Lamoraal enzo

Geplaatst door Wik 21 augustus 2018

Altijd discutabel. Maar wanneer de Lamoraal van Egmond straks op kousenvoeten zijn opwachting maakt, kan het niet anders dan dat de schepper van dit kunstwerk afstand neemt van zijn schepping en dit werk een verborgen leven tegemoet gaat. Waarmee ik hooguit bedoel te zeggen dat het bezit in deze recht doet aan het feit dat de Graaf van Egmond ooit zijn hoofd in Brussel achter liet. Gelijk ook Hoorne zijn hoofd verloor en tegenwoordig bier namens de Graaf zonder Hoofd te verkrijgen is. Dat de Abdij als zodanig daar ook nog een rol in speelt, ook dat zij zo. Kees O. doet afstand van zijn werk en ik word de gelukkige bezitter van dit stuk, gelijk ik op mijn eigen bescheiden wijze wel wat meer werken tot mijn bezittingen kan gaan rekenen. Of dit nu Brood betreft, of dat er PB op een werk staat, dat Willem Hopman ook vertegenwoordigt is of dat mijn werken in de vorm van canvasdoeken in dozen zijn opgeborgen, ook dat heeft niet veel van doen met het feit dat al deze werken een sluimerend bestaan op zolder genieten. Het is wat, het houdt wat en het weet wat. Gelijk ook al die andere miniaturen die een vreugdeloos bestaan lijden in dozen die, opgestapeld, deel uitmaken van wat onder de noemer verzamelen door het leven gaan. Het zal wel een oerdrift zijn die ik op mijn eigen wijze tot leven heb gewekt. Straks maar weer eens bezig zijn met het verwerken van al die bezittingen. Wederom in dozen hullen, van een naam voorzien en misschien… heel misschien dat ze weer uit die dozen komen tijdens de Kunst10daagse in Bergen. Edoch, wie dan leeft kan ervoor zorgen dat er mogelijk belangstellenden zullen zijn die iets hebben met dat werk en anders… het is zoals het is en laat ik het hier maar mee laten!Maar… het zijn vandaag wat bijzondere beelden die dit bericht vandaag illustreren. En daar zul je het helaas mee moeten doen!

Tags: , ,

Kappen kapper!

Geplaatst door Wik 20 augustus 2018

Altijd maar leuke dingen doen, daar is eigenlijk geen spat aan. Neen, meer kun je je concentreren op bepaalde ergernissen, gepaard gaande met dagelijkse beslommeringen. Om maar eens een suggestie aan de hand te doen. Wie ben ik om mij te ergeren, wanneer er reeds een spel met die naam in winkels te vinden valt en menig huishouden tot vervelens toe dit spel heeft gespeeld. Waarbij zij die moeilijk om konden gaan met verlies meestal in een diepe put te vinden waren. Want winnen is een gegeven dat menigeen wel kent en wanneer de dooddoener van ‘het is maar een spel’ naar voren komt, je wordt getrakteerd op een dodelijk vuur dat uit ogen spat. Waardoor een simpel spel opeens weer leuk kan worden. Of ganzenborden. Met fiches in de vorm van doppinda’s waarbij je niet alleen de put diende te trotseren maar ook nog eens de dood onder ogen kon komen. Dobbelen dan. Gepaard gaande met een vorm van bluffen en de bekers die hooguit het aantal ogen aan de kijker lieten zien. Pokeren. Ook zoiets. Een spel. Een leuk spel waarbij de inzet soms tot een zekere dood kon leiden. Russische roulette bijvoorbeeld en de Deer Hunter die voor een shock wist te zorgen. Wanneer iemand niet meer dan zijn leven te verliezen heeft en de dood als zodanig als een verlossing kan worden gezien. Of de belastingdienst, die het niet leuker kan maken dan ze doen. Mensen vroegtijdig met een gulden handdruk het beste wensen om vervolgens met de andere hand alsnog een deel terug te vragen. Iets wat doet denken aan die twee handen die hervormden tot een soort van credo hebben gemaakt: laat uw linkerhand niet weten waar uw rechterhand zich bevindt. En kijk niet vreemd op wanneer die hand de kat in het donker knijpt. Neen, ik schaar ‘naar de kapper gaan’ niet onder leuke dingen, hoezeer ik daar volgens anderen ook van opknap!

Tags: , ,

Het lonken niet laten…

Geplaatst door Wik 19 augustus 2018

Er zijn van die dagen dat ik niet vooruit te branden ben. Achteruit trouwens ook niet, zodat stilstand de enige optie is die overblijft. Nu is stilstand over het algemeen achteruitgang, maar waar deze uitspraak op is gebaseerd, dat is mij niet geheel duidelijk. Zoals wel meer zaken mij niet altijd even duidelijk zijn, maar dit betreft meestal dwalingen van de menselijke geest. Dit echter terzijde. Edoch, met een simpel terzijde kom ik er vandaag niet vanaf. Wat een genoegen dat Nina mij een geschrift heeft doen toekomen waarbij de veronderstelde hemelvaart hooguit in een helletocht zou kunnen veranderen. Mensen die zich geroepen voelen om een klim te wagen, de stalen steigers te negeren en voor een moment zich ergens in de hemel wanen. Dichter bij de schepper kunnen zij zich niet indenken en waar het Hemelse gewelf hen weet te trakteren op hel en verdoemenis, is het hooguit van Oostsanen gelukt om dit tafereel hoog boven de hoofden van de gelovigen in beeld te hebben gebracht. Een verrekijker zou in deze gewenst kunnen zijn, maar zij die in Specsavers alle vertrouwen hebben kunnen hooguit wat oogwensen naar voren gaan brengen. Anders is er nog wel een Hans Anders in de buurt… Laat ik hierbij mijn bijdrage maar zijn voor wat deze is en mij richten op de woorden van Nina: “KLIM NAAR DE HEMEL”

IN ALKMAAR GAAT DE KLIM NIET OVER ROZEN

NEE, DIE GAAT LANGS DE SIERLIJKE RUG

VAN EEN HOOGBEJAARDE DAME

*

EEN TROTSE SCHOONHEID

DIE – FEESTELIJK – WERD GETRANSFORMEERD IN

EEN DIVA MET EEN BEUGELBEKKIE

*

GEVANGEN WERD ZE

IN METERS EN METERS KRIJSEND METAAL

*

HONDERDEN VOETEN OP IJZEREN TREDEN

SCHEUREN SINDSDIEN DE STILTE STUK

ZELFS DE DUIVEN ONTKOEREN IN DIT LAWAAI

*

IK VOEL DE ONTLUISTERING IN MIJN BOTTEN KRAKEN

HOOR DE KERKZIEL ZACHTJES KREUNEN

*

INTUSSEN RINKELT DE KASSA DE KOSTEN WEG

*

EN ONZE WONDERSCHONE JARIGE

*

ZIJ WACHT GEDULDIG OP VERLOSSING

OP HET EINDE VAN DIT HEMELFEEST.

En waar ooit Sonneveld zong over een dame die het lonken niet kon laten, duurt het tot en met begin oktober alvorens zij haar korset af kan gaan doen!

Tags: , , ,

Opa, vertel eens…

Geplaatst door Wik 18 augustus 2018

‘Waarheen’, was het eerste woord dat zij zong. En daarmee schreef zij niet alleen geschiedenis, maar was dit lied veelvuldig in aula’s te horen. Waarvoor en vervolgens kwam de weg naar voren. Hoe roemrijk kan een lied worden en hoe onsterfelijk is de nagalm? En waar ooit een steen werd verlegd, daar nam de stroom een andere wending. Niets dat meer hetzelfde zal zijn, alles aan verandering onderhevig. Van verandering leert men volgens ingewijden en volgens anderen heeft de mens veel baat bij de levensrituelen die houvast bieden aan hen die met een bepaalde onzekerheid door het leven gaan. En mocht iemand zich toch tegen die onzekerheid willen verzekeren, verzekerings-maatschappijen staan te trappelen om je een polis aan te smeren. Zo eenvoudig werken nu eenmaal de dingen, zaken zijn zaken en wanneer een van de partijen het daar niet mee eens is, staat niets in de weg om een advocaat in de arm te nemen en de rechtsgang in gang te zetten. Afhankelijk van het belang en ook nog eens afhankelijk van de gelden waarvoor men dan weer verzekerd is. Maar er is meer. Freek in zijn onnavolgbare song dat er leven na de dood schijnt te zijn, anderen die hangen aan de herinneringen en foto’s die een leven aan de andere zijde weten te ondersteunen. Vergeten ben je pas wanneer die herinnering verdwenen is, albums die uit het verleden opduiken dan wel stambomen waar de einden van een tak stoppen. Waar wortels nog even herinneren aan wat was en stammen het vuur niet hebben overleefd, laat staan stammen die ooit als Bosjesmannen door het leven zijn gegaan, waar fossielen in een bepaalde periode van miljoenen jaren her de onderzoekers alsnog op een dwaalspoor weten te zetten. Of waar de ‘Schrift’ verhaalt over zaken die door een ander als een sprookje worden ervaren. Of dit nu werken zijn van de gebroeders Grimm. Van Hans Cristiaan Andersen, of dat Dolfje Weerwolfje nu furore maakt, Jip stapelgek is op Janneke en Suske en Wiske een nogal dubieuze verhouding hebben, de fantasie van de mens is kennelijk ongebreideld. Voor wat betreft vandaag waag ik me niet verder aan mijn sprankelende gedachten. Hooguit dat het geheel tot stand is gekomen door het feit dat mij nog een boekvulling wacht: ‘Opa, vertel eens’ maar wat ik nu eigenlijk te vertellen heb…?!

Tags: , ,

Materie

Geplaatst door Wik 17 augustus 2018

Ik?! Materialistisch?! Wel zeker! Hoe ik daarbij kom? Heel simpel, mijn wieg stond in Alkmaar, een Provinciestad in Noord-Holland, in een land dat Nederland heet, een onderdeel van Europa, als continent te onderscheiden van andere continenten en dat geheel geplaatst in een wereld die onder de noemer Aarde door het heelal heen suist. Herken je deze omschrijving nog, of doe ik stilletjes een beroep op jouw voor mij onbekende verleden?! Waar het Westen zich kenmerkt door het hechten aan materie, is in het Oosten het gebruikelijk dat er een onthechting plaats gaat vinden waarbij de geest andere ruimten opzoekt dan dat de huidige geest voornamelijk gericht is op het ego, desnoods het individu en het eigen ik een voorname plaats heeft ingenomen. Waar een samenzijn, een samen doen een samen maken hooguit in de vorm van een utopie voor een kort moment te vinden is, alvorens als een ster uiteen te spatten. Vuurwerk van de Lage Landen, een ster die zijn flonkering verliest alvorens te doven voor het moment dat het zwarte gat zich meester maakt van die gevallen ster. Het is maar net hoe je dit bekijkt, maar enig blijk van meewarigheid wordt in deze bijzonder op prijs gesteld. Om maar eens een eufemisme naar voren te brengen, want daar zijn wij heden ten dage bijzonder goed in geworden. De schone schijn gaat gepaard met wat dubieuze zegeningen, problemen dienen als kansen te worden beschouwd en waar de factor tijd in het verleden de kans kreeg om zich over zaken te ontfermen, worden deze achterhaald door de losbandigheid die zich voordoet aan de hand van die verlengde handen waar de beelden voor zich lijken te spreken. Wanneer iets niet duidelijk is zoeken we dit op, wanneer het weer zich anders manifesteert dan ons is voorgehouden, wanneer een plaatselijke bui zich als een stortbui over ons ontfermt en wanneer de wind plotsklaps uit een andere hoek komt te waaien, Heer ontferm u over uw schapen, en voor je het weet is een nieuwe religie ontstaan. En ik?! Ik word bedolven door spam uit het oosten, het Verre Oosten nota bene, waar ik geen gelukskoekje in kan ontdekken, en waar de karakters die zich voordoen nog nimmer in de verhalen van Rechter Tie naar voren zijn gekomen. Nu was Doctor Robert van Gulik sinoloog en ambassadeur in Japan, maar ook dat doet vandaag nauwelijks ter zake. Neen, de materie die ik aanhang is niet alleen beperkt, maar kenmerkt zich hooguit door de stapels die zich als onoverkoombare bergen in het kleine kamertje voordoen. En wanneer daar weer een boek zijn opwachting maakt… ik schroom niet om mij achter die stapels te ver bergen!

Tags: , ,

on schuld

Geplaatst door Wik 16 augustus 2018

Ik ben geen rammelaar! Dat kun je beter aan een hitsig mannelijk konijn overlaten. Ik heb ook geen rammelaar. Dat wil zeggen dat LIVA nog steeds geen rammelaar heeft. Daar zou ik als grootvader wel in kunnen voorzien, maar zolang zij rustig doorslaapt terwijl haar vader haar trakteert op Metallica, denk ik dat het paard daardoor achter de wagen komt te staan. En dat schiet in de regel weinig op, tenzij haar vader bereid is om voor de wagen gespannen te worden. Maar of haar vader bereid is zich voor dit wagentje te spannen, ook daar zet ik de nodige vraagtekens bij. Zeker gezien de Car-a-van die zij kortgeleden hebben aangeschaft. In kennelijke nieuwstaat, terwijl deze Hobby al zeven jaar oud is, hetgeen nog lang niet op LIVA van toepassing is. Dat betekent dat de foto’s van vandaag de onschuld laten zien, het verblikken noch verblozen van haar en het moment waarop de muziek ophoudt, zij bereid is om haar droomland te verlaten. De oogjes opent, zich eens lekker uitrekt en laat blijken dat zij wederom in staat is om haar voeding tot zich te nemen. En dat een moederborst dan zoveel genoegen biedt dat zij haar maag weet te vullen, een oprisping tot besluit verpakt in een boertje, waarbij de stimulans door kloppen op haar door pampers beschermde billetjes, ach het wonder blijft zich herhalen… Dat is het ene deel van dit bericht terwijl ik weinig kieskeurig op dit letterbord blijf rammelen. Hetgeen de ouverture is van de woorden die ik uit dit apparaat weet te ontlokken. Soms dien je nu eenmaal wat andere wegen te gaan bewandelen dan de gebaande paden je zullen toestaan. En waar bordjes ontbreken, kunnen kaarten uitkomst bieden, zodra echter de trom wordt beroerd loop je de kans dat TomTom zich aan je opdringt. Neen, vandaag ook nog wat beelden van de tentoonstelling dan wel expositie van Kamargurka, waarbij ik me bewust ben van het feit dat cartoons ervoor kunnen zorgen de werkelijkheid niet al te serieus te nemen. Maar ook dat kan weleens voor kwaad bloed zorgen, gelijk in het verleden Charlie Hebdo is overkomen. Nog leuker is het bericht dat ook vandaag met een illustratie in de krant verscheen: ‘Vergiet op hoofd is geen religie ‘ Verplicht een vergiet op je hoofd zetten. Geloven in een godheid van spaghetti en gehaktballen. Een hemel van bier en strippers. Zulke opvattingen waren voor de Raad van State het bewijs dat het pastafarisme geen echte godsdienst is. Daarom mogen aanhangers geen vergiet dragen op hun pasfoto. Pastafari Mieke de Wilde is aanhanger van de Kerk van het Vliegende Spaghettimonster. Een satire volgens de Raad van State. Maar een vorm van belijdenis is het volgende: Het geloof heeft geen geboden, maar acht zogeheten liever-nieten, zoals “ik heb echt liever niet dat je mensen beoordeelt op hoe ze eruit zien, hoe ze zich kleden, hoe ze praten of hoe ze lopen, maar wees gewoon vriendelijk, oke? “

Als dat geen wereldverbeteraars zijn…

wereld

Tags: , , ,

KamaGuRkistan

Geplaatst door Wik 15 augustus 2018

Het is niet zo zeer dat ik bepaalde zaken verloochen, maar zo af en toe bekruipt mij toch een gevoel van benauwdheid. En nu ben ik iemand die zichzelf een taak heeft gesteld, waar ik hooguit zelf het slachtoffer van kan gaan worden. Maar hoe is dit bij een man die onder de naam Luc Charles Zeebroek door het leven gaat? Een alleskunstenaar die zich iedere dag opnieuw voor een uitdaging te weer moet stellen? Of dit nu cartoons betreft, schilderijen, ruimtelijke objecten dan wel theater- en televisieoptredens, ogenschijnlijk draait hij daar zijn hand niet voor om. Ook hij zal te maken hebben met plannen, de uitvoering nog even laten voor wat deze is om vervolgens over te gaan wat tegenwoordig schering en inslag schijnt te zijn, verbeterplannen. Een trap die bepaald niet uit drie treden zal bestaan en, wanneer je terugblikt, bijkans tot in de hemel reikt. En waarbij humor absoluut niet wordt geschuwd, gezien de reacties van bezoekers op zijn tentoonstelling in het noordbrabants museum in Den Bosch. En waar wij onbewust de werken van Jeroen Bosch hebben gelaten voor wat deze zijn. Want dat dit museum ook nog een entree was naar het Designmuseum, dat was ons niet direct duidelijk. Maar dat de man in kwestie aanwezig was, een mogelijkheid om ook hem een handtekening te ontfutselen. Want daar heb ik toch wel wat mee, hoewel Kamargurka, want daar heb ik het over, zich mag verheugen in hetzelfde gebouw te resideren waar een verzameling moderne en hedendaagse kunst ook te genieten zijn. En genieten deden wij, we staken een grens over en vertoefden geruime tijd in KamaGurkistan, waarbij de grenzen van de ernst overschreden werden. Gelukkig waren er geen beambten die onze identiteit controleerden, waarschijnlijk omdat het Schengen akkoord ook hier van toepassing was en waar een enkele arm te ontdekken valt, was het niet de sterke arm van een handhaver, hoewel suppoosten er alles aan deden om de werken als zodanig te behoeden voor een mogelijke onverlaat die dit land betrad. Maar om met woorden van Peter Vandermeersch te besluiten, hoofdredacteur NRC Handelsblad:

‘Kamargurka is het Vlaamse van Bruegel, het wellustige van Rubens en het surrealistische van Magritte. En Kamargurka is ook Luc, een bijzonder zachtzinnige man.’

Tags: , , ,

Fantasia in Kamargurkistan

Geplaatst door Wik 14 augustus 2018

Het kan ook anders op een dag als vandaag. Soms dien je letterlijk afstand te nemen door figuurlijk een andere bril op te zetten. Om op een bepaalde manier de schijnbare werkelijkheid onder ogen te komen en je over te geven aan dat wat zich vandaag de dag op jouw pad voordoet. Waar je echter niet los van komt zijn de beslommeringen die blijvend deel uitmaken van je leven, waarbij maximale nabijheid gepaard gaat met behoud van afstand. Lessen die in de psychiatrie in het verleden konden zorgen voor een invulling die overweldigend was. Maar dat was voorheen, de invulling van deze abstractie werd toegepast in de leersituatie die zich voordeed op een afdeling, waar anderen in staat waren om dit gegeven van een eigen inhoud te gaan voorzien. Een vorm van onderwijs die heden ten dage voor een belangrijk deel uit de opleiding schijnt te zijn geschrapt. Niet dat het toen altijd goed was, niet dat er toen geen fouten werden gemaakt, niet dat er van de leerling werd verwacht dat deze zich optimaal zou gaan verdiepen in de problematiek van de psychiatrisch gestoorde medemens, de krankzinnige uit een nog langer geleden verleden, een periode ook dat er werd geworven onder mensen die mogelijk belangstelling hadden voor dit vak onder de noemer: ‘Psychiatrie zo gek nog niet’ of de vraag ooit een normaal mens te hebben ontmoet, waarbij de zilverkleurige afbeelding de spiegel was die werd voorgehouden. En de vraag die beantwoord diende te worden: ‘en beviel het?’ momenteel heeft het er veel van dat die eerder genoemd medemens steeds meer aan zijn of haar lot wordt overgelaten. Dat een zwervend bestaan zich kenmerkt door het feit dat ‘de maatschappij’ steeds meer haar handen daarvan terugtrekt. Dat verslavingen hand in hand gaan met de psychosen die als een verwarring naar voren worden gebracht wanneer de hulpdiensten het in feite af laten weten. Of dat die mensen in een cel geraken, dan wel dat de ambulance met loeiende sirenes onder het lied ‘they are coming tot take me away, aha, ahie aho’ alsnog een plaatsje op een gesloten afdeling weten te bemachtigen… Vandaag staat Jeroen Bosch op het program, staat Kamargurkistan te trappelen en zal den Bosch er alles aan doen om Zoete lieve Gerritje de weg te wijzen in het land van de ongekende mogelijkheden. Fantasia en Utopia als het ware ineen…

Tags: , ,

Flarden

Geplaatst door Wik 13 augustus 2018

Fragmentarisch kan functioneel zijn. Maar veelal ontpopt het zich als disfunctioneel. Uit elkaar gerukte verbanden die de toeschouwer op een dwaalspoor zetten. En waar ooit de goed verstaander aan een enkel woord genoeg had, is het nu een raadsel wat de brenger te vertellen heeft. Hooguit kan er sprake zijn van een herhaling van zetten. Wanneer het kunst betreft is het de conservator die ervoor kan zorgen dat een bepaalde lijn zichtbaar wordt, de kunst van de luisteraar om mee te gaan wat die conservator schetst om uiteindelijk tot de conclusie te komen dat het een vorm van abracadabra is geworden waar geen pap dan wel pudding van te maken valt. Hooguit dat verwarring garant staat voor een vacuum waardoor een iets in het niets oplost. Als ik het zo zou kunnen omschrijven. En dat geeft ogenschijnlijk een beeld dat vandaag in verschillende facetten de revue gaat passeren. Beelden die als geheel recht doen aan de fragmenten die ik bewust heb uitgekozen. Een pop in een verschijningsvorm die het nodige laat raden, die veronderstelt dat de kijker daar zelf een beeld van maakt, waarbij de invulling totaal aan de fantasie van de ander wordt overgelaten. Fragmenten uit een verband gerukt, stukken die mogelijk om een toelichting vragen maar waarbij ik bewust voor die beelden heb gekozen. Om mijn verwarring van een beeld te kunnen voorzien in de situatie die zich momenteel voordoet. Een beleving waarbij ons gezin op dit moment in stukken schijnt te zijn gescheurd, waarbij veronderstelde heling aan flarden een weg naar elders zoekt en het de vraag is op welke termijn er weer sprake kan zijn van een nieuwe poging aan elkaar duidelijk te maken waar eenieder zich bevindt. Kapotmaken gaat nu eenmaal makkelijker dan het lijmen van de brokstukken, de breuklijnen zullen als rimpels immers blijvend bestaan.

Tags: , ,

De tijd en het leren

Geplaatst door Wik 12 augustus 2018

Het kan haast niet anders dan dat de dingen gaan zoals ze gaan. Het heeft veel weg van de jaargetijden die ons de seizoenen brengen, waar wolken het zwerk van beelden voorzien en waar het blad van de boom zijn voorspelbare weg zal weten te volgen. Gelijk kuikens ooit kippen worden, gelijk kleine kinderen groter zullen groeien en het fenomeen dat het boompje groot gepaard gaat met het feit dat het plantertje reeds lang vertoeft op de eeuwige jachtvelden. Om maar eens een gezegde van stal te halen wat een waarheid als een koe in zich bergt. Maar wat als er sprake is van een herhaling van zaken die zich in het verleden hebben voorgedaan en vandaag de dag wederom in de herhaling naar voren komen. Wanneer het wedstrijden betreft waarbij oude records zijn gesneuveld, kan het geen ander bedoeling hebben dan de kijker wederom te trakteren op het succes wat is behaald. Anders wordt het wanneer sprake is van een groter groeien en de idee krijgen dat van dat groter groeien absoluut geen sprake kan zijn. Wanneer stilstand achteruitgang betekent, kan het haast niet anders dan dat bij een voorwaarts schrijden overtollige ballast overboord dient te worden gegooid. Maar wat nu wanneer die ballast als een rugzak vol zwaarte als een juk wederom op de schouders wordt gelegd?! Dan kan er geen sprake meer zijn van ‘de lichtheid van het bestaan, die ondraaglijk schijnt te worden.’ Wijze woorden die ooit aan de geest van Milan Kundera zijn ontsproten, waar een boek een eigenzinnig verhaal vertelt en waar ik met een grote mate van herkenning ooit in zijn woorden in ben verslingerd geraakt. Maar wat zich momenteel bij ons voordoet, heeft veel weg van een slang die er genoegen in schept om in de eigen staart te blijven bijten, zichzelf daardoor pijnigt en zich tegelijkertijd bewust is van het feit dat er geen sprake kan zijn van enige voor- dan wel achteruitgang. Het kan haast niet anders dan dat het een poging is om van je af te bijten, ongeacht de gevolgen van deze actie. Maar wanneer de zaken gaan zoals ze gaan heeft het er ook veel van dat ik me maar bij deze zaken neer dien te leggen. Maar dat neerleggen zal nog wel enige tijd gaan duren, en wanneer de tijd in deze de raadgever is wat mij zal gaan leren…

Tags: , , ,