staan. Simpelweg door de klim naar de hemel die ik, in gezelschap van mijn schoonzoon Vincent, voor vandaag op het programma heb staan. Een unicum voor Alkmaar, een overwinning voor hen die last hebben van hoogtevrees en een uitzicht dat zich zal gaan kenmerken door een enigszins bewolkte lucht. Je kunt nu eenmaal als mens niet altijd alles in de hand hebben. En waar een verrekijker wordt aanbevolen, zal ik mij daar verre van moeten houden. Je kunt nu eenmaal niet alles tot je beschikking hebben, simpelweg een kwestie van keuzes maken. En keuzes maken kan ik gelukkig nog, gelijk ook anderen in staat zijn om keuzes te maken. Als daar is geweest de vraag om de hand van Ellen. Door Juan gisteravond aan mij gesteld. Ontwikkelingen die ik niet direct voor mogelijk heb gehouden, zo ook afgelopen dinsdag Vincent en Marlies in een andersoortig bootje zijn gestapt. Ook zij zijn zich bewust van het feit dat samen een pad in slaan niet automatisch gepaard zal gaan van de veronderstelde rozengeur en maneschijn. Voor een aantal jaren terug had ik mij dit niet kunnen voorstellen en verbaasd het mij dat ik feitelijk van de ene verrassing in de andere duikel. Ik sta stil bij een dag als vandaag, pluk de dingen die zich nu voordoen en maak me minder druk om een aantal zaken die ik als vanzelfsprekend ben gaan ervaren. Bijvoorbeeld dat ik een berichtje ontving van Marlies waarbij zij mij feliciteerde omtrent mijn 10e verjaardag. Mijn 10e ?! Ja, mijn 10e verjaardag want het was 10 jaar geleden dat ik die drie infarcten mocht doorstaan. Ik ben een gelukkig ICD drager en zie dit voor mezelf als een moment waarop ik nog niet naar die andere wereld mocht gaan. Een klim naar de hemel… ik wacht het vrolijk en gelukkig af!

Tags: ,

Een teken van de wand…

Geplaatst door Wik 14 juni 2018

Natuurlijk zou je mij van enige wansmaak kunnen betichten, ware het niet dat ook mijn smaak niet altijd overeenkomt met de smaak van het overgrote deel van de bevolking. Dat klinkt niet alleen pedant, dat is stomweg pedant. En enige pedanterie van mijn kant valt nu eenmaal niet te ontkennen. Neem nu bijvoorbeeld mijn berichten of, om nog eens wat anders aan de orde te stellen, de beelden die ik met de kleinst mogelijke zorg tot mij neem om vervolgens de ander daarmee lastig te gaan vallen. En wanneer ik mij simpelweg verontschuldig achter de woorden dat ‘over smaak nu eenmaal niet te twisten valt’, denk ik dat ik het aan het rechte einde heb voor wat betreft de smaak die ik in het midden laat. De wansmaak als het ware, ware het niet dat juist in de kunst het de bedoeling is om een reactie van de ander naar voren te laten komen. Nu heb ik in de afgelopen jaren reeds veelvuldig van mijn kijk op kunst laten blijken, is het niet aan mij om daar een oordeel over te vellen, laat staan dat ik met bepaalde kunst aan de loop ga, het blijft nu eenmaal een kenmerkend fenomeen op zich. Voor- dan wel afkeur, het is mij eigenlijk allemaal om het even. Dat ik daar de nodige gelden aan besteed, daar is veelal geen andere overweging bij nodig dan het feit dat ik door iets in de afbeelding getroffen wordt. En zelfs dat valt te betwijfelen. Wanneer ik wat later nog eens beter ga kijken, blijkt van die eerder overweging weinig te zijn overgebleven. Een vorm van een handeling in een onbesuisd moment, waarbij ik echter weinig reden zie om alsnog op die impuls probeer af te dingen. Zo bezit ik een klein schilderijtje dat ik ooit voor 100 gulden kocht op een kunstmarkt in Alkmaar. In 1979 nota bene, terwijl wij ons opmaakten om op vakantie te gaan naar Amerika. John v/d Heuvel, Droomschilder uit ’s Hertogenbosch. Was het toen vooral het feit dat ’s Hertogenbosch en Jeroen Bosch aan elkaar in mijn geest verbonden raakten? Was het juist het feit dat een paljas mij deed denken aan een circus van vermaak? Geen idee en dat vandaag de spijker waar dit werkje al vele decennia aan hing het beton heeft verlaten… een teken van de wand?!

Tags: , ,

Geregelde uitzonderingen.

Geplaatst door Wik 13 juni 2018

Niet dat ik in de regel om prikkels verlegen zit, integendeel vaak moet ik oppassen dat ik niet overprikkeld raak. Hoewel dat laatste in diezelfde regel wel meevalt. Want dat wat ik volgens diezelfde regel meemaak, is in de regel niet noemenswaardig, maar ook dat valt in de regel wel mee. Of, om in diezelfde regel te blijven, weleens wat tegen. Neem nu gisteren en sta stil bij een dag als vandaag. Gisteren was ik getuige en vandaag verkeer ik weer eens in andere omstandigheden. Maar gisteren is vandaag niet en morgen zal het, volgens diezelfde regel, ook wel weer anders zijn. Terwijl ik overspoeld wordt door regels die anderen voor mij hebben bedacht, ik me over het algemeen ook keurig aan de regels houd, ik er geen halszaak van maak wanneer ik op een kwaad moment de regel ga overschrijden, ben ik eigenlijk iemand die niet alleen binnen de lijntjes kleurt, maar ook nog eens binnen het boekje blijf. Enfin, dat hoef ik je in de regel niet te vertellen, maar langs de lijn zul je me niet vaak treffen, sterker nog nooit tegenkomen. Ik heb nu eenmaal in de regel weinig met sport, laat staan spel en wanneer ik niet verzaak tijdens een spelletje kaart, kun je me in de regel aan de afspraak houden. Nu schijnen afspraken ook een soort van regel te zijn, maar wanneer ik kans zie om in het spel te verzaken, beroep ik mij op het feit dat de regel mij niet geheel duidelijk was. Zo eenvoudig kan het zijn om onder die regels uit te komen en wanneer men dan meewarig met het hoofd schud, heb ik het in de regel goed voor elkaar. Ik bedoel maar, hoe simpel kan het leven zijn voor een eenvoudig voormalige ambtenaar die zich in zijn werkzame periode ook niet altijd aan de regels heeft gehouden. Van sjoemelen heb ik gelukkig geen verstand, dat laat ik liever over aan anderen die alsnog de pin op hun neus krijgen. Of het nu om diesel gaat, om suiker die te duur is of om soepp die mij niet direct aansprak. Neen, een vette bek en een bier daarbij, daar draai ik in de regel mijn mond niet voor om. Laat staan dat ik mijn maag daarmee weet te verwennen. Regels zijn er in de regel om uitzonderingen voor elkaar te krijgen. Het is dan ook vandaag dat ik met de regel breek en de uitzondering daar laat waar die naar mijn idee hoort. Bij vandaag dus!

Tags: ,

Waarachies loogies toch

Geplaatst door Wik 12 juni 2018

Er was eens… maar zo beginnen verhaaltjes in de regel altijd. Wat te denken van: er is eens een samenloop van een omstandigheid geweest die ervoor heeft gezorgd dat wij op een dag als vandaag, niet geheel toevallig, samen komen vanwege het feit dat het net geen bruiloft is maar dat het daar wel alle schijn van heeft. Het heet geregistreerd partnerschap en of daar ook allerlei andere voorwaarden aan gekoppeld worden dan dat de standaard trouwerij voorspelbaar woordgebruik kent… dat is voor nu nog even afwachten. Maar dat geluk tot de gebruikelijke wensen gaat behoren….

EEN KLEIN VERHAALTJE.

Zal ik links, ga ik rechts, even stoppen, achteruit en vooruit maar weer naar voor. Maar dan moet ik even wachten voor die weg die niet veel later opdoemt. Een voorrangskruising zorgt ervoor dat ik de rem hanteer, het gas laat voor wat het is, en nadat de ander is gepasseerd bedenk ik opeens, dat het niet zomaar iemand was die ik liet passeren. Da’s schijnbaar loogies wanneer het een man met een baard blijkt te zijn die mij doet denken aan de baard van mijn vader. Maar die is een stuk korter en grijzer dan de rode baard en die kale kruin die ik net voor liet gaan. Hij gaat richting de Hoef. Maar hoe ver weg is het zicht dat mij voor ogen staat? Dat zal ongetwijfeld te maken hebben met die haperende verwarming waar ik nogal last van heb. Want op koude zit ik bepaald niet te wachten, warmte heb ik nodig voor mijn lijf dat me geregeld in de steek laat. De teek laat van zich horen en ik weet dat dit aan alle kanten aan me vreet. Maar ik laat me niet klein krijgen, alhoewel het me vrachten aan energie kost. Warempel, loogies staat voor mijn deur en ik weet niet wat mij overkomt. Is dat vonkje dat ik denk te zien een vonkje dat mijn hart in vlam zet? Maar dat kan toch niet, daar komt geheid deining van. En de golven vanuit zee zorgden voor de nodige deining. Maar die deining met wat olie erop zorgden ervoor dat het een lichte golfslag werd en voor ik het goed en wel besefte, kwam ik zomaar op een ander pad. Mijn levenspad werd niet alleen doorsneden, maar bleek alras een pad voor twee te zijn. Een pad dat, als ik achterom zou kijken, de nodige hobbels en kuilen vertoonde, de nodige tranen heeft gekost, de nodige gelukkige momenten heeft meegemaakt, maar waarbij het ultieme het af heeft laten weten. Een herkenbaar verhaal voor velen, niet herkenbaar voor hen die op een ander moment dat ultieme geluk hebben gevonden.

Maar nu is het moment om vooruit te gaan kijken, nu is het moment aangebroken dat wij zwanger zijn en dat ik, jij, hij, wij en zij er getuigen van zijn geweest dat het pad dat jullie beiden nu hebt ingeslagen het ultieme levenspad voor jullie beiden zal worden en zijn. En dat op een dag als vandaag, de twaalfde juni 2018, een keerpunt in ons aller leven. Laten we daarop drinken, van de soepp proeven en een toost uitbrengen op ons aller geluk!

Amr, 12-06-2018,

wik.

Tags: , ,

Lindenlaan 97

Geplaatst door Wik 11 juni 2018

Terwijl mijn vader bij zijn vader op de Algemene Begraafplaats rust, bedacht ik spontaan om een blik te gaan werpen op zijn voormalige ouderlijk huis. Lindenlaan 97 en dat huis kenmerkt zich momenteel in de vorm van een doorzonwoning, waar eerder sprake is geweest van een voor- en een donkere achterkamer. De opkamer als het ware, ware het niet dat daar sporadisch gebruik van werd gemaakt. Opa klom met zijn grote zware lijf een steile trap naar boven op, alwaar een slaapkamer te vinden was en oma verbleef beneden in de bedstee, die deel uitmaakte van die eerder genoemde donkere achterkamer. De tonnenman moest van achteren vanaf het plaatsje waar de poepdoos te vinden was, met het klotsende spul, beer met pis de gang door om een volgende lege ton weer naar binnen te brengen. Of er in Alkmaar ook sprake was van een Boldoot expres, dat durf ik eerlijk gezegd te betwijfelen. Het speelt dan ook ergens in de jaren vijftig van de vorige eeuw… Opa overleed op een kwaaie dag in Huize Westerlicht en oma bleef achter. Achter de bedstee bevond zich haar keuken, waar opa beschikte over een eigen kastje waar hij zijn worst en spek en kaantjes bewaarde. Of zij gezamenlijk aten, ook dat durf ik te betwijfelen, daar opa ’s morgens vroeg het huis verliet, op een bank bij het borstbeeld van Truitje plaatsnam en daar het toen nog niet overvloedige verkeer aanschouwde. Hij had zijn leven lang als Plantsoenenbaas voor de Gemeente Alkmaar gewerkt en op die manier een zilveren penning in ontvangst genomen. Maar waarschijnlijk is het ook zo dat Opa Klaas Pijper vanuit die functie ook heeft aangegeven waar hij bij zijn dood begraven wenste te worden. En dat graf bestaat nog steeds hoewel ik tot op heden geen papieren heb gevonden die ervoor zorgen dat het graf nog steeds onderhouden wordt. Eeuwigdurend denk ik dan maar, eeuwigdurend ook de drie Pijpers die daar te vinden zijn. Want tussen opa en mijn vader ligt een oom van mijn vader, een vrijgezelle broer van opa Klaas. Dan te bedenken dat ik Willem nog steeds weet te vinden, dat ook Klaas geen onbekende is maar dat Opa Valkhoff ergens in het noorden van het Groningse land als as is verstrooid in een crematorium met de naam Paddenpoel. En dat ook oma Valkhoff daar ergens is opgegaan in de aarde. Aan oma Pijper heb ik niet zoveel herinneringen, hooguit dat ik haar ooit in klei heb vereeuwigd en dat zij nu deel uitmaakt van het kastje dat Willem Schotten voor mij in elkaar heeft gemaakt. En als er dan sprake is van een huisje… Maar er kwam nog een herinnering naar boven. Wij waren met de hele familie een dagje naar Egmond geweest, dat wil zeggen Ma, Pa, Annemarijke en ik. Een prachtige dag, lichtelijk verbrand en de Tsjamba Fi stond te wachten tot het moment dat pa voorstelde om even bij zijn moeder lang te gaan. En dat werd een drama! Een sterke gaslucht kwam ons tegemoet toen oma geen aanstalten maakte om de deur te gaan openen. Pa had gelukkig een sleutel en de gaslucht nam alleen maar toe. Oma lag in de bedstee en was overleden. Stadsgas had haar die nacht de das omgedaan, simpelweg door het feit dat de gasslang zo poreus was dat het gas haar in haar slaap naar de andere kant van het leven had gebracht. Mijn vader was wees, mijn vader erfde twee huizen in de Lindenlaan en mijn oudste zus en ik werden op een ander moment uit onze slaap gewekt en zagen 9000 gulden in grote biljetten op de eettafel liggen. En Pa sprak de woorden: ‘kijk maar eens goed, want zoveel gulden zul je nooit van je leven meer zien’. Jaren later reed ik met 15.000 gulden naar Boots, geleend geld van Scheringa, om een gloednieuwe besteleend te gaan kopen…

Tags: , , , ,

Leven te beLEVEN

Geplaatst door Wik 10 juni 2018

Zoveel verschil is er niet. Of je nu je moerstaal spreekt of een plat dialect, voor een buitenstaander is het allemaal abracadabra. Dan heb ik het met name over kunst, Kunst met een grote K dan wel kunst met een kleine. Het hangt er maar net vanaf wat het verhaal is dat met die kunst gepaard gaat. Waar de een dweept met het werk van de een, zal de ander hooguit zijn schouders op gaan halen. Maar de een de kunst als liederlijk ervaart, kan de ander gaan zwijmelen, een vorm van extase dan wel in trance geraken. En waar de ander op enig moment zijn afkeur laat blijken, dit ook duidelijk ten gehore brengt en omstanders weet te shockeren, zal de ander proberen om een vernieling met een scherp mes aan te gaan brengen. Waar toezichthouders hun pas gaan versnellen, zal een surveillant hooguit zijn blik op het oneindige gaan werpen. Om gaan met kunst nodigt nu eenmaal uit om een reactie op te roepen, om een interactie tot stand te gaan brengen en waar de ene kunstenaar een beroep doet op de verbeelding, gaat de ander ervan uit dat er een bepaalde verbinding ontstaat. En als woorden in deze ontoereikend blijken te zijn, is het de kunstkenner die alles uit de kast tovert om het werk van de kunstenaar van een gefundeerde verantwoording te voorzien. Zo is het helaas niet met mijn werken gesteld, ik heb nu eenmaal geen andere bedoeling dan dat ik zichtbaar maak wat mijn ogen zagen en wat ik vervolgens beeldend heb vastgelegd. En dat is het geheim dat ik deel met de ander, gelijk ook Sandeman zijn geheim deelde met de ander die zijn drank dronk. Ook dat is uit een andere tijd, Sandeman die gelijk een Zorro er alles aan deed om gesluierd met een cape door het leven te gaan en de Sherry van een Pale Dry wist te voorzien. Geen idee of Sandeman nog in een drankwinkel te vinden is, laat staan dat een droge sherry mij noopt om het een dan wel het ander te keuren, te proeven of, gelijk tegenwoordig het uitgangspunt is, te beleven. Want wij dienen te beleven, alsof het leven op zich onvoldoende zou zijn. Kleurloos maar geenszins smakeloos, oprecht en echt, glashelder en klaarwakker om maar eens wat sensaties naar voren te gaan brengen. Maar of dit ook echte sensaties zijn, dat laat zich raden. Doe maar een suggestie, een gooi desnoods en voor je het goed en wel beseft sta je midden in je leven te beleven!

Tags: , ,

Museum Marius van Dokkum

Geplaatst door Wik 9 juni 2018

‘Dur is altaid wel wat te melde’ dat Marius van Dokkum bij leven een eigen museum krijgt. In tegenstelling tot Jopie Huisman die zijn museum even heeft meegemaakt alvorens zijn kaarsje werd uitgeblazen. Nu ben ik een bewonderaar van het werk van Marius, zijn het met name zijn peren die een glansrol vervullen in zijn werken, maar zijn het meer de dagelijkse voorstellingen die hij met vaardige kwast aan het doek weet toe te vertrouwen. En wanneer Andre van Duin nog nooit van de man gehoord had, zichtbaar onder de indruk was van zijn werken en dat museum in Harderwijk mocht gaan openen, is het de bescheidenheid van Marius die voor die gelegenheid een colbert heeft aangetrokken. En of het nu gaat om Opa Jan, een genetisch gemanipuleerde peer met een knipoog naar Magritte, een boer die een vrouw trouwt dan wel de tweede jeugd die gebruik maakt van een rollator, een wandelstok dan wel een overjarige brommer, iedere keer weet hij weer in zijn werk de humor zo te brengen dat een minimale glimlach bij deze dan wel gene verschijnt. En dan te bedenken dat zijn ouderlijk huis in Andijk stond, dat het een groot gereformeerd gezin was en dat er gewerkt moest worden om niet alleen de aardappelen te poten, maar ook de tulpen te koppen opdat er gespaard kon worden desnoods voor een brommer. Want Andijk ligt niet alleen aan het IJsselmeer, maar ook nog eens ver weg van de bewoonde wereld… Ik kan het boek ‘Dames en Heren’ (ISBN 978-90-72736-87-1) dan ook van harte aanbevelen en op www.artrevisited.com valt waarschijnlijk nog veel meer te ontdekken.

Tags: ,

Koppelaar

Geplaatst door Wik 8 juni 2018

Als je appels met peren vergelijkt, loop je de kans dat je bij een banaan terecht komt. Dan wordt het een fruitschaal waarbij het ooft je zeker bekend voorkomt, maar ben je waarschijnlijk niet beducht dat onder dat gladde vel een rottingsproces kan gaan plaatsvinden. Want iets met rotte appels zet je geregeld op een ander been. Nu wil ik deze metafoor niet gebruiken om de ene vorm va kunst met een andere te gaan vergelijken, maar over het algemeen hebben de verschillende kunstenaars mogelijk vergelijkbare gedachten gehad toen zij aan het scheppen waren. Neem nu het werk dat ik tegenkwam in de Kapberg in Egmond aan de Hoef of het werk van Ans Wortel in Kranenburg. Egmonders die hun vrije gedachten met een vrije hand aan canvas hebben toevertrouwd, collages hebben gemaakt dan wel met knipselkunst aan de haal zijn gegaan, een ander die met foto’s in de weer is gegaan en een derde die een sculptuur uit hout heeft gebeiteld, ieder op zijn of haar eigen wijze heeft geprobeerd om het beeld van Egmond ‘smoel’ te gaan geven. Waardoor velerlei variaties te bewonderen zijn, hetgeen zich ook voordoet in de werken van Ans Wortel, een begenadigd kunstenaar die een veelvoud van technieken heeft gehanteerd om haar werken nu weer naar voren te brengen, waarbij interieurfoto’s van toen, door grijze vlakken van nu een idee geven omtrent de hoeveelheid die zij in haar toenmalige huis had hangen, staan of verborg achter die andere werken. En dat maakt het verdomd interessant als je even later schilderijen van Gestel ziet. Beelden die een verhaal van de tijd gepaard laten gaan met de invloeden waar zich toen in verdiepten. Met die beelden ga ik vandaag aan de loop, waar ik gisteren die andere plaatjes aan heb gekoppeld. Eigenlijk ben ik een soort van koppelaar, terwijl Wim Koppelaar ooit iemand was die ik als buurtjongen als vriend had. Waar die gebleven is…

Tags: , ,